Secrets & Lies (1996)

De Britse regisseur Mike Leigh kennen we vooral van zijn scherp confronterende portretten van gewone mensen, ver weg van de Hollywoodglamour. Mooi voorbeeld hiervan is zijn film Naked uit '93 waarvoor hij in Cannes gelauwerd werd als beste regisseur. In Naked doolt de gekwelde straatfilosoof Johnny rond in de onderbuik van Londen en sleurt iedereen mee op zijn nihilistische helletocht. Secrets & Lies is een minder deprimerende film. Het is een bitterzoet familieportret, waarbij de nadruk ligt op de onderlinge verhouding tussen de protagonisten. Deze prent is zo levensecht geacteerd, zonder één spatje vals sentiment, dat je werkelijk het gevoel hebt in een real life drama terechtgekomen te zijn. Brenda Blethyn kreeg voor haar vertolking van Cynthia een Gouden Palm. Marianne Jean-Baptiste werd dat jaar voor zowat alle grote awards genomineerd voor beste bijrol voor haar onderkoelde vertolking van Hortence. Dit alleen al was voor mij persoonlijk een Oscar waard. Secrets & Lies werd genomineerd voor vijf Oscars en reeg de Gouden Palm van Cannes '96 binnen. In alle opzichten is dit een pareltje van een film...

Uitstekende, erg realistische film, met enkele hilarische scenes, vooral omdat het echt volkse zo mooi tot uitbeelding wordt gebracht, zoals in de omgang tussen moeder en dochter. De tegenstelling met de nette Hortence is dan zowel hilarisch als geeft plaatsvervangende schaamte, maar is ook wel weer erg ontroerend. De ontknoping is ijzersterk en zeer ontroerend. Geweldig acteerwerk ook, en goede acteurskeuzes. Soms wel wat saaiig, vooral in het eerste deel.

4 sterren

Prachtig drama dat geheel gedragen wordt door een formidabele cast. Bijgestaan door de hoofdlijn van een goed script. Het zijn de vele zijweggetjes (m.n. kleine bijpersonages zoals de zwerver alias de vorige eigenaar van de fotozaak) van dat script die de film de das om doen. Terwijl die tijd beter besteed had kunnen worden aan de hoofdlijn. Zo vind ik het onbegrijpelijk dat we slechts 1 korte scene hebben met Hortence en haar beste vriendin; ik neem aan dat je tijdens zo'n emotioneel moment in je leven toch wel het een en ander wil bespreken met buitenstaanders.

Ook de grand finale werd door 1 klein dingetje geforceerd. 'Secrets and Lies', kwam er op een toneelachtige manier uit. Gelukkig wist de uitbarsting hierop volgend m'n irritatie snel te verdoezelen.

Mooie 4 sterren, tijd om Leigh verder te ontdekken.

Nog 1 dingetje, ik weet niet of het anderen was opgevallen... De jongedame met de littekens in haar gezicht: dit kwam door een auto-ongeluk veroorzaakt door haar toenmalige vriend die ongedeerd bleef en die daarna niets meer van zich liet weten. Tegen het einde van de film laat Paul, het nieuwe vriendje van Roxanne, iets ontvallen omtrent een auto-ongeluk.

Al te gortig drama.

Humorloos filmpje over een hoop droevige mensen die heel wat af te jammeren hebben maar niet verder komen dan de zetel om er wat aan te veranderen.

En ja, deze mensen bestaan vast. Boeiend zijn ze allerminst, ook van een heel ander kaliber als te zien in Naked. Enkel de "vader" vond ik goed spelen, bij de rest lag het er veel te dik op. Alles was té dramatisch, te bedacht.

Muziek is irritant. Zwaar opgeblazen klassieke muziek die het drama niet enkel onderstreept maar nog een keer vet omringt. En dan telkens weer datzelfde riedeltje. Visueel zo mogelijk nog lelijker. Leek op direct-to-TV materiaal?

De film wist geen seconde te raken. Het is allemaal erg onnatuurlijk en véél te veel, ook nog een keer zonder enige vorm van esthetiek gebracht.

Slecht, saai en lelijk. Ik laat er geen traantje voor.

0.5*

Ik ben regelmatig zwak, misselijk, naar de knoppen, vast ook wel eens verdrietig, op weet ik veel wat voor manier, maar hoor je mij zeiken? Sommigen in deze film, doen net alsof ze de zieligste personen op aarde zijn en weten dat nog eens te vergezellen van fake acteerwerk ook BLEGH!

