The Green Inferno (2013)

Ook Ignacia Allamand speelt in deze film een bijrol net als in de film Knock Knock.

Ten eerste vind ik dat een film altijd extra aandacht krijgt wanneer hij uitgesteld word....niet helemaal verdiend want meestal in het om een reden die de film niet goed doet.

Ik vind dat deze film ook inderdaad een beetje te veel aandacht heeft gehad.....als de film nou van een superregisseur was dan was het terecht,maar Eli Roth heeft zich voor mij echt nog niet bewezen binnen het horrorgenre.

Deze film ligt positief gezien toch wel weer boven zijn gemiddelde.

Visueel ziet deze film er goed en verzorgt uit...de desbetreffende stam ziet er autentiek uit(zal wel gedeeltelijk een echte stam zijn?) sommige zijn zelfs freaky en hoef ik niet tegen te komen als ik op vakantie ben .

Er zitten een paar goede gore scenes in maar het vraagt naar meer en daar laat de film het een beetje afweten.....de sfeer is prima overigens en hier en daar is er wat spanning te bekennen.

Acteerwerk heb ik niets op aan te merken voor een film als deze.

Kortom een leuke kannibalen film maar ik had verwacht dat hij wat pittiger zou zijn na alle comotie hier omheen.

Maar wel een lekkere wegkijker.

3.5 ster naar boven afgerond.

Het is niet mijn type film maar door alle commotie eromheen wilde ik hem zien.
Mooie locaties met een paar ranzige scenes. Goed verhaal en zit goed in elkaar.
Er was wel een leuk stukje in,het moment dat ze met zn allen 1 van de gevangenen levend gaan opeten en er een klein meisje onder uit de massa weg rent met die gozer zn onderbeen en het moment dat ze zo high als een garnaal zijn doordat er 1 (dode) is vol gestopt met dope door de medegevangenen voor ze haar gaan grillen zeg maar met alle gevolgen van dien.

Goede film

Redelijk.

En "redelijk" is meteen ook goed genoeg om er de beste Eli Roth film van te maken. Er zitten nog steeds wat stordende zaken in, maar wie komt voor een goed potje ranzigheid wordt op z'n wenken bediend. Da's toch ook alweer even geleden.

De aanloop duurt een beetje lang. Het hele ecogebeuren is niet geweldig boeiend, vooral niet omdat de acteurs niet hoogstaand zijn. Leuk dat Roth z'n vrouw wat screentime wil geven, maar een paar acteerlesjes tussen de films door zou niet verkeerd zijn. Gelukkig schakelt de film wel een paar versnellingen hoger wanneer iedereen goed en wel vastzit tussen de kanibalen.

Green inferno mist een beetje de serieux die nodig is om van deze film een écht goeie horror te maken. Ook het camerawerk had wel iets beter gemogen, hoewel de smerigheid wel in beeld komt is het allemaal érg vluchtig en met veel geschud. Op zo'n momenten merk je dan weer de beperkingen van Roth als regisseur.

Maar de effecten zijn verder meer dan geslaagd, er wordt geen enkele smerigheid geschuwd en het gehele laatste uur mag er best zijn op horrorgebied.

3.0*

Jarenlang naar uitgekeken en eindelijk is hij daar. De spirituele opvolger van Cannibal Holocaust; één van mijn favoriete horrorfilms én die van Eli Roth. Daarom waren mijn verwachtingen hoog gespannen, ook al kende het genre zijn hoogtijdagen in de jaren '80.

Het beginstuk is allerminst interessant, waarin een groep milieuactivisten centraal staat die afreizen naar de jungle van Peru. De cast is weinig sympathiek, behalve Roth's vrouw, Justine. Mooie verschijning, al gaat het acteren haar niet geweldig af. Haar afzichtelijke sidekick blijft gelukkig achter in het Westen, want daar had ik echt heel snel genoeg van.

Eenmaal in Peru aangekomen wil het nog niet spannend worden, al hou ik erg van de mooie locaties. Ook wanneer de kannibalen voor het eerst verschijnen was ik niet helemaal overtuigd, het voelde een beetje te gemaakt. Dat gevoel veranderde echter toen de eerste activist gruwelijk en uiterst pijnlijk aan zijn eind komt. Toch wel geslaagd, die kannibalen. Het lijkt me trouwens apart om zo'n tribe te benaderen over het maken van een film, terwijl ze nog nooit in contact zijn geweest met Westerlingen, laat staan de techniek. Als voorbeeld liet Roth ze een film zien; juist, Cannibal Holocaust.

The Green Inferno wordt vanaf dan een stuk meeslepender, spannender en vooral goorder. Roth kennen we natuurlijk vooral van de Hostel-films en ook hier laat hij zijn torture-kunstjes zien. Genoeg smerigheid, hoewel niet altijd volledig in beeld gebracht. Klein smetje. De make-up van zowel gore als cannibals is echter top.

