Behind the Candelabra (2013)

Ik ben zelf homoseksueel en mijn ervaring is dat mannen die in evenwicht zijn met- of content over hun eigen heteroseksualiteit, geen enkele moeite hebben met homo's of lesbo's. Indien dat niet het geval is dan hebben zij, meestal uit angst of onvrede, behoefte om te ageren, discrimineren of zelfs geweld te gebruiken tegen mensen die homoseksueel zijn. Een bekend voorbeeld zijn de hypocriete Amerikaanse dominees en politici die later door de mand vallen omdat ze zelf homo blijken te zijn.

Doe er je voordeel mee zou ik zeggen!

Even los van het feit dat ik het idee dat dat men in België nog steeds vrij onaardig is tegen homo's. Ze lopen daar met meer dingen een beetje achter.

Best een leuke film met een aardig verhaal dat me wel wist te boeien. Er wordt ook prima geacteerd, vooral Michael Douglas deed het erg goed vond ik. Er zitten ook een aantal grappige scènes in waar ik hard om heb moeten lachen. En dat het hier om homoseksuele mannen draait stoorde me eigenlijk helemaal niet, het is gewoon een leuke film. Dus gay or straight, gewoon kijken zeg ik! 3,5 ster

Heb me ook ontzettend vermaakt tijdens het kijken van deze film! Michael Douglas speelt gewoonweg geweldig, en ook om de rol van Rob Lowe heb ik ontzettend moeten lachen. Damon's rol is inderdaad wat minder dankbaar, maar hij doet het prima. Wel grappig (en verklaarbaar) dat ik eigenlijk heel de tijd aan Dirk Diggler uit Boogie Nights moest denken als ik zijn personage zag.

Hehe, Mischa Ik zat ook de hele tijd met Boogienights in mijn hoofd toen ik deze zag.

Geweldige film, veel humor, Rob Lowe steelt de show

Behind The candelabra is een tragikomedie, hoewel het tegen het einde meer naar een drama neigt. Het werk van Michael Douglas en Matt Damon is al ruim voldoende om deze film te zien, maar ook de bijrollen zijn leuke cadeautjes. Zo heb je Dan Akroyd als Liberace’s manager of Rob Lowe als de plastische chirurg met een bevroren grijns. Het zijn deze kleurvolle figuren die de film de moeite waard maken.

Vergis je niet in Nederland, grote mond over vrijheid, maar dat is makkelijk. Ik ben zelf geen homo, maar er is hier nog steeds veel agressie tegen ander seksuele geaarden hoor. Ik twijfel of ze in België achterlopen. Nu is België natuurlijk zelf ook zelf flink verdeeld, maar Antwerpen lijkt me een vrije stad bijvoorbeeld.

Hier ben ik het volledig mee eens! Waarom zou je iets hebben tegen twee mensen die van elkaar houden? En wat maakt het dan uit wat ze zijn? Ik roep al jaren dat die mensen die het hardste afgeven op homoseksualiteit er kennelijk zelfs de meeste moeite mee hebben. En dan nog: maak je druk over de hoeveelheid kinderporno die er is. Tienduizend maal erger dan twee mannen of vrouwen die van elkander houden. Amen.

De eerste helft van Behind the Candelabra is hilarisch. De tweede helft daarentegen nogal zwaar. Daardoor had ik het gevoel dat de film inkakte.

Waren ze gelijk al begonnen met de serieuze toon die de film in het laatste uur inzette, dan hadden de (leuk) karikaturale personages van Damon en Douglas wellicht wat meer diepgang gekregen. Nu begint Soderbergh daar na een uur grollen eigenlijk te laat mee, waardoor er voor écht interessante bevindingen over Liberace, homoseksualiteit of roem geen tijd meer is.

Waar Soderbergh wel in excelleert is de weergave van Scott's en Liberace's relatie: intiem en tegelijkertijd ongelijk; echt en onecht. Het is genoeg om twee uur te boeien, maar helaas te weinig om te spreken van een meesterwerk.

Dit is na Side Effects al de tweede keer dat ik een recensie schrijf voor Soderbergh's laatste film, maar dit keer lijkt het werkelijk het geval te zijn. Dit is een meer waardige afsluiting van zijn filmcarrière dan Side Effects gelukkig. In zijn laatste paar films vond ik Soderbergh's regie bijna ongeïnteresseerd, wat tot een steeds suffer resultaat leidde. Behind the Candelabra behoord tot zijn beste werk (een echt briljante film moet ik nog van hem zien) en is gelukkig erg levendig.

