About Time (2013)

Meh.

Film beging vrij aardig overigens, best fijne awkward humor, wat wel weer hit or miss is maar het vermaakt. Veel tijdreis flauwigheiden en in combinatie met relaties levert dat best wat leuks op. Probleem blijft voor mij wel dat ik heel slecht kan tegen segmenten die door een tijdreis of een soortgelijk thema vrij snel tegen gaat staan, en in About Time gebeurt het heel vaak.

Helaas gaat Curtis dan heel serieus worden en wil hij wat middelzwaar drama in de film te verwerken wat door de uberflauwe eerste helft enorm out of place aanvoelt. Ook de hele gimmick die About Time hanteert heeft halverwege de speelduur zijn uitwerking wel gehad en de tweede helft is ook erg moeilijk uit te zitten.

Ook dat zogenaamde ethische gemiep met Charlotte ging nergens over. Hij had gewoon seks met haar kunnen hebben en de tijd terug kunnen draaien maar goed. Voor de rest helpt McAdams wel als love interest, toch de rollen die ze het best speelt. Knap is ze niet echt dus bereikbaar is ze zeker maar heeft zo'n ongrijpbare charme. Werkt dus erg goed.

Curtis kan de volgende keer weer beter iets doen met meerdere personages, bij één centraalpunt weet hij de focus heel moeilijk vast te houden. Leuk begin, toch af en toe een lachje niet kunnen onderdrukken maar vliegt de tweede helft wel erg door de bocht. Iets minder pretentieus. Goede bedoelingen, negatieve consequenties.

Mooi.

Tim is geweldig. Een lieve, zachte, ietwat onhandige knul die geen beachboy verkiezing zal winnen maar die het hart op de juiste plaats heeft. Vanaf het eerste moment dat ik hem zag vond ik hem aandoenlijk, en dat doet de film veel goed. Eigenlijk kun je de film in twee delen splitsen: Tim en zijn familie en Tim met zijn liefje. Hoe mooi ik de romance tussen Tim en Mary ook vond, en hoe geweldig de chemie ook was, het meest ontroerend van de hele film waren de vader-zoon momenten.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een papa's kindje ben. Ik denk dat dat ook één van de redenen is waarom ik regelmatig met een brok in mijn keel, of zelfs met tranen in de ogen zat te kijken. Aan het einde van de film hield ik het dan ook niet droog. De band tussen vader en zoon is simpel. Het is niet echt uitgediept, maar de liefde is voelbaar.

Deze film heeft geen ellenlange uitleg of voorgekauwde dialogen nodig. Ik vond het puur en echt overkomen. N.a.v. de trailer had ik hele andere verwachten. Ik was bang dat het een film zou worden waarbij de jongen constant heen en weer zou reizen in de tijd om het meisje te kunnen krijgen. Maar gelukkig, deze kant gaat het niet op. De onderlinge familiebanden zijn veel belangrijker, en dat is ook de kracht van deze film.

Genoten. Met betraande oogjes en rode wangetjes liep ik de zaal uit.

Hele fijne film met een heerlijke sfeer. Het tijdreizen is ook niet te ingewikkeld en heeft een leuke toevoegde aan het verhaal. Wel opmerkelijk dat Rachel McAdams hierin speelt, terwijl ze al eerder in de Time Traveler's wife speelde. Maar dat is natuurlijk geen probleem verder want ze doet het leuk. Sowieso is de cast uitstekend. Bill Nighy is natuurlijk een held en ik moet zeggen dat ik erg gecharmeerd van 'Kitty Kat' was. De humor is weer goed, alleen af en toe wat awkward momenten waar ik zelf slecht tegen kan.

4*

Eén van de betere romcoms die ik al gezien heb. Misschien ook omdat het een atypische romcom is. Zo is de lekker sarcastische en grove, Britse humor fantastisch. Ik heb hierbij meermaals plat gelegen van het lachen.

Verder is er hier ook niet het typische 'ontmoeting-dip-wedergoedmaking'-cliché in terug te vinden, waardoor ik ook positief verrast was.

De cast deed het heel goed, de twee Mary's waren degelijk, Tim was erg goed, maar echt fantastisch vond ik toch de vader en KitKat (de zus). Wat een heerlijke vader moet dat geweest zijn en die zus is zo absurd als maar zijn kan.

