Behind the Candelabra (2013)

Michael Douglas is geweldig als Liberace in deze, naar verluidt laatste, film van regisseur Steven Soderbergh, gemaakt voor kabelzender HBO. Matt Damon is ook uitstekend, al is hij opgezadeld met een meer standaard personage. Natuurlijk zijn het de meer over-de-top elementen van de plot die het leukste zijn, daar kunnen we eerlijk over zijn. Afgezien daarvan is het een nogal standaard uitgewerkt liefdesverhaaltje, dat hier en daar wel wat doet denken aan het veel betere Boogie Nights. Een paar leuke bijrollen overigens, van onder andere Dan Aykroyd (lang niet meer gezien!) en een hilarische Rob Lowe.

Na wat twijfelen toch maar naar 3,5*

Je bent geneigd door de afschuwelijke hoeveelheid kitsch de film dit wat te verwijten, maar in feite is het gewoon geweldig weergegeven.

En Michael Douglas is echt bril-jant, kan niet anders zeggen. Niet gedacht dat ie dit nog in zich had.

Acteurs die uit hun comfortzone treden en direct een zeer goede prestatie neerzetten.

Het levensverhaal heeft letterlijk en figuurlijk niet veel om het lijf.

De echte Liberace vond ik nog meer een ouwe geplastificeerde supernicht dan in deze film geacteerd wordt.

De naïviteit van het Amerikaanse publiek, de glitter en glamour van een ster, de eeuwige jeugd, de intriges, de moeder-zoon relatie, de vergankelijkheid van he leven; het komt allemaal aan bod. De moeite waard om te kijken.

De vertolking van Matt Damon en Michael Douglas, rond een deel van het levensverhaal van de pianovirtuoos Liberace, is fenomenaal. De karakters worden in detail uitgebeeld en geleid door regisseur Steven Soderbergh.

Ook al ben ik helemaal geen homo. Zelfs contra de huidige modetrend, heb ik dit drama van een totaal sexistische film uitgekeken en emotioneel ondergaan en vind geen woorden om deze prachtige gevoelens te omschrijven.

Hier wordt weer eens duidelijk gesteld hoe waardeloos rijkdom en weelde zijn tegenover een gemis aan gevoelens, emotie, liefde... In een zielige kunstmatige wereld van voor en achter de schermen.

Voortdurend werd ik geconfronteerd met het humoristisch gemaakte medelijden van een sexuele relatie tussen twee mannen. Een relatie met voortdurende storingen tussen het alles hebben door. Echt de ontroerende luxe waarop niemand jaloers kan zijn.

Een aanrader voor alle sexen. Mannen en vrouwen.

Door de enorme mooie vertolking geef ik deze film de max: 5,0*

Perfecte weergave van een redelijk verknipt figuur als Liberace. De kitsch is echt over de top en spat van het scherm. Geweldige grime en knap acteerwerk van zowel Michael Douglas als Matt Damon. Ik heb ooit het Liberace museum in Las Vegas bezocht en deze film versterkt mijn indrukken van deze markante verschijning. Liberace was een van de eerste glamour en glittersterren van Las Vegas, die in zijn eigen schijnwereldje leefde. Zeker het bekijken waard.

Ontroerend en hilarisch. Erg indrukwekkende film over een zeer interessant figuur. Wist van tevoren vrij weinig van Liberace. Maar ik heb wel het idee dat Douglas hem goed neer heeft gezet. Ben nooit echt een fan van hem geweest, maar dit heeft hij geweldig gedaan. En ook Damon is zeer overtuigend. En de altijd geniale Rob Lowe mag ook niet vergeten worden. Het plot zoals hier bij Moviemeter staat, geeft een heel slecht beeld van waar de film omdraait. Het is vast niet voor iedereen weggelegd, maar eigenlijk is het enkel al door het acteerwerk gewoon de moeite waard.

4.5*

Behind The candelabra is een tragikomedie, hoewel het tegen het einde meer naar een drama neigt. Het werk van Michael Douglas en Matt Damon is al ruim voldoende om deze film te zien, maar ook de bijrollen zijn leuke cadeautjes. Zo heb je Dan Akroyd als Liberace’s manager of Rob Lowe als de plastische chirurg met een bevroren grijns. Het zijn deze kleurvolle figuren die de film de moeite waard maken.

