Foxcatcher (2014)

Goed geacteerd, goed geregisseurd, maar er had uit deze film makkelijk een halfuurtje wegge-edit worden. Hij duurt gewoon te lang, er gebeurt te weinig, de climax komt te laat. Ik denk dat de film krachtiger was geworden als de focus meer op de gekte van John 'Golden Eagle' Du Pont en minder op het persoonlijke drama van Mark Schultz had gelegen.

Carell en Ruffalo spelen subliem. Ook Tatum bewijst zich in een serieuze rol. Ik had stiekem gehoopt op een 4,0, maar zoals Rosicky al zei: niet interessant genoeg om een topper te zijn.

Foxcatcher True Story vs Movie - Real John du Pont, Mark Schultz - historyvshollywood.com Na het lezen van dit stuk (SPOILERS!) en er dus weinig van het verhaal blijkt te kloppen, voelt dit aan als een zwak geheel. Essentiële momenten zij vervalst en de waarde daalt er daardoor, voor mij, enorm mee.

Foxcatcher is geen documentaire. Het is een film gebaseerd op de waarheid, maar uiteraard geen exacte representatie van hetgeen daadwerkelijk is gebeurd. Indien het verdraaien van de werkelijkheid een interessantere film oplevert, zijn er weinig redenen om het niet te doen. Film is entertainment en juist het vermengen van fictieve elementen met feiten kan boeiende dingen opleveren. Of het netjes is richting de personen waarop het verhaal gebaseerd is? Mwah. Er wordt duidelijk aangegeven dat de film gebaseerd is op de werkelijkheid... en niet de werkelijkheid is.

Drie uitstekende staaltjes acteerwerk, maar het is Channing Tatum die er bovenuit steekt.

Typisch dat juist hij de enige is die niet genomineerd is voor een Oscar, maar goed...

Er gebeurt niet enorm veel, maar het hele wereldje is zo bizar dat je je niet verveelt. Het is eigenlijk een psychologische thriller die naar één explosie toe werkt, zonder al te veel capriolen onderweg.

Het engere tweelingbroertje van Warrior, in zekere zin.

Foxcatcher is een oerdegelijke en intelligent drama ondersteund door drie ijzersterke acteerprestaties. Het slowburn tempo bevalt me wel maar helaas is het geheel niet zo enerverend. Het is vooral het spanningsveld dat wordt gecreëerd door het onstabiele karakter van Carell's personage en Carell weet die waanzin ook heel goed neer te zetten maar het is verre van voldoende om echt een goede film op te leveren.

Het emotionele gewicht was voor mij gewoon te onvoldoende, en dat is toch de core business van Foxcatcher. Wat wel grappig is is dat Foxcatcher een combinatie is van de thema's van Bennett's vorige films Capote en Moneyball. Oerdegelijk maar Foxcatcher weet die extra mile niet te maken. De buzz is voor mij wat onterecht gebleken.

Film die veel wil vertellen, niet alles lukt om te vertellen en toch te lang duurt. Er had makkelijk wat uitgeknipt mogen worden en tegen het einde begint het wel te slepen. Daarnaast is de film inhoudelijk niet sterk genoeg dit te compenseren. Als gezegd, er komt een boel langs, maar niet alles wordt even sterk uitgewerkt, zeker de relatie tussen de broers had wat beter gemogen. En dat gaat wringen op het eind als de pay off moet komen, maar je een stukje opbouw en inhoud mist. Vooral Tatum is niet echt te begrijpen in zijn keuzes en gedachten, dus meeleven met hem lukt niet meer.

Maar goed, an sich is de film best heel aardig, met een vrij originele opzet, aardige locaties, prima muziek en vooral een aantal sterk acterende mannen. Zeker Steve Carell zet een heel eng personage neer, grappig en triest ook tegelijk. Zijn intonatie, houding, het lijken tics maar maken er eigenlijk een mens van die nooit helemaal doorgrond wordt. Wat is hij ook? Excentriek? Homo (die ondertoon zit wel in de film met die worstelende mannen)? Ergens is het jammer dat je het niet echt te weten komt, anderzijds maakt het de film wel bijzonder. Tatum is verder heel aardig, al zie ik hem liever iets minder in zichzelf gekeerd en vooral Ruffalo zet een fijn personage neer. 3,0*.