Algemeen een mooie ode aan het leven met als enige minpuntje misschien de duur, daar had toch een halfuurtje van gekund me dunkt.

Een film in het genre four weddings en love actually....met die gedachte toog ik met een bak popcorn naar de bioscoop omdat je soms wel eens zin hebt in een feelgood film.

Het time travel aspect van de film vond ik leuk bedacht . Maar daar hield het voor mij op. De typische Britse humor zat er niet in. Op Bill Nighy's character na raakte de rest van de cast mij niet. De film kabbelt maar voort. Ik viel halverwege de film in slaap maar had echt het gevoel niets gemist te hebben. Ik raad niemand de film aan...tenzij je even rustig een dutje wil doen

Een leuke komedie/familiefilm die er in slaagt om het concept tijdreizen goed met humor en drama te mixen. Het verhaal is behoorlijk voorspelbaar een niet bepaald vernieuwend, maar desondanks blijft het lekker onderhoudend en toch origineel. Prachtige beelden, prima acteerprestaties, en leuke personages, in het bijzonder Kit Kat.

You can't kill Hitler or shag Helen of Troy.

Komt het misschien doordat ik al een oudere rijpere leeftijd heb bereikt ? Of is het gewoonweg om dat alles in deze film perfect klopt ? Ik zet al mijn geld op het tweede want uiteindelijk vond ik het een weergaloze, fantastische en meeslepende romantische komedie. Normaal gezien heb ik een bloedhekel aan films met de combinatie romantiek en humor in vervat. Meestal is de humor van bedenkelijk niveau en dreigt alles over te hellen naar een melige tranentrekker met een voorspelbaar happy end waarbij iedereen gelukkig getrouwd is en verder lustig rondhuppelt met een vrolijk gezinde kroost achter zich aan. Op de keper beschouwd zit dit eigenlijk ook in deze film, alleen zonder het grotesk sentimenteel gehalte zoals in andere chick flicks. Zoals iemand het omschreef op IMDb "A chick flick for men".

Zo af en toe moet je je echtgenote ook eens tevreden stellen en een film kiezen waardoor ze ook eens van een gezellige filmavond kan genieten i.p.v. telkens naar zo’n zenuwslopende,bloederige en gewelddadige SF of thriller te kijken. Met veel tegenzin zoek ik dan iets op wat kan zorgen voor een gezapige filmavond. Hetgeen wat me bij “About time” overtuigde was het SF label dat het meekreeg. Uiteindelijk is dat SF gedeelte wel onmisbaar voor het gehele verhaal maar is het niet het cruciaal element wat een nazinderende indruk nalaat. Het is gewoon een prachtfilm waar je van begin af aan in wordt meegezogen en je alle emoties meebeleefd alsof je zelf centraal in het verhaal meeloopt. Tim heeft een gave die alle mannen in zijn familie bezit. Hij kan terug in de tijd gaan. Niet om de wereldgeschiedenis te veranderen (kill Hitler/shag Helen of Troy) maar om de situaties die zich in zijn persoonlijk leven voordeden een beetje bij te sturen. Hij wil het gebruiken om de liefde van zijn leven te kunnen vinden.

Het bevat enorm grappige situaties en humoristische conversaties. Ik heb bij deze film meer gelachen dan alle would-be komedies die ik de laatste maanden voorgeschoteld kreeg. Echt grappige situaties die zo herkenbaar zijn en puur overkomen. Niks geforceerd, geen ingewikkelde woordspelingen of vergezochte onbenulligheden. De conversatie in het pikkedonker restaurant dat gerund wordt door blinden. Hoe verzin je het ? Hun eerste seksavond en de manier waarop Tim telkens weer terugkeert in de tijd. De uitdrukkingen en frustraties die Tim toont bij het mee helpen uitkiezen van Mary's avondjurk. Ik begreep hem volkomen. De ontmoeting met Mary's ouders. De oneliners die van tijd tot tijd passeerden. De vreemde vrienden van Tim zoals Jay en Rory. Uncle D die op een bepaalde manier ontroerde maar tegelijkertijd hilarisch over kwam. Telkens moest ik en mijn vrouw gemoedelijk lachen hierover.