De eerste helft van Behind the Candelabra is hilarisch. De tweede helft daarentegen nogal zwaar. Daardoor had ik het gevoel dat de film inkakte.

Waren ze gelijk al begonnen met de serieuze toon die de film in het laatste uur inzette, dan hadden de (leuk) karikaturale personages van Damon en Douglas wellicht wat meer diepgang gekregen. Nu begint Soderbergh daar na een uur grollen eigenlijk te laat mee, waardoor er voor écht interessante bevindingen over Liberace, homoseksualiteit of roem geen tijd meer is.

Waar Soderbergh wel in excelleert is de weergave van Scott's en Liberace's relatie: intiem en tegelijkertijd ongelijk; echt en onecht. Het is genoeg om twee uur te boeien, maar helaas te weinig om te spreken van een meesterwerk.

Dit is na Side Effects al de tweede keer dat ik een recensie schrijf voor Soderbergh's laatste film, maar dit keer lijkt het werkelijk het geval te zijn. Dit is een meer waardige afsluiting van zijn filmcarrière dan Side Effects gelukkig. In zijn laatste paar films vond ik Soderbergh's regie bijna ongeïnteresseerd, wat tot een steeds suffer resultaat leidde. Behind the Candelabra behoord tot zijn beste werk (een echt briljante film moet ik nog van hem zien) en is gelukkig erg levendig.

Dat moet ook wel, want dit is niet bepaald levenloos onderwerp, ondanks dat Liberace niet bepaald een artiest is die je tegenwoordig nog als één van de grote namen genoemd hoort worden. Voor zover ik er over kan oordelen is hij eigenlijk voor mijn generatie een vrij vergeten figuur. Zo iemand van wie je de naam kent en weet dat hij muziek maakte, maar wat precies? Onbekendheid met de man mag de pret niet drukken, want dit is een zeer goed gemaakte biopic die gelukkig niet in complete heldenverering valt, maar echt een driedimensionaal mens schetst. Dat is toch vaak niet het geval in dit genre. Michael Douglas doet niet alleen de imitatie, maar vind ook het leven in de man. Het is de eerste keer dat ik Douglas volgens mij zonder stropdas zie acteren en hij pakt eigenlijk meteen het tegenovergestelde ervan en doet dat overtuigend. Je vraagt je bijna af waarom we zo'n afwijkende rol nooit eerder van hem zagen. Matt Damon is ook erg sterk. Die stelt me de laatste jaren eigenlijk nooit meer teleur, terwijl ik het lang een nietszeggend acteur vond.

Het meest interessante hier is vooral het wereldje dat Liberace voor zichzelf geschapen heeft, bijna los van de werkelijke wereld. Op enkele verwijzingen in vooral de dialoog en sommige kapsels na kon ik nauwelijks opmaken in welk decennium dit verhaal zich afspeelt. Ik wist dat het de late jaren '70 en vroege jaren '80 waren (wordt ook aangegeven), maar het zou vaak zo ieder decennium van de laatste 100 jaar kunnen zijn, zo'n hermetische omgeving heeft Liberace gecreëerd. Het is een flamboyante wereld, stereotype homoseksueel met nog een extra dosis er bovenop. Net als de shows. En eigenlijk is dat slim. Liberace wilde dat hij als hetero bekend zou staan, maar omdat zijn showstijl in die tijd nog niet als gay herkend werd kon hij op die manier toch de homoseksuele leefstijl aanhouden, ook in de buitenwereld. Mensen zagen het als show business, maar de homo's zagen er meer in. Relaties met mannen moest Liberace geheim houden, maar buiten dat om kon hij bijna zo gay leven als hij wilde. Tegenwoordig zou denk ik niemand geloofd hebben dat hij een hetero was.

Verder is het een goed portret van een relatie en hoe die zich ontwikkeld als twee personen elkaar te goed kennen. Ik mocht deze film wel, niet op de laatste plaats door de goede mix tussen humor en drama. Het is misschien iets teveel binnen de lijntjes om echt voor briljant door te gaan, maar het is een prima film.

