The 39 Steps (1935)

De scene in de trein vond ik wel leuk en Hitchcock weet er een erg aardig einde aan te breien, maar buiten dat was ik nauwelijks onder de indruk van deze Hitchcock.

2.5*

Ik kon de film de eerste keer niet zo waarderen, maar bij nader herzien vind ik het een goede vroege Hitchcock.

Robert Donat speelt zijn rol met veel overtuiging. Het samenspel met Madeleine Carroll heeft iets Bond achtigs, hoewel die vergelijking natuurlijk vele malen meer opgaat voor North by Northwest.

De film heeft een grappige ontknoping.

Briljante thriller, één van Hitchcock's beste. Heerlijk samenspel tussen de hoofdrolspelers. De ontknoping in het theater is echt vreselijk spannend... What are the 39 steps!?!

4,5*.

Mooie en stijlvolle thriller. Inmiddels een echte klassieker van de meester. De remake uit de jaren 70 is wonderwel zeer aardig.

Tot nu toe het beste van zijn Britse periode

Wederom een zeer vermakelijke spionagethriller van de hand van de Master of Suspense. Wat interessant is, is dat in The 39 Steps voor de eerste keer echt een aantal zaken tevoorschijn komen die Hitchcock typeren (de onschuldige man, de blonde femme fatale, ...)

Het verhaal is weer op zijn minst geweldig te noemen. Constant zit je gefixeerd te kijken naar wat nu die 39 Steps kunnen zijn met een magnifieke ontknoping in het theater zoals alleen Hitchcock het kan.

Robert Donat speelt sterk al had ik in het begin wat mijn twijfels over zijn kunnen. Vond hem nogal houterig overkomen maar vanaf dat Madeleine Carroll er aan te pas komt haalt ze precies het beste in hem naar boven.

Hier laat Hitchcock al degelijk zien met wat voor films hij later bekend zou worden.

4*

In deze vroege Hitchcock is de master of suspense al behoorlijk aan het excelleren. Wat opvalt is de innovatieve manier van film kijken voor die tijd. Het originele camerawerk en een spannend verhaal met spectaculaire actiescenes maken deze film tot een vroege topper. James Bond is er haast niets bij!

Een zeer vermakelijke Hitchcock. Zeker als je bedenkt dat hij uit 1935 komt, is toch wel maf. Je herkent wel de typische Hitchcock dingen. Het verhaal is boeiend, en als Hitchcock liefhebber wel iets voorspelbaar. Maar toch spannend tot het einde. Ook de actie is echt goed, had ik niet verwacht. Helemaal de treinscene is tof. De cast is ook uitstekend. Donat is top! Genoten van deze wel wat te korte film.

4*

Toch wel apart, zo'n pre-WO2 film. De mensen die je ziet, hadden nog geen idee van WO2, maanlandingen, etc. Daarom ook wel apart dat je meteen vermoedt dat de Duitsers achter alles zitten, hoewel dit in de film niet naar voren komt. In de remake (2008) is dit wel het geval.
Het blijft een knappe prestatie voor de tijd, hoewel het anno 2009 allemaal wat statisch overkomt, is het nergens storend. Wel jammer vond het het toch wel slecht uitgewerkte plot, en het ietwat afgeraffelde einde.

3 sterren

Een heerlijke film, vol spanning en sensatie.

Het verhaal wordt heerlijk snel gebracht voor de tijd waarin het gemaakt is en is lekker los gemonteerd. Het verhaal verveelt amper, maar er zitten inderdaad wel een paar losse eindjes aan het stuk. Als je hier echter doorheen prikt is het een film die heerlijke weg kijkt.

Deze eerste film uit mijn net aangeschafte Hitchcock doos krijgt een 3.5*.

Onlangs heb ik zo'n DVD-box gekocht met 9 Hitchcock klassiekers op uit de jaren '30 en dit was de eerste film. Het blijkt uiteindelijk een bijzonder vermakelijke klassieker te zijn waarbij een kat-en-muis-spel tussen de politie en een onschuldig personage centraal staan. Robert Donat en Madeleine Caroll schitteren als respectievelijk het onschuldig hoofdpersonage dat betrokken is geraakt bij een moord op een spion en een jonge vrouw die vastgeketend is aan eerst genoemde en zijn onschuld niet gelooft. Alleen de 'bad guy' vond ik maar weinig memorabel en het idee dat hij een halve pink mist vond ik ook niet bepaald origineel. Verder waren er wel wat leuke dialogen en spannende scènes in terug te vinden. Niet zo hoogstaand maar wel uiterst vermakelijk..