Toch weet Roth niet te verrassen. Het verloop is tamelijk voorspelbaar, zoals dat kindje die Justine redt. Een beetje makkelijk naar mijn idee. Het einde is ook ongepast. Als mijn crew en/of vrienden voor mijn neus levend worden opgevreten dan laat die bulldozers maar komen en dan ga ik ze niet meer in bescherming nemen. Maar misschien ben ik daarom geen milieuactivist.

Nog even snel de onvermijdelijke vergelijking met het klassieke Cannibal Holocaust; daar komt dit niet bij in de buurt. Het enige wat Roth beter doet is het weglaten van animal cruelty en voor de liefhebber is het een stuk smeriger. CH is echter meer beklemmend, meer overtuigend door een leukere cast en kent natuurlijk een sublieme soundtrack die alle gevoelens nog eens versterkt. Maar zeker geen miskleun dit.

Hier hebben mensen jaren op zitten wachten? Ik heb pas de afgelopen dagen oog gekregen voor deze film, maar ik kan gewoon al door 5 pagina's vol intense frustraties van users die op de film wachten bladeren. Alleen dat was al leuk vermaak, haha.

Maar terug naar de film. Ik heb ooit eens Cannibal Holocaust gekeken. Vrij smerige film, maar vooral omdat ik niet tegen dierenleed kan. Deze Green Inferno lijkt inderdaad wel aardig op de net genoemde titel, ondanks dat alle dieren er goed vanaf komen. Dus daar zal geen ophef over komen.

Verder vind ik het een horrorfilm met potentie, maar Eli Roth maakt het maar gedeeltelijk waar. De opbouw is wel erg lang(dradig) en als de pleuris eenmaal uit is gebroken valt het qua gore reuze mee. Geen idee welke rating er aan de film hangt, maar je ziet vrij weinig. Erg irritant. Net als dat er zo'n beetje 0,0 aan naaktheid valt te zien, ondanks dat we naar een grote groep primitievelingen kijken die oa de gevangen genomen vrouwen onder handen nemen. Maar je ziet wederom zo goed als niks. De film voelt ondanks dat echt wel een paar gore momenten waren erg soft aan, al moet je natuurlijk ook wel wat aan de verbeelding over kunnen laten. Wat wel weer dik in orde is, dat is de sfeer. Het voelt toch constant ongemakkelijk en hopeloos voor de gevangenen.

En wat ook tegenvalt is de voorspelbaarheid van het verhaal. Zo'n beetje elke actie was te voorspellen. Dat dat kind die meid helpt ontsnappen, zucht. Dat ze uiteindelijk tegen de bewapende unit liegt zodat het bos niet plat gaat ondanks dat kannibalen net een stel van haar lotgenoten hebben afgeslacht, zucht.

Het is zeker geen beroerde film geworden, maar ik ben 'm net zo snel vergeten als ik ermee in aanraking kwam.

3*

Ik kan niet zeggen dat ik echt omver werd geblazen door Roth's interpretatie van de cultfilm Cannibal Holocaust, integendeel. De stomp in de maag die ik destijds kreeg is na talloze genrefilms überhaupt moeilijk te dupliceren, maar ergens had ik toch gehoopt dat Roth daar wel in zou slagen, al was het maar omdat Hostel toch nog enige tijd onder mijn vel bleef zitten. Green Inferno doet dat helaas niet en dat heeft volgens mij onder andere met de misplaatste puberale humor te maken waar Roth zich schuldig aan maakt. Bovendien komt het geheel net te "geënsceneerd" over, waar Deodato er met zijn Mondo-aanpak in slaagde te choqueren. Visueel is het gelukkig nog de moeite waard.

Vooral dit, ja.

Roth kwam een tijdje terug met een top 6 Cannibal Films en laat zien dat hij op de eerste plaats een liefhebber is... en daarnaast een regisseur. Lijkt me een absolute must voor een goede horrorregisseur. Toch mist hij hier volledig de essentie van een goede Cannibal flick. De groezelige realiteit die regisseur als Deodato en Lenzi wisten vast te leggen ontbreekt hier té vaak. Je kijkt toch naar een nogal gladde Roth productie. Zijn introductie slaat echt behoorlijk de plank mist. Dan lijkt het weer net alsof hij al die oude pareltjes juist niet heeft gezien...

Waar hij ze wel evenaart, is op gebied van exploitatieve shock value met veel keiharde, over de top gore. Wel gemikt op een 16+ rating. Waar zijn bijvoorbeeld de theezaktietjes? Door ze helemaal te bedekken, haal je wel het 'beest' uit het volk. Groteske nudity was óók een belangrijk aspect. Helaas ook regelmatig puberaal (niet alleen het schijten, ook het kinderachtige en overdreven kijkje op drugs is een pijnlijke Amerikaanse preutsheid) en met bijzonder grote verschillen qua acteerprestaties. Degene waar ik het meest sceptisch over was (de vrouw van..), is met afstand de best presterende actrice van het stel! Hoop dat Lorenza Izzo nog veel soortgelijk genrewerk gaat doen.

Roth's langverwachte ode aan de Italo Cannibal films is dan eindelijk uitgebracht. De man levert waar hij goed in is: extreme gore dat de grens probeert op te zoeken. Sterk, maar helaas laat hij dit gepaard gaan met lompe personages als Alejandro (Ariel Levy).

