Dark Touch (2013)

Bij Marina de Van:

Een nieuwe film van de regisseur van Dans Ma Peau (2002) is in de maak: Dark Touch, een Frans-Iers-Zweedse co-productie (bron) waarbij de titel sterk doet vermoeden dat het Engelstalig zal worden; vind ik persoonlijk een beetje jammer, maar niet onoverkomelijk. De synopsis is alvast bekend. Of het spoilerig is kan ik natuurlijk niet vaststellen, dus op eigen risico: zie hier.

Ik ben benieuwd!

Website van één van de co-producenten (voor nu houden we Imdb aan qua prod. landen, mogelijk verandert dat nog).

Trailer (YouTube)

Sfeer lijkt goed, helaas is de trailer veels te lang.

Een Mathilda meets Carrie verhaal. Mist helaas wat snelheid.

Wat een ongelofelijke bagger film zeg.

Dit een horror film? nou denk het echt niet XD

Totaal slecht verhaal (terwijl toen ik het verhaal las het me nog best oke leek) niet spannend, slecht acteerwerk en er gebeurt ook echt helemaal niks.

Wat heb ik me tijd hiermee verpest zeg.

Zeker geen aanrader.

0,5*

Nou dat is ook wat overdreven maar goed is ie niet.

Hij begon wel lekker eigenlijk,maar toen de film vorderde was er maar weinig spanning en horror!

Jammer

Ik vond deze toch wel oké hoor.

Geen echte horror, toch spannend.

Zwakke, trage film. Matig tot soms slecht acteerwerk. Mag verder het pedicaat horror niet dragen want kent eigenlijk geen griezelige opnamen. Kortom, geen serieuze aandacht waard.

Dit soort films waar het draait om bezeten huizen (daar draait het overigens uiteindelijke wel niet om) daar heb ik altijd wel een zwak voor en die wil ik ook altijd zien. De film begon ook best aardig en hard (is overigens regelmatig nog hard) en weet ook wel te boeien, maar de uitvoering van het verhaal (welk verhaal eigenlijk) is wat povertjes (m.u.v. de creepy sfeer die best aardig is). Dat is vooral te danken aan de cast die nergens weet te overtuigen en dan met name de jonge hoofdrolspeelster Marie Missy Keating die alleen wat dom uit haar ogen kijkt en wat schreeuwt, maar meer doet ze ook niet. Het einde is overigens wat bizar maar wel aardig (mede dankzij de borsten van Clare Barrett, hoewel ik liever die van Charlotte Flyvholm had gezien). Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

P.S. de film heeft wel wat weg van "Carrie (1976)" meets "The Children (2008)".

Slechte film..

De film komt slecht op gang, en tot ongeveer een half uur heb je niet door waar het over gaat. Wanneer het meisje het overleefd (zie begin tekst bovenaan), denk je dat er eindelijk een verhaal in komt. Maar het verhaal blijft uit en je moet maar raden waar het precies over gaat. En dan bedoel ik seksueel misbruik of enkel mishandeling?. Wanneer het meisje bij het pleeggezin komt kom je foto's tegen van een meisje, het lijd achteraf aan kanker, maar het ziet eruit als of het mishandeld werd.. je komt er uiteindelijk niet achter wat het daadwerkelijk was... Zo kabbelt de film verder, en vanuit het niets moet er een einde aan de film gemaakt worden. De kinderen van het dorpje worden opeens omgebracht in een oud pand... Waarom?! Ben ik de enige die de logica daarvan niet in zit? En dan de finale. Haar voogden op dat moment gaat ze ook "mishandelen", en die kunnen niets meer? Hoe dan? EN waarom verbrand iedereen op het einde?? . Dat alles maakt het zeker niet de moeite waard om hier uberhaubt tijd aan te besteden.

Normaliter ben ik niet van de uitgebreide revieuws.. maar deze was het meer dan waard om even op los te gaan.

Het eind van de film verpest het hele verhaal.

Aangezet, en na 20 minuten weer uitgezet... Zo kan het gaan bij een film. Waar sommige effecten nog niet eens zo slecht waren... Maar het acteren, verhaal en de uitstraling? Wat een ellende!

geen sterren ivm niet afzien... Maar die eerste 20 minuten? 1 ster voor de effecten...

Duister horror filmpje over een zwaar gedeukt en gesloten meisje dat terugdeinst bij elke poging tot fysiek contact en zich stilaan bewust wordt van de krachten om haar heen. Film opent stevig en hectisch om zich daarna terug te trekken in het trauma en de angsten die haar parten spelen. Een onaangenaam en best intrigerend verhaaltje dat de de Van veelal met beelden vertelt, al is het wel vrij snel duidelijk dat ze iets wil zeggen over mishandeling en misbruik van kinderen en hoe daar mee om wordt gegaan.