3.0 sterren

Na een paar wat mindere Hitchcocks gezien te hebben, is dit gelukkig weer een wat betere. Erg vermakelijk en vlot ogend en een film, die vaart heeft en een aardig spannende ontknoping.

Robert Donat speelt verder ook overtuigend met zijn charme en zoektocht naar de waarheid en vormt een leuk koppel met Madeleine Caroll, waar hij letterlijk aan vastgeketend is. Fijne wegkijker dus en bij deze film kun je al een klein beetje zien, tot wat voor goeds Hitchcock later allemaal nog in staat zou zijn.

3,5*

Gaafe film van Hitchcock, en als ik me niet vergis (wat heel goed het geval kan zijn) zijn eerste film in een enorme reeks van vluchtfilms van onschuldige mannen die voor de verkeerde worden aangezien. Film zit weer vol geweldige locaties, interessante personages en draagt de prettige Hitchcock-kenmerken. Het beste is mij de scene bijgebleven waarbij het hoofdpersonage de man met de halve pink ontmoet, erg mooi geregisseerd. Gaafe film, The 39 Steps.

Mijn eerste 'jonge' Hitchcock en alweer mijn zevende in totaal van de Master of Suspense. Nou is dat suspense in deze film nog niet echt merkbaar, dat is meer wat voor de latere films, zoals Psycho of Rear Window.
Desondanks zijn de kenmerkende trekjes van een onvervalste Hitchcock duidelijk merkbaar. Veel close-ups waarbij je heel goed de emoties af kan lezen, heel veel verwarring zaaien en het belangrijkste een moord. Het enige wat deze film onderscheidt van zijn (latere) meesterwerken, is de muziek. Ik miste die toch echt. Zelden was er muziek en wanneer die er was, was het niet zo'n spanningsopbouwend achtergrondmuziekje.
Desondanks zaten er genoeg messcherpe dialogen in om niet te vervelen. Met name de dialogen tussen Richard en Pamela terwijl ze vastgebonden aan elkaar zitten waren erg scherp. Het moment waarop hij doet alsof hij een moordenaar is:

Uitstekende film die wat traag op gang komt, in het midden even wat inzakt, maar voor de rest een uitstekende film en een waardige Hitchcock! Op naar de volgende (Birds?)

3,5*

Redelijk Hitchcock, maar gezien de status had ik toch wel ietsje meer verwacht. De film doet er wat te lang over om op gang te komen. Ook vond ik niet alles even boeiend en had de speelduur nou niet heel veel langer moeten zijn. Al is het einde erg goed en zet ook Robert Donat een prima rol neer. Ben benieuwd wat de herziening ermee doet. Voor nu een 2,5*

En ook ik heb de hier zo bejubelde DVD-box aangeschaft. De spanning is hier toch een heel stuk minder dan in de films die ik al van Hitchcock ken, als The Birds, Psycho en Rear Window. Niettemin wel een film die me kon boeien en die ik moeiteloos in een keer uitkeek.

Samen met The Lady Vanishes toch wel een van de betere films uit de hier veelbesproken 3dvd-box van Hitchcock. Veel elementen komen nu al naar voren die in zijn latere films nog meer uitgewerkt worden (North by Northwest, The Wrong Man, Strangers on a Train etc.) Tegenwoordig is het gebruik van zowel stijlmiddelen als kwaliteit in de filmindustrie zo groot, dat wanneer we een wat oudere film zien spanning minder snel voelen dan tegenwoordig. Simpelweg omdat we meer gewend zijn. Toch kan ik me wel voorstellen dat de gemiddelde bioscoopganger in 1935 aan de stoel gekluisterd zat. De acteerprestaties doen ook wat gedateerd aan, maar er is toch wel een groot verschil in klasse te zien tussen de hoofdrolspelers en de rest van de cast. Maar vooral het regisseerwerk en het scenario boeide me. Vanaf het moment waarop de 'achtervolging' startte, zat ik helemaal in het verhaal. Geweldig hoe Hitchcock ook de kijker een gevoel van onzekerheid geeft. Wanneer is de hoofdpersoon nu veilig en wie kan hij vertrouwen? De ontknoping is misschien wel de beste plotwending die ik tot nu toe in een Hitchcock film heb gezien: 4*