Dat moet ook wel, want dit is niet bepaald levenloos onderwerp, ondanks dat Liberace niet bepaald een artiest is die je tegenwoordig nog als één van de grote namen genoemd hoort worden. Voor zover ik er over kan oordelen is hij eigenlijk voor mijn generatie een vrij vergeten figuur. Zo iemand van wie je de naam kent en weet dat hij muziek maakte, maar wat precies? Onbekendheid met de man mag de pret niet drukken, want dit is een zeer goed gemaakte biopic die gelukkig niet in complete heldenverering valt, maar echt een driedimensionaal mens schetst. Dat is toch vaak niet het geval in dit genre. Michael Douglas doet niet alleen de imitatie, maar vind ook het leven in de man. Het is de eerste keer dat ik Douglas volgens mij zonder stropdas zie acteren en hij pakt eigenlijk meteen het tegenovergestelde ervan en doet dat overtuigend. Je vraagt je bijna af waarom we zo'n afwijkende rol nooit eerder van hem zagen. Matt Damon is ook erg sterk. Die stelt me de laatste jaren eigenlijk nooit meer teleur, terwijl ik het lang een nietszeggend acteur vond.

Het meest interessante hier is vooral het wereldje dat Liberace voor zichzelf geschapen heeft, bijna los van de werkelijke wereld. Op enkele verwijzingen in vooral de dialoog en sommige kapsels na kon ik nauwelijks opmaken in welk decennium dit verhaal zich afspeelt. Ik wist dat het de late jaren '70 en vroege jaren '80 waren (wordt ook aangegeven), maar het zou vaak zo ieder decennium van de laatste 100 jaar kunnen zijn, zo'n hermetische omgeving heeft Liberace gecreëerd. Het is een flamboyante wereld, stereotype homoseksueel met nog een extra dosis er bovenop. Net als de shows. En eigenlijk is dat slim. Liberace wilde dat hij als hetero bekend zou staan, maar omdat zijn showstijl in die tijd nog niet als gay herkend werd kon hij op die manier toch de homoseksuele leefstijl aanhouden, ook in de buitenwereld. Mensen zagen het als show business, maar de homo's zagen er meer in. Relaties met mannen moest Liberace geheim houden, maar buiten dat om kon hij bijna zo gay leven als hij wilde. Tegenwoordig zou denk ik niemand geloofd hebben dat hij een hetero was.

Verder is het een goed portret van een relatie en hoe die zich ontwikkeld als twee personen elkaar te goed kennen. Ik mocht deze film wel, niet op de laatste plaats door de goede mix tussen humor en drama. Het is misschien iets teveel binnen de lijntjes om echt voor briljant door te gaan, maar het is een prima film.

3,5*

Ik zag Behind the Candelabra overigens in de bioscoop. Voor het eerst (en wellicht voor het laatst) dat dit gebeurde bij een tv-film. Het moet gezegd worden dat het er niet uitzag als een tvproductie. Kennelijk gaat het er daar ook steeds meer op vooruit wat betreft productiekosten en techniek.

Geweldige film met prima opbouw. Michael Douglas is ongelofelijk goed, Matt Damon ook en een aantal bijrollen zijn de kersjes op de taart. Daarnaast vond ik ook de hele setting en sfeer perfect getroffen. Tip: ga niet met tieners want die snappen hier helemaal niks van;-)

Michael Douglas en Matt Damon acteerden geweldig, maar verder snap ik niets van de uiterst positieve reacties. De film is uiterst oppervlakkig en er zijn een hoop kansen laten liggen.

Eigenlijk ging de film alleen over dat Liberace steeds weer verliefd wordt op jonge jongens/mannen, waarna hij die jongen van alles laat doen, om ze vervolgens te dumpen als er klaar mee is. Maar er is zoveel meer te vertellen als ik even snel kijk naar de wiki--pagina over Liberace!

Liberace hield van koken en schreef een kookboek, spande rechtszaak aan (breng dat dan ook in beeld i.p.v. het even te noemen), hij had een antiekwinkel en speelde mee in films. Scotty spande een rechtszaak aan waarin hij 113 miljoen alimentatie claimde. Liberace deed er alles aan om de wereld te laten geloven dat hij geen homo was.

Ik vind het echt een interessant verhaal, maar waarom heb je het alleen over het liefdes verhaal met Scotty 2 uur lang? Erg jammer, want nu is er een saai en langdradig verhaal uitgerold.

Soderbergh levert hiermee een erg goede film af, die een intense uitwerking heeft genoten. Het verhaal is hier en daar wat geromantiseerd natuurlijk, maar steekt verder knap in elkaar. Ook is het tempo goed, en blijft het geheel boeiend. Wat het acteerwerk betreft, alle lof voor Michael Douglas en Matt Damon. Die acteren erg sterk, en met de nodige inleving. Liberace is natuurlijk wel een interessante persoonlijheid om een film aan te wijden, en soderbergh heeft die taak prima uitgevoerd. 4 Sterren.