Visueel soms iets te overdadig, maar met een timide klankband tegelijkertijd kil in z'n ambiance. De wijze waarop twee andere kinderen erbij worden betrokken had wel iets vloeiender gemogen, maar wanneer Niamh haar tranen onder controle krijgt en de frustraties van de pleegouders toenemen, gaat de film een sterke en wrange wending tegemoet. Het verjaardagsfeestje kan niet anders dan ontaarden en tijdens het freaky slot heeft de Van haar punt gemaakt. Geen ferme dreun, maar niet onaardig.

Het moet wel ergens over gaan, half puntje voor de effecten en sfeer, maar verhaal was gewoon niks.

Carrie meets Firestarter

Raar, maar ik vond dit eigenlijk niet eens zo'n slechte horror. Vergeleken met een blockbuster zoals "The Conjuring" is deze low-budget film eigenlijk veel huiveringwekkender en meer beklemmend. Hier gaat het niet nogmaals over demons die moeten verjaagd worden door eeuwenoude rituelen en godsdienstige symboliek. Het einde is redelijk deprimerend en zeker geen happy-end. In deze film is het niet zo dat een herinnering aan een vrolijk familiemoment waar de gelukzaligheid van afdruipt , het cruciale keerpunt tot verlossing is. Eigenlijk is de horror van deze film een reflectie van de werkelijke horror in het dagdagelijkse leven nl. kindermishandeling en misbruik.

Ik geef toe dat het ijzersterk begon en een mogelijke aanzet was tot een puike horror. Maar uiteindelijk vertraagde de film geleidelijk aan om dan abrupt te eindigen met een paar vreemde wendingen en een verschroeiend ontgoochelend einde.

Als Neve , trouwens een bewonderenswaardige prestatie van Missy Keating, geïntroduceerd wordt, voel je direct dat angstige en donkere geheim dat als een schaduw over haar heen hangt. Het duurt niet lang voor je beseft dat haar leven een echte lijdensweg is, samen met haar baby broertje. En dan barst het huis in haar voegen en ontketent ze een destructieve kracht die haar ouders dodelijk treffen. Het deed me dadelijk denken aan "Carrie" en "Firestarter". Een getormenteerd en geplaagd meisje dat door telekinetische krachten haar wraak neemt. Na dit deel verwachte ik een verloop in dezelfde lijn.

Maar dan vertraagd alles. De opname in een ander gezin, de afzijdige houding en angstig terugtrekken, de totale afkeer van aanrakingen en de misverstanden over bepaalde situaties die voorkomen in het gezin. Het lachen in het bad wat ze associeert met opzettelijk baden in heet water. De riem die Lucas uittrekt omdat het verveelde , wat Neve dan weer zag als een aankomende ranseling. De kinderen die de kelder ingingen. De foto's van een dochtertje die aan kanker gestorven was en waarvan de kenmerken leken op misbruik. Dit alles leidde tot een wenende Neve met als resultaat verontrustende effecten. Dit alles werd op briljante manier vertolkt door Missy Keating. Een prachtspel waarbij ze heen en weer slingerde tussen een angstig naar een angstaanjagend meisje. Op één of andere manier kon ze contact maken met andere misbruikte kinderen. Waarna ze als een Moeder Theresa zich over deze hun situatie ging ontfermen , maar dan niet op een barmhartige manier

En naar het einde toe vond ik het dan ook iets minder worden. Ze werd ten eerste een soort rattenvanger van Hamelen, die haar wil oplegde aan alle kinderen uit het stadje, om ze in één of ander oud gebouw te laten verzamelen en dat dan met de grond gelijk te maken. Het leek wel "Revenge of the Abused". Laten wij, de misbruikte kinderen, eens die anderen een lesje leren.
Het einde vond ik dan ook teleurstellend en onbevredigend. In tegenstelling tot de film, stond het verhaal hier maar op een laag pitje. De boodschap was echter duidelijk.

Conclusie : sterk begin met een insteek wat je een onaangenaam gevoel geeft , om dan over te gaan in een traag verloop en een einde zonder ziel. De soundtrack vond ik dan weer super met die ijle tonen en treurige eenzame piano toetsaanslagen. Ik hou eigenlijk wel van zulke films ! Grootste minpunt vind ik de filmposter. Voor de zoveelste keer is het geen relevante voorstelling van de uiteindelijke film zelf.