ZO, die inleiding staat!

Eerst maar even proberen wat positieve punten op te noemen, dan hebben we die ook maar gehad. Hortence is aardig zoals je van een zoekend adoptiekindje zou verwachten denk ik. Verbaasd, maar nergens TE sentimenteel. Licht afstandelijk, maar later steeds meer open. Niet al te veel mis mee.

Ook Maurice is nog goed te doen. Rustige man, warm karakter en probeert allemaal mensen bij elkaar te houden die emotioneel behoorlijk doordraaien.

Dat doordraaien? Waarom dan eigenlijk?

Geen geld, geen kinderen, een ongelukkig liefdesleven? SO WHAT! Afgezien of ik vind dat die mensen er wat mee zouden moeten doen (geluk maak je zelf, dat ligt niet aan je omstandigheden, vaak) , hoef ik er niet meer dan 2 uur naar te kijken.

Zeker niet als als dit wordt verpakt in een drama waarin dus om elke situatie gejammert moet worden. Daarbij moet gezegd worden, dat dit niet heel overtuigend gebeurd. Mond open, ogen verkleinen en huilen als een klein kind zonder tanden. Het zag er werkelijk niet uit. Ergens was dat dan wel weer grappig! Zeker naar het eind toe, bij de BIG JANK FINALE, ik kon mijn lachen nauwelijks meer houden. (mijn kots trouwens ook niet, zielige vertoning)

Rest nog de soundtrack, want waar hebben ze die gemaakt? Om het RTL4 drama gevoel nog even te versterken, dit kon niet veel erger. Wat een vreselijke repetitieve jankmuziek zeg.

Een 1* voor het aardige spel van de personen die Hortence en Maurice deden, maar eigenlijk is het nog teveel.

Dat de mensen voor de pakketservice zich hier maar niet teveel van aantrekken, het ligt vast aan mij Hij gaat nu binnenkort weer verder in ieder geval.

Mja..

Het liefst zie ik films gewoon in één ruk, voor de beleving, maar soms is het even niet anders. Was vanmiddag al begonnen deze te kijken, maar moest 's avonds werken en had dus nog een halfuur voor de boeg. Had die break ook best nodig, want ik zat al dik anderhalf uur naar 'niks' te kijken. Erg veel zin in het laatste stuk had ik dan ook niet.

Film werkt heel duidelijk toe naar een climax. Die is er dan ook wel, maar is misschien nog wel erger dan de rest van de film.

Eerst zie je een uur gemekker, gesnotter, gejank en gesteun door een werkelijk erbarmelijk acterende moeder met echt de meest irritante stem die ik in tijden voorbij heb horen komen in 'film'. Een wat voortkabbelend troosteloos verhaaltje, met een erg prominente rol voor deze waardeloze actrice, maar voor de rest deden de acteurs het wel aardig. Die dikke vent was erg goed, de rest aardig tot prima. Verhaal verloopt exact zoals je mag verwachten (moeder accepteert dochter eerst niet, maar later toch weer wel, je kent het wel..). Laatste halfuur is duidelijk gericht op die climax, die ook alweer precies naar verwachting ontwikkelt. Als dan eenmaal de aap uit de mouw is stapelt de ellende zich op. Onderhond zei hij al, het voelt allemaal erg bedacht aan, en dat is ook precies zoals ik het ervaarde. Iemand zegt iets, de ander barst in snikken uit, en dat tot 4x toe, het ene feitje nog dramatischer gebracht dan het ander. Leuk voor zwijmelende huisvrouwtjes misschien, maar helaas boeide het mij echt helemaal niks, laat staan dat ik er een traan voor moest laten.

Zag de film er daarnaast nog eens akelig goedkoop uit. Soundtrack vond ik niet eens zo heel slecht, maar viel na verloop van tijd veel te veel in herhaling, en had wat minder dramatisch gemogen.

1.5*, voor (een deel van) de cast kan ik er met moeite aan kwijt.

En in de herziening stijgt ie zowaar een punt!

Veel harder en pijnlijker dan ie in mijn gedachten was.

Lekker geschikt voor de komende periode met een teveel aan familie-toestanden.

Vreemd: Het zal wel iets met de kadering te maken hebben gehad, maar toen ik hem destijds in het filmhuis keek, zag ik in de laatste shot duidelijk de cameramensen zitten.

