The Amazing Spider-Man 2 (2014)

Uitstekend actie/avontuur/fantasie/SF film...

Prima en spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Super Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Schitterend 3D....

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(DTS)...

Heerlijk genoten...

Ik begin onderhand een behoorlijke crush op Emma Stone te ontwikkelen, en daarmee heb ik dan ook meteen het enige positieve punt aan deze film genoemd. Met deze stripheld heb ik me nooit erg kunnen identificeren, maar ditmaal is ook de actie amper opwindend te noemen, en als dan ook de schurken nog eens totaal oninteressant zijn (die mini-Leonardo DiCaprio als melkmuil Harry!) en diverse uitstekende acteurs verspild worden (Jamie Foxx kan tijdens zijn knisperende Electro-verschijning nauwelijks laten zien dat hij kan acteren, Paul Giamatti en Marton Csokas had ik niet eens herkend, en alleen Chris Cooper maakt echt indruk) blijven verder alleen nog maar de prima FX over. Net als bij deel 1 van deze serie vraag ik me af waarom deze reeks na de geweldige Toby Maguire nog vervolgd moest worden, en nu is er dan ook nog een twééde reboot in zicht... *zucht*

Deze stond een beetje bekend bij mij als de film die een eind heeft gemaakt aan de Amazing Spider-Man filmserie, dus ik verwachtte er niet heel veel van. Ik ben positief verrast. Andrew Garfield is voor mij de meest geslaagde Peter Parker op het doek en sowieso de beste Spider-man. Humor, bijdehand, lenig; het klopt allemaal net wat meer dan bij Maguire's versie. De slechterikken krijgen veel kritiek zie ik, en hoewel het einde van Electro wat plots was en over de top, ik vind dat alle bad guys er met rede in zitten en met recht pissig waren.

Een aantal dingen vond ik wel vaag, en dat is weer die besluiteloosheid van Peter Parker, die we in Spider-man 2 ook al zagen. Van Garfield kan ik het beter hebben, omdat hij sowieso wat verstrooider overkomt qua karakter.

Al met al vond ik dit misschien wel de fijnste Spider-man film sinds de allereerste uit 2004. Erg jammer dat de resetknop weer is ingedrukt; ik had graag een deel 3 van deze Amazing serie gezien.

Nadat deel 1 na herkijk er een stuk beter op is geworden werd het ook tijd om deel twee te gaan kijken. En oh oh oh wat een fijne superhelden film blijkt dit te zijn!

Alleen al het eerste half uur is een perfecte vertaling van het stripverhaal naar film. Het ritme, de snelheid, het visuele, de soundtrack, het acteren van Garfield & Stone, alles maar dan ook alles klopt.

Sowieso hebben twee genoemde hoofdrolspelers een hele fijne chemie en goed samenspel, dat gaf het vorige deel meerwaarde en ook nu weer net dat beetje extra wat vaak mist in superheldenfilms.

Het eerste gevecht met Elektro is ook een enorm feest, Webb laat met deze films zien toch echt wel actie in beeld te kunnen brengen. En trekt dat de hele film door.

Genieten dit.

En het meest jammere is uiteindelijk dat Sony hier niet verder mee durfde en het karakter doet afstaan aan Marvel. Want na films als X-Men first class en deze Spider-Man is het nog maar eens duidelijk dat de beste superheldenfilms bij Sony vandaan komen en niet van Marvel zelf of DC.

The Amazing Spider-Man 2

Ik ram er echt even keihard door heen en heb vanmiddag dan ook ‘The Amazing Spider-Man 2’ aangezet en gekeken om mij zelf klaar te maken voor de nieuwe ‘ Spider-Man: Homecoming (2017) ’ die ik wil kijken wanneer hij per Blue-Ray uitgebracht word, en ik kan wel zeggen dat Spider-Man mijn favoriete Marvel superheld is. Aan de kant van DC zou dit Batman zijn en in het algemeen blijft The Joker toch mijn favoriet met als zekerheid alleen de rol van Heath Ledger. Helaas is The Amazing Spider-Man 2 samen met ‘ Spider-Man 3 (2007) ‘ de slechtste van reeks al zou ik The Amazing Spider-Man 2 niet slechter willen bestempelen dan ik dat met Spider-Man 3 ga doen, want zelfs The Amazing Spider-Man 2 is beter dan deel drie van Raimi.