3* maar was het einde meer zoals de aanzet, was dit voor mij een toppertje geweest.

Inderdaad lijken Carrie en Niamh heel veel op elkaar, door hun angst, verdriet en woede ontketenen ze helse verschijnselen

En ik ben het helemaal met het verhaal van "ikkegoemikke" eens!

Voor de rest hoef ik hier niets aan toe te voegen en adviseer ik een ieder om de recensie van deze filmliefhebber dan ook te lezen!

Intrigerend begin waarbij het verhaal boeiend blijft tot ongeveer het laatste half uur. Vanaf dan wordt het wat minder door rare wendingen en een tegenvallend slot. Goed acteerwerk van Missy Keating.

6/10

What do you think Neve is capable of.

Heerlijk begin waarbij je meteen koude lucht in je nek voelt, haren staan recht overeind en het is overduidelijk dat het gaat spoken in deze film. Het klassieke element komt naar voren, het "spookhuis" leeft en de eerste straf die het uitdeelt is totaal rechtvaardig. prachtig in beeld gebracht en meteen zit je volledig in de film. De kills zijn prachtig in beeld gebracht!

Zoals eerder genoemd is het klassiek en kun je zeggen dat het verre van origineel is, hierboven zijn de namen als Carrie en Firestarter al genoemd en er zijn meer. So be it, maar dan kun je alsnog een fantastisch film maken en deze begint op zo'n manier. Kil is meteen de stempel die op de prent drukt en eerlijk gezegd vind ik dat zeer prettig bij dit soort films. Het raadselachtige rond het meisje is goed bedacht en houdt je eerst flink bezig.

De film neemt de tijd, we krijgen mondjesmate informatie m.b.t. tot Neve/Naimh. Wel weet je meteen dat het meisje met een behoorlijke kwelling rond loopt, het is wederom wachten op een enorme uitbarsting. Neve vind een nieuwe thuis bij oude bekenden en daar begint het allemaal van voren af aan en Neve zoekt naarstig om een oplossing

Film is goed in beeld gebracht, leuke technieken en filters, en ook het script is prima. Inlevingsvermogen is sterk aanwezig zeker bij het mishandelen van de kinderen en de daarbij horende wraak. het acteerwerk was prima tot zeer goed voor Marie Missy Keating. De soundtrack zat er goed bij en completeerde de film.

Eigenlijk concludeer ik dat de prent een 3.5 sterren verdiend, maar het middenstuk was een tikkel te langzaam waardoor de concentratie verzwakte en de spanning een beetje weg viel. Wel erg goed van de bedenkers is het motto, kindermisbruik/mishandeling en de verwoestende uitwerking daarvan, tja liefde voor een kind is niet altijd vanzelfsprekend helaas. Hierboven hebben een aantal aangegeven dat zij het einde slecht vonden maar ik vind het juist een goed einde. Het geeft de uitvlucht van misbruikten door ouders aan en hun fantasie bestaat alleen nog maar uit wraak wat absoluut begrijpelijk is. Door die jarenlange torment is zo'n persoon natuurlijk erg beschadigt. Zit nog er te twijfelen tussen 3 en 3.5 sterren omdat de film vele goede kanten heeft maar toch ook even inzakte. Voor nu eerst een 3**

Wat kan dat kind slecht acteren, idem als de rest van de cast.

Een hoop gegil, irritant gepiep, en voorspelbaar gedoe.

Firestarter en Carrie door elkaar gefrutst door slechte cast.

poster is trouwens wel oke...

Inderdaad slecht acteerwerk en de rest was ook erg matig,

behalve dat het verhaaltje toch best wel spannend was..

Ik vond het allemaal wel meevallen, zeker al die afkrakende commentaren.

Ik heb een leuke maandagavond gezien, niet spectaculair, maar wel onderhoudend.

Keek ook snel weg.

Ik kon er helemaal niks mee. De personages niet, de uitwerking van het verhaal niet en de zogenaamde spanning was voor mij niet voelbaar. Ik vond het rommelig, slecht geacteerd en weinig overtuigend. Het kind zelf werkte me ontzettend op mijn zenuwen en de andere personages deden me ook vrij weinig. De dialogen vond ik vreselijk, op sommige momenten ging het helemaal nergens over. De manier van praten leek alsof ze de tekst letterlijk op aan het lezen waren. Om kriegelig van te worden.