Lees net met verbazing de commentaren op de eerste pagina van johnhendrikos, die meer over hemzelf zeggen dan over de film of andere bioscoopgangers. Hoe dan ook: ik ben vrouw en hetero, mijn man is man en hetero en beiden konden we ons prima in deze film inleven, evenals in Brokeback Mountain. Je hoeft toch ook geen hert te zijn om een traantje te kunnen plengen bij Bambi?

Een mooie film die mij meteen wist te boeien.
De film weet een goede sfeer neer te zetten van 1977 en de personages zijn goed uitgewerkt.
Michael Douglas en Matt Damon stelen echt wel de show, zeer goed in hun rol.
Hoewel het verhaal mij zeer zeker wist te boeien, had er van mij wel wat meer vaart in mogen zitten. Tevens was het voor mij wat verwarrend waar die drugsdealer ineens vandaan kwam, richting het einde van de film (als Matt en Michael uit elkaar zijn) komt hij vaker in beeld en kwam hij bij mij over als een erg goede vriend, maar nergens wordt hij geïntroduceerd .
Verder trakteert de film je op mooie beelden, goede score en soundtrack.
Van mij een 3,5*

Goede acteursfilm (zowel Douglas als Damon spelen geweldig, Rob Lowe als plastisch chirurg was echt hilarisch ). Het eerste, meer komische gedeelte was het beste, daarna zakte de film helaas wat in. Geweldige kitsch ook (dit is m.i. echt smaakvolle kitsch, d.w.z. als je voor kitsch gaat doe het dan goed, en dat deed Liberace).

3,5 voor het verhaal en 4,5 voor de acteurs = 4,0

Behind the Candelabra

Homoseksualiteit ligt waarschijnlijk onlosmakelijk verbonden met Aids. Helemaal destijds. Een gevoelig onderwerpt die niet een te botte benadering moet hebben. Bij deze film speelde bij mij meerdere emoties een rol. Uiteindelijk is het gewoon een sterke productie over het leven van twee homoseksuelen die hun eigen gangetje gaan, en daar de nodige obstakels bij tegen komen.

De film weet de gehele tijd te boeien. Een combinatie van factoren is daar de oorzaak van. Allereerst de redelijk sterke uitwerking van dit verhaal. Voor zowel Lee als Scott zijn er goede momenten weggelegd. De opluikende liefde tussen de twee kwam op mij met een klein vleugje hilariteit over. Vooral Lee wist zich af en toe duidelijk te uiten. De film draait natuurlijk om de dramatiek rondom de twee en die komt zeer goed naar voren. Het einde is eigenlijk, op Lee's dood na een naadloze aansluiting op het begin. Alleen dan met andere karakters.
De ietwat pikantere scènes, voor zover ze er waren, zijn natuurlijk onderdeel van dit onderwerp en drukken je daarom goed met je gezicht op de feiten. Zo gaat het nou eenmaal, and take it. Misschien neem ik het te serieus, maar een goede aanvulling vond ik het zeker.

Matt Damon speelt erg overtuigend. Het is niet heel simpel om een overtuigde homoseksueel neer te zetten. Helemaal als je 100% op het andere geslacht valt natuurlijk. Daarom vind ik de prestatie bewonderenswaardig en van een puik niveau.
Michael Douglas speelt daar nog sterker in. Hij weet een schitterende nicht neer te zetten. Hij komt vol overtuigt over een weet je vast te houden als kijker. Erg goed gedaan.
Rob Lowe was echt een engerd. Hij was erg sterk maar ontzettend creepy om naar te kijken

Ook visueel was de film erg aangenaam. Rustgevende scènes in luxe kamers creëren een prettige sfeer. De overtollige attributen in het huis van Lee waren een mooie decoratie op de grote kamers. Niet alleen de huizen, maar ook de artiestenruimte en de podia zagen er erg goed uit. Prachtig om naar te kijken. De pianomuziek was een zeer goede aanvulling op de dramatiek rondom de personages. De muziek van Lee zelf past daar uiteraard fantastisch bij en heeft bijna een profetische sfeer.

Al met al zeer lovende woorden over dit stukje werk. Ik was dan ook aangenaam verrast door deze productie van Soderbergh. Hij wist mij uitermate te boeien. Alleen de snelheid had iets hoger gekund. Heel sterk, maar denk ik net niet goed genoeg. Toch een respectievelijke 8.

4*

Dit weekend Behind the Candelabra gekeken. Michael Douglas zet overtuigend de flamboyante Amerikaanse pianist en entertainer Valentino Liberace neer. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van zijn chauffeur annex geliefde Bob Thorson (een fantastische Matt Damon) die hem bewondert.

Het acteerplezier van Douglas en Damon spat overduidelijk van het doek. Enkele goed getimede hilarische momenten maken dat je je als kijker geen moment hoeft te vervelen. ‘Douglas met zijn toupet in een stevige kuif, voorziet zijn personage van precies de juiste balans tussen tragiek en ironie’, stelt De Volkskrant en dat is zondermeer waar. Damon overtuigt als de naïeve adonis. En Rob Lowe is hilarisch als constant stoned ogende plastisch chirurg. Het drietal moet grote schik gehad hebben op de set.

