Dark Touch (2013)

Dit soort films waar het draait om bezeten huizen (daar draait het overigens uiteindelijke wel niet om) daar heb ik altijd wel een zwak voor en die wil ik ook altijd zien. De film begon ook best aardig en hard (is overigens regelmatig nog hard) en weet ook wel te boeien, maar de uitvoering van het verhaal (welk verhaal eigenlijk) is wat povertjes (m.u.v. de creepy sfeer die best aardig is). Dat is vooral te danken aan de cast die nergens weet te overtuigen en dan met name de jonge hoofdrolspeelster Marie Missy Keating die alleen wat dom uit haar ogen kijkt en wat schreeuwt, maar meer doet ze ook niet. Het einde is overigens wat bizar maar wel aardig (mede dankzij de borsten van Clare Barrett, hoewel ik liever die van Charlotte Flyvholm had gezien). Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

P.S. de film heeft wel wat weg van "Carrie (1976)" meets "The Children (2008)".

Duister horror filmpje over een zwaar gedeukt en gesloten meisje dat terugdeinst bij elke poging tot fysiek contact en zich stilaan bewust wordt van de krachten om haar heen. Film opent stevig en hectisch om zich daarna terug te trekken in het trauma en de angsten die haar parten spelen. Een onaangenaam en best intrigerend verhaaltje dat de de Van veelal met beelden vertelt, al is het wel vrij snel duidelijk dat ze iets wil zeggen over mishandeling en misbruik van kinderen en hoe daar mee om wordt gegaan.

Visueel soms iets te overdadig, maar met een timide klankband tegelijkertijd kil in z'n ambiance. De wijze waarop twee andere kinderen erbij worden betrokken had wel iets vloeiender gemogen, maar wanneer Niamh haar tranen onder controle krijgt en de frustraties van de pleegouders toenemen, gaat de film een sterke en wrange wending tegemoet. Het verjaardagsfeestje kan niet anders dan ontaarden en tijdens het freaky slot heeft de Van haar punt gemaakt. Geen ferme dreun, maar niet onaardig.

Carrie meets Firestarter

Raar, maar ik vond dit eigenlijk niet eens zo'n slechte horror. Vergeleken met een blockbuster zoals "The Conjuring" is deze low-budget film eigenlijk veel huiveringwekkender en meer beklemmend. Hier gaat het niet nogmaals over demons die moeten verjaagd worden door eeuwenoude rituelen en godsdienstige symboliek. Het einde is redelijk deprimerend en zeker geen happy-end. In deze film is het niet zo dat een herinnering aan een vrolijk familiemoment waar de gelukzaligheid van afdruipt , het cruciale keerpunt tot verlossing is. Eigenlijk is de horror van deze film een reflectie van de werkelijke horror in het dagdagelijkse leven nl. kindermishandeling en misbruik.

Ik geef toe dat het ijzersterk begon en een mogelijke aanzet was tot een puike horror. Maar uiteindelijk vertraagde de film geleidelijk aan om dan abrupt te eindigen met een paar vreemde wendingen en een verschroeiend ontgoochelend einde.

Als Neve , trouwens een bewonderenswaardige prestatie van Missy Keating, geïntroduceerd wordt, voel je direct dat angstige en donkere geheim dat als een schaduw over haar heen hangt. Het duurt niet lang voor je beseft dat haar leven een echte lijdensweg is, samen met haar baby broertje. En dan barst het huis in haar voegen en ontketent ze een destructieve kracht die haar ouders dodelijk treffen. Het deed me dadelijk denken aan "Carrie" en "Firestarter". Een getormenteerd en geplaagd meisje dat door telekinetische krachten haar wraak neemt. Na dit deel verwachte ik een verloop in dezelfde lijn.

Maar dan vertraagd alles. De opname in een ander gezin, de afzijdige houding en angstig terugtrekken, de totale afkeer van aanrakingen en de misverstanden over bepaalde situaties die voorkomen in het gezin. Het lachen in het bad wat ze associeert met opzettelijk baden in heet water. De riem die Lucas uittrekt omdat het verveelde , wat Neve dan weer zag als een aankomende ranseling. De kinderen die de kelder ingingen. De foto's van een dochtertje die aan kanker gestorven was en waarvan de kenmerken leken op misbruik. Dit alles leidde tot een wenende Neve met als resultaat verontrustende effecten. Dit alles werd op briljante manier vertolkt door Missy Keating. Een prachtspel waarbij ze heen en weer slingerde tussen een angstig naar een angstaanjagend meisje. Op één of andere manier kon ze contact maken met andere misbruikte kinderen. Waarna ze als een Moeder Theresa zich over deze hun situatie ging ontfermen , maar dan niet op een barmhartige manier

En naar het einde toe vond ik het dan ook iets minder worden. Ze werd ten eerste een soort rattenvanger van Hamelen, die haar wil oplegde aan alle kinderen uit het stadje, om ze in één of ander oud gebouw te laten verzamelen en dat dan met de grond gelijk te maken. Het leek wel "Revenge of the Abused". Laten wij, de misbruikte kinderen, eens die anderen een lesje leren.
Het einde vond ik dan ook teleurstellend en onbevredigend. In tegenstelling tot de film, stond het verhaal hier maar op een laag pitje. De boodschap was echter duidelijk.