3,5*

Ik zag Behind the Candelabra overigens in de bioscoop. Voor het eerst (en wellicht voor het laatst) dat dit gebeurde bij een tv-film. Het moet gezegd worden dat het er niet uitzag als een tvproductie. Kennelijk gaat het er daar ook steeds meer op vooruit wat betreft productiekosten en techniek.

Michael Douglas en Matt Damon acteerden geweldig, maar verder snap ik niets van de uiterst positieve reacties. De film is uiterst oppervlakkig en er zijn een hoop kansen laten liggen.

Eigenlijk ging de film alleen over dat Liberace steeds weer verliefd wordt op jonge jongens/mannen, waarna hij die jongen van alles laat doen, om ze vervolgens te dumpen als er klaar mee is. Maar er is zoveel meer te vertellen als ik even snel kijk naar de wiki--pagina over Liberace!

Liberace hield van koken en schreef een kookboek, spande rechtszaak aan (breng dat dan ook in beeld i.p.v. het even te noemen), hij had een antiekwinkel en speelde mee in films. Scotty spande een rechtszaak aan waarin hij 113 miljoen alimentatie claimde. Liberace deed er alles aan om de wereld te laten geloven dat hij geen homo was.

Ik vind het echt een interessant verhaal, maar waarom heb je het alleen over het liefdes verhaal met Scotty 2 uur lang? Erg jammer, want nu is er een saai en langdradig verhaal uitgerold.

Een mooie film die mij meteen wist te boeien.
De film weet een goede sfeer neer te zetten van 1977 en de personages zijn goed uitgewerkt.
Michael Douglas en Matt Damon stelen echt wel de show, zeer goed in hun rol.
Hoewel het verhaal mij zeer zeker wist te boeien, had er van mij wel wat meer vaart in mogen zitten. Tevens was het voor mij wat verwarrend waar die drugsdealer ineens vandaan kwam, richting het einde van de film (als Matt en Michael uit elkaar zijn) komt hij vaker in beeld en kwam hij bij mij over als een erg goede vriend, maar nergens wordt hij geïntroduceerd .
Verder trakteert de film je op mooie beelden, goede score en soundtrack.
Van mij een 3,5*

Behind the Candelabra

Homoseksualiteit ligt waarschijnlijk onlosmakelijk verbonden met Aids. Helemaal destijds. Een gevoelig onderwerpt die niet een te botte benadering moet hebben. Bij deze film speelde bij mij meerdere emoties een rol. Uiteindelijk is het gewoon een sterke productie over het leven van twee homoseksuelen die hun eigen gangetje gaan, en daar de nodige obstakels bij tegen komen.

De film weet de gehele tijd te boeien. Een combinatie van factoren is daar de oorzaak van. Allereerst de redelijk sterke uitwerking van dit verhaal. Voor zowel Lee als Scott zijn er goede momenten weggelegd. De opluikende liefde tussen de twee kwam op mij met een klein vleugje hilariteit over. Vooral Lee wist zich af en toe duidelijk te uiten. De film draait natuurlijk om de dramatiek rondom de twee en die komt zeer goed naar voren. Het einde is eigenlijk, op Lee's dood na een naadloze aansluiting op het begin. Alleen dan met andere karakters.
De ietwat pikantere scènes, voor zover ze er waren, zijn natuurlijk onderdeel van dit onderwerp en drukken je daarom goed met je gezicht op de feiten. Zo gaat het nou eenmaal, and take it. Misschien neem ik het te serieus, maar een goede aanvulling vond ik het zeker.