Ik ben erg onder de indruk geweest van Electro, althans in het begin. Na een tijdje werd hij echt zwaar eentonig waardoor ik hem eigenlijk gewoon saai vond. Electro is een slechterik die ik miste en ik echt een mooie toevoeging vond aan de reeks, al vind ik dat Marc Webb er niet alles uit heeft gehaald dan dat ik liever gezien had. Daarbij is het hele Harry Osborn verhaal dikke diaree, want dat was echt geen reet aan en vond ik Rhino die je op het einde ziet een onnodige toevoeging aan deze film waardoor hij uitermate langdradig werd. Dat maakt deze film voor mij saai maar echt slecht is hij niet, ik heb hier echt super veel gemengde gevoelens over!

Ik ben wel redelijk fan van het verhaal, althans ‘fan’: ik vond hem wel leuk. We volgen nu Peter Parker die door gaat met misdaden oplossen. Zo moet hij net voor zijn diploma-uitreiking een Oscorp vrachtwagen terug kapen om plutonium of uranium terug te winnen die wat dieven hebben gestolen. Hier kwam Spider-Man, Max Dillon tegen die groot fan van hem is alleen niemand ziet hem echt staan. Op een dag moet Max een storing verhelpen maar wanneer hij dit doet komt hij onder stroom te staan en valt in een bak vol sidderalen. Hij word Electro: een man die helemaal gemaakt is van elektriciteit en poespas en ik vond het tot nu toe wel de leukste vijand van Peter Parker, zeker de scenes op Times Square is natuurlijk om van te genieten!

Electro werd als Max Dillon door niemand herkent. Hij had geen vrienden en geen vriendin dus hij zat heerlijk alleen op zijn kamer die helemaal onder de Spider-Man posters hing. Electro word tegen gehouden door Spider-Man en hij word mee genomen naar Oscorp voor verdere onderzoek. Terwijl dit gebeurt gaat de vader van Harry Osborn dood waardoor Harry het zeggen krijgt over de Oscorp groep. Wanneer hij eruit gesodemieterd word en Spider-Man hem niet wil helpen door zijn bloed af te staan komt Spider-Man tegen aardig wat vijanden te staan.

De CGI in dit tweede deel vond ik uitstekend voor de rest laat de film veel punten liggen wat ik echt doodzonde vind. Ik heb wel genoten van dit laatste deel (voordat ik de nieuwe ga kijken) maar dit is net ietsjes beter dan ‘Spider-Man 3’, want dat was echt bagger! Nu ben ik ook wel even klaar met de Spider-Man reeks, voor de volgende keer!

3.0*

Vond het niet al te veel hebben.

Webb ken ik o.a. van 500 Days of Summer maar hij lijkt die film in deze te willen combineren wat eigenlijk gewoon niet zo goed met elkaar gaat. Vooral omdat je hem kijkt voor al het spektakel en dan blijft de helft van de film te bestaan uit relaties en liefdesverhalen met daartussen nog een portie drama.

Garfield is niet helemaal de ideale Spider-Man voor mij. Hij was sowieso al 30 toen hij hier opnieuw in de huid kroop van Spider-Man, en dat zie je ook wel degelijk terug. Hij krijgt een oud koppie. Ook Stone zag er wat oud uit terwijl ze nog relatief jong is.

De film bestaat eigenlijk meer uit liefdesdramas dan actie en spektakel, waarbij ik op een gegeven moment toch wel een beetje verveling had. Het koppel Garfield en Stone heeft nergens, ondanks het goede acteerwerk van Stone, de echte vonk om de kijkers bezig te houden.

Foxx is ook wel apart, vooral omdat ik hem meer ken van zijn stoere rollen, en dan is dit eigenlijk al heel snel komisch. Maar eenmaal Electro is het weer de stoere Foxx, Electro zag er overigens niet al te best uit terwijl de film in het algemeen visueel prima was. Soms wat houterig, maarja. DeHaan was ook een leuke toevoeging, maar vooral omdat hij 1 van mijn favoriete acteurs is.

De actiescène waarop Foxx voor het eerst los mocht gaan met zijn krachten was het leukste van de film. Had hem graag wat langer door zien gaan. Toen ik eindelijk door al die romantiek en drama heen was, was het laatste spektakel slotfase ook zeker niet verkeerd, maar iets te kort waardoor de adrenaline echter uit bleef.