Daarnaast mist het de rauwheid van een film als Cannibal Holocaust, waardoor de impact minder groot is dan de beelden uit die film.

Toch is het een film die met de nodige respect en toewijding jegens het genre gemaakt is.

Vooral door dit laatste toch een best genietenswaardige film.

Roth mag wel overal liggen blaten dat hij een ode aan het kannibalengenre maakt en Deodato in koeien van letters tijdens de eindgeneriek bedanken, toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat de beste man liever gewoon een volbloed frat boy comedy zou willen maken. De geweldscènes lijken een kruising van de Tarantino / Rodriguez school ('coole' cartooneske gore en natuurlijk het grappigst als onschuldige dikkerds in stukken gehakt worden) en de Saw / torture porn traditie waar ingenieus toegebrachte letsels centraal staan. Enige indrukwekkende scène (de chaos waarin de slachtoffers naar hun kooi geleid worden) is knip-en-plak werk van TCM, met Kirby Bliss Blanton als overtuigende Marilyn Burns lookalike.

P.S.: ik zag 'm braaf op Gent Film Fest moest er iemand morele bezwaren hebben met dit berichtje (er waren heel wat lege stoelen door die verderfelijke thuiskijkers )

Gezellig, een nieuwe kannibalen-film. Altijd leuk. Iedere aanwinst binnen het genre moet natuurlijk opboksen tegen de reputatie van de oerklassieker Cannibal Holocaust, zo ook dit onsmakelijke werkje van regisseur Eli Roth. De film begint uitermate traag en oninteressant, maar halverwege wordt het dan toch een beetje spannend. Vooral smerig echter, met een paar maagomkerende scenes die het netvlies niet snel zullen verlaten. Jammergenoeg maakt de rest van de film weinig indruk, wat vooral te danken is aan het dik aangezette akteerwerk en de amper serieus te nemen portrettering van de kannibalen. Het hele gebeuren is gewoonweg aan de mallotige kant, tot en met het belachelijke einde. Nee, dan is die andere vrij recente kannibalen-film, Welcome To The Jungle uit 2007, een stuk beter.

Aan tafel!

Van uitstel komt afstel. Na jaren lang uitgesteld te zijn vanwege allerlei ingewikkelde redenen, krijgt The Green Inferno dit jaar met Halloween eindelijk een release. Al zij het een beperkte. Of de fans hier blij mee zullen zijn? Ik betwijfel het.

Ik werd hier namelijk niet gelukkig van. The Green inferno heeft een hele lange aanloop nodig voor het verhaal een keer echt goed op gang komt, maar de kijker uitbetalen voor het lange wachten doet de film eigenlijk nooit. Of je moet een enorme fan van gore zijn, dan kun je hier nog wel aan je trekken komen. Al betwijfel ik zelfs dit laatste nog want deze groep mensen zullen zich er waarschijnlijk aan ergeren dat ze hier nodeloos op moeten wachten. Persoonlijk hou ik er van als een horror of thriller echt diep onder je huid kruipt of heel spannend wordt. Een wat tragere opbouw vind ik dan vaak ook geen probleem. Het helpt je om een band te krijgen met de personages, en zorgt ervoor dat je wat meer opgenomen wordt in het verhaal. Deze diepgang was er wel een beetje binnen het personage van hoofdrolspeelster Lorenza Izzo, maar de overige personages bleven zo plat als een dubbeltje.

Hierdoor leefde ik (op een klein beetje met de hoofdrolspeelster na) niet echt met de groep mee. Het hielp daarbij ook niet echt mee dat er met het unieke concept niet meer gedaan werd dan dat nu het geval was. Een horror met een originele setting is hard te vinden vandaag de dag. Roth flikt het hem wel en heeft zelfs binnen een bestaande stam mogen filmen, maar dat dit dan het eindresultaat moet zijn is dermate teleurstellend.Echt heel slecht wordt het allemaal nooit, maar er lijkt minimale inspanning te zijn verricht om hier echt wat bijzonders van te kunnen maken (naast de originele setting en de lokale bevolking waarmee gefilmd werd) Het wordt nergens nooit echt spannend, er zitten weinig vindingrijkheid in de film en eng wordt het nergens ook maar een heel klein beetje. Hoofdzakelijk een gemiste kans dus. Dat de film 2 jaar op de planken heeft gelegen en al die tijd de tijd heeft gehad om bijgeschaafd te worden maakt het nog jammerlijker.

Binnen korte tijd heeft Roth twee producties uitgebracht en dat is naast The Green Inferno ook nog Knock Knock. Hoewel deze laatste ook geen schoonheidsprijs verdiend, zul je eerder een leuke avond daaraan beleven, dan dat je deze een kans geeft.

2,0*

Lichte teleurstelling. De opbouw is lang en het lukt Roth helaas niet om je betrokken te voelen bij de groep, waardoor de uiteindelijke impact gering is. Eenmaal bij de kannibalen, valt het met de gore ook wat tegen. De aftrap is best aardig, maar daarna tref je alleen nog wat nagerechtjes aan. Echt spannend weet Roth het ook niet te maken. Dit komt mede door een aantal ongeloofwaardigheden. Verder ziet de film er visueel mooi uit en is het acteerwerk matig. 2.5

De cannibal holocaust adoptatie van Eli Roth,ja dan weet je met enige film kennis wat je te wachten staat .