Foxcatcher is een film die je niets doet, maar die je niet snel vergeet. Regisseur Bennett Miller (Capote, Moneyball) levert een stilistisch en donkere film af waarin drie mannen centraal staan die in een soort driehoeksverhouding te werk gaan met één gezamenlijke liefde: worstelen. Drie complexe karakters vormen samen de basis van deze bijzondere film waar de rillingen van over je lijf gaan lopen. Niet omdat het eng is, maar omdat regisseur Miller fantastisch goed is in sfeer opbouwen. Een zeer goed gemaakte film, maar waarna je de zaal koud zal verlaten.

'Foxcatcher' Recensie - Filmtakers

Aardige film over wat je in deze wereld allemaal kan bereiken met geld. Het verhaal is (kennelijk) wat het is, maar boeit vrij weinig.. Desalniettemin, wetende dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, blijft het toch net wat langer hangen. Maar dat is dus niet debet aan het geheel op zich..

Zeer trage en bij vlagen saaie film. Het knappe is echter dat je toch nieuwsgierig blijft kijken. De karakters zijn fantastisch neer gezet, de casting heeft zijn werk ook zeker niet verkeerd gedaan en met name de sfeeropbouw toveren dit kale langdradige plaatje om tot een film die in je geheugen blijft zitten. Het is mooi dat zo'n film gemaakt is, en ik heb er geen spijt van dat ik hem toch ben gaan kijken. Ik denk echter wel dat er maar weinigen zijn die hem een tweede kijkbeurt gunnen. Steve Carell speelt ronduit fantastisch. Hij heeft echt tot in de puntjes het typetje Du Pont nagebootst. Ruffalo en Tatum spelen prima maar zaten wat mij betreft niet in een al te lastige rol.

Over mijn conclusie heb ik toch even moeten nadenken. Ergens vond ik hem geen donder aan, maar na afloop had ik toch een tevreden gevoel. De film prikkelt dus wel, maar ben je op zoek naar een goede sterke maar ook vermakelijke film dan moet je deze niet gaan zien.

Ik ga hem een 3,0 geven. Alle lof van deze sterren gaat naar het doordringend en sferisch in beeld brengen van dit kale, eigenaardige en bij vlagen saaie verhaal.

Buitengewoon sterke rol van Steve Carell. Onbeschrijfelijk knap en gedurfd gespeeld. Is het een kunstje? Of is die wereldvreemd? Alien? Rariteitenkabinet? Psychopaat? Autistisch? Hilarisch? Loser? Schizofreen? Tragisch? Wat gaat er in het hoofd van John du Pont om? Wat ziet die? En hoe registreert die dat dan? Je krijgt er in ieder geval totaal geen hoogte van. Een uitstekend voorbeeld van 'acteren' en 'zijn'. Petje af.

Wat een rukfilm is dit. Zo dat is eruit, nu nog even onderbouwen...

Waar moet ik beginnen? Allereerst: niet alle waargebeurde verhalen zijn de moeite van het verfilmen waard. Echter, er zijn gevallen waarin een verfilming zo goed wordt aangepakt dat een -ogenschijnlijk- oninteressant onderwerp een nieuwe belichting krijgt, waardoor het de kijker meesleurt of ontroert.

Dat is bij deze film niet gelukt. Uit Mark komt af en toe een zin. En die Dupont blijkt inderdaad een zielig figuur. Echter, om hier meer dan anderhalf uur mee te vullen is wat teveel van het goede. Nog wat puntjes die me opvielen:

* Een redelijk geacteerde film, maar niet meer dan dat.