Matt Damon speelt erg overtuigend. Het is niet heel simpel om een overtuigde homoseksueel neer te zetten. Helemaal als je 100% op het andere geslacht valt natuurlijk. Daarom vind ik de prestatie bewonderenswaardig en van een puik niveau.
Michael Douglas speelt daar nog sterker in. Hij weet een schitterende nicht neer te zetten. Hij komt vol overtuigt over een weet je vast te houden als kijker. Erg goed gedaan.
Rob Lowe was echt een engerd. Hij was erg sterk maar ontzettend creepy om naar te kijken

Ook visueel was de film erg aangenaam. Rustgevende scènes in luxe kamers creëren een prettige sfeer. De overtollige attributen in het huis van Lee waren een mooie decoratie op de grote kamers. Niet alleen de huizen, maar ook de artiestenruimte en de podia zagen er erg goed uit. Prachtig om naar te kijken. De pianomuziek was een zeer goede aanvulling op de dramatiek rondom de personages. De muziek van Lee zelf past daar uiteraard fantastisch bij en heeft bijna een profetische sfeer.

Al met al zeer lovende woorden over dit stukje werk. Ik was dan ook aangenaam verrast door deze productie van Soderbergh. Hij wist mij uitermate te boeien. Alleen de snelheid had iets hoger gekund. Heel sterk, maar denk ik net niet goed genoeg. Toch een respectievelijke 8.

4*

Een film die heel wat in zich heeft, maar op cruciale punten tekort schiet. We krijgen een prima Douglas (zij het dat hij wel wat eng is en soms lichtjes irriteert) en een zeer sterk spelende Damon. Daarnaast is het ook een film over een eenzaam persoon, nog eenzamer doordat hij niet voor zijn geaardheid kan uitkomen. Verder is de fotografie soms best mooi in een gouden gloed geschoten en met fijne camerabewegingen en soms lekkere muziek en montage. Ook als biopic werkt deze beter dan al die films die een heel leven willen tonen. Ten slotte is het tijdsbeeld ook erg mooi.

Maar het is ook juist doordat Liberace zo flamboyant is, dat zijn echte persoon wat minder interessant is en echt meeleven ook lastig wordt. Het voelt allemaal wat nep aan. Al kan ik er geen echte vinger achter krijgen waarom dat zo overkomt, want juist die clown met het droevige gezicht kan heel interessant zijn. Daarnaast is het hele leven afgesloten waardoor je constant naar Douglas en Damon kijkt, en laat me dat nu net koud - dan heb je dus een langdradige film. Ik had echt moeite de aandacht er soms bij te houden. Er had zeker een minuut of 20 af gemogen. 3,0*.

Extraverte entertainer.

Misschien wel Soderbergh's allerlaatste wapenfeit dat de bioscoop bereikt (een van origine zijnde TV-film), handelt over de homoseksuele glitterpianist Liberace. De extraverte entertainer beleeft een van zijn vele relaties met een jonge knaap die, na aan de kant te zijn gezet, een schadevergoeding eist. Douglas en Damon zijn sterk, maar het verhaal van Liberace had wellicht mee te bieden dan enkel deze uitvergrote liefdesaffaire.

Goed.

Gisteren eindelijk gezien en hij stelt niet teleur.

Tijdens de eerste 20 minuten zit je nog een beetje te giechelen om Douglas en Damon die respectievelijk een oude kasthomo en een battyboy spelen. Maar even later kijk je niet meer naar acteurs, maar naar Liberace en Scott Thorson. Het is echt geweldig hoe die twee opgaan in hun rol en ze bewijzen allebei klasse acteurs te zijn met een enorme veelzijdigheid.

De personages en homofobe tijdsgeest worden goed neergezet. Het verhaal kent niet zoveel verrassingen omdat het op waarheid gebaseerd is, maar desondanks vond ik het middenstuk af en toe wat vlak en voortkabbelend. Er had daar iets meer mogen gebeuren.

Desondanks is het een dappere film met twee acteurs die buiten hun comfortzone treden. Verder is de film goed gebalanceerd: hij is lovend over het talent van Liberace en hij toont zijn voor het publiek verstopte kant, zonder oversentimenteel te worden want ook zijn minder goede kanten worden belicht. Leuke bijrollen van Rob Lowe met een kapotgefacelifte kop en een bijna onherkenbare Akroyd die ik pas aan het eind herkende.

Ik kende Liberace niet, maar heb wat foto's en video's van de man opgeduikeld voor ik deze film ging zien. En wat ik daar zag wordt perfect in de film gekopieerd. Het is echt ongelooflijk dat mensen in die tijd niet door hadden - of niet wilden zien - dat Liberace van het roze water had gedronken.