Het is enorm romantisch. God ja, dat heb je nu eenmaal in een romantische komedie. Het is zo’n romantiek waar je zelfs als man, een beetje mee kan wegdromen en ook een ietsje van gaat wegsmelten. Maar romantiek zoals het in het echte leven zich oneindig keren voordoet en niet de cliché plastieken stuiverromannetjes romantiek zoals die in alle andere films wordt gebruikt. Soms was het subtiel gebracht. Tim had zonder problemen gebruik kunnen maken van zijn gave om eens een helse nacht te beleven met Charlotte. Uiteindelijk bedankte hij daarvoor om snel terug te rennen naar Mary om haar ten huwelijk te vragen. Een symbolisch gebaar voor zijn eigen om aan te tonen dat Mary de ware is voor hem. Trouwens was die scene met het live bandje ook weer lachen geblazen.

De film heeft ook zijn ontroerende momenten. Dat zijn de momenten waarop de sticker "Opgelet voor irriterende objecten in de ogen" van toepassing is. De relatie met zijn afstandelijke vader die geleidelijk warmer en liefdevoller wordt. De zorgen over zijn zus Kit Kat. De uiteindelijk dood van zijn vader en de aparte manier waarop hij definitief afscheid neemt. Sereen, pakkend en verbluffend mooi in beeld gebracht.

De casting is perfect. Elk personage voelt levensecht aan en past in het plaatje. Zowel fysisch als mentaal. Tim is een dagdromende,soms onhandige maar gevoelige kerel. Domhnall Gleeson levert een prachtprestatie. Ik had hem niet herkend als Bill Weasley uit de Potter reeks en ook niet als Clan Techie uit Dredd. Rachel McAdams die Mary speelt is een natuurlijke schoonheid en charmeert de hele film door. Bill Nighy zet een oerdegelijke portret van de afstandelijke met gevoelens worstelende vader. Lindsey Duncan heeft geen groot aandeel, maar telkens ze in beeld komt heeft ze die uitstraling van een echt bekommerde moeder die telkens paraat staat met scherpe levenswijsheden. Tom Hollander is de arrogante Harry die op een brutale manier zijn gniffel momenten heeft. Eerlijk gezegd was er geen enkel personage dat een te zwakke vertoning weggaf.

Tenslotte vond ik de soundtrack ook nog een vermelding waard. De flarden van The Cure,Amy Winehouse,Nick Cave en Ben Folds waren stuk voor stuk een juiste bijdrage om de stemming op dat moment muzikaal te ondersteunen.

Ik heb altijd graag films gekeken. De reden waarom ik een film kijk is omdat ik een ontspannen avond wil beleven voor het scherm, waarbij ik eens hartelijk kan lachen, of in spanning op mijn nagels lig te bijten, of bijna een hartaanval krijg van het schrikken, of meeleef met bepaalde gebeurtenissen en ook eens een traantje wegpink. Dat is de reden om naar een film te kijken. En dat allemaal vond ik in deze film terug. Een topprestatie en een echte aanrader om meegesleept te worden door dit menselijk ontroerend en tegelijkertijd grappig verhaal. Maar ik twijfel er niet aan dat er genoeg zullen zijn die dit nu een compleet waardeloze snertfilm zullen vinden

4.5*

Uiteraard iets om naar uit te kijken als je denkt aan het werk van Richard Cutis; Four Weddings and a Funeral, Notting Hill en Love Actually.

Helaas na het zien van deze film valt er in het bijzonder te concluderen dat hij nogal verwarrend van aard is. De eerste helft van de film richt zich vooral op humor, waarbij de tweede helft probeert serieus te zijn.

Voor mij was het dan ook een moment waarbij bij het schakelen de film compleet inzakte. Verder is de speelduur ook niet gunstig en met de 123 min. te lang van duur.

Neemt verder niet weg dat de film een goede sfeer heeft, de humor soms erg raak is en de boodschap uiteindelijk toch wel duidelijk wordt.

Deze boodschap wil pretenderen dat een maakbare Wereld niet die Wereld is waarbij het geluk gezocht moet worden. Helaas moet hier wel een maakbare Wereld aan vooraf gaan om dat te kunnen beseffen en te kunnen genieten van dat waar men op dat moment voor staat.
Maar het is natuurlijk wel erg onredelijk om het plot van deze film zo serieus onder de loep te nemen. Een film waarbij het plot niet meer dan fictief van aard is en tijdreizen centraal staat.

