The Green Inferno (2013)

I can smell him.... My god, I can smell my friend being cooked...

Eli Roth vind ik een toffe regisseur. Levert altijd vermakelijke films op, die steevast zeer worden ondergewaardeerd. Cabin Fever is een kleine cult klassieker, Hostel 1 & 2 is zeer vermakelijke torture porn, en zijn inbreng voor Tarantino's en Rodriguez' Grindhouse was uitstekend. Niet alleen daarom had ik er wel vertrouwen in dat Roth het traditionele kannibalen genre een nieuw leven in kon blazen. Ook omdat het alom bekend is dat hij zelf een groot van is van het genre. En ondanks dat The Green Inferno een toffe horrorfilm is geworden, is het wel een beetje een film met twee gezichten.

De moed zonk me eerlijk gezegd al vroeg in de film in de schoenen. De Italiaanse kannibalenfilms van begin jaren 80 waren ruw, bruut en ongepolijst. En zo komt The Green Inferno van minuut 1 al niet op mij over. De soundtrack is te bombastisch, te Hollywood. De acteurs kwamen stuk voor stuk zeer onsympathiek op mij over. Buiten dat, en het feit dat geen van allen echt geweldig acteert, stoorde het me ook een beetje dat die hele groep te overduidelijk rechtstreeks uit een auditiekamer in LA zijn getrokken. Daar waar de Italianen vroeger juist kozen voor karakteristieke koppen zoals Robert Kerman, Giovanni Lombardo Radice, Salvatore Basile etc. In The Green Inferno heeft alleen 'Alejandro' dat een beetje. Maar dat vond ik dan weer een zeer stompzinnig character. Jammer trouwens dat Roth voor Kerman niet iets van een cameo heeft kunnen regelen. Is inmiddels op leeftijd, maar Kerman heeft de laatste jaren juist aangegeven graag nog eens iets voor de camera te doen. En het is ook bekend dat hij ieder zakcentje kan gebruiken. En met zo'n cameo zorg je toch ook weer voor meer respect/blijdschap bij de genre fans. Stompzinnige pogingen tot humor, en lelijke CGI jungle beesten zorgden bij mij voor nog meer ergernis.

Maar ik ben niet alleen maar negatief. Na 45 minuten neemt de film een positieve wending. Dan (pas) komen de kannibalen in actie, en dan wordt het ook allemaal erg bruut. Het camerawerk wordt wat schokkiger om de panische omgeving weer te geven. De gore barst los en is uitstekend. Greg Nicotero levert top werk op dat gebied. Dat is over het algemeen ook het grote pluspunt van deze film. Het is allemaal lekker ranzig en gestoord. Daarnaast komen de kannibalen ook goed dreigend over. Jammer dat Roth er dan af en toe van die puberale humor in moet gooien (die diarreescene en die wietscene zijn gewoon kut). In een ander soort horrorfilm kan ik dat wel accepteren van hem, maar in een film als deze hoort dat in mijn ogen niet thuis.

Op zichzelf staand een absoluut prima horrorfilm. Als Eli Roth, en kannibalenfan had ik op iets meer gehoopt. Het is allemaal net iets te 'Hollywood' en professioneel ogend om zich echt in het rijtje van Italiaanse kannibalenklassiekers te mogen scharen. Maar, zoals gezegd, is het op zichzelf staand een film die zeker de moeite waard is.

Me eens aan deze gewaagd en vond het wel een vermakelijke film. De film is niet zo memorabel als Cannibal Holocaust, maar heeft toch ook z'n momentjes.

De cast is niet zo bijzonder, maar dat was ook niet te verwachten bij dit soort films. Verder verveelde de film niet en zat het tempo goed.

Het einde was wel een beetje vreemd, maar voor de was het wel eens leuk om gezien te hebben.

Prachtige plaatjes van de jungle en qua vermaak aardig te doen, echter is dit ondanks de dappere poging van Roth om de kannibalen-film nieuw leven in te blazen, een veel te brave prent. En eigenlijk gewoon slecht. Dat activisten-gedoe, de manier waarop Izzo uiteindelijk meegaat, het gebrek aan naakt (zelfs de kannibalen houden daar netjes rekening mee) en het werkelijk stupide einde. Op die manier komt het geheel, ondanks de brute scenes qua gore, gewoon niet geloofwaardig binnen. Jammer maar helaas.