Niets ontziende gore,in een hoe wrang mooi jungle.

Met wat we inmiddels gewent zijn , is het nog steeds behoorlijk shocking .

Maar de klassieke status die de eerder genoemde film reikte,word hier niet gehaald,

Dat kwam vooral doordat men toen er alles aan deed om te laten lijken alsof het echt gebeurd was,als ik me niet vergis ,de eerste found footage horror film ever.

Wat de film wel een beetje de das om deed was het einde.

Liefhebbers van die film , ( cannibal holocaust ) en van gore horror worden toch niet teleurgesteld .

"Be careful. Jungle's a dangerous place."

Deze film is hevig geïnspireerd op een Cannibal Holocaust (1980), alleen jammer dat Eli Roth de ware essentie van laatstgenoemde niet goed weet over te brengen.

De aanloop is vrij lang en is gevuld met geneuzel over milieuactivisme dat al gauw gaat vervelen. De geïntroduceerde personages zijn namelijk te verwaarlozen, hoewel er wel een poging wordt gedaan om Justine iets meer uit te diepen. Al zal dat waarschijnlijk zo zijn omdat Lorenza Izzo de vrouw van Roth is.

Gelukkig schiet 'The Green Inferno' in de versnelling zodra men in de jungle van Peru is aanbeland. De kannibalen die ten tonele verschijnen, zien er redelijk authentiek uit; het scheelt ook dat er inboorlingen zijn gecast voor de rol. Desondanks is er m.u.v. een paar gestoorde momenten weinig te merken van enige ongemakkelijkheid, laat staan een bepaalde spanningsopbouw. Hierdoor schurkt het geheel tegen het gezapige aan.

Maar het grootste minpunt is de gore of beter gezegd het gebrek daaraan. Er wordt afgetrapt met een ziekelijke kill om je als kijker vervolgens halfbakken scènes voor te schotelen. Deze worden vluchtig getoond en vaak nog eens buiten beeld. Daarbij snap ik de geforceerde puberale humor van tijd tot tijd niet.

Al met al een flinke teleurstelling om z.s.m. te vergeten. Wel vraag ik me af of dit de versie is die Roth voor ogen had, maar als ik afga op verscheidene berichten, dan heeft hij het echt zo bedoeld.

2,0 Sterren.

film reviews in 100 woorden: The Green Inferno (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

ps. ik ben geen professionele schrijver of criticus, ik ben maar een movie geek met een toetsenbord.

Mensen die bekend zijn met Eli Roths werk weten ongeveer wel wat ze kunnen verwachten van The Green Inferno. Het duurt een flinke 40 minuten voordat de film echt in actie schiet, maar vanaf het moment dat we kennismaken met de kannibalen blijft de film spannend tot de laatste seconde. Het acteerwerk was misschien ondermaats en de personages allesbehalve interessant, maar voor de liefhebbers van gore zitten er zeker genoeg bloederige, choquerende en intense scènes in deze film. Fans van dit genre zullen The Green Inferno wel appreciëren, voor mij was deze film niet meer dan een degelijk bloederig horrorfilmpje.

3,0*

Dit is eigenlijk best een aparte Horror / Thriller film en zeker wat betreft de voorgeschiedenis ervan. Deze film is gemaakt in 2013 en door omstandigheden zou hij pas in 2015 in de bioscoop komen. Daar heeft hij het alsnog niet gehaald, hoewel hij tijdens het Halloween weekend bij ons in de bioscoop op één avond (op vrijdag 30 oktober) was te zien en ook maar één voorstelling.

Dat deze film niet uitgekomen is in de bioscoop (althans niet grootschalig) kan ik me wel voorstellen, want het ging er soms best grof (voor mij had het overigens veel grover mogen zijn) aan toe en dat is natuurlijk niet geschikt voor het grote publiek. De eerste circa 40 minuten van het verhaal zijn saai en langdradig en daarin draait het om een groepje idealistische studentenactivisten (zeg maar gerust "linkse rakkers") uit New York welke afreizen naar de afgelegen jungle van Peru met een klein éénmotorig vliegtuig, om daar een protestactie te houden voor het behoud van de jungle en hun inwoners ervan omdat die worden bedreigd (er zit namelijk veel geld onder de grond). Nadat de protestactie min of meer is geslaagd, vliegen ze terug met dat kleine éénmotorige vliegtuig en al snel krijgen ze motorpech waardoor het vliegtuig neerstort in de jungle. Dat neerstorten werd overigens fraai en ook best hard in beeld gebracht. Direct na het neerstorten vallen de overlevenden in de handen van een groep kleurrijke kannibalen. Overigens niet iedereen want één vrouw, te weten Kara (gespeeld door Ignacia Allamand) wordt neergeschoten met twee pijlen (eentje door de keel en daarna nog eentje in het hoofd) door de kannibalen

