Secrets & Lies (1996)

De Britse regisseur Mike Leigh kennen we vooral van zijn scherp confronterende portretten van gewone mensen, ver weg van de Hollywoodglamour. Mooi voorbeeld hiervan is zijn film Naked uit '93 waarvoor hij in Cannes gelauwerd werd als beste regisseur. In Naked doolt de gekwelde straatfilosoof Johnny rond in de onderbuik van Londen en sleurt iedereen mee op zijn nihilistische helletocht. Secrets & Lies is een minder deprimerende film. Het is een bitterzoet familieportret, waarbij de nadruk ligt op de onderlinge verhouding tussen de protagonisten. Deze prent is zo levensecht geacteerd, zonder één spatje vals sentiment, dat je werkelijk het gevoel hebt in een real life drama terechtgekomen te zijn. Brenda Blethyn kreeg voor haar vertolking van Cynthia een Gouden Palm. Marianne Jean-Baptiste werd dat jaar voor zowat alle grote awards genomineerd voor beste bijrol voor haar onderkoelde vertolking van Hortence. Dit alleen al was voor mij persoonlijk een Oscar waard. Secrets & Lies werd genomineerd voor vijf Oscars en reeg de Gouden Palm van Cannes '96 binnen. In alle opzichten is dit een pareltje van een film...

Uitstekende, erg realistische film, met enkele hilarische scenes, vooral omdat het echt volkse zo mooi tot uitbeelding wordt gebracht, zoals in de omgang tussen moeder en dochter. De tegenstelling met de nette Hortence is dan zowel hilarisch als geeft plaatsvervangende schaamte, maar is ook wel weer erg ontroerend. De ontknoping is ijzersterk en zeer ontroerend. Geweldig acteerwerk ook, en goede acteurskeuzes. Soms wel wat saaiig, vooral in het eerste deel.

4 sterren

Prachtig drama dat geheel gedragen wordt door een formidabele cast. Bijgestaan door de hoofdlijn van een goed script. Het zijn de vele zijweggetjes (m.n. kleine bijpersonages zoals de zwerver alias de vorige eigenaar van de fotozaak) van dat script die de film de das om doen. Terwijl die tijd beter besteed had kunnen worden aan de hoofdlijn. Zo vind ik het onbegrijpelijk dat we slechts 1 korte scene hebben met Hortence en haar beste vriendin; ik neem aan dat je tijdens zo'n emotioneel moment in je leven toch wel het een en ander wil bespreken met buitenstaanders.

Ook de grand finale werd door 1 klein dingetje geforceerd. 'Secrets and Lies', kwam er op een toneelachtige manier uit. Gelukkig wist de uitbarsting hierop volgend m'n irritatie snel te verdoezelen.

Mooie 4 sterren, tijd om Leigh verder te ontdekken.

Nog 1 dingetje, ik weet niet of het anderen was opgevallen... De jongedame met de littekens in haar gezicht: dit kwam door een auto-ongeluk veroorzaakt door haar toenmalige vriend die ongedeerd bleef en die daarna niets meer van zich liet weten. Tegen het einde van de film laat Paul, het nieuwe vriendje van Roxanne, iets ontvallen omtrent een auto-ongeluk.

Al te gortig drama.

Humorloos filmpje over een hoop droevige mensen die heel wat af te jammeren hebben maar niet verder komen dan de zetel om er wat aan te veranderen.

En ja, deze mensen bestaan vast. Boeiend zijn ze allerminst, ook van een heel ander kaliber als te zien in Naked. Enkel de "vader" vond ik goed spelen, bij de rest lag het er veel te dik op. Alles was té dramatisch, te bedacht.

Muziek is irritant. Zwaar opgeblazen klassieke muziek die het drama niet enkel onderstreept maar nog een keer vet omringt. En dan telkens weer datzelfde riedeltje. Visueel zo mogelijk nog lelijker. Leek op direct-to-TV materiaal?

De film wist geen seconde te raken. Het is allemaal erg onnatuurlijk en véél te veel, ook nog een keer zonder enige vorm van esthetiek gebracht.

Slecht, saai en lelijk. Ik laat er geen traantje voor.

0.5*

Ik ben regelmatig zwak, misselijk, naar de knoppen, vast ook wel eens verdrietig, op weet ik veel wat voor manier, maar hoor je mij zeiken? Sommigen in deze film, doen net alsof ze de zieligste personen op aarde zijn en weten dat nog eens te vergezellen van fake acteerwerk ook BLEGH!

ZO, die inleiding staat!

Eerst maar even proberen wat positieve punten op te noemen, dan hebben we die ook maar gehad. Hortence is aardig zoals je van een zoekend adoptiekindje zou verwachten denk ik. Verbaasd, maar nergens TE sentimenteel. Licht afstandelijk, maar later steeds meer open. Niet al te veel mis mee.