Dacht dat het een bewuste keus van de regisseur was (Secrets & Lies), maar op de DVD zijn ze niet te zien!

Wel een aardige film met een aardig bedacht verhaal, al wordt het allemaal op een gegeven moment richting het einde wel erg dramatisch en voelt het soms wat licht geforceerd aan. Ik moet zeggen dat ik die moeder op een gegeven moment ook erg storend begon te vinden met haar gejammer en oh darling dit en dat... Nee gelukkig was het acteerwerk van Hortence en Maurice toch wel een stuk beter en ook realistischer. De muziek van de film was niet slecht, maar verder ook niet echt bijzonder en de film moet het echt van het acteren en het verhaal hebben, want visueel is het net als in Naked van Leigh wederom erg grauw en soms zelfs kleurloos. De film deed me qua emotie eigenlijk niks, maar naast het gejammer van de moeder keek het op zich allemaal wel aardig weg, dus ik kom wel uit op een nipte voldoende.

3,0*

De drama genrefilm.

Naked vond ik een prachtig en bijzonder drama dat mijn verwachtingen voor de andere werken van Leigh nogal hoog maakte. Deze film is haast zo stereotyp als je ze maar kan krijgen. En dan heb ik het niet over de personages, deze waren redelijk interessant en voelde best echt. En ook zeker anders dan wat je in andere films zal zien. Maar de gebeurtenissen en de manier waarop de karakters korte conversaties voeren is precies zoals een leek zich een drama film voor zou stellen.

En dan is dit ook nog het stereotyp Britse cinema. Een grijze, bewolkte sfeer. Opsmuk is verboden. De karakters zijn natuurlijk bijna allemaal middle class.

De film is wel erg sterk geacteerd en de acteurs hebben ook best veel moeten doorstaan voor hun rol. Er zitten best veel lange shots in waarin ze soms moeten balanceren tussen twee emoties terwijl (naar schijnt) een groot deel van hun tekst ook nog eens unscripted is. Dit voelt dan ook als een echte acteursfilm. En daarmee zou het haast gaan lijken op een toneelstuk, ware het niet dat de gesprekken eigenlijk erg kortaf en simpel zijn en dus ook niet heel erg leuk om te volgen. Daarnaast voelt dit ook niet als een toneelstuk omdat er is geprobeerd die typisch rauwe en realistische filmsfeer over te brengen. Tja, daar moet je maar net van houden denk ik.

2,5* Omdat ik deze film heus niet slecht vond. De acteurs doen echt goed hun best en hoe meer de film vorderde des te verder werd ik in het drama meegenomen. Maar ik merk dat ik toch een voorkeur geef aan films die hun genre wat kunnen ontstijgen. Om te beginnen een wat minder druilerige soundtrack.

Inderdaad een pakkend drama dat vooral realistisch en grauw aanvoelt door de goede personages. Ieder is zo gekweld door zijn/haar verleden. De acteurs schijnen met Leigh 5 maanden lang gerepeteerd te hebben en dat valt te merken aan de film. De dialogen ogen stuk voor stuk realistisch en het is moeilijk om niet gepakt te worden door het verhaal.

Visueel stelt het allemaal niet zoveel voor, komt erg grauw over. Maar dat is denk ik ook de bedoeling, het is immers een deprimerende film.

Dat is dan ook mijn kritiekpunt, het is allemaal soms net even te veel van het goede. In dit geval dus teveel van het slechte. Her en der een leuke/positieve scene maakt de film toch een stuk makkelijker om te kijken.

Desalniettemin een prima drama van Leigh, waarbij je wel tegen een hoop dramatiek bestendig moet zijn. Anders zou ik deze film mijden als de pest(wat Inland Rabbit bijvoorbeeld beter wel had kunnen doen )

3,5*

Film komt wat moeizaam op gang, maar dat wordt in de tweede helft meer dan goed gemaakt. De scenes bij het metrostation (a.h.w. met verborgen camera) en het daaropvolgende theedrinken zijn meesterlijk.

Opnieuw knap werk van Mike Leigh en zijn acteurs.