De kannibalen nemen de overlevenden mee naar hun dorp en daar draait dan de rest van het verhaal over, welke best boeiend, spannend en ook grof was. De overlevenden zijn namelijk niet veilig in het dorp, want de kannibalen zien hun vooral als voedsel en voor sommige overlevenden geldt dat ook letterlijk. Voornamelijk het afslachten van Jonah (gespeeld door Aaron Burns) was zeer grof en het werd ook gedetailleerd in beeld gebracht. Zo werden in eerste instantie zijn beiden ogen eruit gestoken door het vrouwelijke stamhoofd, aardig gespeeld door Antonieta Pari, van de kannibalen en daarna ook vers opgegeten door haar, daarna werd zijn tong afgesneden en die werd ook vers opgegeven door het vrouwelijke stamhoofd, daarna werden al zijn ledematen één voor één afgehakt en daarna (toen leefde hij nog) werd zijn hoofd eraf gesneden. Het bloed wat dan uit zijn afgesneden hals komt, wordt opgevangen in een kom en wordt vers opgedronken (spoelt natuurlijk lekker de ogen en tong weg ) door het vrouwelijke stamhoofd. Ook het klaarmaken/voorbereiden (o.a. gaar stoven in een oven) van de restanten van Johan als voedsel en het opeten ervan werd gedetailleerd en smaakvol in beeld gebracht. Voor de overlevenden geldt nu zo snel mogelijk zien weg te komen want anders worden ze ook opgegeten. De overlevenden zijn best eensgezind daarin, op Alejandro (gespeeld door Ariel Levy) na, welke een smeerlap is (hij masturbeert ook in gevangenschap om de stress te verminderen ) en hij denkt ook alleen aan zichzelf en dan vooral om er voor te zorgen dat hij niet het volgende slachtoffer wordt.

Een enkeling, te weten Amy (gespeeld door Kirby Bliss Blanton, die ook nog een fraaie schijt scene heeft en dat zowel letterlijk als figuurlijk), kan het op een gegeven moment niet meer aan en pleegt zelfmoord (best grof en ook gedetailleerd in beeld gebracht) en ook vinden er ontsnappingspogingen plaats, welke niet altijd succesvol zijn. Ook moeten de vrouwen een harde maagdelijkheidstest ondergaan, waaruit blijkt dat Justine (gespeeld door Lorenza Izzo) nog maagd is en ook de enige. Het einde van het verhaal is misschien een beetje flauw en cliché, maar was toch best goed en verrassend en zeker als Justine haar tegendraadse (ze beschermt namelijk de kannibalen en zegt dat buiten haar iedereen is omgekomen bij de vliegtuigcrash en dat de kannibalen haar juist geholpen hebben) versie van het verhaal verteld bij terugkomst in New York.

De cast is niet bepaald hoogstaand (de bekendste acteur is misschien nog wel Daryl Sabara die vooral bekend is van zijn rol in de "Spy Kids" films), maar voor deze film was dat meer dan genoeg. Zeker hoofdrolspeelster Lorenza Izzo in de rol van "Justine" en Ariel Levy in de rol van "Alejandro" deden het best goed en de laatste speelde heerlijk irritant en haalde ook regelmatig het bloed onder je nagels vandaan. Het is jammer dat het eerste gedeelte van het verhaal zo saai en langdradig is (had makkelijk afgedaan kunnen worden in 20 minuten), maar de rest van het verhaal is best aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Wat ik wel miste in deze film was bloot (wel zijn eventjes zijn de piepkleine borsten te zien van Lorenza Izzo), want dat hoort nu eenmaal bij een film over kannibalen, en zeker wat betreft de lelijke vrouwen van de kannibalen. Die liepen zelfs rond met van natuur gemaakte BH's en dat is natuurlijk belachelijk en ook niet realistisch voor zo'n stam, want normaal gesproken dragen die geen of nauwelijks kleding (zoals o.a. een peniskoker).

Zo slecht als velen deze film hier vinden, vind ik het zeker niet en ik heb me er eigenlijk ook best goed mee vermaakt. Sowieso vind ik deze film veel beter dan meuk als "Cannibal Holocaust (1980)" en "Cannibal Ferox (1981)", waarbij ik het onnodige dierenleed ook zeer storend vond. Dat zit er in deze film gelukkig ook niet in, hoewel er dieren in voorkomen zoals grote mieren

P.S. weet iemand misschien wat er met de ontsnapte Samantha (gespeeld door Magda Apanowicz) is gebeurt

Het Amazonegebied, uitstekende keuze om een donkere, beklemmende setting neer te zetten - ook eerder uitstekend gebruikt in Cannibal Holocaust (en schijnbaar vele andere kannibalenfilms die ik niet heb gezien) en, in een heel ander soort film, Aguirre, der Zorn Gottes. De inheemse stammen als boeman is natuurlijk niet echt terecht, maar goed, dit soort films kijk je niet voor je antropologische ontwikkeling.