Net zoals de vele meisjes die als een blok vielen voor George Michael. Man, kijk een eens de Last Christmas clip... Wat een rare tijd was dat. Stel je eens voor dat Geer & Goor zou worden uitgezonden, eind jaren 70

3,5 sterren

Wat een performances van Michael Douglas en Matt Damon, beide weten het tot karikatuur verworden te voorkomen, wat gezien de excentrieke personages een enorme prestatie is. Ook Soderbergh's regie en het script helpen hier natuurlijk aan mee, door niet alleen op de excessieve en flamboyante aspecten van Liberace's en Thorsons relatie/levenstijl te focussen, maar ook ruimte voor de kleine, intieme momenten te vinden. Met name Douglas, toch bepaald geen feminiene wattenbol, maakt van Liberace echt een complex en geloofwaardig mens zonder daarbij in 'maniertjes' te vervallen. En dat is toch een risico wat op de loer ligt bij een rol als deze. Maar ook Damon maakt indruk en laat zien dat bij behoorlijke ballen heeft (no worries, we krijgen diè niet te zien) door het aannemen van een rol als deze.

Het verhaal is in feite een biopic over een bizarre, soms tumultueuze relatie, en daarmee niet geheel mijn ding. Toch zijn de bijzondere acteerprestaties (jammer dat Douglas niet in aanmerking komt voor een Oscar), de extravagante aankleding en het bizarre kijkje in de wereld van Liberace genoeg voor mij om de 7,5 naar boven af te ronden, al is het een moeilijke film om te raten na één keer kijken.

Wat een weerzinwekkende figuur! Het hele wereldje trouwens, een soort van kitscherig vagevuur. Die plastisch chirurg... horror gewoon! Brrrrr..........

Mooi vormgegeven en sterk acteerwerk. In zo'n surrealistisch parallel nichtenuniversum ligt het gevaar van overacteren levensgroot op de loer, maar in die valkuil trapt men niet. Hoe krankzinnig het wereldje ook, het dramatisch tragisch menselijke heeft de overhand.

'k vond het een prima film. 'k wist zelf niet veel over deze persoon en het werd wel boeiend gebracht en dit mede door de prima acteerprestaties van beide heren. Ook de make-up was prima gedaan.

Verder zag de film er ook goed uit en ondanks dat de film bijna 2 uur duurde, zaten er niet meteen saaie stukken in.

De moeite om eens gezien te hebben.

Zonder meer een film om eens te bekijken. Al was het maar om de pracht en praal. Maar toch ook om eens een kijkje te nemen achter die facade van glitter en glamour, en om te zien dat daarachter veel leed en ellende schuil kan gaan. Het is immers een verfilming van een autobiografisch boek.

Zeker ook een film dat beklijft, omdat je keihard wordt geconfronteerd met manipulatie, dwingelandij, decadentie en verval van de menselijke waardigheid als een mens zich materieel álles kan en meent te kunnen veroorloven...; alles is koopbaar en omkoopbaar. Wat er van je overblijft is een karikatuur; een verwrongen zelfbeeld en een verwrongen beeld van de realiteit, wanhopig op zoek naar liefde en trouw en... oprechtheid.

Ik heb bewondering voor de grimeurs in deze film; die hebben een onwaarschijnlijke prestatie moeten leveren.

Vreemdgenoeg vind ik de acteerprestatie van Matt Damon (die de rol vertolkte van Scott Thorson; Liberace's toyboy) geweldig. Onderkoeld en overtuigend. Daarentegen heb ik, naast de enorme bewondering, meer moeite met de rol van Michael Douglas (als Liberace). Het getuigt van erg veel lef om een dergelijke rol op je te nemen, vooral omdat wat explicitere scenes is voorkwamen, maar zijn nichterigheid was te gespeeld, en neigde naar de hetero die speelt dat ie een hetero is die een homo nadoet, ipv dat ie homo ís... alsof M.D. niet het 'verwijt' wilde krijgen (uit het puriteinse Amerika) , dat hij de gebaartjes wel érg goed nadeed. Ik wil niet voortdurend twijfelen als kijker.

