The Way Way Back (2013)

Film nummer 4 op het PAC festival en het wad echt genieten geblazen bij deze film. De zomerse vibe straalde door de bios, gecombineerd met de hilarische Sam Rockwell als baas van een plaatselijk waterpark die de onzekere Liam James onder zijn hoede neemt.

Annasophia Robb wordt steeds mooier en als love interest weet zij zeker ook te overtuigen.

Al met al een heerlijke feel good coming of age die misschien niet heel erg de diepte in gaat, maar dankzij de zomerse vibe, de aanstekelijke humor en de leuke personages een goede indruk hebben achter gelaten.

4,0*

Oké.

Weer eentje waar zo'n verdrongen jongetje het niet zo best heeft, maar in een andere omgeving plots kansen krijgt en helemaal openbloeit. Had deze film 2 a 3 jaar eerder uitgebacht en Michael Cera had de hoofdrol vertolkt.

Het hele gebeuren rond Duncan is niet echt boeiend. Af en toe een geslaagd grapje, maar qua sfeer iets te dor, qua drama te vlak en qua sfeer te beproefd. En zo lijkt de film na een kwartiertje al op een redelijk flauw verloop af te stevenen.

Dat is dan buiten de rol van Rockwell gerekend, die de hele film meteen op sleeptouw neemt en zowat alle scenes waarin hij voorkomt compleet opeist. Eigenlijk heeft hij maar een uitvergrootte bijrol, maar hij speelt hier iedereen van het scherm.

Dankzij hem wordt het nog wat. Blijft allemaal wat braafjes en te bekend terrein (waar ik verder niet erg veel mee heb), maar het wordt kundig opgeleukt. Deed me uiteindelijk wat denken aan Adventureland, al vond ik die film duidelijk een niveautje hoger.

3.0*

Jezus dit was niet meer en minder dan een 13 in een dozijn feel good film met een cliché verhaal en verloop. Het verhaal heeft weinig verrassends te bieden (één en al cliché wat de klok slaat) en het eerste uur is ook behoorlijk saai. De enige die deze film nog het kijken enigszins waard maakt is Sam Rockwell (hoewel hij geregeld te overdreven speelt). De cast is best indrukwekkend en met Steve Carell en Rob Corddry zitten er ook een paar komische figuren in alleen zijn ze juist in deze film niet komisch en is Steve Carell zo ijskoud en saai als maar wat. Ook Toni Collette valt tegen, hoewel ze nog wel redelijk speelt (ze zag er wel oud uit). Het drama gedeelte in deze film zit vooral in de staart.

P.S. de film deed me soms denken aan de film Adventureland (2009) welke ik ook een saaie bedoeling vond.

Tegenvaller. Echt een dertien in een dozijn film over een jongen die het moeilijk heeft, eenzaam is en gedurende de film van karakter veranderd. Deze film blinkt dan ook nergens in uit. Allemaal te 'safe' en te simpel. Geen indrukwekkende acteerprestaties noch verrassende plotwendingen. Allemaal wel te verwachten hoe die vakantie uiteindelijk uitpakt.

Erg sympathieke film, deze tragikomedie annex familiefilm. Geschreven en geregisseerd door het duo dat Roddy en Lewis speelt in de film, ook wel de schrijvers van The Descendants. En dat valt te zien, de film is redelijk in de stijl van The Descendants of een Little Miss Sunshine. Die laatste komt misschien ook vooral vanwege de aanwezigheid van Steve Carell en Toni Collette. Maar The Way, Way Back richt zich toch iets meer op een jongere doelgroep en dat doet ie goed. Het is allemaal weliswaar ietwat simplistisch, met soms net iets te eendimensionale of platte karakters en kinderlijke elementen, maar het geheel werkt wel. Het resultaat is een vrolijke, kleurrijke en spontane film met een uitstekende cast, met Sam Rockwell als de man die show voornamelijk steelt. Heb me in ieder geval bijzonder goed vermaakt met deze Little Miss Sunshine meets The Sandlot.

3,5 sterren.

Leuk, vooral door de heerlijke zomerse sfeer en een fantastische Sam Rockwell.