Dat The Green Inferno een hommage aan de kannibalenfilms uit jaren '70 en '80 was, en in het bijzonder de klassieker Cannibal Holocaust, dat was me al duidelijk uit de titel. Pas na de film kwam ik erachter dat dit een film van Eli Roth was, en dat verbaast me na de film gezien te hebben ook helemaal niks. Ik ben niet zo'n fan van de man. Hostel was een gigantische draak en ook hier kan ik om vergelijkbare redenen niet zoveel mee. Ondanks de leuke setting zet Roth weer inhoudsloze horror neer, met veel marteling en kannibalisme, al viel de hoeveelheid echt expliciete gore me mee. De eerste veertig minuten gebeurt er sowieso weinig, en wat er daar verteld wordt had zonder problemen half zo kort gekund; dit eerste deel van de film is puur een aanloopje naar de hoofdmoot (no pun intended), dat begint zodra de kannibalenstam in beeld komt. En net als in Hostel wordt de film gedomineerd door irritante, vermoeiend domme karakters die ongeloofwaardige domme dingen blijven doen (die knuppel met rood haar bijvoorbeeld, die kerel die de propellor inloopt, dat veganistische meisje, of gedurende die hele film die karikatuur van een protestleider). Spanning daarentegen is er nauwelijks, en als je dit soort films serieus zou nemen bevat deze ook nog een nare, rechtse ondertoon. Dan was Cannibal Holocaust toch een stuk beter.

Nee, ik ben niet overtuigd. Het is ook weer niet zo dramatisch als Hostel, en er zitten af en toe ook nog wel redelijke vondsten in, dus een paar puntjes verdient The Green Inferno wel. Maar meer dan anderhalve ster kan ik er niet van maken.

Net voor de tweede keer gezien en beviel me opnieuw prima.Eindelijk weer eens een verfrissende horror film,beter nog een goede kannibalen film en dat was al weer een tijdje geleden.The Green inferno kwam misschien wat traag op gang maar echt storend was dat niet.Met ingang van de sterk in beeld gebrachte vliegtuigcrash begon de 'fun' pas echt.Daarna ontvouwde zich een culinair spektakelstuk waar de gore (meestal) lekker goor op het witte doek werd opgediend.Veel kills (zonder al te veel prijs te geven) waren behoorlijk memorabel en ook met de sfeer en setting was weinig mis.Zelfs het acteerwerk.in het verleden toch vaak erg matig bij dit soort films,was heel behoorlijk.Extra bonuspunten voor de lekker sinistere vrouwelijke leider van de kannibalen stam (die Generaal geelkop was trouwens ook niet mis) en de prachtig gefotografeerde Amazone jungle.In het horrorgenre mag the Green inferno dan ook zonder meer een topper (zeker de laatste jaren) genoemd worden.

Ik vond de film best goed alleen begin van de film mocht wat sneller.
Mensen met een zwakke maag raad ik niet aan deze film te kijken.
Alleen vond il dat stukje met zakje dat zakje wiet dat een heel dorp daar high van werd erg over dreven.

Laat ik beginnen met de positieve benadering; ik herinner me deze film waarschijnlijk over twee of drie jaar nog steeds. Voor de rest ... tja behoorlijk slecht.

Meest bepalend voor de lage score is het acteerniveau van de acteurs die werkelijk overal onderschoren. Zo slecht zelfs dat ik vermoed dat de regisseur bepaalde mimiek wilde terugzien waardoor het geheel uitermate ongeloofwaardiger is. De aanvoerder van de linkse studentenclub (ik weet zijn naam niet) voert de boventoon binnen het bedroevende acteergehalte. Het is hier en daar vermakelijk maar de onwaarschijnlijkheden in het script maken het tot en vreemd geheel. En inderdaad... een volledig lachende en niet oplettende volksstam door een paar toppen weed... kansloos. Voor degene die het genre leuk vinden vind ik het recente "Bone Tomahawk" vele malen sterker.

De minste in het rijtje van Eli Roth, die met Knock Knock onlangs nog best een aardige film neer zette.

Niet al te best in plot, acteerwerk en common sense. Verder zaten er wat mij betreft wat rare stijlbreuken in, zoals de gekke casting (de cannibals zien er goed uit, en de rest gaat overwegend dood ), maar de groep protesters is te gelikt. De hele omgeving is echte jungle de film gaat over jungle , en dan loopt de cast er zo misplaatst bij. In diezelfde hoek valt ook de gebrekkige nudity op. De stam heeft masaal bikini's bedacht, slachtoffers worden met kleren áán opgegeten. Voor de duidelijkheid; dit is een exploitatiefilm die naakt uit de weg gaat, het voelt als stijlbreuk. Het is geen topper, maar wel een erg leuke genrefilm; vies, broeierig en naar. Dat de film wat houterig loopt qua plot vind ik niet zo erg, en het is overwegend mooi gefilmd en goeie effecten where it counts . krappe 3 dus.

Groepje studenten reist af naar Peru voor de goede zaak en komt na oninteressante en langdurende belevenissen in handen van kannibalen.