Heb me toch goed vermaakt met deze film, enkele zeer irritante personages komen erin voor waarbij ik niet kon wachten voordat ze verorberd werden?

De gore in deze film is naar mijn mening redelijk had inderdaad wel wat meer kunnen zijn maar er zat gelukkig geen dierenleed in deze film.

Verwacht geen hoogstaande Horror maar een film om je goed te vermaken voor een avondje

Goed voor een avondje horror vetzakkerij met een resem aan geweldige gore scenes. Helaas is dat ook zo'n beetje het enige wat de film écht goed doet. Een shocker is het zeker niet, daarvoor is de film op teveel vlakken te preuts. Al is het wel grappig om te zien hoe Roth zich zichtbaar in elke mogelijke bocht gewrongen heeft om ook maar het kleinste glimpje hangtiet te kunnen verhullen. Dan maar het wat meer op de humor kant gooien moet Roth gedacht hebben, maar helaas weet de schijt, pies en kots humor niet echt aan te slaan. Het is allemaal een beetje vis noch vlees en uiteindelijk is het dus vooral een kwestie van je vergapen aan de groteske gore-scenes.

Zo heb je een film die vermaakt, maar behalve een showreel aan gory SFX weinig te bieden heeft. Grootste ergernis was overigens nog wel het einde. Niet eens zozeer de voorspelbare afloop van het verhaal zelf, maar vooral het verschrikkelijk obligate moraaltje waarin de soldaten natuurlijk als de eigenlijke beesten worden geportretteerd ipv de kannibalen. Volgens mij zat in Cannibal Holocaust ook al hetzelfde verplichte riedeltje.

Kleine 3* voor een aantal heerlijke scenes.

Leuk als kadootje voor al je veganistische vrienden!

Dit is vakwerk, maar wel een complete misser. Tribal Kanibalenhorror, dat we eind jaren zeventig al naar het verdomhoekje van de italiaanse low-budget horror hadden verbannen, heeft geen bestaansrecht in films. Het verhaal is al verteld voordat je de film gaat kijken, want kanibalen eten mensen. That's it. Het is een saai concept. Toch weet Roth er een behoorlijke film van te maken met een prima tempo, goede gore, en een paar grappen hier en daar.

Deze film is vergezocht, saai en voorspelbaar, maar niet belerend of flauw. En dat op zich mag al gevierd worden. Want in het origineel (Cannibal Holocaust) moesten nogal wat vermoeiende en smakeloze punten gemaakt worden en daar is Roth ver van weg gebleven. Sterker nog voor de mensen die wel houden van de dieper liggende vragen en motieven in films zitten er een paar motieven en interressant einde in waarbij Eli Roth Ruggero Deodato op zijn plaats zet (eigenlijk voor schut zet) door de existentiele vragen uit Cannibal Holocaust te beantwoorden en even zijn mening te geven over Deodato's pretietie's en gebrek aan artistieke integriteit.

Drie sterren voor de mooie beelden, de gave gore, en een bevlogen regie. Maar dan is het op met de geloofwaardigheid. De gemiddelde peruaanse man is 1.57m lang en niet zo fit en gezond als westerlingen, zeker die kannibalen niet. Ik had eigenhandig dat dorp binnestebuiten getrokken, mezelf tot koning gekroond, en die inboorlingen geleerd hoe je moet vissen.

Typisch.

Zoals je het kan verwachtten, dit is door Roth gemaakt, en dat houdt dus gore en Izzo in. Meer kan je ook eigenlijk niet in de film vinden, want hoe interessant het verhaal ook klinkt, het blijft vooral een horror/thriller die het daar niet echt van moet hebben.

De kannibalen komen eigenlijk vrij onecht over en zien er soms zelfs uit als Amerikanen. Daarnaast speelt Izzo niet bepaald goed en haar karakter is ook niet bepaald goed uitgewerkt. Qua gore is er gelukkig genoeg viezigheid te beleven wat de film wat omhoog trekt.

Qua horror kan je het dan wel geslaagd noemen, met enkele lekker intense momenten, maar Roth weet hier niet bepaald een meesterwerk neer te zetten en doet eigenlijk ook alleen maar wat hij goed kan, en dat is viezigheid. Hoger dan een 2,5* ga ik dit niet geven.