Ik raakte de draad ook volledig kwijt naar het einde toe. Het werd zo onlogisch dat ik niet meer begreep wat en waarom dat gebeurde. Kan aan mijn concentratie en oplettendheid hebben gelegen, want die was inmiddels onder het vriespunt gezakt, maar ik kon er geen kaas van maken. Blegh.

het acteer werk is prima maar de film steld teleur een sterk begin maar daarna gebeurt er maar weing eng wordt hij nooit maar hij was best vermakelijk lijkt soms wat gejat van een film zoals carrie dus echt vernieuwend is het allemaal niet en het einde vind ik wat onduidelijk wat gebeurt er nou precies met het meisje en waarom doet ze dat snapte er maar weinig van maargoed visueel aardig maar geen voldoende van mij 5 je

ik hou van dit soort films, al mogen er altijd meer schrikmomenten zijn.

Volgens mij gaat het trouwens om misbruik.

Na een tijdje er over nagedacht te hebben. Geef ik de film toch niet meer dan 2,5 * Ik moest over deze film echt nadenken wat ik er nu van vond! De sfeer van de film is fantastisch! Helaas bleeft er teveel onduidelijk! Zo is het mij niet echt duidelijk hoe ze aan haar krachten kwam. Heeft ze controle erover of juist niet? Waarom ze haar krachten tegen de kinderen opeens gebruikt en tegen de tijdelijke adoptieouders. Bij het verjaardagfeestje lijkt het of ze de kinderen beinvloed met haar krachten. Dit doet dan weer te niet dat de kinderen haar pestte! Waardoor ze wraak neemt! En oke ze schijnt dus te zijn mishandelt maar was dat omdat ze krachten had of waren haar ouders fout?En waarom aanstippen dat de adoptieouders een dochter hadden verloren. Op de foto`s stond ze met blauwe plekken en dan zeggen ze dat ze is overleden aan kanker? Tja, de sfeer was zo goed dat je moest blijven kijken maar door al die onduidelijkheid en losse eindejs viel het mij nogal tegen!
Daarnaast begon het vele zwijgen van Marie Missy Keating me ook een beetje tegen te staan!

Een relatieve meevaller. Vermits ik na Dans Ma Peau wel wat meer wou zien van de Van heb ik deze maar eens opgezet, maar gezien het (sub)genre en het wel erg schamele gemiddelde waren mijn verwachtingen nihil.

Goed vond ik het uiteindelijk zeker niet, maar in dit genre zijn er legio slechtere films, die doorgaans wél ontvangen worden met lofzangen. Hoeft mijns inziens niet echt onder te doen voor de Wan's, Sinisters en andere occulte gevallen. Visueel heeft het een streepje voor op zijn genregenoten, de klankband wilt weliswaar nooit echt naar de voorgrond treden, maar zorgt wel consequent voor een duistere ambiance.

Helaas komt het verhaaltje linea recta van de lopende band gerold, kreeg ik op ten duur sla- en schopneigingen van het irritante kind, en gaat de film richting finale erg repetitief aanvoelen. Daarnaast heb - zoals gezegd - helemaal níks met dit soort occultisme, waardoor deze film, toegegeven, bij voorbaat eigenlijk al weinig kans van slagen had bij me.

Maar ik kon hem in ieder geval redelijk vlot uitzien, en gezien mijn aversie voor dit soort films is dat eigenlijk al een prestatie an sich. Lang niet rampzalig dus; het lage gemiddelde kan ik niet écht duiden. 2,0*.

Hoopvol haunted haus begin maar naarmate de film voortkabbelt werd het verhaal steeds een mindere Carrie variant. Ook de cast weet niet echt te overtuigen en het einde, bovenop een hoop vragen had ik daar echt niets aan.

2*

Ik begrijp het lage gemiddelde niet zo hier en op imdb. Deze film pikt inderdaad elementen uit andere films vooral dan uit Carrie maar weet wel een lekker sfeertje neer te zetten. Zo heeft de film enkele lekkere gore momenten en dat zie je niet vaak met een kind in de hoofdrol. Marie Missy Keating speelt de rol van de mysterieuze Neve uitstekend. Het einde was misschien minder maar ik denk ook dat ikkegoemikke de nagel op kop slaat dat de onderliggende gedachte van deze film slaat op kindermishandeling en -misbruik. Zouden die kinderen ook niet gaan handelen zoals Neve na jarenlang misbruik en al die kinderen die hun dan ook nog gingen pesten omdat ze angstig zijn.
DE film wordt wel vergeleken met haunted house films en hoewel dat sfeertje aanwezig is zit het niet in die categorie. Maar als ik deze moet vergelijken met een Indidious, The conjuring en zeker zo een drama in horrorverpakking als The Babadook wint The Dark Touch het makkelijk.

Aardig tussendoortje.