Aardig filmpje van Hitchcock weer.. Na het geweldige Dial M for Murder, Rope en Rear Window mijn 4e Hitchcock..
Robert Donat speelt goed moet ik zeggen en er zitten leuke grappige stukjes tussen, vooral als hij geketend zit aan die blonde vrouw.
Het einde is goed, maar ik heb het gevoel dat het wel meer uitgewerkt had kunnen worden..
Maar ach, waar spreken we over, het is een film uit 1935 en zelfs in 2011 nog heel vermakelijk!
Ja, voldoende!

Het verhaal in deze film zat helemaal goed. Er wordt in het begin niet te veel prijsgegeven, waardoor de film toch een mysterieus kantje krijgt. Als kijker kom je met de minuut meer en meer te weten, waardoor het boeiend blijft om de film te volgen. De film zit dan ook goed in elkaar, al zijn er ook wel scènes bij die iets minder waren. Verder vond ik het ook nogal onlogisch dat die huurmoordernaars (of wat het ook waren) de spionne hadden vermoord, maar wel zo dom waren om Richard Hannay simpelweg te laten ontsnappen. Waarom drongen ze gewoon niet binnen in het appartement van Richard Hannay...?
Zo waren er nog een paar dingetjes die me nogal vreemd leken, maar voor de rest vond ik het een prima film (tevens met dank aan de goede acteerprestaties).

The 39 Steps is een product van zijn tijd. In de nasleep van de uitvinding van de 'talkie', bestonden veel films in de vroege jaren '30 hoofdzakelijk uit statische dialogen. Het is dan ook eigen aan Hitchcock dat hij ondanks dit gebrek en de magere, weinig plausibele plot een klein meesterwerkje weet te verwezenlijken. Vernieuwende, interessante cameratechnieken, een sterke opbouw met mooie overgangen en gitzwarte Britse humor maken dit een uitermate boeiende prent. Wat me echter het meest zal bijblijven zijn die kenmerkende Hitchcock-touches: door kortstondig de nadruk op kleine details te leggen, weet hij bij momenten enorm veel sfeer en suspense op te roepen. Ik denk bv. aan de schaduw van de 'bobby' theaterzaal, de boosdoener die een vinger mist, of het laatste shot waar de nog half geboeide held en zijn love interest elkaar de hand reiken.

Het lijkt me tenslotte veilig te zeggen dat de premisse duidelijk gebaseerd is op een seksueel fantasietje van Hitch.

Een leuke spionagefilm van Hitchcock, die ondanks de ouderdom (de film dateert uit 1935) toch nog de moeite is om eens te bekijken. Het thema van de verkeerde man wordt beschuldigd van moord, is bv ook al gebruikt in recentere films zoals North by Northwest.

Het is niet z'n beste, maar ook geen slechte film. Leuk als je eens niet weet wat te kijken.

Een Hitchcock die ik niet meteen kende uit z'n beginperiode. Je merkt al hier en daar zijn gekende stijl en als hij echt los gaat, is het ook genieten. Denk aan de treinscène of vlucht met de auto. Het verhaal, dat van een boek komt, is op zich niet slecht maar kan op zich weinig boeien. Misschien wel omdat het ondertussen al zoveel gedaan werd. Maar de aankleding is wel herkenbaar. Naast North by northwest (dat Hitchcock gemaakt heeft met inspiratie van deze film) zie ik ook wat James Bond elementen. Uiteindelijk wel een goeie film geworden.

