The 39 Steps (1935)

Heel wat van de vaste Hitchcockelementen zijn al aanwezig: de dubbele achtervolging met een toevallige held die ten onrechte verdacht wordt en de echte schurken probeert te ontmaskeren, de macguffin en de blondine onder een laag ijs die moet ontdooien. De gelijkenis met het latere North by Northwest is groot, tot en met de ontmoeting op de trein en het afluisteren van op de balustrade. Verschillende scènes worden uit het standpunt van een gluurder getoond.

Het is losjes gebaseerd op The Thirty-Nine Steps van de Schotse diplomaat John Buchan, een van de eerste spionagethrillers. Het boek is geplaats aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog, met een groep Duitse spionnen als slechteriken van dienst. In de adaptatie is het verplaatst naar de jaren '30 en wordt de nationaliteit van de spionnen niet genoemd. Er zijn nog andere verschillen met het boek: Annabella Smith is een man; er zit geen romance in en geen Mr. Memory. De titel verwijst naar een huis met een trap van negenendertig treden vanaf het strand als hoofdkwartier van de spionnen. Dit idee kreeg John Buchan toen z'n dochtertje negenendertig treden telde bij een echt huis. Het is wel spijtig dat deze verklaring eruit gelaten is.

Er is behoorlijk wat op locatie geschoten, met enkele mistige Schotse landschappen en als vroeg hoogtepunt de spoorwegbrug over de Firth of Forth. Hanney legt een grote afstand af van het oosten naar het westen van Schotland. De nevenpersonages spreken met grappige regionale accenten, van het Cockney van de melkboer tot het Schots van de jaloerse, gierige en kwezelachtige boer. John Laurie was echt Schots, maar Peggy Ashcroft, die z'n mooie vrouw speelt, was een Engelse.

Visueel zitten er mooie dingen in: het ontbrekende vingerkootje als herkenningselement; sigarettenrook en mist om een groezelige sfeer te creëren. De montage zorgt voor een hoog tempo, met de ene episode die snel in de andere overloopt. Er zitten meerdere matchcuts in: van een koets naar de trein, van de schreeuw van degene die het lijk vindt naar de stoomfluit van de trein, van één kaars naar een andere. Het hoge tempo, de vernuftige intrige, de regionale humor en de gevarieerde locaties gaven de regisseur terecht de bijnaam Master of Suspense.

“Beautiful, mysterious woman pursued by gunmen. Sounds like a spy story.”

“That's exactly what it is.”

Uitstekende film van Hitchcock. Eén van zijn beste Britse films, en The 39 Steps is een zeer vermakelijke spionagethriller met veel humor, spanning en uiteraard de bekende Hitchcock MacGuffin. De film heeft veel spannende momenten maar dan heb je zo'n scene met Carroll en Donat, die door handboeien aan elkaar vastzitten en mensen moeten overtuigen dat ze een getrouwd stel zijn, en dan zit je weer hardop te lachen. Carroll en Donat zijn fantastisch, en ook het script zit goed in elkaar. Het tempo ligt hoog, de locaties (vooral de Schotse Hooglanden) zijn goed gekozen en de combinatie van spanning, mysterie en humor werkt perfect.

Mijn twaalfde en oudste Hitchcock intussen. Het oeuvre van Hitchcock lijkt eindeloos, maar tot op heden ontgoochelende hij me nog nooit. De film doet me wat denken aan die andere klassieker van hem “North by northwest” uit 1959. The 39 steps is een intrigerende spionagethriller die van begin tot einde blijft boeien.

Doordat het personage Richard Hanney op toevallige wijze in contact komt met een spionne en zij op haar beurt wordt vermoord, wordt zijn leven helemaal overhoop gegooid. Als onwetende en vooral onschuldige man wordt hij achternagezeten door zowel de politie als een bende criminelen. Hij wordt geflankeerd door een bevzllige schone Pamela (Madeleine Carroll). Knap is de scène waarbij beiden aan elkaar geketend zijn en op sexy sensuele wijze gevraagd wordt haar panty’s uit te doen om een poging te wagen zich te ontdoen van de handboeien.