Maar hoe dan ook... alle lof.

Een dikke 3.5

De meester van schmalz en kitsch: Michael Douglas als een overtuigende Liberace in zijn nadagen vanaf 1977. Een door HBO geproduceerde oorspronkelijke TV-film die echter net zo veel kwaliteit heeft als hun series...terecht in de bios dus.

Geweldige decors en ook met een geweldige Matt Damon als Liberace's nieuwste assistent, secretaris en lover.

Het rolletje van Rob Lowe is vrij klein, maar plastisch chirurg Dr. Startz maakt ook wel een lekkere foute indruk.

Enige minpuntje is dat mijn favoriete Liberace-quote er niet in zit, op de vraag van een journalist wat hij er van vond dat zijn muziek als kitscherig en klef werd beoordeeld door de serieuze pers: "I cried all the way to the bank".

Allereerst, is de synopsis niet een beetje een spoiler? Dat aspect maakt hooguit een kwartiertje van de film uit, helemaal aan het eind.

Verder een verrassend vermakelijke film eigenlijk. Vooral omdat de rollen geweldig worden ingevuld door Douglas en Damon. De ontwikkeling van Scott is bijzonder goed. Het is op het eerste oog een beetje een lege film misschien, maar de decadentie, het materialisme en de theatrale aanpak en de sfeer van Soderbergh (waar ik normaal gesproken heel weinig mee heb) tillen de film naar een hoger plan. Ook bijzonder aardig op visueel gebied en qua dialogen bijzonder goed uitgewerkt.

Humoristische, weelderige, overdreven film over een paar rare figuren in apenpakjes. Niet verwacht dat dit zo sterk zou zijn.

3.5*

Hele sterke Michael Douglas. Middelmatige Matt Damon (what's new...). Idd leuke bijrol van Rob Lowe. En Dan Aykroyd (Seymour)! Had hem bijna niet herkend, hij valt in de film dan ook niet echt op.

Film die m.i. zeer de moeite waard is om eens goed voor te gaan zitten.

Niet per se een must-see.

4,0

Mwah.

Als Behind The Candelabra het moet hebben van de relatie tussen Scott en Liberace, vind ik het geen te beste film. Als vaag tijdsbeeld is het al iets beter, maar echt interessant vind ik het allemaal niet.

Liberace zelf wordt afgebeeld als narcistische engerd. Ik hoop dat de beste man in't echt wat beter meeviel.

Van de hoofdrollen vind ik Michael Douglas beter meevallen dan Matt Damon - die trouwens véél te oud is om een prille twintiger te vertolken. Douglas verbaast wel, omdat die een rol neerzet die (ook qua acteren) ver verwijderd is van hetgeen ik hem eerder heb zien doen.

Maar stiekem vind ik Rob Lowe als plastisch chirurg de show stelen - zelden zoiets over-the-top gezien.

Steven Soderbergh zet alles in op kitsch en hoewel ik het niet bijster plezant vind daar naar te kijken, is die overdaad wel nodig. Zoals gezegd vind ik Liberace eng, maar door al die kitsch lijkt hij bij momenten larger-than-life en dan zijn die enkele scènes waarin hij wat breekbaarder is alsnog de moeite.

2,5

Verassend leuke film. Ik ben totaal niet bekend met Liberace en kan me die gekte ook totaal niet voorstellen.Wat een enge vent was die Liberace zeg. Wat een treurig leven ondanks die bizarre rijkdom.

Maar prima geacteerd door Douglas en Damon en wat zag Rob Lowe er heerlijk eng uit als dokter.

Van glitter and glamour gesproken...

Zeker niet te aanzien als compleet biografisch want een heel stuk van de succescarrière van Liberace ligt ver voor 1977. (In 1954 verwerkten The Chordettes in hun hit "Mr.Sandman" de tekst "...and lots of wavy hair as Liberace...").

Op de allereerste plaats een bravo voor Michael Douglas en Matt Damon voor hun schitterende acts en ook voor het team dat in stond voor de make-up, maquillage,...

Vlot verhaald, verbluffende sfeer-en mentaliteit-van-de-ster-schepping, keurig dialoogwerk, iets te weinig muzikale optredens.