Jarenlang stond deze film in mijn top-10 aller tijden. Het is dan ook "a miracle of speed and light" zoals de Amerikaanse filmcriticus Otis Ferguson schreef. De speed zal duidelijk zijn in de snelheid waarmee het verhaal wordt verteld (Hitchcock zelf tegen François Truffaut: "Waar ik van hou in The 39 steps is de snelheid van de overgangen. [...] Daar moest heel erg hard aan gewerkt worden, maar het was zeker de moeite waard. Je gebruikt het ene idee na het andere, en elimineert alles wat afbreuk doet aan de vaart."), maar ook dat licht is evident aanwezig: letterlijk in het gebruik van chiaroscuro, het afwisselen van licht en donker, de ruimte van heldere landschappen en de benauwdheid van donkere kamertjes en hoekjes, en figuurlijk in de afwisseling van spanning en humor in deze ultieme comedy-thriller.
        Natuurlijk is deze film gedateerd en niet "spannend" meer, maar wat hem voor mij zo waardevol maakt is het plezier dat er uit spreekt, het genoegen om zo'n leuke, snelle en spannende film te kunnen maken; Orson Welles omschreef een filmstudio ooit als "de mooiste speeltuin die een kind zich maar kan wensen", en dat lijkt hier meer dan bij welke andere film ook op te gaan. Koppel dat aan twee geweldige (en prachtige) hoofdrolspelers, en je komt uit op een film die als blauwdruk kan dienen voor ongeveer elke latere film (van Hitchcock, maar ook van andere regisseurs) waarin een sympathieke verdachte zijn onschuld moet proberen te bewijzen terwijl enerzijds de politie hem wil arresteren en anderzijds de schurken hem willen vermoorden omdat hij teveel weet.
        Prachtige momenten hier: de man die steeds maar wil weten “What causes pip in poultry?”; Hannay die controleert of er inderdaad een man op straat staat, met in zijn hand het mes dat hij later in de rug van Annabelle Smith zal vinden; de melkboer die niet voor de (vergezochte) waarheid maar wel voor een pikant leugentje valt; de handelsreiziger met de bril die een vies gezicht trekt bij het zien van een onflatteus corset: “Brrr! My wife.”; het boek met psalmen dat de kogel voor Hannay opvangt: “Well, I’m not surprised – some of those hymns are terrible hard to get through.”, en Pamela die haar kousen uittrekt terwijl Hannay’s gehandboeide hand langs haar (fraaie) benen mee omlaag wappert.
        Tenslotte nog extra aandacht voor de stem van de astmatische Robert Donat, die juist door die aandoening een licht hees en ondefinieerbaar mooi timbre krijgt. Vier jaar later kaapte hij met zijn rol in Goodbye Mr Chips de Oscar voor de neus van de onverslaanbaar geachte Clark Gable als Rhett Butler weg, maar voor mij zal hij altijd Richard Hannay blijven.

Fijne film van Hitchcock weer, maar ik ben dan ook niet anders van die ouwe gewend. 'The 39 Steps' zit vol met scenes die tig keer zijn overgedaan - wederom is te zien dat Hitchcock grondlegger is geweest van een boel dingen in films. Erg leuk. Veder is deze prent gewoon zeer vermakelijk en ziet-ie er heel mooi uit voor een film uit de jaren 30. Mooie zwart-wit opnames van de Schotse hooglanden, leuk sfeertje en een fijne opbouw naar het einde toe. Robert Donat heeft een leuke rol. Heb me prima vermaakt.

Deze film was aan herziening toe, maar ik ben nog steeds niet onder de indruk. Vergeleken met andere films uit die tijd zien de films van Hitchcock uit zijn pre-Hollywood periode er naar mijn mening over algemeen nogal knullig uit. Dit is daar zo’n voorbeeld van. Robert Donat en Madeleine Carroll (prachtige vrouw trouwens) doen hun best, maar het spionageverhaal en de filmische uitwerking ervan overstijgen amper de middelmaat, waardoor zij in feite bij voorbaat al kansloos zijn. Eigenlijk zijn de beste momenten uit de film de humoristische scènes die redelijk gedoseerd voorbijkomen, zoals met de vertegenwoordigers in de trein, het commentaar op het psalmenboek en met de melkboer.