* Mooie shots van de landschappen (herfts- en sneeuwlandschappen zijn werkelijk prachtig)

* Wat doet die moeder eigenlijk? Behalve van paarden houden en haar zielige zoon melden dat worstelen geen eerbare sport is?

Tot slot: De verfilming mist diepgang. En als die niet te ontlenen is aan de werkelijkheid, dan moet de regisseur toch wat anders bedenken; dit is te mager. Kijkadvies: besteed je tijd aan andere films, deze is de moeite van het kijken niet waard.

Indrukwekkende film en ik vond het dus totaal niet saai of langdradig in tegenstelling tot anderen. Het is alleen wel een beetje jammer dat het dus blijkbaar wel heel erg verdraaid is tov de werkelijkheid. Hoe dan ook wel een bijzonder verhaal. En de drie main karakters zijn uiterst boeiend en natuurlijk grandioos neergezet. Toch wel gek om Carell zo te zien (zeker aangezien ik de laatste 2 maanden volop The Office aan het kijken ben). Maar hij bewijst niet voor de eerste keer ook gewoon een hele goed acteur te zijn. Zelfde geldt voor Tatum, heeft natuurlijk nogal een reputatie maar vond hem al steeds beter worden. Verdiende eigenlijk ook wel een Oscar nominatie. En Rufallo is ook weer erg sterk. Visueel ook een sterke film.

4*

Film die pijnlijke tragiek laat zien van een gestoorde man die is opgegroeid in een bel en eigen wereld, en zich waarschijnlijk moet bewijzen. Waarvan deze 2 broers de dupe worden. Deze tragiek word sterk weergegeven door Tatum en carell en dat doen ze bijzonder goed.

Maar de film duurt lang en lang genoeg om een einde proper af te werken, maar dan komt de climax toch verbijsterend snel en is het al weer over, dit was een grote afknapper vond ik zelf terwijl ze de tijd zoveel beter hadden kunnen nemen.

3.0* Voornamelijk door de sterke rollen van Tatum en Carell

"Coach is the father. Coach is a mentor. Coach has great power on athlete's life."

Blijkbaar gebaseerd op een waargebeurd verhaal, hoewel de film het één en ander heeft verdraaid. Nu ben ik niet zo bekend met hetgeen wat zich heeft afgespeeld, dus ik liet het maar op me afkomen.

In eerste instantie dacht ik dan ook dat John E. du Pont een befaamd worstelcoach was, maar eigenlijk is hij niets meer dan een psychopathische multimiljonair die in zijn zelfbedachte wereldje leeft waarin hij zichzelf alles toe-eigent. Op zich een prima gegeven om op voort te borduren zou je zeggen.

Jammer genoeg faalt 'Foxcatcher' erin om een pakkend verhaal te vertellen; het is meer een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Er wordt wel een onheilspellende sfeer gecreëerd, ondersteund door een - opvallend - trage pacing. Toch is het simpelweg te weinig om je als kijker geboeid te houden. Ergens in het geheel zit er wel een intrigerende karakterstudie in verstopt, maar deze is helaas te miniem uitgewerkt.

Wat de film overeind houdt is het sterke acteerwerk van respectievelijk Channing Tatum, Steve Carell en Mark Ruffalo. Tatum als de overpeinzende worstelaar die zo graag op zijn eigen benen wil staan. Ruffalo die een innemende broer speelt en het beste met iedereen voor heeft. En uiteraard de transformatie van Carell die als du Pont nooit te doorgronden is in al zijn grilligheid. Drie gedenkwaardige personages wier motieven nooit echt duidelijk worden, om vervolgens plotsklaps te eindigen.

Al met al bij vlagen een indringend drama, maar meeslepend wordt het nergens. Daarvoor wordt het hele gebeuren te oppervlakkig gebracht.

3,0 Sterren.

Uitstekend acteerwerk.