De film begint niet onaardig, maar is soms wel wat té: zoals Carell zich gedraagt (en dat wordt geaccepteerd door de moeder) en vooral hoe Liam James als Duncan zich gedraagt - of hij nu sociaal gestoord is of verstandelijk gehandicapt, het lijkt er ergens tussen in te zitten, maar overtuigend is het allerminst. Dat je een muurbloempje bent of half-austistisch, prima, maar iets subtieler en met meer nuance mag wel. James gaat echt veel te ver. Gelukkig verandert dat na een halfuur, mag James iets meer naturel zijn en is vanaf dat moment ook gewoon een leuk joch die gewoon wat introvert is. En dan is er ook Rockwell is een heerlijke rol die precies op het randje balanceert van overdreven irritant en oprecht een extravert persoon. Goede rol.

Verder zijn er de fijne muziek en zomerse vibe die de film lekker laten voortkabbelen. De clichés mogen niet ontbreken, maar vallen niet heel erg op en zeker het einde is best heel behoorlijk. En AnnaSophia Robb is gewoon een heel mooi meisje en doet het prima in deze film zonder als verplicht vullertje te fungeren. 4,0*, omdat het vermaakt en ook wel weet te raken.

Sympathiek. Ik heb sowieso wel een zwak voor dit soort dramedies. Een verhaaltje dat waarschijnlijk al tig keer verteld is, maar met een indie motortje (het fietsje!) eronder komt het vanzelf tot bloei. Lekker zomers en kneuterig allemaal, zo'n vakantiepark waar gezinnetjes elkaar jaarlijks ontmoeten. Dat er meer speelt dan alleen een bordspel, moge duidelijk zijn. Met knusse muziek erbij kabbelt het allemaal prettig voort en met z'n doorgaans milde toon weet het altijd wel ergens een glimlach en een mooi zuchtje te scoren.

Ook omdat het om een of andere reden heel wat effect uit z'n cast haalt. De droopy van dienst, een drie op de schaal van tien, trekt zich op aan een geweldige Rockwell en Carell, die zich schikt in een vrij kleine rol waar hij de lul kan uithangen, is hier helemaal op z'n plaats. Als het blonde meisje dan ook nog eens lief gaat doen, is de weerstand gebroken. Net als in de glijbaan vliegt het nergens uit de bocht en wanneer Water Wizz wordt verlaten, is dat net zo balen als Duncan dat doet, maar hij is nu wel een zeven waard.

Heart and soul cinema

Hele treffende coming-of-age film, veel raakvlakken met mijn jeugd en dus ook veel herkenbare zaken. Ook vrij universele thema's en ook allemaal op een hele oprechte en treffende manier in de film geplaatst. Heerlijke zomerse feel met ruimte voor een traan en een lach. Faxon en Rash weten met Duncan iig een personage te creëeren die ik begreep, en daar door veel subtiliteiten belangrijke accenten mee te geven. De coming-of-age film leek dood maar is dit jaar helemaal uit de dood herrezen.

Als het Water Wizz segment zich aandient wordt de film wat luchtiger, maar worden indirect de drama elementen ook diepgaander. Nooit schiet de film hier uit de bocht en blijft de film vooral heel sympathiek en oprecht zonder ergens opdringerig te worden. Gecombineerd met het gemoedelijke zomerse sfeertje en aangename humor is dit een totale rake keuze. Ook het women objectifying kan geen kwaad. Ook de innerlijke strubbelingen van moeder en zoon zijn treffend uitgebeeld. Ik las van velen dat het niet echt waarheidsgetrouw is maar kan je uit ervaring vertellen dat het zo spot on is. Ook het ontbreken van een story-arc helpt mee, gewoon een impressionistisch CoA portret.

Mooi, lief, ontroerend, vertederend, sympathiek en oprecht filmpje. Ik heb de loftrompetten constant met een korreltje zout genomen maar wat is het toch fijn om ongelijk te hebben. Erg aangenaam verrast door de oprechtheid van The Way Way Back, die alles goed doet en veel universele herkenbaarheden bezit. Prachtige vertolkingen van James, Collette en Rockwell, Robb blijft onweerstaanbaar en Janney is Janney. Wat een comical timing heeft zij toch. Heel goed.