Wel fraai geschoten als Spider-Man door de gebouwen heen vliegt, en zo zijn nog meer actiescènes knap geschoten wat wel helpt. De schurken waren jammer genoeg iets te snel verslagen. Wel een gedurfd einde dat eigenlijk ook goed werkt omdat we het niet al te vaak zien. Maar aangezien Webb blijkbaar nog rekening met zijn fanbase moest houden heeft het toch nog een soort happy ending.

Uiteindelijk is het daarbuiten een knap geschoten, maar nog steeds niet een geheel uitblinkende superheldenfilm dat op een aantal gedurfde keuzes na, nog wel de lijntjes volgt. Jammer dat sommige types weer zo overdreven moeten zijn, zoals "The Rhino" maar ook die Dr. Kafka. Jammer, want Webb bewees met 500 Days of Summer juist menselijke films te kunnen maken die de juiste snaar wel weten te pakken.

Potentie om de beste Spider-Man film te zijn. Andrew Garfield blijft een mindere Peter Parker, maar hij zet hier wel een sterke Spider-Man neer. Visueel gaat het op dezelfde trend voort en is het wel entertainment. Je zit helaas duidelijk dat 3D in het achterhoofd zit. Het valt helaas wat in dezelfde val als Spider-Man 3 met teveel vijanden en verhaallijnen. Gelukkig is dat rond Rhino vrij beknopt. En de Goblin en Electro zijn toch wel op het randje, ze doen eerder denken aan de Batman-figuren van Joel Schumacher. En dat liep niet goed af helaas... Ze krijgen wel wat meer diepgang dan we gewoon zijn van de vijanden.

Weer de nodige entertainment, al is het soms ook gewoon saai. Het einde is in elk geval wel relatief gedurfd en zeldzaam in dit genre. Dat zorgde even voor een verrassing.

Tweede deel van de Garfield reeks, die vooral doorgaat waar het eerste deel eindigt. Een dramatisch einde met/van Stacy wat voor wat diepte zorgt, maar die diepte zat er ook wel in bij de Maguire films, die hooguit wat minder dramatisch waren. Maar goed, zo diep gaat het ook weer niet, zeker omdat het drama aan het einde komt is er niet veel tijd om de verwerking ervan te behandelen. Uiteindelijk draait het toch vooral om de actie. Van de tegenstanders vond ik Electro niet erg indrukwekkend; de Green Goblin en het karakter daarachter is wat interessanter. DeHaan heeft best wel charisma op een enge wijze.

Al met al een degelijke superheldenfilm. Niet bepaald mijn genre, maar wat mij betreft ook weer niet superslecht. 2*.

Ik heb na deel 1 deze week opnieuw te hebben gezien ook deel 2 nog eens opgezet, helaas ben ik er nu flink minder van onder de indruk. Beide Amazing Spider-Man films zijn gewoon niet zo heel goed, terwijl de potentie er wel was. Andrew Garfield is een degelijke Spider-Man en best een goede Peter Parker, maar doet toch echt onder voor Tobey Maguire en Tom Holland qua charisma. Maar daar valt nog wel mee te leven, het probleem van beide films is dat de scrips gewoon rommelig zijn geschreven en er weinig verdieping is. In deze tweede film is het iets beter, Electro is sowieso boeiender dan The Lizard, maar er is nog te weinig uitgehaald.

Eigenlijk zit er gewoon veel te weinig Spider-Man in beide films en zijn het vooral de Peter Parker momenten die wel weer behoorlijk zijn. Zijn band met zijn tante of zijn relatie met Gwen zijn best goed getoond. Haar sterfscène is nog steeds knap gedaan, eigenlijk het enige moment wat ik destijds nog heb onthouden van de films. Emma Stone zet een pittige, maar sympathieke dame neer. Maar verder is het gewoon allemaal te middelmatig. De actie is te weinig en ook te chaotisch in beeld gebracht. Het voelt teveel als een game en te weinig als een spetterende Spider-Man film.

Ik snap ergens ook wel dat er geen derde Amazing Spider-Man meer is gekomen en dat de serie een reboot met Tom Holland kreeg, duidelijk dat die films veel beter in elkaar steken. Maar het was niet vervelend om nu beide films weer eens gezien te hebben, sowieso blijft Spider-Man altijd prima vermaak.