Geweldige film waarin een geadopteerde, zwarte vrouw op zoek gaat naar haar biologische moeder, die blank blijkt te zijn. Het basisgegeven had zo een flauwe Hollywood-comedie kunnen opleveren, maar Mike Leigh weet perfect te balanceren over de dunne lijn tussen drama en humor. Alle personages zijn volledig uitgewerkt en 'levensecht'. Een aantal ontroerende momenten en vooral ook een sterke en lange scene als moeder en dochter elkaar voor het eerst ontmoeten. De reactie van Brenda Blethyn als ze het zich realiseert is onbetaalbaar. De rest van de cast levert ook werk op hoog niveau.

Ja, heel mooi.

Dit is de derde Mike Leigh die ik zie, en dit ligt me echt. Echte mensen, echte gesprekken, echte situaties.

Er valt weinig te lachen, maar goed gedaan is het wel.

Hij duurt wel wat te lang, wat is dat toch met films die zo lang moeten duren, heb er de laatste tijd een aantal gezien en ze worden er niet per se beter op. Op een gegeven moment gaat het gekakel van Cynthia je nogal op de zenuwen werken. En dat is jammer, want ze is een erg goed karakter. Gold eigenlijk voor iedereen. Hoewel ik het eerlijk gezegd niet geloofde dat de dochter 21 was, maar ach, dat is een detail.

Ik kan me goed voorstellen dat dit niet aan iedereen besteed is, het is immers bijna 2,5 uur lang alleen gepraat, maar voor lief hebbers van acteerprestaties en psychologische drama's is dit een prachtig werkje. In 2,5 uur zijn deze mensen echt voor je gaan leven.

4,5*

Typische Leigh-film over de zelfkant van de samenleving. Wat een troosteloze toestand in het begin, maar wel erg goed getroffen wat mij betreft. Vanuit meerdere lijntjes bouwt Secrets & Lies rustig op, en het aardige is dat je ziet dat er van alles wringt tussen de personages zonder de aard daarvan te kennen. Ook als kijker wordt je geconfronteerd met geheimen en leugens. Het meest knappe van de film vind ik echter de interactie tussen Hortence en haar moeder plus de rest van de nieuwe familie. Twee totaal verschillende werelden, maar toch slaagt Leigh erin de wederzijdse band geloofwaardig te maken. Een ander sterk punt zijn de dialogen, voor 90% dan (soms is het net iets te toneelmatig misschien). Maar de scene tussen Hortence en haar vriendin bijvoorbeeld, mooi hoor. Minder te spreken ben ik over de muziek, die vooral wordt gebruikt om dode momenten op te vullen en daarbij veel te prominent aanwezig is. Cinematografisch is het ook weinig bijzonder, de prioriteit ligt duidelijk elders. De climax van Secrets & Lies mag er wezen (op kleine punten na) en plaatst vooral het personage Maurice tussen de helden van de filmgeschiedenis. Overtuigend drama.

Flirten de laatste scènes misschien wel met oversentimentaliteit, voordien hebben we heel goed filmwerk gezien, met een geladen en emotioneel intrige en bovenal met een verbluffende Brenda Blethyn.

Uit hetzelfde jaar komt "A family Thing" met een min of meer gelijkaarig thema, maar deze "Secrets and Lies" is veel krachtiger uitgewerkt.

Ook Timothy Spall is een klassebak.

Prachtig. Leigh creëert een ''echte'' film. Alles voelt zoals het is. De karakters, de grauwe sfeer (op een zomerse dag in de buitenwijk na - schitterend), de acteerprestaties en het verhaal + de opbouw ervan. Meeslepend en oprecht. Waar Blethyn haar prestatie gedurende de hele film al buitenaardse proporties meegeeft, komt Spall op het einde totaal los in de scenes dat 'Secrets & Lies' qua sentiment op het randje balanceert, maar waar dingen nooit overgedramatiseerd aanvoelen. Leigh doet dit dus perfect. Ik werd er helemaal in meegetrokken, met kippenvel en al. En dat gebeurt niet heel snel. Onvervalst goed dit.

Onder andere Breaking the waves en Fargo kloppen in Cannes in 1996 was en is een (opmerkelijke) prestatie. Deze secrets and lies moest ik dus zien. Niet te verwarren met de gelijknamige serie met Juliette Lewis, maar één van de betere werken van Mike Leigh. Het deed me zelfs wat denken aan de films van Ken Loach.