Bill Nighy en Domhnall Gleeson doen het verder fantastisch in hun onderlinge relatie als vader en zoon.

Mwah.

De combinatie romantiek en tijdreizen hebben we al eens vaker gezien, en wellicht ook beter. Ook hier rammelt het plot weer ietwat waar het op het tijdreisconcept aankomt - hoe kan het ook anders, maar de keuze om daar een mierzoet sentimenteel verhaal van te maken ligt me niet heel goed. En als je er een diepere laag in wilt zien, de wijze levensles die ons wordt opgedrongen is wat aan de fatalistische kant - we moeten maar accepteren dat sommige gebeurtenissen onvermijdelijk zijn, en dat maar accepteren. Tsja, daar ga ik niet voor naar de film, dat weet ik zo ook wel.

Qua acteren ook niet zo bijster sterk. Vooral veel herhaling van typetjes die we al eens eerder gezien hebben, Bill Nighy voorop als weer de zoveelste herhaling van zijn gewone stiff upper lip hark die liever geen emoties toont.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het een slechte film is. Maar het komt ook zeker niet boven het niveau van kijkvoer uit.

Totaal geen liefhebber van dit soort wollige films maar heb me er wel mee kunnen vermaken.

De combinatie romantiek en tijdreizen ben ik nog niet tegengekomen al is het tijdreis gebeuren niet echt belangrijk en inwisselbaar. Het gaat meer om keuzes maken in het leven maar op dat vlak doet de film mij ook vrij weinig al onderscheid deze zich wel van andere romcoms. De film heeft zo zijn charme en kent genoeg grappige momenten om alsnog tot een voldoende te komen.

De derde film van Richard Curtis, wederom met Bill Nighy erbij. Na Love Actually en The boat that rocked alweer hun derde samenwerking. Het doet me wat aan Tim Burton en Johnny Depp denken. Overigens is het een prima zet, want wederom is de film keurig geregisseerd en is Nighy opnieuw lekker op dreef. Sublieme acteur.

About Time begint erg sterk. Het eerste uur is zeer de moeite met het tijdreiselement waarmee Tim zijn verleden kan veranderen. Dit gebruikt hij dan ook om vervelende situaties opnieuw mee te maken, om het een 2e of zelfs 3e keer beter aan te pakken. De film kent in dat uur een fijne mix tussen humor en romantiek. Jammer genoeg weet het tweede uur dit niveau niet vol te houden. Het wordt wat rommelig en het weet mijn interesse niet vast te houden. Er wordt iets te duidelijk een boodschap aan de kijker gegeven. Al is het einde wel weer van een beter niveau. Even dacht ik te maken te hebben met een zeer goede film, maar uiteindelijk levert het ''slechts'' een goede voldoende op. Er had wel meer in kunnen zitten. En wat mij betreft komt er weer snel een nieuwe Curtis/Nighy film aan, het werkt!

3,5*

Leuke, bij vlagen melancholische romantische komedie met als originele toevoeging aan het genre een element van... tijdreizen! Maar wees niet bang voor allerlei ingewikkelde toestanden; de plot richt zich voornamelijk op de ontluikende liefde tussen Domhnall Gleeson en Rachel McAdams. De film kabbelt op prettige wijze voort en wordt net als Love Actually (ook van regisseur Richard Curtis) dichtgesmeerd met popliedjes op de soundtrack. Beste element wat mij betreft is de relatie tussen Gleeson en zijn vader, subliem gespeeld door Bill Nighy. De scenes tussen hen zijn prachtig, voor de rest is de film onderhoudend maar uiteindelijk iets te lichtgewicht en opgerekt.

Op een of andere manier spreken de Britse romcoms mij altijd meer aan als de Amerikaanse. Waar het precies aan ligt kan ik zo niet zeggen, het is een gevoel. Deze film is geen instant klassieker, maar heeft me toch zeker twee leuke uurtjes bezorgt, en is dat niet waar films eigenlijk voor gemaakt worden?

Rachel McAdams heeft blijkbaar iets met tijdreizen, want voor de tweede keer binnen een paar jaar wordt zij gekoppeld aan iemand die kan teruggaan in de tijd. Zoals te verwachten was heeft regisseur Curtis er weer een luchtige, vlotte komedie van gemaakt, mede dankzij het optreden van de Curtis-‘regular’ Bill Nighy, die op zijn geheel eigen en onovertroffen wijze andermaal de show steelt. Erg leuk, leuker in ieder geval dan het veel saaiere The Time Traveler's Wife.