3* (was 4*)

Een reboot was niet nodig geweest. Maar als Die Hard Spiderman fan heb ik me wel vermaakt. Vooral dat 3d effect had zeker een toevoeging in de bioscoop in iMax. Ik werd echt meegezogen in door webslingen in New York. Dat was voor mij al een hoogtepunt. Elektro was ook wel goed gemaakt. Alleen had Jamie fox deze personage met iets meer humor kunnen spelen. Iets wat hij wel doet in Spiderman no way home. Had toch liever Toby gezien als Spiderman. Maar deze Spiderman is niet heel slecht. Misschien niet ben ik niet helemaal objectief als Spiderman fan maar in ieder geval goed vermaakt met de actiescenes.

En verder met The Amazing Spiderman die vorige week goede indruk maakte met het eerste deel die mij een stuk beter lag dan de Maguire films. Dus daarom had ik best zin in deel 2 met de vraag wie er allemaal uit de hoge hoed getoverd ging worden qua bad guys. Maar helaas werd deel 2 verre van wat ik had gehoopt.

Tijdens de opening, Rhino met zijn sleepwagen en de aangerichte ravage, is al snel duidelijk dat de goed bevallen ingetogen stijl uit deel 2 ingeleverd is voor veel, heel veel, spektakel. Zeg maar gerust dat de film erg visueel gericht is en als het ware gedurende de film regelmatig met de spierballen rolt. Op zich geen probleem, dat is wel al snel de humor, Spidey ondersteboven aan de politieauto gochelend met nucleaire canisters en ondertussen de telefoon nog even opneemt. Oh jakkes...om nog maar te zwijgen van de 'vol op de bek' begroeting van Gwen op de diploma uitreiking. Uhm...ik meende dat er problemen waren vanwege haar vader, snel bijgelegd zeker. Het beloofd weinig goeds, en daarmee een lijn die zich daarna doortrekt.

En ja, het is wat het is, buiten een enkel geslaagd grapje zoals de elektrische experimenten of wanneer hij zijn telefoon probeert te pakken met zijn web, is het toch allemaal behoorlijk flauw en is het allemaal vet over the top. Ja ja...oké, het is een verfilmde comic, maar toch, het is zo'n breuk met de vorige film. Gelukkig krijgt Spidey hierendaar nog wel wat diepte met twijfel rond zijn ouders, zichzelf en Harry, is Harry trouwens ook een lekker eng ventje, en zijn er weer problemen met Gwen, maar het is allemaal verre van goed. Het is aan het fraaie karakter Electro te danken dat het nog allemaal iets is want Electro is met recht een sterke en interessante bad guy die het nodige aan dreiging heeft en knap gemaakt is.

Toch blijft dit twee deel een gevalletje dat ver uit het lood hangt, mooi voorbeeld in dit geval is de constante focus op Electro waar de ontwikkeling van Harry eigenlijk maar bijzaak lijkt en Green Goblin in die zin nog heel even op mag draven om voor mijn gevoel afgeraffeld te worden. En verdorie zeg, wat verknallen ze dit deel toch, bah! Niet dat het zó slecht is want ach voor het vermaak is het wel oke en mag de soundtrack en cast best nog even benoemd worden, maar dit deel is niets beter dan de Maguire films waar de eerste The Amazing Spiderman beterschap toonde. Maar helaas krijgt dat deel niet ger vervolg zoals in graag gezien had, en komt er dan ook geen voldoende.

In 2014 al een recensie gepubliceerd waar van alles mis mee was. Dit is de update ...

Peter Parker [Andrew Garfield] heeft zijn draai gevonden als Spiderman, maar zijn belofte aan Gwens vader [Denis Leary] aan het eind The Amazing Spider-Man dreigt zijn relatie met Gwen [Emma Stone] te verwoesten, ook al omdat Gwen in Engeland wil studeren. Een ontevreden onderhoudsmedewerker [Jamie Foxx] bij Oscorp krijgt bovenmenselijke krachten door een ongeluk bij een reparatie in een onderzoekslab. Harry [Dane DeHaan], de erfgenaam van Oscorp-oprichter Norman Osborn [Chris Cooper], denkt dat hij met Spider-Mans bloed van zijn erfelijke ziekte af kan komen en vraagt Peter (die geld verdient met foto’s van Spider-Man in actie) om hulp. Stone heeft jammer genoeg weinig te doen, maar Foxx en DeHaan zijn prima in hun goed uitgewerkte schurkenrollen en de special effects zijn opnieuw uitstekend in deze meer komische, maar zichzelf nooit parodiërende vervolg.