Hoegenaamd geen slechte film waarbij de relatie tussen Cynthia en Hortense centraal staat. Moeder en dochter, blank en zwart, middenklasse en lage sociale klasse, de contrasten tussen beiden kunnen niet groter zijn. De ontmoeting tussen beiden is intens en het is vooral het wachten op elkaar aan de ingang van de metro (?) dat het meeste indruk op me naliet. Totaal geen aandacht voor elkaar hebben wetende dat de andere niet is op wie ze aan het wachten zijn.

Cynthia, komend uit een lager sociaal milieu, heeft het sowieso niet onder de markt met haar leven, haar andere dochter Roxanne en de moeilijke relatie met haar broer en diens gezin die duidelijk welgestelder is dan zij. De confrontaties met haar nieuwe familie verloopt ook gespannen. Verschillende malen worden onbewust en onbedoeld vooroordelen uitgesproken. Toen Monica de deur opendeed en Hortense zag, zei ze onmiddellijk dat ze bij de verkeerde aanbelde. En ook over haar opleiding werd vrij meewarig gedaan. Het zijn die kleine vooroordelen waaraan we ons allemaal al eens durven zondigen. Zeer sterk gebracht en onder de aandacht gebracht in deze film.

De acteerprestaties zaten ok. Timothy Spall vond ik erg aangenaam. Brenda Blethyn vond ik met haar gesnotter op den duur wat vervelend. Ook Jean-Bapiste bracht een serene vertolking van Hortense. The happy family op het einde wanneer nog een aantal "geheimen" - nuja, je loopt niet zomaar te koop met het feit dat je geen kinderen kunt krijgen - de kop opsteken vond ik een beetje te veel van het goede. Alsof alles ineens opgelost is. Beetje jammer en te gemakkelijk. Voor de rest meer dan prima film.

Mike Leigh begint niet met een volledig uitgewerkt scenario, maar vertrekt van improvisatieopdrachten waarbij de acteurs slechts weten wat hun personage weet. Het resultaat komt zeer realistisch over. Het accent van de Londense arbeidersklasse hoort daarbij.

Maurice (Timothy Spall) en Hortense (Marianne Jean-Baptiste) hebben zich opgewerkt op de sociale ladder met een carrière als fotograaf of optometrist - allebei een visueel beroep. Ze worden echter omringd door mensen die sociaal achtergebleven zijn, als gevolg van alcoholisme of van een tienerzwangerschap. Cynthia (Brenda Blethyn) wil haar dochter Roxanne (Claire Rushbrook) waarschuwen om niet dezelfde fout te maken, maar daardoor komt ze bazig en bemoeizuchtig over.

Wanneer Cynthia en Hortense elkaar voor het eerst ontmoeten, lijken het wel verborgen camera, met af een toe een voertuig dat door het beeld rijdt. Dan volgt een long take met een grotendeels geïmproviseerde dialoog. Het is moeilijk te geloven dat Hortense haar biologische dochter is, maar dat geeft net aanleiding tot een spannende confrontatie.

Monica, de vrouw van Maurice, pronkt met haar vernieuwde interieur, terwijl Cynthia nog steeds in het rommelige en bouwvallige huis van hun ouders woont. Monica wil kinderen, maar kan er geen krijgen; terwijl Cynthia twee kinderen kreeg zonder ze te willen. Maurice besluit filosofisch dat het beter is om gewoon uit te komen voor de waarheid. Tijdens de groepsdialogen worden ook de reacties getoond van wie niet aan het woord is. Donkere klanken van strijkers en koperblazers versterken de sombere sfeer.

“Life isn't fair then is it. Somebody always draws the short straw.”

Indrukwekkende film. Ik moest er in het begin nog even inkomen, en de vele personages die tegelijk geïntroduceerd worden werkt wat verwarrend. Vooral ook omdat ieder personage echt een eigen verhaallijn heeft, en het in het begin redelijk los staat van elkaar.

Ik dacht soms ook dat ik naar een komedie aan het kijken was, en vooral de scenes tussen moeder Cynthia en dochter Roxanne zijn zeer vermakelijk. Tegen het einde komt alles samen en het laatste gedeelte rond de verjaardag van Roxanne leert vuurwerk op. Iedereen heeft zo zijn eigen geheimen die eindelijk worden uitgesproken, en vooral de uitbarsting van Timothy Spall is grandioos.

Mijn absolute nummer 1 ooit. Als ik er aan terugdenk zie ik weer die scène voor me waarbij de geheimen en leugens uit de doeken worden. Zo intens mooi.