Prima film overall. (Niet mijn type film)

3

Een zwaarmoedig en tragisch psychodrama met een waargebeurd verhaal over gevoelens, obsessie, een weinig populaire sport, ongeluk, misdaad en de individuele zoektocht naar het bestaansrecht, dat traag en zacht verteld werd. De onderlinge verhoudingen tussen de drie hoofdrolspelers (subtiele karakteropbouw in combinatie met fantastisch acteerwerk) stonden centraal en de gecreëerde sfeer was beklemmend (je kon als het ware het naderend onheil grijpen). Een portret over een tot mislukken gedoemde liefde tussen moeder en zoon en die tussen twee broers en een angstig makend commentaar op de Amerikaanse droom.

En toch blijf ik worstelen een homoseksueel getinte sport vinden, maar dit terzijde.

Foxcatcher kan wellicht gemakkelijk afgedaan worden als een kille en afstandelijke film, maar het is wat mij betreft ook een bewijs dat zo'n aanpak ook een grote impact kan hebben. Niet dat ik dit bewijs nodig had, want ik ken meer voorbeelden die goed hierop inspelen, maar het is veelgehoorde kritiek. Toegegeven, Bennett Millers vorige twee films vond ik ook wat afstandelijk (en in het geval van Capote ook kil), maar daar vond het voor mij geen plaats. Dat doet het wel in Foxcatcher.

Het is natuurlijk een waargebeurd verhaal over worstelaars, een wereldvreemde miljonair en uiteindelijk een moord en als zodanig levert het al een goede film op, maar Miller lijkt opvallend genoeg meer ambitie te hebben. Het lijkt een heuse film te zijn over al dan niet Amerikaanse overwinningsdrang en over de verschillen tussen rijk en arm; dat laatste overigens niet op een manier die je zou verwachten. De tragedie zit hem in dat gebied niet dat de gebroeders Schultz niet rijk zijn, maar dat Du Pont door zijn rijke achtergrond in zo'n isolatie is opgegroeid dat het zijn beeld van het leven buiten zijn landhuis totaal vertekend is. Tijdens het kijken vroeg ik me aanvankelijk af waarom hij niet Dave Schultz in persoon benaderde om hem op Foxcatcher te krijgen. Toen Du Pont Dave bezocht in zijn hotelkamer met de familie erbij werd het me duidelijk: hij heeft zijn eigen terrein nodig, omdat hij niet alleen daar de baas is, maar ook gewoon die omgeving begrijpt. De eenzaamheid is voelbaar en als hij niet zo'n engerd was zou ik er waarschijnlijk flink medelijden mee hebben gehad.

Wat me bevalt aan zowel het script als aan de regie is dat het nooit te nadrukkelijk wordt en Miller graag dingen onuitgesproken laat. De personages zijn niet vaag, maar ook niet altijd even makkelijk te doorgronden. Dat zorgt ervoor dat de sfeer niet alleen onheilspellend is, maar eveneens ietwat mysterieus. Daarnaast weet Miller een openheid in interpretatie van de personages goed te combineren met juist een zeer specifieke benadering van vooral locatie. Foxcatcher Farms is zo'n setting die bijna een personage op zichzelf wordt.

Iets aan deze donkere film kwam bij mij onverwacht stevig binnen. Het is lang geleden dat Hollywood met iets aankwam dat zo ongemakkelijk en verontrustend aanvoelt, ondanks dat het verdomt lang duurt voordat het serieus mis gaat. De sfeer en de regie voelen zo precies aan, dat het bijna wonderbaarlijk is dat Miller kennelijk een jaar nodig had voor de montage, onder andere omdat de film oorspronkelijk vier uur duurde. Ik ben benieuwd wat er precies op de planken is blijven liggen, maar kennelijk is dat in ieder geval een groot deel van de rol van Sienna Miller als Dave Schultz' vrouw. Volgens haar was dat deel van de film een tweede hoofdplot, ondanks dat het hier nauwelijks voorkomt.

De cast heeft het meeste aandacht gekregen en daar kan ik weinig aan toe voegen, behalve deze korte documentaire uit 1988 van John Du Pont, waarin vooral opvalt dat die manier van praten met veel vreemde korte pauzes geen trucje van Carell was. Sommige mensen werden afgeleid door de prothese en de neus van Carell, ik vond het compleet geloofwaardig.