Aardige coming-of-age, tragikomedie dat vooral door Sam Rockwell nog boeiend is en kan er nog net 3* aan kwijt omdat ik wel van dit soort films houd. De film is niet heel erg grappig of dramatisch en in zijn geheel luchtig maar op sommige momenten mocht het van mij wel wat donkerder of tragischer wat de film meer zou beklijven.

Weinig momenten in de film die me bij gaan blijven en over een paar weken zal ik er maar weinig van herinneren. Steve Carrol heeft nog wel een aparte rol waarin hij zichzelf onderscheidt en Rockwell maakt het nog een beetje grappig maar voor de rest vind ik er vrij weinig aan en dat komt omdat Adventureland (2009) en The Perks of Being a Wallfl... op alle onderdelen beter scoren. Leuk om een keer te zien maar genoeg andere films die het beter doen. Het einde dat het jongetje van de glijbaan gaat vond ik echt ontzettend afgezaagd.

Heerlijk tragikomisch coming-of-age filmpje, een genre waar amerikanen sporadisch erg goed in zijn. Geholpen door een eersteklas cast en script wordt precies de juiste toon getroffen. Vooral de bijrollen zijn uitstekend ingevuld. Zo is Sam Rockwell bijvoorbeeld perfect als de surrogaat vaderfiguur van de hoofdpersoon; Allison Janney is briljant als alcoholistische buurvrouw. Geregisseerd door de schrijvers van Little Miss Sunshine en The Descendants, en dat zie je. Beiden duiken ook op in grappige kleine rolletjes.

Heerlijke film! Gezien op het PAC-Festival, dit was een van de hoogtepunten.

Onwijs leuk in elkaar gezet. Geniale humor, heb echt heel erg hard gelachen, en met mij iedereen.

Enige minpuntje vond ik dat het op het einde een beetje snel werd afgeraffeld. Hoe loopt het af met de moeder en haar vriend? De liefde tussen de hoofdpersoon en zijn meisje?

Verder helemaal niets op aan te merken. Een van de leukste films die ik heb gezien dit jaar. Topper!

Wat een mooie film!

Leuk verhaal, al mocht de film voor mij zelf nog langer duren. Gewoon omdat die leuk was.

The Way Way back is een zeer leuke feelgoodfilm geworden wat thema’s behandeld die voor iedereen herkenbaar zijn. Sommigen van ons waren heel onzeker tijdens de pubertijd, de anderen juist iets minder. Maar voor iedereen zijn de situaties in deze film redelijk herkenbaar. Daarnaast is de film goed geschreven en goed geacteerd wat resulteert in een prima kleine dramatische komedie.

‘The Way Way Back’ Review | Filmtakers

Schitterende coming of age film met geweldige humor en een top cast. Ik keek al lang uit naar deze film. Leuk dat Jim Rash naast het schrijven en regisseren zichzelf ook een hilarische rol heeft gegeven. Steve Carell als eikel, dat is weer wat anders maar hij doet het goed. Daarbij ben ik smoorverliefd geworden op AnnaSophia Robb. Liam James vertolkt ook de hoofdrol geniaal en de andere bijrollen en dan met name Sam Rockwell zijn super. Het verhaal is boeiend en de muziek is ook erg goed.

4.5*

It's called delegation, baby. I read about it in a book about it

Ik was eigenlijk van plan om The Way Way Back aan mij voorbij te laten gaan en dat was voornamelijk vanwege Steve Carrell. De man wordt vrij vaak geroemd om zijn komisch talent maar hij irriteert me meer dan wat anders, ik krijg nog altijd rillingen als ik aan Dinner for Schmucks terugdenk, en hij leek hier wel een vrij grote rol te hebben. Het was pas toen ik een tijd geleden een interview zag met regisseurs Nat Faxon en Jim Rash (Fenton!), dat ik besloot om de film toch eens een kans te geven.