Ook Maurice is nog goed te doen. Rustige man, warm karakter en probeert allemaal mensen bij elkaar te houden die emotioneel behoorlijk doordraaien.

Dat doordraaien? Waarom dan eigenlijk?

Geen geld, geen kinderen, een ongelukkig liefdesleven? SO WHAT! Afgezien of ik vind dat die mensen er wat mee zouden moeten doen (geluk maak je zelf, dat ligt niet aan je omstandigheden, vaak) , hoef ik er niet meer dan 2 uur naar te kijken.

Zeker niet als als dit wordt verpakt in een drama waarin dus om elke situatie gejammert moet worden. Daarbij moet gezegd worden, dat dit niet heel overtuigend gebeurd. Mond open, ogen verkleinen en huilen als een klein kind zonder tanden. Het zag er werkelijk niet uit. Ergens was dat dan wel weer grappig! Zeker naar het eind toe, bij de BIG JANK FINALE, ik kon mijn lachen nauwelijks meer houden. (mijn kots trouwens ook niet, zielige vertoning)

Rest nog de soundtrack, want waar hebben ze die gemaakt? Om het RTL4 drama gevoel nog even te versterken, dit kon niet veel erger. Wat een vreselijke repetitieve jankmuziek zeg.

Een 1* voor het aardige spel van de personen die Hortence en Maurice deden, maar eigenlijk is het nog teveel.

Dat de mensen voor de pakketservice zich hier maar niet teveel van aantrekken, het ligt vast aan mij Hij gaat nu binnenkort weer verder in ieder geval.

Mja..

Het liefst zie ik films gewoon in één ruk, voor de beleving, maar soms is het even niet anders. Was vanmiddag al begonnen deze te kijken, maar moest 's avonds werken en had dus nog een halfuur voor de boeg. Had die break ook best nodig, want ik zat al dik anderhalf uur naar 'niks' te kijken. Erg veel zin in het laatste stuk had ik dan ook niet.

Film werkt heel duidelijk toe naar een climax. Die is er dan ook wel, maar is misschien nog wel erger dan de rest van de film.

Eerst zie je een uur gemekker, gesnotter, gejank en gesteun door een werkelijk erbarmelijk acterende moeder met echt de meest irritante stem die ik in tijden voorbij heb horen komen in 'film'. Een wat voortkabbelend troosteloos verhaaltje, met een erg prominente rol voor deze waardeloze actrice, maar voor de rest deden de acteurs het wel aardig. Die dikke vent was erg goed, de rest aardig tot prima. Verhaal verloopt exact zoals je mag verwachten (moeder accepteert dochter eerst niet, maar later toch weer wel, je kent het wel..). Laatste halfuur is duidelijk gericht op die climax, die ook alweer precies naar verwachting ontwikkelt. Als dan eenmaal de aap uit de mouw is stapelt de ellende zich op. Onderhond zei hij al, het voelt allemaal erg bedacht aan, en dat is ook precies zoals ik het ervaarde. Iemand zegt iets, de ander barst in snikken uit, en dat tot 4x toe, het ene feitje nog dramatischer gebracht dan het ander. Leuk voor zwijmelende huisvrouwtjes misschien, maar helaas boeide het mij echt helemaal niks, laat staan dat ik er een traan voor moest laten.

Zag de film er daarnaast nog eens akelig goedkoop uit. Soundtrack vond ik niet eens zo heel slecht, maar viel na verloop van tijd veel te veel in herhaling, en had wat minder dramatisch gemogen.

1.5*, voor (een deel van) de cast kan ik er met moeite aan kwijt.

En in de herziening stijgt ie zowaar een punt!

Veel harder en pijnlijker dan ie in mijn gedachten was.

Lekker geschikt voor de komende periode met een teveel aan familie-toestanden.

Vreemd: Het zal wel iets met de kadering te maken hebben gehad, maar toen ik hem destijds in het filmhuis keek, zag ik in de laatste shot duidelijk de cameramensen zitten.

Dacht dat het een bewuste keus van de regisseur was (Secrets & Lies), maar op de DVD zijn ze niet te zien!

Wel een aardige film met een aardig bedacht verhaal, al wordt het allemaal op een gegeven moment richting het einde wel erg dramatisch en voelt het soms wat licht geforceerd aan. Ik moet zeggen dat ik die moeder op een gegeven moment ook erg storend begon te vinden met haar gejammer en oh darling dit en dat... Nee gelukkig was het acteerwerk van Hortence en Maurice toch wel een stuk beter en ook realistischer. De muziek van de film was niet slecht, maar verder ook niet echt bijzonder en de film moet het echt van het acteren en het verhaal hebben, want visueel is het net als in Naked van Leigh wederom erg grauw en soms zelfs kleurloos. De film deed me qua emotie eigenlijk niks, maar naast het gejammer van de moeder keek het op zich allemaal wel aardig weg, dus ik kom wel uit op een nipte voldoende.