Maar ook tal van andere scènes waren de moeite zoals die aan de waterval of de afstandsachtervolging in de Schotse Hooglanden. Ook de fijne dialogen en uiteraard het uitstekende script dragen bij tot de kwalitatieve film die The 39 steps is. Door het snelle tempo valt de film nooit stil. The 39 steps is een meer dan geslaagde film uit het interbellum, een voorproefje waartoe Hitchcock al in staat was.

Hitchcock nummer 3.

Alleen gekeken vanwege Hitchcock, omdat ik eigenlijk nog steeds te weinig van de beste man heb gezien. Tot nu toe heeft geen enkele film een onvoldoende gescoord, maar hoge voldoendes waren 2/3 ook niet, en dit dus eigenlijk ook niet.

Voor een film uit 1935 doed Hitchcock het trouwens beter dan de gemiddelde "oude" film. Eindelijk die vervelende theatrale dialogen er een beetje uit, al leek het in het begin er even naar toe te gaan zodra die vrouwelijke spion in beeld komt, maar die was gelukkig snel verdwenen. En wat ook fijn was, is dat die vreselijk bombastische muziek er hier voor een groot deel niet in zat.

Het verhaal kent genoeg tempo om nooit echt saai te worden, pas richting het einde verdwijn het tempo een beetje. Hitchcock doet dit mede door wat humor erin te plaatsen, die soms lukt en soms niet, maar ook omdat er genoeg gebeurd om nooit saai te zijn.

Soms wat knullig gebracht, en ik mis een beetje de bijzondere camerabewegingen, al waren die hier en daar wel leuk aanwezig. Donat doet het verrassend goed en Carroll is ok. Meer een leuk uiterlijk dan uitzonderlijke acteerkunsten. De rest was iets te ongeloofwaardig.

Uiteindelijk makkelijker doorheen gekomen dan ik vooraf had verwacht, maar ik vind dit geen grootste cinema. Moet nog meer Hitchcock films zien, kijken of die me wel beter zullen bevallen.

Fijne film van Hitchcock uit 1935. Dankzij de tip van Rogerthornhill (die zelf een geweldige recensie heeft geschreven) heb ik deze film aangeschaft en bekeken.

De film blinkt uit in prachtige scènes, mooi camerawerk en sterke dialogen. De mooiste scène vond ik de achtervolging door de Schotse hooglanden. Het script zit ook goed in elkaar al zijn de plotwendingen regelmatig onrealistisch (belangrijk spionage gesprek open voeren in de entree van een herberg die toevallig net gehoord wordt door de sceptische Pamela bv).

Ten slotte gaven bepaalde scènes (bv in Schotland) uit de film me een vreemd nostalgisch gevoel over een tijd ver voor de mijne. Kudos hiervoor aan wijlen Hitch!

Wordt wel gezien als de prototype verfilming van een man op de vlucht die poogt z'n onschuld te bewijzen, en dat het beste kan doen door zelf achter de schuldigen aan te gaan. Oftewel in deze specifieke film, hoe een man met een knappe snoet weg kan komen met heeel veel suspension of disbelief. Vrouwen worden, zoals wel vaker bij Hitchcock als een relatieve bron van irritatie gezien om over te gaan in een mogelijke love interest. Als je ziet dat bij Fawlty Towers, hoteleigenaar Basil nog altijd moeillijk doet over overnachten van ongetrouwde stelletjes, is de suggestie in deze 40 jaar oudere film van een ongetrouwd koppel die de nacht doorbrengt in een hotel best wel spicy te noemen.

The 39 Steps is vlot en onderhoudend, met veel humor. In vergelijking met films uit dezelfde periode vond ik hem helemaal niet zo gedateerd, maar juist een bewijs van het innovatieve talent van Hitchcock (hoewel ik The Lady Vanishes van een paar jaar later wel minder vond).
Met terugwerkende kracht lijkt dit inderdaad een soort voorstudie voor North By Northwest.