Voornamelijk omdat ik bij dat interview het gevoel kreeg dat er op de set een heerlijk sfeertje hing en de korte fragmenten die ze lieten zien waren daarbovenop vrij leuk. Aangenaam verrast dan ook dat The Way Way Back over de gehele lijn nog leuker blijkt te zijn dan ik had verwacht. Het grote pluspunt aan dit coming of age drama/komedie is vooral de herkenbaarheid. Vanaf het moment dat Duncan op de typische onzekere manier van een 14-jarige ontluikende puber op de proppen komt, slagen Faxon en Rash dan ook de spijker op de kop. Ik vind het alleen wat jammer dat ze zijn awkwardness zo enorm hard hebben benadrukt want zo ziet Duncan er in het begin van de film er wel erg bleek uit. Het had natuurlijk wel zijn nut, door de continue zon bij het werken heeft hij naar het einde van de film een kleurtje gekregen en wordt zijn evolutie nog wat meer in de verf gezet, maar het had iets subtieler gemogen. Eenmaal aangekomen bij het eerste bezoek aan Water Wizz schakelt de film een niveau hoger en is het werkelijk genieten van de heerlijke sfeer die op het scherm wordt getoverd. Faxon en Rash weten continu de juiste snaar te raken en ik betrapte mezelf erop dat ik het erg jammer vond dat de trip naar Water Wizz er alweer opzat. Mooi ook dat de regisseurs zich niet laten verleiden om op de één of andere manier Owen te gaan koppelen met de moeder van Duncan. De periode in het waterpretpark hoort gewoon een verre herinnering te worden en mag niet gemengeld worden met de 'realiteit' die zich terug zal opwerken eenmaal moeder en zoon terug thuis zijn, al dan niet met stiefpapa en stiefdochter.

Eindelijk eens een rol waarin ik Steve Carell goed kan hebben. Trent is een eikel tot en met, ergens hoopte ik nog op een goede linkse van Owen, en Carrell draagt de rol met verve. De kleine steekjes (gewoon al heel die dialoog in de openingsscène rond jezelf een nummer geven is geweldig gebracht), het liegen en bedriegen, ... Sowieso mijn favoriete rol van hem. Vreemd trouwens hoe Sam Rockwell als Owen er in slaagt om maar met een kleinere bijrol de film toch naar zich toe te trekken. De scènes in het waterpretpark komen compleet tot leven dankzij hem en zeker de combinatie met Liam James (Duncan) is voortreffelijk. Een aantal memorabele stukken zoals de Pacman dialoog maar James weet ook op zichzelf een aantal keer de show te stelen. De pop 'n lock scène onder andere maar ook de ontluikende romance met AnnaSophia Robb, die van een verplichte love-interest als Susanna een volwaardig personage weet te maken, is verrukkelijk. Voor de rest nog sterke bijrollen van onder andere Rob Corddry, Amanda Peet en regisseurs Jim Rash en Nat Faxon zelf die ervoor zorgen dat The Way Way Back een meer geslaagd geheel wordt.

Ik ben al een hele dag aan het twijfelen of ik hier nu 4* of 4.5* aan ga geven en de film krijgt uiteindelijk het voordeel van de twijfel. The Way Way Back is één van de mooiste coming of age films geworden die ik ken en dat is vooral dankzij een uitmuntende cast, een dito verhaallijn en een heerlijk gevoel om U tegen te zeggen wanneer de aftiteling over het scherm loopt. Blij dat ik dit toch nog een kans heb gegeven.

4.5*

Niks bijzonders.

Coming of age drama's zoals The Way, Way Back verschijnen al zeker sinds de jaren '70 geregeld in de bioscoop en deze film is weinig anders dan een eigentijdse update in het genre. Al met al is geen slechte film, maar memorabel is het absoluut niet. Zoals meestal is de hoofdpersoon een wat verlegen (puber)jongen die door het gemis van een mannelijk rolmodel (vaderfiguur) in zijn leven z'n draai niet kan vinden. In oudere coming of age films werd dat gemis vaak veroorzaakt door oorlog of ziekte, maar aangezien die steeds minder voorkomen kiest men hier voor een echtscheiding. En uiteraard is de stiefvader een eikel. Tot zover de set-up.