Matig. Op zich heeft de film best heel leuke stukjes die echt grappig zijn, maar na een tijd geloofde ik het wel. Ook is een enkele scène best mooi met de muziek, of bijvoorbeeld in het museum met die bewegende beelden op de achtergrond is ook erg mooi, maar verder is het saai gefilmd en echt chemie hebben beide protagonisten ook niet echt. Maar buiten dat bevalt de zoetsappigheid me niet echt, de sfeer valt tegen en lang niet alles is even interessant. 2,0*.

Zo net de film gekeken en kan niet anders zeggen dat ik erg van deze film heb genoten, zitten misschien wel wat veel cliches in maar dat mag de pret niet drukken, en of je de hoofdrolspeler nou kent of niet dat doet niks af van zijn goeie performance. Rachel McAdams en Bill Nighty zijn zoals altijd natuurlijk goed, maar de beste hoofdrolspeler is natuurlijk de film zelf een mooie lieve en bij tijd en wijle melodramische film ga ik zeker nog een keer kijken.

van mij een dikke 4 sterren.

Matige film. Het tijdreizen is op zich nog wel aardig, maar dat had ik na een half uurtje eigenlijk ook wel grotendeels gezien. De relatie tussen de twee hoofdpersonages (vertolkt door Gleeson en McAdams) komt niet heel erg goed uit de verf, de echte chemie ontbreekt. Bill Nighy zet wel weer een goede rol neer, een prima acteur. De film biedt wel enkele aardige scènes, maar kan zeker geen twee uur lang boeien.

Een leuke komedie, zij het soms wat cliché. Goed acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers en vooral van Nighy.

Erg sterke romkom die grappig begint en Curtis weet als regisseur het uitgangspunt voluit te benutten. Voordat het een goedkope gimmick wordt weet Curtis het verhaal een kant op te zwengelen zodat het verhaal zelf ook serieuzer wordt. Het nadeel hiervan is dat de accenten soms verkeerd komen te liggen en de film een beetje voort kibbelt richting het einde en bepaalde elementen minder sterk zijn. Moet verder wel gezegd worden dat de cast wel sprankelt en eigenlijk de gehele speelduur overtuigend is.

3,5*

Normaal ben ik niet zo'n romcom kijker, maar aangezien m'n vriendin dat wel is, heb ik deze maar een kans gegeven, ook vanwege de hoge score. En ik moet zeggen dat het mij zeer aangenaam bevallen is.

Vooral Domnhall Gleeson zet een zeer goede acteerprestatie neer, het verhaal pakt en je staat er zelfs na een tijdje niet meer bij stil dat het tijdreizen helemaal niet echt kan, het is allemaal geloofwaardig.

Eiegenlijk is dit een dramafilm maar die wordt aangenaam lichter door humor en romantiek. Wat ik graag heb is dat het er allemaal niet té dik is opgesmeerd, het blijft allemaal subtiel, intiem en realistisch.

ohja en ook chapeau voor de zeer leuke soundtrack met een vrolijke noot.

-> 3,5*

Tijdreistraantje.

De derde film van Richard Curtis ('Love Actually' en 'The Boat That Rocked') is een leuke. Men biedt een originele invalshoek aan de typisch Britse romcom, die niet volledig wordt benut maar tevens de clichépaden tracht te vermijden. Het maakt van 'About Time' een frisse film die niet altijd even duidelijk in balans is. Dat is bijvoorbeeld te merken aan een aantal zijplotjes dat amper wordt uitgewerkt maar er wel aan de haren wordt bijgesleept. Soms leuk, soms ook niet.

Menige kijker mag desondanks tevreden zijn met het eindresultaat, want het is doorgaans huilen met de pet op in romcom-land. Je kunt je echter moeilijk aan de indruk onttrekken dat er meer in had gezeten. Bulderen van de lach was welkom geweest, al valt er genoeg te grinniken. De sympathieke Domhnall Gleeson weet het verhaal keurig te dragen en Bill Nighy mag de show stelen. De chemie tussen Rachel McAdams en eerstgenoemde lijkt afwezig, al zal dat de pret niet drukken.