Tot nu toe twijfelde ik een beetje aan Bennett Miller als regisseur, vanaf nu ben ik zeer benieuwd of hij deze lijn kan voortzetten.
4*

Waarom die expliciete spoiler in de synopsis hierboven? Mag het wat subtieler? Niet iedereen is gekend met het verhaal van Du Pont. Gelukkig had ik de film gezien voor het lezen van de info hier. Ik wist er alvast niets over en betwijfel of veel mensen de uitkomst hier op voorrand al wisten?

Foxcatcher is een heel interessant drama dat het verhaal verteld van de worstelaars Mark Schultz en David Schultz en hun relatie met de excentrieke miljonair John Du Pont. De film neemt de tijd om het verhaal uit een te zetten. Dat verveelt geen moment. De kwaliteit is er van af te lezen en je wordt vanaf het eerste moment in het verhaal gezogen. Foxcatcher heeft een goed verhaal, geweldige acteerprestaties en een bijna altijd aanwezige spanning.

Steve Carell is simpelweg magistraal als John Du Pont. Hij is bijna onherkenbaar. Carell bewijst dat hij meer kan dan komedie en bewijst hier onomstotelijk dat hij met verve een hele serieuze rol kan spelen. Ik had mijn twijfels over het acteerwerk van de man, maar bij deze geef ik toe dat ik fout zat. Carell speelt een man die alles heeft, en ook weer niets. Het is af en toe zelfs bijna eng om te zien hoe emotieloos Du Pont er uit ziet. Een type persoon die van alles verbergt achter zijn uitdrukkingsloze gezicht. Channing Tatum is ook zeer goed als de worstelaar Mark Schultz. Een rol die heel goed bij Tatum past. Het is heel interessant om de ontwikkelingen te zien tussen Du Pont en Mark Schultz. Mark Ruffalo heeft ook een fijne rol als de broer van Mark, tevens een worstelaar. Ook hij wordt steeds dieper in de wereld van Du Pont getrokken.

Bennett Miller heeft heel goed werk afgeleverd. Een onvervalst stukje kwaliteit cinema. De personges zijn interessant en het verhaal is heel goed uitgewerkt. Ik heb me geen moment verveeld. Als kijker wil je alleen maar dieper gezogen worden in de wereld van de drie heren die langzaamaan richting een climax gaan. De dialogen zijn van een hoog niveau. Maar vooral de blikken en gezichtsuitdrukkingen (mimiek) zijn zeer overtuigend. De film sluit af met een goed einde. Een aanrader.

4*

Inderdaad behoorlijk trage maar zeker goed geacteerde sport/drama film.

Worstelaar Mark en "coach" Du Pont zijn beiden goed voer voor de betere psychologische instelling..

Film duurt behoorlijk lang maar is uiteindelijk toch de moeite van het kijken waard.

3*/3.5*

Wat een geweldig saaie lange zit was dit. Niet mijn ding. Het einde was alleen verrassend.

Dit noodlottig verhaal is een ijzersterke vertolking van de nogal verontrustende psyche van John du Pont. De film is een ijzersterke karakterstudie die zijn ondersteuning vindt in evenzo ijzersterk acteerwerk. Alle lof voor Carell en Tatum's optredens, want die twee zetten een onvergetelijk prestatie neer. Het verhaal is traag maar niettemin zeer boeiend, doordat het donker en zeer mysterieus blijft gedurende de gehele speelduur. Chapeau voor Bennett Miller die in biopics toch wel heer en meester blijkt te zijn.