Wat daarna volgt is nogal grotesk en bloederig. De stam vermaakt zich vooral met vage slachtrituelen waarvan de studentjes het slachtoffer zijn. De slagerspraktijken zien er luguber uit. Het enige doel van zoveel fantasieloze plasticiteit lijkt het shockeffect te zijn. De film concentreert zich daar vervolgens dan ook erg op. De religieuze of etnologische waarde van de rituelen is onduidelijk.

De kannibalen zijn voorzien van een rood geverfde huid en hebben gemene tronies. Ze zijn behangen met opzichtige artefacten en gedragen zich als overspannen wildemannen. Ze zijn karikaturen uit een stripalbum en excelleren in barbaarse lachwekkendheid. Niet geslaagd.

Ik heb niets tegen wat Gore of overdrijving, maar wat ik hier wel mis is iets van contrasterende subtiliteit. Iets als humorvolle tekst of spot, wat relativerende duiding of misschien zelfs opvallend goed acteerwerk.

Met het accent op overdreven bloederig en luguber, creër je wellicht shock, maar zeker geen boeiend verhaal, laat staan spanning. En bij deze film die alleen op het shockeffect teert, steekt bij mij dan na verloop van tijd enige ergernis de kop op over het gebrek aan iets anders.

Ok, het acteerwerk dan maar. Het acteerwerk is matig. De personages worden kunst- en clichématig en stereotiep vormgegeven. Ze zijn plat en vervelend. Foltering als straf voor zoveel non-dimensie past dan trouwens goed. Wel geslaagd!

Maar goed, ik benader het natuurlijk allemaal veel te serieus. En zo is de film niet bedoeld. Weet ik wel. De film riep behalve wat shock en ergernis, bij mij weinig op. Ik vond het gewoon niet veel.

Ai, niet al te best dit. Toch zorgt het nog voor enig vermaak en is het zo af en toe een fijne ode aan de kannibalen films van weleer.

Het duurt wel erg lang voor de film op gang komt. Als het begin dan ook nog eens leuk, goed en vooral sfeervol zou zijn, maakt dat niet heel veel uit. Maar The Green Inferno heeft geen van dat alles. Komt nergens in de buurt van de sfeer die Cannibal Holocaust en Ferox in het begin al meteen hebben. Komt ook voornamelijk door de muziek die hier nogal ruk is. Verder is het hele milieuactivisten verhaaltje eromheen nogal lame. En ook de uiteindelijke boodschap.

De film begint pas een beetje lekker te draaien als het vliegtuig crasht. Al een heerlijke scene. En dat is nog maar het begin. Aangekomen in het kamp krijgen we meteen al een erg lugubere scene. Dat is wel echt een verbetering ten opzichte van de oudere kannibalen films. Maar met Nicotero en Berger zit je sowieso goed qua effecten. Niet alleen gaan de personages lichamelijk door een hel maar ook geestelijk. Komt redelijk goed over. Niet helemaal omdat niet iedereen goed acteerwerk laat zien. Waarbij een enkeling het best aardig doet. Nu wil ik niet zeggen dat het in de oude kannibalen films heel veel beter was, maar daar was nog genoeg aanwezig om dat te verbloemen. Verder is het camerawerk heel erg goed en ook het gebruik van kleuren is erg mooi gedaan.

Roth maakt het af en toe net even wat te bizar en gaat om sommige momenten toch net wat te over the top. Hij wil gewoon te graag. Voor mij heeft hij zijn topper Cabin Fever echter nooit overtroffen. Daar werkt alles wat Roth probeert wel erg goed.

Niet heel goed, maar zeker ook niet een film om tot de grond toe af te branden aangezien er best fijne elementen aanwezig zijn. Maar voor de rest vond ik het gewoonweg niet veel aan.

Deze film is goed te pruimen. Het is geen mega sterke film. Maar ik heb veel slechtere horror films gezien. Soms zitten er akelige stukjes in de film. Maar had nog wel wat meer 'gore' in mogen zitten. Gewoon kijken. Verstand op nul.

In vergelijking met de klassieker in dit genre nl. Cannibal Holocaust mist deze film de rauwheid en een realistisch ongemakkelijk gevoel. Deze film ziet er vaak te goed uit waardoor het inderdaad wat te gemaakt over komt. Neem nu de kannibalen, die zagen er te gelikt uit. Ook op gebied van naakt is het allemaal wat braafjes en eigenlijk niet realistisch. De kannibalen eten ook kleren blijkbaar. Maar dat neemt niet weg dat er veel te zien is op gebied van gore. En sommige scènes mogen er best wezen. Ook op gebied van spanning zit het goed. Leuk, verrassend einde overigens. 7/10

The Green Inferno

Ik vond The Green Inferno nou niet echt zó bijzonder. Misschien dat ik niet in de stemming was voor deze film, maar nadat ik een vol uur heb gezien begon het pas interessant te worden. Als ik eerlijk mag zijn heb ik de film ook meer en deels aangedrukt voor de Horror Challenge, ik lig alweer een tijdje stil daar en ik wist dat ik deze film had mee genomen.