Het verhaal over twee geliefden waarbij een van de twee kan tijdreizen had dus best beter gekund, onderhoudend is het wel. De lange speelduur vliegt snel voorbij en tegen het einde zal er bij menigeen een traantje worden weggepinkt. Gelukkig houdt men de boel vlotjes en luchtig, wat zelfs het dramadeel ten goede komt. Uiteraard wordt er een beetje gestruikeld met tijdreizen en zorgt een ietwat moralistisch ondertoontje voor wat ruis, doch als kijker kom je hier voldoende aan je trekken.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Een hele onderhoudende, leuke film. De film valt in z'n genre op door het tijdreizen. Daardoor is het niet een standaard romantische film waar je het einde al van weet. Ondanks dat tijdreizen vrij onmogelijk is, laten ze het in de film zeer realistisch naar voren komen. Prima in de sfeer van Love Actually al vind ik die door de meerdere verhaallijnen nog wel een stuk leuker. Desondanks toch prima mee vermaakt, 3.5*

Aardige film. Het uitgangspunt geeft te denken, maar het wordt leuk uitgewerkt, en is voldoende onderhoudend. Er is niet te veel nagedacht over de (on)logica van een en ander, maar dat stoort niet echt. Veel is te danken aan het acteerwerk van Domhnall Gleeson, en vader Bill Nighy. God, wat speelt die man (Nighy) toch heerlijk Brits-naturel. Gleeson acteert McAdams er volledig uit, die met haar eeuwige gei... mooie glimlach, toch vooral een glimlach blijft. Iemand trouwens ooit wel eens een blote borst gezien van haar? Ze beschermt ze beter dan mijn broer zijn kroonjuwelen. Kijken haar tepels soms scheel o.i.d.? Dat zou je toch zomaar gaan denken. Film wordt wel wat moralistisch op het eind.

Moeite van het kijken waard.

Geen must-see.

3,0

Goeie film waarin een jongeman op zijn 21ste verjaardag van zijn vader te horen krijgt dat hij kan tijdreizen. Een bijzonder gegeven voor een romantische film, echter wel op een passende manier toegepast. Een film over de kleine momenten in het leven die juist tellen. Feel-good-movie met een hoofdletter F. En ondanks dat het er hier en daar wat te dik bovenop ligt, toch nog 3.5 sterren.

Mooie film die je aan het eind aan het denken zet en je weet te raken. De film begint wat luchtig en zit dan meer aan de komedie kant. Net als dat wat in een herhaling dreigt te vallen, krijgt de film een wending en gaat het meer de serieuzere kant op, waarbij drama de overhand krijgt. De muziekkeuze speelt een belangrijke rol daarin. De film raakt je goed vanaf dat moment. De acteurs zetten prima rollen neer, met name Nighy.

Verrassende topper. 4.0/4.5

Sympathiek filmpje dat daar dan ook wel heel erg zijn best voor doet. Met de wat nerderige Gleeson en Cutie McCuteness zelve als centraal duo lijkt de film hierbij al snel te verzanden in een schattige romcom, een soort mix van Groundhog Day en Serendipity, totdat de toon wat anders wordt en juist de familiebanden rond een zieke vader en problematische zus op de voorgrond treden. Het tijdreisgebeuren komt dan goed van pas, al levert dat uiteraard weer de nodige plotholes op maar ik ben maar opgehouden me daar druk over te maken. Mooi, emotioneel slotstuk van een redelijke film dat allicht wat al te nadrukkelijk op de juiste knoppen wil drukken.

3*.

About boredom.

Een flinke tegenvaller is dit. Na het sterke The fault in our stars van afgelopen zomer die ondanks zijn mankementen wel gewoon een hele sterke film neer wist te zetten, werd mijn nieuwsgierigheid uiteindelijk groot genoeg om ook About time eens een kans te geven. Dit had ik niet moeten doen, want hoewel het aanvankelijk allemaal nog best leek te lopen gaat het meer en meer bergafwaarts zodra McAdams in beeld verschijnt, en dit is helaas al snel.