Prima drama met een goed verhaal dat ook nog eens waargebeurd blijkt te zijn. Het acteerwerk is uitstekend gedaan door alle 3 de heren maar ik verbaasde me over het acteerwerk van Carrell, hij deed het erg goed vond ik. Ik herkende hem in eerste instantie niet eens. Het verhaal is vrij traag maar ik vond best interessant om te zien hoe een zichzelf verheerlijkende, rijke stinkerd besluit een worstelteam te kopen en die te probeert te coachen zonder dat hij überhaupt weet waar hij mee bezig is en uiteindelijk door de mand valt.

wat een slechte film zeg! met goeie verwachtingen richting de bios gegaan maar oh oh wat een beroerde film! 0.5

Subliem acteerwerk, een geloofwaardige setting en de juiste (donkere) sfeer.

En toch... Is het 't allemaal net niet. Zoals al vaker aangehaald duurt de film wat te lang, iets dat met name op het einde wat vervelend wordt. De trage, straight forward, opbouw ligt me normaal gesproken wel, zo ook hier. Maar het wordt uiteindelijk net te ver doorgevoerd.

Verder komen verschillende aspecten/invalshoeken aan bod, maar komen ze net te kort om echt die gewenste impact te hebben. De relatie tussen de broers, het 'ziektebeeld' van du Pont, de onvermijdelijke (en in zekere mate voorspelbare) finale... De film mist gewoon iets, wellicht een bepaalde focus. Het gegeven is boeiend genoeg, de uitwerking op de één of andere manier wat minder interessant.

Ik houd het desondanks op 3*.

Heel intens en pschologisch drama van Bennet Miller. De film heeft een trage opbouw maar met een heel sterk einde, de trage opbouw stoorde mij niet omdat als eerste zowel Tatum, Carrell en Ruffalo subliem acteren. Ook vind ik dat Miller in verschillende scenes een soort stilte creëert waardoor je echt gefocust zit te kijken. Ook het drama en emotioneel gevoel zit goed in de scenes tussen zowel Tatum en Carrell als tussen Tatum en Ruffalo! Voor mij is dit een heel sterke film daarom een dik verdiende 8,5/10

Ik had Steve Carell niet herkend. Nu heb ik niet niet gigantisch veel producties gezien waarin hij meespeelt, maar het feit dat ik zo'n bekend gezicht niet had kunnen associëren vind ik eigenlijk al direct een groot pluspunt. Ik heb respect voor zijn optreden in Foxcatcher en ook Tatum speelt een andere rol dan we van hem gewend zijn (continu een soort domme blik in zijn ogen). Het plot an sich heeft best potentie en als je weet dat er waarheidsgetrouwe gebeurtenissen in zijn verwerkt neemt de intensiteit enigszins toe. Er zijn veel opties en je weet nooit echt welke kant het geheel op zal gaan. Tegelijkertijd heeft het me niet echt kunnen imponeren en verliep het einde niet heel erg naar mijn smaak. Nog steeds een bovengemiddeld resultaat, maar uiteindelijk iets minder als dat ik verwacht van een thriller met een dergelijk kaliber.

Afschuwelijke opbouw waardoor ik mij bijna de hele tijd heb afgevraagd waarom ze in godsnaam besloten hebben hier een film over te maken. Carrell en Tatum lopen rond alsof ze persiflages spelen inclusief rare bekken en gekke loopjes. De enige die er nog wat van maakt is Ruffalo.

Ja David wordt aan het einde neergeknalt, en ja het is onverwacht (als je het verhaal nog niet kende), en de opbouw ernaartoe had interessant uitgewerkt kunnen worden (zoals ikhebsmaak hierboven al aangeeft), maar dat is absoluut niet gebeurd.

2 sterren, eigenlijk alleen voor Mark Ruffalo

Wat een trage film.
Maar het verhaal over de carriere van de worstelaar, bleef me toch wel boeien en werdt het niet te saai of sentimenteel, al had het gerust een half uur korter gemogen.
Een sterk, meeslepend drama met ook aardig acteerwerk. Al vond ik Mark nogal afstandelijk en in het verhaal soms behoorlijk dom en ondankbaar overkomen. Dave is een sympathieke broer en de enigszins excentrieke John een zielige vereenzaamde rijkaard. Het einde was ook wel verassend en triest.