Prachtige film.

Maar ben ik nou de enige die helemaal kriebelig wordt van het stemmetje van Brenda Blethyn?

Oei.

Niet mijn soort film dit, waardoor mijn score waarschijnlijk al snel lager is dan bij medegebruikers. Dat theatrale, drukke gedoe van de Engelsen is niet meteen mijn soort cinema. Maar een gemiddelde van 3,74? Serieus? Ik zet er toch grote vraagtekens bij.

Leigh onderstreept zijn film met allerlei boehoe en tranen. Maar letterlijk niets wil raken, omdat Leigh het er zo dik bovenop legt dat ik het als kijker totaal niet serieus kan nemen. En de boehoe moet dan ook nog doorgaan tot een speelduur van 142 minuten.

Er is wat mij betreft van alles mis met deze film. Om te beginnen bij de soundtrack waar regisseur Leigh blijkbaar geen raad mee wist. Sommige scenes worden waarschijnlijk als dramascene gepresenteerd, maar komen er humoristisch uit. Dat Leigh ze vervolgens onderstreept met zware huilmuziek maakt het bijna hilarisch. De soundtrack wordt continue slecht getimed, om bijna van te lachen.

Maar ook het onnatuurlijke en ongeloofwaardige gedrag van zowat elk personage zit me op de zenuwen. Ze zullen vast wel bestaan, ergens, maar zoals ze hier neergezet worden is het moeilijk om te geloven dat ze echt bestaan. Iedereen lijkt eigenlijk wel van het padje getikt te zijn. Ook de "normale" personages.

Camerawerk is niet bijzonder, behoorlijk saai zelfs. Weinig detail in de scenes, zeer schaarse indrukwekkende shots en een matige montage. Alles behalve fris, alles behalve luchtig. Vooral heel zwaar en sentimenteel, maar zonder impact. Wat voorzichtige humor in de scenes heeft ook een erg hoge irritatiefactor.

Blethyn zit goed in haar rol, maar het is een behoorlijk bizarre verschijning waarmee ik nergens kon inleven. Het huilerige, bijna aanstellerige gedrag dat constant in beeld wordt gebracht wekt bij mij geen sympathie op. Haar tegenspelers worden ook zo gek mogelijk neergezet, zodat je je daar ook niet mee kan inleven.

De titel van de film is voor de rest net zo niet-creatief als het verloop van de film zelf. Het schrijfwerk van de film is alles behalve indrukwekkend of emotioneel en de finale van de film voelt zo onnatuurlijk aan dat het me nergens echt meekrijgt. Visueel ook erg saai en levenloos, waar je als kijker 142 minuten tegenaan moet kijken.

Ik heb eigenlijk niet vaak een film gezien met zoveel boehoe en poeha die nergens maar een beetje impact maakt. Ik vond alles erg gemaakt in elkaar gedraaid en waar Leigh waarschijnlijk hoopte op sympathie van de kijker resulteert bij mij enkel in afkeer. Een groot melig huilfestijn waar ik niets voor voel. Het is dat het goede acteerwerk nog wat goed weet te maken en Leigh op z'n minst niet terugviel in slome cinema. Als dat was gebeurd dan had ik de film zelfs mogelijk uitgezet.

Een jonge vrouw met de naam Hortense leert in deze film van regisseur en schrijver Mike Leigh na het overlijden van haar adoptiemoeder haar echte moeder kennen. Dat klinkt nogal gewoon, ware het niet dat de jonge vrouw zwart is en haar echte moeder blank. Een film met vele pijnlijke situaties. Niet zozeer vanwege het zwart-wit aspect overigens, maar vooral vanwege de vele geheimen die echte moeder Cynthia nu gedwongen is te delen met haar thuiswonende dochter en met de rest van haar familie.

Een pijnlijke zoektocht naar de eigen roots. Niet alleen van Hortense, maar in haar kielzog ook van de andere familieleden. Secrets and Lies schetst het portret van een gebroken familie. Een realistisch kitchen sink drama dat de vele dramatische gebeurtenissen nog eens extra accentueert met bijpassende melodramatische muziek. Niet heel storend, maar het viel me gewoon op.