Grootste mankement is dat er gewoon te weinig gebeurd en dat ik hier al gauw het idee had naar een chick flick te kijken. Goed, dit was bij the Fault in our stars natuurlijk ook, maar deze bood toch nog een bepaalde diepgang en dusdanig sterke verhaallijn dat het uiteindelijk zelfs een sterk te noemen film was. Hier was dit helaas niet het geval. Dit is het voorbeeld van een film die je samen met je vriendin verplicht op de bank moet zitten kijken, dus je kunt wel nagaan hoe ik mij na afloop voelde omdat ik hier vrijwillig voor gekozen had, en als kers op de taart deze slaapverwekkende attractie ook nog eens in mijn eentje heb uitgezeten. Naarmate het verhaal vordert wordt er geprobeerd nog wat extra gewicht bij te gooien als de turbulente levensstijl van de zus van Tim onder de loep word genomen waarop hij vervolgens actie gaat ondernemen, maar enige vorm van impact hebben deze scene's niet. Wél moet ik toegeven dat het overlijden van de vader van Tim zijn schot op doel niet mist, want de laatste momenten waarop Tim definitief afscheid diende te nemen raakte mij dan weer wel. Ook de start van de titel beviel mij goed, gezien zijn sciencefiction achtige inslag direct mijn aandacht greep, maar na een klein halfuurtje heb je dit trucje ook wel weer gezien en begint de zoetsappige en slaapverwekkende liefdesverhouding tussen Tim en Mary helaas een veel te grote rol te spelen.

Alles samen genomen is er hier sprake van een vlotte, rollende start, en eveneens een aantal sterke, emotionele scene's met betrekking tot de vader richting het einde maar de overige speelduur, die slaapverwekkend genoemd mag worden, is hier het uitzitten toch echt niet van waard.
Enorm overgewaardeerde titel dit, en mijn advies is dan ook om deze vooral over te slaan.

2,0*

In het begin vroeg ik me wel af wat Curtis precies met z'n gimmick zou gaan doen, want zoals zovelen hier had ik het allemaal al eens eerder (en effectiever uitgevoerd) in Groundhog Day gezien, maar ook wanneer de nieuwigheid ervan af is en de plot het meer moet hebben van de persoonlijke problemen en verwikkelingen houden de innemende acteurs (inclusief de weer grootse Bill Nighy – zijn tafeltennistafelcommentaar!) de film uiteindelijk toch wel drijvende, zonder dat het ook maar ergens echt briljant wordt. Ook gaat er wel een lampje branden wanneer Mary een zinnetje als "I absolutely love Kate Moss! In fact, I almost wore one of her dresses here tonight. You?" uitspreekt, want wie de humor van Richard Curtis kent kan Tims antwoord al aanvullen: "No, no. Her clothes look terrible on me." Maar gelukkig stoorde dat nergens, en zoals gebruikelijk heeft Curtis ook weer een mooie soundtrack samengesteld, met onder andere de Cure, de Killers, Nick Cave, Paul Buchanan (van The Blue Nile) en natuurlijk de buskers in de metro die een fraaie versie van How long will I love you? van de Waterboys ten beste geven. Geen hoogvlieger, wel een sympathieke film waarover verder niet te lang mag worden nagedacht.

Een heerlijke, typisch britse komedie die inderdaad goed past in het straatje Love Actually en de rest van de beter engelse romkoms. Als je die films weet te waarderen, dan mag je deze zeker niet laten liggen! Het vleugje drama en sciencefiction maken hier weer een frisse film van, warvan wij erg hebben genoten. Zo mogen ze er nog veel meer maken.

De vergelijkingen die hierboven worden gemaakt met 'groundhog day' zie ik totaal niet zitten. En zo kun je inderdaad wel alle films met elkaar gaan vergelijken. Het tijdreizen is hier zelfs zo subtiel toegepast dat het niet de grote aandachttrekker is die je zou verwachten. Fijn, klein en zonder toeters en bellen.

Love it!!

4*

Romantiek, een vader-zoon-relatie en een benijdenswaardige - wie wil er zijn leven niet corrigeren ? - gave in deze fantasie-komedie met heel veel feel-good-momenten, doorgaans van romantische of familiale aard.

Een ongekunstelde sfeer maakt het zekerlijk sympathiek temeer daar Rachel McAdams een leuke snoet heeft en Domnhall Gleeson passend van knullig naar stoer glijdt.

Ontspannend, al moet ge van tijd toch wel eens nadenken "Hoe zit het nu eigenlijk ?"

Wat de affiche betreft, Richard Curtis stond voor "Four Weddings and a Funeral"" en "Notting Hill" in voor het script niet voor de regie.