3,0*

De drama genrefilm.

Naked vond ik een prachtig en bijzonder drama dat mijn verwachtingen voor de andere werken van Leigh nogal hoog maakte. Deze film is haast zo stereotyp als je ze maar kan krijgen. En dan heb ik het niet over de personages, deze waren redelijk interessant en voelde best echt. En ook zeker anders dan wat je in andere films zal zien. Maar de gebeurtenissen en de manier waarop de karakters korte conversaties voeren is precies zoals een leek zich een drama film voor zou stellen.

En dan is dit ook nog het stereotyp Britse cinema. Een grijze, bewolkte sfeer. Opsmuk is verboden. De karakters zijn natuurlijk bijna allemaal middle class.

De film is wel erg sterk geacteerd en de acteurs hebben ook best veel moeten doorstaan voor hun rol. Er zitten best veel lange shots in waarin ze soms moeten balanceren tussen twee emoties terwijl (naar schijnt) een groot deel van hun tekst ook nog eens unscripted is. Dit voelt dan ook als een echte acteursfilm. En daarmee zou het haast gaan lijken op een toneelstuk, ware het niet dat de gesprekken eigenlijk erg kortaf en simpel zijn en dus ook niet heel erg leuk om te volgen. Daarnaast voelt dit ook niet als een toneelstuk omdat er is geprobeerd die typisch rauwe en realistische filmsfeer over te brengen. Tja, daar moet je maar net van houden denk ik.

2,5* Omdat ik deze film heus niet slecht vond. De acteurs doen echt goed hun best en hoe meer de film vorderde des te verder werd ik in het drama meegenomen. Maar ik merk dat ik toch een voorkeur geef aan films die hun genre wat kunnen ontstijgen. Om te beginnen een wat minder druilerige soundtrack.

Inderdaad een pakkend drama dat vooral realistisch en grauw aanvoelt door de goede personages. Ieder is zo gekweld door zijn/haar verleden. De acteurs schijnen met Leigh 5 maanden lang gerepeteerd te hebben en dat valt te merken aan de film. De dialogen ogen stuk voor stuk realistisch en het is moeilijk om niet gepakt te worden door het verhaal.

Visueel stelt het allemaal niet zoveel voor, komt erg grauw over. Maar dat is denk ik ook de bedoeling, het is immers een deprimerende film.

Dat is dan ook mijn kritiekpunt, het is allemaal soms net even te veel van het goede. In dit geval dus teveel van het slechte. Her en der een leuke/positieve scene maakt de film toch een stuk makkelijker om te kijken.

Desalniettemin een prima drama van Leigh, waarbij je wel tegen een hoop dramatiek bestendig moet zijn. Anders zou ik deze film mijden als de pest(wat Inland Rabbit bijvoorbeeld beter wel had kunnen doen )

3,5*

Film komt wat moeizaam op gang, maar dat wordt in de tweede helft meer dan goed gemaakt. De scenes bij het metrostation (a.h.w. met verborgen camera) en het daaropvolgende theedrinken zijn meesterlijk.

Opnieuw knap werk van Mike Leigh en zijn acteurs.

Geweldige film waarin een geadopteerde, zwarte vrouw op zoek gaat naar haar biologische moeder, die blank blijkt te zijn. Het basisgegeven had zo een flauwe Hollywood-comedie kunnen opleveren, maar Mike Leigh weet perfect te balanceren over de dunne lijn tussen drama en humor. Alle personages zijn volledig uitgewerkt en 'levensecht'. Een aantal ontroerende momenten en vooral ook een sterke en lange scene als moeder en dochter elkaar voor het eerst ontmoeten. De reactie van Brenda Blethyn als ze het zich realiseert is onbetaalbaar. De rest van de cast levert ook werk op hoog niveau.

Ja, heel mooi.

Dit is de derde Mike Leigh die ik zie, en dit ligt me echt. Echte mensen, echte gesprekken, echte situaties.

Er valt weinig te lachen, maar goed gedaan is het wel.

Hij duurt wel wat te lang, wat is dat toch met films die zo lang moeten duren, heb er de laatste tijd een aantal gezien en ze worden er niet per se beter op. Op een gegeven moment gaat het gekakel van Cynthia je nogal op de zenuwen werken. En dat is jammer, want ze is een erg goed karakter. Gold eigenlijk voor iedereen. Hoewel ik het eerlijk gezegd niet geloofde dat de dochter 21 was, maar ach, dat is een detail.

Ik kan me goed voorstellen dat dit niet aan iedereen besteed is, het is immers bijna 2,5 uur lang alleen gepraat, maar voor lief hebbers van acteerprestaties en psychologische drama's is dit een prachtig werkje. In 2,5 uur zijn deze mensen echt voor je gaan leven.

4,5*