Hoewel ik in de loop van de jaren zeker een dertigtal films van Hitchcock heb gezien, ben ik nooit een groot bewonderaar geweest van de ‘Master of Suspence’, hooguit een handvol films uitgezonderd. Daar brengt deze film geen verandering in.

Fijne Hitchcock, op momenten wat verouderd maar toch ook erg fris en vooral vermakelijk met een vrijwel perfect tempo. Dat maakt ook dat de film nergens diepgravend wordt of echt een indruk achterlaat, maar soms hoeft dat ook niet en boeit het gewoon. En dan mag de film uit de jaren 30 komen, soms oogt de film door camerawerk of montage veel jonger. Denk aan de soms wat vreemde kadreringen of die knappe cut vanuit de auto naar een wegrijdende auto alsof er niet was gemonteerd, nog nooit eerder gezien in zo'n oude film. Verhaal van de onterecht beschuldigde man is verder typisch Hitch (maar dit was schijnbaar de eerste keer?) en de omgevingen zijn fraai. 3,5*.

Eerste echt geslaagde Hitchcock kent al het prototype-verhaal van veel latere films van de meester. Onschuldige raakt betrokken bij een ingewikkeld complot en moet ook nog een vervelend vrouwtje op sleeptouw nemen.

Typisch vooroorlogs Hitchcock-werk.

Een goed uiteengezet verhaal met verrassende wendingen en een knappe thriller-ontknoping.

Goed camerawerk met enkele pittige vondsten

Uitstekende acteurs, daar zorgde Hitch altiid voor zoals nu met Robert Donat en blonde Madeleine Carroll.

"Beautiful, mysterious woman pursued by gunmen. Sounds like a spy story."

- "That's exactly what it is."

Richard Hannay, een Canadese tourist, ontmoet een Britse spion in het theater die beweerd dat andere spionnen het op haar leven hebben gemunt en ze een afspraak in Schotland heeft. Als ze wordt vermoord is Hannay verdacht. Hij probeert naar Schotland te komen om de zaak op te lossen maar zowel de politie als een spionnenbede zit achter hem aan.

Robert Donat speelt een prima hoofdrol en brengt ook een leuke vorm van humor in de film. De film moet even opgang komen, maar daarna is het een spannend avontuur dat van begin tot het einde weet te boeien. De locaties in Schotland waren best sfeervol en het verhaal was goed gebracht. Mister Memory vond ik ook een erg leuke toevoeging in het verhaal en ook het akkefietje met het Schotse echtpaar (dat op een scène uit Wagner's Opera Die Walküre is gebaseerd) was geestig. Voor de scènes waar Donat en Madeleine Carroll aan elkaar vast zitten geketend, heeft Hitchcock de twee acteurs echt aan elkaar vast geketend en gedaan alsof de sleutels kwijt waren. Hetgeen de acteerprestaties alleen maar realistischer laat overkomen.

The 39 Steps is weer een erg degelijk gefilmde Hitchcock met een prettige beeldtaal. Voor die tijd zitten er een aantal erg innovatieve shots in, zoals bijvoorbeeld als we in een shot zien hoe mensen op de achterbank van een auto zitten en de auto wegrijd.

Hitchcock heeft een cameo aan het begin van de film in de muziekzaal. De MacGuffin is hier 'de 39 stappen' zelf, zonder dat de betekenis er echt toe doet stuurt het het verhaal aan. Daarnaast is het motief van de onterecht beschuldigde ook weer een typisch voorbeeld van het door Hitchcock zo geliefde Wrong-Man thema.

The 39 Steps zal ongetwijfeld een voorbeeld zijn geweest voor Hergë bij het tekenen van het Kuifje-album De Zwarte Rotsen, dat slechts een jaar na de film verscheen en zich ook afspeelt in het mistige Schotland met spionage intriges.

Een erg leuke vooroorlogse Hitchcock, die bijzonder vermakelijk is en anno 2016 nog prima mee kan.

Geen slechte film, maar Hitchcock heeft toch beduidend betere films op z'n naam staan. Het begint op zich allemaal wel best aardig, maar als men eenmaal in de Highlands is aangekomen wordt het toch wat minder boeiend en de uitwerking van het plot valt uiteindelijk een beetje tegen. Echt spannend wil het niet worden. Wel zijn er enkele fraaie zwart-witbeelden van de Schotse Highlands.