The Way, Way Back ziet er best leuk uit, de soundtrack is redelijk en het tempo laidback op een aangename manier. Daar valt verder weinig over te klagen. Maar de film mist een beetje schwung. Emotioneel wil het niet worden, noch echt komisch. Het kabbelt lekker voort, zonder hoogtepunten of diepe dalen. Sam Rockwell als manager Owen blaast de film gelukkig wat leven in en uiteraard speelt hij de broodnodige vaderfiguur voor Duncan.

Hierdoor verkrijgt Duncan, niet geheel verrassend, zijn zelfvertrouwen en daarmee is het meeste over de film wel gezegd. Wat betreft het einde vielen me echter een paar positieve punten op: 1.) Duncan's romance met Susanna blijft platonisch en 2.) De familie gaat gewoon gezamenlijk naar huis. Daar trappen de regisseurs niet in de valkuilen van goedkope teen movies, waar de hoofdpersoon aan het eind altijd alles krijgt wat zijn hartje begeert. Dit blijft gelukkig realistisch.

Mede door het normale einde een degelijke 3***.

"On a scale of 1 to 10, what do you think you are?"

Zo nu en dan ben ik wel in voor dergelijke coming-of-age films, maar dit is 'm toch niet helemaal geworden.

Qua verhaal is het tamelijk clichématig te noemen, wat op zich niet zou deren als het niet zo matig uitgewerkt was. De problemen waarmee Duncan te maken krijgt, zijn niet opzienbarend en op de één of andere manier gaat alles 'm vrij gemakkelijk af. Hiermee doel ik o.a. op: het vrienden worden met Owen, de - verplichte - love interest, zijn bijnaam enz. Hierbij zet Liam James zijn rol in het begin overdreven raar neer.

Gelukkig weet Sam Rockwell de film te redden door zijn geweldige performance; hij presteert het om in zowat elke scène waarin hij voorkomt de aandacht - op een goede manier - op te eisen. Hierdoor wordt het geen domper.

Verder kabbelt 'The Way, Way Back' aardig voort door een relaxt zomers sfeertje ondersteund door een redelijke soundtrack. Doordat het nergens echt leunt naar comedy of drama blijft het geheel dan ook aan de luchtige kant. Alleen blijft het jammer dat het net iets te braaf is. Overigens deed het me op momenten denken aan Adventureland (2009), zoals in een aantal berichten terecht is aangehaald.

Al met al kan het er allemaal net mee door. Het is dat Rockwell zo een leuke bijrol heeft, anders was m'n waardering lager uitgevallen.

3,0 Sterren.

Coming of age film die me matig heeft kunnen bekoren. Te braaf, voorspelbaar en clichématig.

Aan de cast ligt het niet, die doen gewoon hun werk maar het ontbreekt aan goede grappen of echt drama. Nergens werd ik gepakt door deze film.

Saaie film. Hier en daar best te slikken, maar de personages zijn toch veel te saai en het verhaal erg suf. Slijm slijm nee niet mijn ding.

Uitstekende film waarin een jongen met zijn moeder en haar nieuwe vriend mee op vakantie moet. De film komt wat traag op gang, maar heeft de juiste mix tussen comedie en drama. Leuke personages en een leuke cast (waarbij de grappigste teksten gereserveerd zijn voor Sam Rockwell). Een fijne zomerse sfeer en dito soundtrack. Met gemak 3.5 sterren.

Ik zag deze film in enkele toplijsten verschijnen, wat mijn aandacht trok. Kon dit echt zo'n goede coming of age zijn? Herkenbaarheid troef : als je 14 bent, voel je je een echt sulletje die moeilijk gevoelens onder woorden kan brengen en niet goed weet wat hij nu met zijn lijf moet doen. We zijn (althans de mannen onder ons) zoals de tagline van de film luidt, allen door deze verschrikkelijke leeftijd moeten gaan, vol onzekerheid. Duncan zoekt ontsnapping aan een familiale kern die hem verstikt en vindt waardering en vrienschap in het lokale waterpretpark bij de maffe Owen.