Twee erg goede hoofdrollen. Claire Rushbrook als Cynthia en Marianne Jean-Baptiste als Hortense brengen de ongeschoolde fabrieksarbeider met stress en de goed opgeleide Hortense met veel kracht tot leven. Twee sterke vrouwen. Twee interessante vrouwen. Perfect passend in de menselijke film die Secrets and Lies is. Ook de grote bijrol van de eveneens erg goed acterende Timothy Spall mag er zijn.

De film biedt de kijker mooie, confronterende en gevoelige momenten zonder al te zeer in kitscherigheid te vervallen. Een beschouwelijke film. Emoties worden met name in mimiek en gebaar gevangen. Niet in dialoog. Een film die zich soms tamelijk bruut en soms tamelijk behoedzaam op wonden stort die de personages liever niet opengereten zien worden, maar waarvan het essentieel is dat ze worden blootgelegd. Alle gedoe levert een intrigerende en ontroerende film op.

Druipende dialogen.

Mike Leigh's prijswinnende film Secrets & Lies keert vanaf 27 februari terug in de bioscoop. De klassieker won in 1996 de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes en kreeg maar liefst zeven Oscarnominaties. En dat is niet zo verwonderlijk, want de film zal je ongetwijfeld lang bijblijven. Dat zit hem niet alleen in het simpele maar sterke verhaal van een geadopteerde vrouw die wil weten wie haar biologische moeder is. Emoties alom. Het moet gezegd dat degene die van programma's als Spoorloos of DNA Onbekend onrustig wordt, hier beter vandaan kan blijven. Want hier gaat het verhaal verder, met alle rauwe familiaire ongemakkelijkheden van dien.

Het knappe aan deze klassieker is dat je door blijft kijken, terwijl de ene emotionele mokerslag na de ander volgt. Het is dan ook een welkome afwisseling wanneer er wat luchtigheid wordt geboden, middels een dronken kennis die mislukt is in het leven. De pijn wordt namelijk bijna aan je opgedrongen door hoofdrolspeelster Brenda Blethyn, die op geniale wijze een beschadigde vrouw neerzet. De scènes met haar filmdochters leveren het nodige kippenvel op. Eigenlijk is de gehele cast ijzersterk en zijn de dialogen indringend. Het realisme druipt ervan af, waardoor je even helemaal vergeet dat het film is.

****½

Met dank aan Film Incompany voor het recensie-exemplaar.

Ik zag enkele weken terug de recentste film van Leigh, ook met Marianne Jean-Baptiste in een hoofdrol maar met een allemensen irritante rol. Wat een verrassing om haar dan in deze film te zien met een totaal andere rol en ze was, met een schitterende Spall, veruit de beste van de prent. Ingetogen en innemend. Mooi. De rest van de cast was toch wel te veel een typetje en ook de situaties leidden te veel tot steeds een climax, al met al behoorlijk theatraal en te vaak niet geloofwaardig. Jammer, want de toon verder is best klein gehouden met normale mensen met normale problemen. De film kabbelt redelijk voort en is onderhoudend en levert ook wel een voldoende op maar er had meer in gezeten. 3,0*.

Film die ik een 20-tal jaar geleden al eens zag. Toen was ik blijkbaar onder de indruk, want ik kocht 'm op DVD.

Nu opnieuw gezien en Secrets & Lies houdt zich kranig staande. Het eerste anderhalf uur vond ik heel sterk, maar de confrontatie in het huis van Maurice was me net wat te melodramatisch. Vooral met de hysterische rol van Brenda Blethyn heb ik wat moeite. Ook bij de eerste ontmoeting tussen Cynthia en Hortense vond ik het een beetje overdreven hoe ze overmand werd door emoties. Ik hou gewoon niet van hysterische personages. Bij momenten vind ik Blethyn ook wel indrukwekkend, maar in andere scènes ergerde ik mij dan weer nogal aan haar extreem overspannen manier van doen.

De subtielere rollen van Marianne Jean-Baptiste en Timothy Spall vond ik dan meer geslaagd. Al zit er ook wel humor natuurlijk in de nogal lompe en weinig fijnzinnige personages, zie ook de andere dochter en haar vriend.

Verder ziet het er op visueel vlak allemaal weinig bijzonder uit, en ook de muziek is niet echt mijn kopje thee. Maar toch wérkt Secrets & Lies voor mij. De dialogen vind ik bij momenten ijzersterk.

Ergens tussen 3,5* en 4* in. In ieder geval de beste film die ik al zag van Mike Leigh.