Wat mij nog opviel: bij het Schotse echtpaar zegt de vrouw op een gegeven moment "he's asking if there's a a reward if you get catched". Da's toch wel de eerste keer dat ik dit hoor in plaats van 'caught'.

Vroege Hitchcock zit vol leuke scenes, is vooral dankzij de laconieke Donat niet zelden grappig, maar ontbeert echte spanning. Eigenlijk is het hele spiongebeuren nauwelijks uitgewerkt, en zit de film vol illogica. Maar Hitchcock weet van een hoop aardige kleine scenes en subtiele verwijzingen ("it's your funeral") een boeiend geheel te maken dat bovendien in sneltreinvaart verteld wordt. Er gebeurt zo veel, en er zijn zoveel interessante zijsprongetjes, een remake zou zomaar een trilogie kunnen worden.

Toch zijn het eerder losse scenes die me bij zullen blijven, en dat zijn er genoeg: de overnachting bij de geldbeluste Schot en diens veel te jonge vrouw, de ober met een vol dienblad die ternauwernood -maar met uitgestreken gezicht- aanstormende agenten weet te ontwijken, het moment dat de professor zijn ware identiteit prijsgeeft, Harray's gloedvolle politieke betoog terwijl hij probeert te ontkomen, de praatjes over Madame Tussaud als Madeleine Carroll haar lachen even niet lijkt te kunnen inhouden- zo gaat het maar door. Het is daarom jammer dat het eindigt met een anticlimax, het werd wel aardig ingeleid maar sloeg in feite toch nergens op dat Harray uit wanhoop naar de 39 Steps vraagt en Memory keurig antwoord geeft. Het is ook weer niet zo dat Memory antwoord moést geven op elke vraag die op hem werd afgevuurd, de leeftijd van Mae West is bijvoorbeeld nog steeds een mysterie.

De titel vond ik trouwens altijd wel intrigerend- zijn het de 39 stappen van de dodencel naar het schavot? Of 39 treden van een trap die naar een groot geheim leiden? Helaas blijkt het dus een lukraak gekozen naam voor een ondergronds spionagenetwerk, beetje jammer.

Maandagmiddag nog even in de klassiekersfeer van zondagavond blijven hangen met deze 39 steps van niemand minder dan Hitchcock mede mogelijk gemaakt door de BBC, en wat een vermakelijke traktatie was dit, en wat laat Hitchcock zijn gevatheid en vakmanschap weer goed zien in deze film uit 1935 alweer.

Het is even inkomen met Hannay, de demonstratie van de man met geheugen, de aanslag en het naar huis raken met de mysterieuze dame. Het is de opmaat naar grotere dingen en problemen, en al snel is Hannay valselijk beschuldigd en op de vlucht voor de politie met een tocht langs vrienden en vijanden met soms hilarische momenten tot gevolg. Wat vervelend trouwens om aan Madeleine Carroll vast te zitten.

Want wat heeft Hitchcock ondanks de moord en valselijke beschuldiging een fijn gevoel voor humor in deze film, en wat past Robert Donat perfect in de rol van de droge Hannay. Ik noem bijvoorbeeld maar even de toespraak die hij houdt tegen de zaal vol met mensen, of hoe het tweetal geboeid over de heide en onder of over hekjes struikelt, of bijvoorbeeld de ober met het dienblad die tussen de treinpassagiers doorzweeft als Hannay op de vlucht is. Behalve dat is er natuurlijk de rest van Hitchcock's vakmanschap zoals bepaald camerawerk of bijvoorbeeld de scene waar Hannay en Pamela geboeid op de achterbank zitten en de camera zich terugtrekt tot buiten de rijdende auto en men de auto langzaam ziet verdwijnen in de Schotse hooglanden. Toch een uitermate knap shot voor een film uit '35.