De derde film van Eli Roth die ik gezien heb en tevens ook de enige die van mij een voldoende krijgt. De hoeveelheid gore was te verwachten maar ja ook dat went. Aantrekkelijke vrouw trouwens die Justine. Door die Indianen beschilderd zag ze er best wel cool uit hoewel er enige vorm van preutsheid wel te bespeuren was in die betreffende scènes. Voor mij altijd een minpunt.
Hoewel deze kannibalenfilm zeker niet slecht was kon die toch echt niet tippen aan de horror/western Bone Tomahawk (2015), maar voor Deodato's Cannibal Holocaust deed de Inferno zeker niet onder als we de score tenminste buiten beschouwing laten want die was in C.H. super en in deze film helemaal niks.

3.0*

Raar filmpje dat op een merkwaardige manier het vraagstuk van de Amazonekap en de daar levende indianen in beeld brengt. Opvallend is dat de gutmensch een rücksichtslos egoïstisch stuk vreten blijkt te zijn. De enige vrij normale overleefd het banket dankzij haar toverfluitje.

The Green Inferno is een subtiel horror filmpje wat mijns inziens qua thriller nergens bestempeld kan worden. Het is fraai in elkaar gezet, zowel verhaaltechnisch als het beeldmateriaal. Ik heb er dan ook kostelijk van genoten. Ik was op het begin sceptisch over de geloofwaardigheid maar de film heeft me duidelijk in verwachting overtroffen.

''No Matter What, Keep Streaming.''

Goede acteurs/actrices, acteerprestaties die geloofwaardig overkomen, geweldige opbouw van spanning, brute kills en een beklemmende sfeer die je pas loslaat als de film afgelopen is. Enige minpunt: de weed scene. Van een klein zakje wordt het hele dorp stoned. Drieënhalve ster van mijn kant voor 'The Green Inferno (2013)'.

Intro was te lang voor een horrorfilm vond ik. Bij horrorfilms draait het bij mij toch vaak om de spanning, het enge en de (gore) kills. Hier duurde het ruim 50 minuten!!! voor de eerste kill du kannibale, waar deze film toch echt om draait.

Overigens was de vliegtuigcrash wel erg ongeloofwaardig en slecht geacteerd.

Jammer dat het bij één gruwelijke kill bleef. Vond het vanaf die kill tot 15 minuten daarna het enige stuk in de film dat de moeite waard was.

2 sterren voor het gore kannibalisme; voor het shockeren.

Saai begin,

Het begin duurt nogal lang en wanneer je denkt van nu gaat het beginnen begint het nog steeds niet. Je hebt horror films waar je echt meteen in de actie en spanning kom of waar je een klein stukje intro hebt en het dan begint. Helaas is het bij deze film niet zo. Alhoewel het begin op sommige kleine stukjes nog wel interessant blijkt te worden. Na de vliegtuigcrash lijkt het wel alsof iedereen een beetje de weg kwijt is en slecht gaan acteren en hele domme acties gaan uitvoeren.

Als ze in die stam terechtkomen is er meteen een brute kill die mij wel eventjes vastgreep. Daarna komen er nog wel een aantal klemmende kills, maar die allereerste is echt wel het bruutst. Ik vroeg me nog wel af waar dat meisje opeens was die ontsnapte. Dood? Ik was nog aan het twijfelen of ik haar misschien zag aan een van die speren toen ze weer terug gingen naar het neergestorte vliegtuig. Verder vond ik het einde nogal meh. Het meisje verdedigt die kannibalen, maar ze zouden sowieso die vermoorde mensen bij de vliegtuigcrash vinden dacht ik.. Ook vroeg ik me de hele tijd af of die ene jongen het nog overleefde op het eind. Ik hoop echt van niet Saai begin, redelijk sterk midden en een meh einde.

Justine [Lorenza] laat zich door Alejandro [Ariel Levy], de leider van actiegroep ACT, overhalen om deel te nemen aan een protest in de Peruviaanse Amazone tegen de aantasting van het woongebied van een inheemse stam. Tijdens de terugreis stort het vliegtuig neer in de jungle en dat is het startschot voor een moderne versie van kannibalenfilms als Cannibal Holocaust en Cannibal Ferox. De ledematen vliegen je om de oren (als je daar van houdt) en vanaf dat moment is er van een verhaal geen sprake meer. De inheemse figuranten maken niet echt een enthousiaste indruk, maar wie genoegen neemt met expliciete beelden van an uiteenrijtingen en het ontweien van ingewanden is hier aan het goede adres. En de hypocriete epiloog is een beetje jammer.

Eli Roth en Greg Nicotero samen moet wel goed zijn.Heb genoten van deze film.