Hitchcock was een liefhebber van het werk van John Buchan en het respect was wederzijds: Hitchcock kreeg alle ruimte om “The 39 Steps” te bewerken voor zijn verfilming. Het boek speelt zich af rond de eeuwwisseling, Hitchcock maakte er een moderne film van met één directe verwijzing naar het Nazi-regime. In het boek komen geen vrouwen voor, in de film zijn twee belangrijke vrouwenrollen waarvan er ééntje volledig is verzonnen. Eén van die rollen is voor Lucie Mannheim als de geheimzinnige Miss Smith, die nadat er schoten zijn gelost tijdens een voorstelling in een Music Hall de Canadese toerist Richard Hannay [Robert Donat] aanklampt en vraagt om onderdak. De wat overdonderde Hannay neemt haar mee naar zijn appartement, waar ze uitlegt dat zij de schoten heeft gelost omdat ze daardoor in de chaos kon ontsnappen aan een criminele organisatie die haar het zwijgen op willen leggen.

Wanneer Miss Smith ’s nachts met een mes in haar rug Hannay waarschuwt dat hij hun volgende doelwit is, rest Hannay niets anders dan te vluchten. Niet alleen voor de criminelen, maar ook voor de politie die aanneemt dat Hannay de moord heeft gepleegd. Hij kan zichzelf alleen vrijpleiten als hij de criminele organisatie weet te ontmaskeren en erachter weet te komen wat “The 39 Steps” zijn. Met de beperkte informatie die Miss Smith hem voor haar dood heeft gegeven, reist hij af naar Schotland om op zoek te gaan naar een persoon die ze van plan was op te zoeken. Tijdens zijn reis zoekt hij noodgedwongen hulp bij Pamela [Madeleine Carroll], die geheel tegen haar zin een sleutelrol komt te spelen in Hannay zoektocht naar “The 39 Steps”.

Hitchcock is hier in absolute topvorm in een verhaal dat zich in een razend tempo voltrekt. Slechts op enkele momenten laat Hitchcock de teugels vieren, bijvoorbeeld in de scènes in Richards appartement en wanneer Hannay onderdak krijgt bij een Schotse boer [John Laurie] en zijn vrouw [Peggy Ashcroft], één van de meest gedenkwaardige momenten uit de film waarin Hitchcocks kwaliteiten als regisseur duidelijk zichtbaar zijn. Maar verder voltrekt deze film zich in sneltreinvaart, soms zelfs haast letterlijk wanneer Hitchcock versnelde beelden gebruikt wanneer Hannay ontsnapt op het treinstation en in een achtervolging door Schots heidelandschap.

Iedere kleine rol maakt indruk: Frederick Piper als de melkboer die Hannay helpt ontsnappen uit diens appartement, Gus McNaughton en Jerry Verno als twee handelaars die een coupé delen met Hannay, maar ook Helen Haye en Elizabeth Inglis als respectievelijk de echtgenote en de dochter van Professor Jordan [Godfrey Tearle]. Andere memorabele momenten zijn de achtervolging in de trein en Hannays geïmproviseerde speech wanneer hij per ongeluk wordt aangezien voor een vooraanstaand politicus. Maar het meest opvallend (en het leukst) is de sequentie waarin Hannay en Pamela aan elkaar zijn geboeid en ontsnappen aan hun ontvoerders, waarbij ze zich noodgedwongen moeten voordoen als een pas getrouwd stel in een herberg. Hitchcock heeft ongetwijfeld veel plezier gehad bij het bedenken van de vele grappen die hij vanuit dit gegeven bedacht.

Robert Donat (die in 1939 een Academy Award zou winnen voor de titelrol in “Goodbye Mr Chips” en Madeleine Carroll (die ook in Hitchcocks volgende film “The Secret Agent” een hoofdrol speelde) zijn perfect op elkaar ingespeeld en de combinatie van hun onderlinge chemie, het inventieve scenario en de uitstekende ondersteunende cast maken dit tot een film die ruim 80 jaar later nog steeds zeer de moeite van het bekijken waard is.