Het maakt 39 steps tot een uitermate vermakelijke film die vlot, geestig, vakkundig en zeker niet te lang is. Daarom behoort deze Hitchcock toch al snel tot de beteren van zijn oeuvre. Leuk! Echt leuk!

Een van de wat mindere films van Hitchcock , de film komt ook nogal laat op gang en ergens halverwege zit een wat rare tijdscut waarin onze hoofdpersoon ineens een schotse politieman in vertrouwen heeft genomen en prompt word bedrogen
naar het einde toe wordt het wel beter maar vooral het begin met die ontmoeting met de vrouwelijke spion oogt nogal knullig

Uitstekende film over een man die ongewild verstrikt raakt in een spionagecomplot. Deze vroege film van Hitchcock heeft al wel alle gebruikelijke ingrediënten: spanning, een fijne dosis humor, slimme vondsten (ook visueel) en een gewone man die in bijzondere situaties belandt. Het plot stelt niet al te veel voor maar er zit een goeie vaart en vooruitgang in de film. Een kleine 4.0 sterren.

Vierde watch intussen. Deze keer omdat ik met een collega heb afgesproken alle Hitchcocks te (her)bekijken. Dit is zeker één van de betere uit de Britse periode van Hitchcock. Robert Donat doet het perfect als leading man in een film die een combinatie is van thriller, comedy en screwball.

De openingsscene focust op de voeten van Robert Donat die zich verplaatst naar een music hall. Die focus op de voeten van het hoofdpersonage zien we nadien ook terug bij Strangers on a Train die ik toevallig onmiddellijk hierna bekeken heb.

De openingsscène is al onmiddellijk amusant en suspenseful tegelijk en nadien zal het niet meer stoppen. Het evolueert naar een spy movie/road travel. In de Schotse hooglanden ontmoeten we onder meer nog John Laurie, voor sommigen onder ons onsterfelijk voor zijn rol in de Britse comedy Dad’s Army. Met Dad’s Army in gedachten komt hij zeker grappig over al is dat hier niet de bedoeling. Wel intentioneel grappig en geslaagd is het screwball stukje wanneer Robert op de vlucht slaat geketend aan Madeleine Caroll. Het waren gewoon andere (film)tijden en toen was het heel normaal om verschillende genres in één film te steken die bekeken moest kunnen bekeken worden door een publiek van 7 tot 77. En Hitchcock was er een meester in onder meer dankzij zijn aangeboren gevoel voor humor.

Visueel en narrratief zit het allemaal prima. Deze zou ik toch ooit eens willen zien in een versie met opgekuist beeld ipv de ongeremasterde dvd waar ik het nu mee doe.

Een Britse classic die het blijft verdienen om gezien te worden.

hitchcock challenge # 42

Erg fijne film van Hitchcock. Dit was ondertussen de belangrijkste film van Hitchcock die ik nog niet gezien had, enfin de hoogst gewaardeerde in ieder geval. Het deed me ook veel denken aan zijn latere films zoals North by Northwest en The Man Who Knew Too Much, waarbij een onschuldige man wordt achterna gezeten door huurmoordenaars en de politie en waarbij een MacGuffin centraal staat. In dit geval gaat het om geheimen van het leger die het land zouden verlaten.

Het is een erg vlotte film geworden waarbij ons hoofdpersonage van hot naar her moet lopen om uit de handen van de huurmoordenaars te blijven. Met een speelduur van net geen anderhalf uur heb je al sneller de neiging te denken dat je naar een vlotte film aan het kijken bent, maar hier is er werkelijk geen enkele seconde overbodig. Robert Donat en Madeleine Carroll doen het ook goed en de scènes waarbij ze aan elkaar zijn vast geboeid, zijn een leuke toevoeging aan de film.

Erg fijne film als tussendoortje waarmee Hitchcock liet zien veel in zijn mars te hebben.

3.5*