Verwachtte er niet veel van, maar het viel best mee.

Een goede drama film...

Prima verhaal..

Het gaat ook over homo...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Matt Damon en Michael Douglas spelen goed...

Goed kwaliteit breedbeeld (HD)...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Wow! Moedig van twee steracteurs om zo'n afwijkende rol te willen spelen. Vroegah zou dat synoniem zijn voor karaktermoord. Heb nog ff het cv van Rock Hudson die ongeveer in dezelfde tijd aan Aids overleed er op nageslagen, en die pas op het laatst uit de kast is gekomen. Des te meer moedig om de lichamelijke aftakeling van de op leeftijd zijnde Douglas te aanschouwen. Moest hij de nodige ijdelheid voor opzij schuiven. Grappig om Matt Damon met Matthijs van Nieuwkerk haar te zien. Opmerkelijke bijrollen van Rob Lowe (over the top) en Dan Akroyd. Ondanks de evidente acteurprestaties toch ook wel moeilijk om de wederwaardigheden van deze twee lovers blijvend boeiend te vinden.

Het leven van Liberace leent zich uitstekend voor een vermakelijke en sappige film, maar valt of staat wel met de acteur die hem speelt. In dit geval is Douglas de juiste man; hij speelt zonder gêne een vrij gênante rol maar kan wel heerlijk zijn gang gaan. Damon maakt een goed koppel met hem maar staat bewust in de schaduw van Liberace.

Het tempo is goed, Liberace krijgt voldoende diepgang maar het blijft toch voornamelijk erg vermakelijk, grappig en over de top, net als Liberace zelf.

Zeer matig.

Allicht de allerlaatste Soderbergh film, al is hij nog jong genoeg om van idee te wisselen. Maar ik vind het vooral jammer dat hij er met deze matige productie tussenuit knijpt. Nochthans begon het allemaal best hoopgevend.

Het begin is vooral leuk door de larger than life personages. Damon ziet er goofy uit, Douglas kruipt vol overtuiging in de rol van glitterman. Soderbergh pusht dan nog een beetje door, met net wat meer naakt dan gewoon en net wat riskantere scenes, hoewel je uiteindelijk bitter weinig te zien krijgt.

Maar eens dat markante een beetje begint te wennen rest er eigenlijk niet zoveel. Klassieke rise & fall structuur (die ook nog eens iets te nadrukkelijk aangekondigd wordt in het begin van de film) en personages die na verloop van tijd vooral beginnen vervelen. Damon's personage is een lomp figuur en Liberace zelf vooral een aansteller en een eikel. Om dat dan over de 110 minuten te rekken was er mij wat teveel aan.

Na een half uurtje had ik deze freakshow wel gezien, verder is het allemaal redelijk saaie Soderbergh light.

1.5*

Edit: nog wel even vermelden dat Low een geweldige rol heeft in deze film. Kon hem vroeger absoluut niet uitstaan als acteur, maar heeft zich de laatste paar jaren erg goed herschoold als komisch acteur.

Boeiend portret van iemand die in Amerika een begrip is maar hier te lande zo goed als onbekend, tenzij misschien vanwege de gevleugelde uitdrukking "I cried all the way to the bank" die dikwijls aan hem wordt toegeschreven. Superbe spel van Michael Douglas die helemaal in zijn rol opgaat, Damon biedt uitstekend weerwerk, Rob Lowe is hilarisch, Dan Aykroyd sober maar zeer effectief, en de sets en de kleren zien er uitstekend uit (natuurlijk een eerste vereiste voor een film over zo'n flamboyante persoonlijkheid) zonder dat de seventies-glitz te veel en daarmee te vermoeiend wordt geparodieerd, maar wanneer eenmaal duidelijk is geworden dat dit (gelukkig) niet het clichéverhaal van een door uiterlijk vertoon gecorrumpeerde jongen is, blijkt de psychologie verder ook niet erg opzienbarend te zijn, en de film had misschien ook wel een half uur korter gekund. Desalniettemin een zeer boeiende produktie, en Douglas' laatste scène hakt er flink in.