Conclusie : sterk begin met een insteek wat je een onaangenaam gevoel geeft , om dan over te gaan in een traag verloop en een einde zonder ziel. De soundtrack vond ik dan weer super met die ijle tonen en treurige eenzame piano toetsaanslagen. Ik hou eigenlijk wel van zulke films ! Grootste minpunt vind ik de filmposter. Voor de zoveelste keer is het geen relevante voorstelling van de uiteindelijke film zelf.

3* maar was het einde meer zoals de aanzet, was dit voor mij een toppertje geweest.

Ik kon er helemaal niks mee. De personages niet, de uitwerking van het verhaal niet en de zogenaamde spanning was voor mij niet voelbaar. Ik vond het rommelig, slecht geacteerd en weinig overtuigend. Het kind zelf werkte me ontzettend op mijn zenuwen en de andere personages deden me ook vrij weinig. De dialogen vond ik vreselijk, op sommige momenten ging het helemaal nergens over. De manier van praten leek alsof ze de tekst letterlijk op aan het lezen waren. Om kriegelig van te worden.

Ik raakte de draad ook volledig kwijt naar het einde toe. Het werd zo onlogisch dat ik niet meer begreep wat en waarom dat gebeurde. Kan aan mijn concentratie en oplettendheid hebben gelegen, want die was inmiddels onder het vriespunt gezakt, maar ik kon er geen kaas van maken. Blegh.

Na een tijdje er over nagedacht te hebben. Geef ik de film toch niet meer dan 2,5 * Ik moest over deze film echt nadenken wat ik er nu van vond! De sfeer van de film is fantastisch! Helaas bleeft er teveel onduidelijk! Zo is het mij niet echt duidelijk hoe ze aan haar krachten kwam. Heeft ze controle erover of juist niet? Waarom ze haar krachten tegen de kinderen opeens gebruikt en tegen de tijdelijke adoptieouders. Bij het verjaardagfeestje lijkt het of ze de kinderen beinvloed met haar krachten. Dit doet dan weer te niet dat de kinderen haar pestte! Waardoor ze wraak neemt! En oke ze schijnt dus te zijn mishandelt maar was dat omdat ze krachten had of waren haar ouders fout?En waarom aanstippen dat de adoptieouders een dochter hadden verloren. Op de foto`s stond ze met blauwe plekken en dan zeggen ze dat ze is overleden aan kanker? Tja, de sfeer was zo goed dat je moest blijven kijken maar door al die onduidelijkheid en losse eindejs viel het mij nogal tegen!
Daarnaast begon het vele zwijgen van Marie Missy Keating me ook een beetje tegen te staan!

Een relatieve meevaller. Vermits ik na Dans Ma Peau wel wat meer wou zien van de Van heb ik deze maar eens opgezet, maar gezien het (sub)genre en het wel erg schamele gemiddelde waren mijn verwachtingen nihil.

Goed vond ik het uiteindelijk zeker niet, maar in dit genre zijn er legio slechtere films, die doorgaans wél ontvangen worden met lofzangen. Hoeft mijns inziens niet echt onder te doen voor de Wan's, Sinisters en andere occulte gevallen. Visueel heeft het een streepje voor op zijn genregenoten, de klankband wilt weliswaar nooit echt naar de voorgrond treden, maar zorgt wel consequent voor een duistere ambiance.

Helaas komt het verhaaltje linea recta van de lopende band gerold, kreeg ik op ten duur sla- en schopneigingen van het irritante kind, en gaat de film richting finale erg repetitief aanvoelen. Daarnaast heb - zoals gezegd - helemaal níks met dit soort occultisme, waardoor deze film, toegegeven, bij voorbaat eigenlijk al weinig kans van slagen had bij me.

Maar ik kon hem in ieder geval redelijk vlot uitzien, en gezien mijn aversie voor dit soort films is dat eigenlijk al een prestatie an sich. Lang niet rampzalig dus; het lage gemiddelde kan ik niet écht duiden. 2,0*.