De ondanks tragische, dramatisch en psychiatrische scenes (vechten tegen de kannibalen) is de film in het geheel niet echt boeiend en zoals ik al zei niet echt héél interessant in de gehele film. Verhaal was redelijk. Lorenza Izzo oftewel Justine word overgehaald om mee te gaan in een staking opdracht om bos afkappingen te stoppen. Wanneer ze weer terug trekken crasht hun vliegtuig en worden ze meegenomen door een kannibalistische stam. Ze moeten pijnlijk afwachten hoe het verloopt terwijl ze haar vrienden en vriendinnen die langzaam worden afgeslacht.

Over bloedgebruik en heerlijke beelden is deze film prima. Bekijk de zelfdoding van Amy in de film die keihard was. Ze slaat een pot kapot op de grond en het duurt nog geen één seconde of ze snijd haar eigen nek al open, ooooh lekker bruut! Maar, ondanks het slap verhaal en het acteerwerk waar ik, helemaal NIET over te spreken was kijkt deze film af en toe moeilijk weg. Visueel gezien was het prima maar, ik heb me niet volledig vermaakt.

2.5*

Nou, deze film bracht niet wat ik ervan verwacht had. Veel recensies hadden 't over de extreme gore scènes en dat het allemaal vrij heftig zou zijn. Dat vond ik dus absoluut niet. Tja, het gaat over kannibalen dus een afgehakt been en een tong afsnijden vind ik dan niet zo shockerend. Ik had echt een mate van gore verwacht waarbij ik een aantal keer moest wegkijken, maar dit bleek niet het geval. Het verhaal was verder flinterdun en het acteerwerk over het algemeen matig. Jammer dat Eli Roth blijkbaar niet garant staat voor topwerkjes. Het niveau van Hostel word in ieder geval niet gehaald.

2,5*

5/10 (IMDB)

Nogal idiote film, maar zo kennen we Roth natuurlijk. Het acteerwerk is eerst en vooral matig tot slecht, en de meeste personages zijn erg vlak maar dat hoort vaak bij dit soort pulphorror. Echter weet Roth ook nooit een goede balans te vinden tussen humor, gore en idioterie. Je kan de film werkelijk geen moment serieus nemen.. Bovendien ziet het er visueel veel te gelikt (en niet donker genoeg) uit om ook maar een minimum aan spanning op te wekken. De top vijf van de meest onzinnige momenten bespaar ik u.

Leuk!

Eli Roth lonkt hier overduidelijk naar Trash-klassiekers als Cannibal Holocaust en giet hier een modern sausje overheen met wat meer budget. Het verhaal is in eerste instantie weer zo simpel as wat: een groep milieuactivisten hebben een succesvolle taak erop zitten in het Amazonegebied en tijdens hun vlucht terug begeeft de motor van hun vliegtuig het en storten ze neer. Driekwart overleefd het ook niet... waarbij het vaak in andere films zo is dat de hele team het overleefd. Ze zijn dan ook nog in het verkeerde gebied terechtgekomen.

Dit gebied word bewoond door een hele stam moordlustige kannibalen die een eer aan hun traditie hebben. Ze worden gesnapt en uiteindelijk vervoerd naar het stamdorp. De massale bevolking daar reageert met veel euforie om de nieuwe aankomende snacks. Vanaf dat moment komt de film toch wel erg schokkend uit de hoek en Eli Roth wind er weer geen doekjes om. En toch, heel langzamerhand kom je er achter dat ook dit weer een eigen draai gaat krijgen... en ergens voorspel je de boel ook wel een beetje.

Namelijk hoe Justine sympathie weet te krijgen van dat jongetje en het hele ding eromheen. Met name haar verbloeming aan het einde over de stam die al haar vrienden heeft uitgemoord. Dat was toch ergens een vrij schokkende ondertoon. Ook dat hele "wiet" gebeuren was geweldig! Echt een klassieke filmmoment!

Eli Roth heeft hier weer een fijn werkje afgeleverd. Is dit trouwens geen remake?

4,0*

Ik heb het horrorgenre de laatste jaren een beetje links laten liggen maar het was een avond waarop ik mezelf weer eens uit wilde dagen en een stevige horrorfilm wilde kijken. Ik ken mijn klassiekers maar heb nooit veel op gehad met het Kannibalen genre. Deze hommage van Roth aan het genre wilde ik echter wel eens proberen.

Kort door de bocht was dit vooral pulp. De film heeft een redelijk tempo kijkt lekker weg en er wordt matig geacteerd maar ook niet zo slecht dat het storend is. Gore en geweld is er voldoende maar ik zat me regelmatig af te vragen of ik hier te maken had met een horrorfilm of met komedie. Beklemmend werd het af en toe wel maar de echte spanning of dreiging ontbraken. Ver weg deed het me nog het meest denken aan Apocalypto (2006) waar ik overigens ook niet veel aan vond. Ten opzichte van het werk van Gibson had deze film van Roth nog wat humor.

Qua plot was het allemaal redelijk overzichtelijk en met verrassende nieuwe inzichten komt Roth ook niet. Wat overblijft is een redelijk geweldadige junglefilm die vast met de beste bedoelingen gemaakt is maar nauwelijks impact heeft.

Matig