Liberace’s wereld was er een van kitsch van de bovenste plank. Steven Soderbergh heeft er een amusante en onderhoudende film van gemaakt.

Een film die heel wat in zich heeft, maar op cruciale punten tekort schiet. We krijgen een prima Douglas (zij het dat hij wel wat eng is en soms lichtjes irriteert) en een zeer sterk spelende Damon. Daarnaast is het ook een film over een eenzaam persoon, nog eenzamer doordat hij niet voor zijn geaardheid kan uitkomen. Verder is de fotografie soms best mooi in een gouden gloed geschoten en met fijne camerabewegingen en soms lekkere muziek en montage. Ook als biopic werkt deze beter dan al die films die een heel leven willen tonen. Ten slotte is het tijdsbeeld ook erg mooi.

Maar het is ook juist doordat Liberace zo flamboyant is, dat zijn echte persoon wat minder interessant is en echt meeleven ook lastig wordt. Het voelt allemaal wat nep aan. Al kan ik er geen echte vinger achter krijgen waarom dat zo overkomt, want juist die clown met het droevige gezicht kan heel interessant zijn. Daarnaast is het hele leven afgesloten waardoor je constant naar Douglas en Damon kijkt, en laat me dat nu net koud - dan heb je dus een langdradige film. Ik had echt moeite de aandacht er soms bij te houden. Er had zeker een minuut of 20 af gemogen. 3,0*.

Michael Douglas... wat een prestatie!

Grappig dat Matt Damon werd voorgesteld als een 22-jarige, terwijl die er al 40 lijkt

Wat hij niet biseksueel? Dat liet hij toch horen in de film...

Biseksueel was hij ja. Dat zei hij zelf ook. Echter in deze film zie ik geen enkel moment die andere kant van zijn geaardheid. Hij is in deze film eigenlijk alleen maar homo. Ik vind dat je dat duidelijk terug ziet in zijn doen en laten. Of zit ik er nu helemaal naast?

"Hij is in deze film eigenlijk alleen maar homo." Is het raar dat ik dat op één of andere manier een beetje beledigend vind klinken?

Misschien een ietwat beroerde formulering, maar beledigend allerminst. Heb je hem ook maar één keer een verhouding met een vrouw zien hebben? Nee, in deze film zie je alleen de homoseksuele kant. Vandaar dat hij in deze film dus eigenlijk...

Ik snap wat je bedoeld, maar dat zijn levenspartner toevallig een man is betekend toch niet dat hij daarom niet biseksueel kan zijn? Kan je spreken van een "homoseksuele kant"?

Geweldige film, vooral dankzij Michael Douglas die laat zien dat hij ook echt kan acteren. Hilarisch bij vlagen.

3,5*

Soderbergh neemt de kijker mee in een parallel universum: de wereld waarin Liberace leeft. Het is een wereld van glitter, glamour and kitsch. De film begint wat saai en traag maar zodra Liberace in beeld komt, veandert dat. Net als de Liberace in werkelijkheid, slaagt Douglas erin om all aandacht naar zijn personage te trekken. Zodra hij in beeld is, zuigt hij die aandacht op, draai alls om hem, ook al is de film meer vanuit het perspectief van Scott verteld.

Gewaagde film over de liefde tussen twee mannen, waarin de een een beroemde entertainer is en da ander een jonge toy-boy. Zeer gewaagde casting en durf van de bijde acteurs, Douglas en Damon, die in mijn ogen een ontzettend sterke en geloofwaardige vertolking van hun karakters geven. De bijrollen waren ook goed, waarbij Aykroyd als doortastende en norse manager vooral lof verdient. Rob Lowe blijft daarbij wat achter, al was zijn rol als altijd de plastische chirurg die constant high is prima.

Het verhaal is een blijkbaar exemplarische anecdote uit het leven van Liberace, waarbij Sodenbergh een keuze heeft gemaakt niet alles uit het leven van deze man te laten zien. Nu en dan grappig, maar eigenlijk vooral dramatisch, met een zeer geloofwaardige liefdesrelatie tussen de bijde hoofdrollen.

Misschien vind ik Michael Douglas wel de beste acteur van deze generatie. Als je zo overtuigend een rol kan spelen die ver van je afstaat (althans; dat neem ik aan dan heb ik hier alleen maar een diep respect voor en doe ik verder het zwijgen toe. Het verhaal was een mooi vehikel om te schitteren.

Goed verteld en in beeld gebracht en geweldig geacteerd (Rob Lowe ). Het verhaal is een beetje eenzijdig en blijft wat aan de oppervlakte helaas.