Lichtvoetige maar doodeerlijke film over de harde zoektocht naar eigenwaarde. Bij momenten zijdezacht en lief (met dank aan vriendinnetje Susanna), op andere momenten genant en beschamend (die stiefvader was een echte lul). Soms kwam het wat oppervlakkig over, alsof er niet voldoende tijd was om alles uit te diepen bvb de band tussen Duncan en Susanna, de stiefzuster die gerust nog iets hatelijker uit de hoek kon komen, de achtergrond van Owen. De scènes met de charismatische Sam Rockwell waren telkens erg goed en veel interessanter dan de activiteiten van de Ramseys en hun kneuterige vakantievriendjes. Het mag dan wel een cliché coming of age zijn, en het is zeker niet de beste die ik heb gezien... het einde was zelfs niet al te best, maar het wist over de hele lijn wel mijn sympathie op te wekken.

Een leuke komedie/drama film...

Leuk verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Sam Rockwell en ook een bekende

actrice Toni Collette...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Sympathiek zomerfilm met, wat mij betreft, een hoofdrol voor de bloedmooie Buick.

Ee, feelgood movie waar je je ook gewoon goed van voelt.

Geen hoogstandje maar wel missie geslaagd.

Er valt eigenlijk niet veel meer over te zeggen dan wat al mijn voorgangers op MM er al over hebben gezegd. Maar ik doe het lekker toch...

In één zin: Een fijne feelgood coming of age film in een gezellige zomerse setting met leuke characters.

Het gebrek aan waardering en steun aan een veertienjarige binnen een heterogeen gezinnetje en de vriendschap en zelfvertrouwen die hij wel daar buiten krijgt, wordt hier eerder op een licht komische manier gebracht en mondt uiteindelijk uit in een feelgood movie.

De jonge Liam James is uitstekend als de "doodongelukkige" tiener en Steve Carell blinkt eveneens uit als de antipathieke, zelf onbenullige, "vriend".

'k had nog niet van deze film gehoord (ondanks de bekende cast), maar 'k vond het wel een goeie film. Een leuk verhaal en en mooie mix van humor en drama.

Ook de cast was erg goed gekozen en kwam overtuigend over.

Verder zat de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

'k was wel aangenaam verrast door deze film.

The Way Way Back is typisch zo'n film die je achterlaat met een grote glimlach. Kort gezegd gaat de film over een jongen van 14 die met tegenzin met zijn ouders op vakantie gaat.

Ik denk dat veel mensen veel raakvlakken zullen zien met delen van hun jeugd. Dat maakt deze film zo ontwapend, je kan je helemaal inleven in het karakter van de hoofdpersoon. Qua sfeer doet deze film ook heel erg denken aan Little Miss Sunshine, maar deze film heeft een nog meer zomerse vibe. Daarnaast werkt ook deze film met het 'lach-en-traan' aspect. Dat doet het zonder te sentimenteel te zijn. Een heel subtiele film.

Daarnaast wordt er ook lekker geacteerd. Ik ben een groot fan van de ondergewaardeerde Sam Rockwell. Hier kon hij ook goed zijn ei kwijt, zo'n rol is op zijn lijf geschreven!

“Don't die wondering, man.”

Sterk. The Way Way Back is een echte zomerfilm en een luchtige dramedy, en de film weet verschillende genres moeiteloos te combineren. Met ijzersterk acteerwerk. De film is op de eerste plaats een coming of age verhaal rond Duncan, een jongen die moeite heeft met zijn stiefvader en moeilijk contact maakt met leeftijdsgenoten (vooral meisjes).

Maar de band met Owen en Susanna (Rockwell en AnnaSophia Robb) zorgt ervoor dat hij steeds meer zelfvertrouwen krijgt. Susanna is natuurlijk ook wel het droommeisje, en als 'summer fling' perfect. Iedereen heeft wel eens zo'n vakantieliefde gehad, en het leveren meestal de mooiste herinneringen op. De verhaallijn rond de ouders is wat clichématig, maar acteurs als Carell, Collette en Janney zorgen ervoor dat ook dit gedeelte vermakelijk is om naar te kijken.

Prima hoor.

Best een leuke film, die me in het algemeen aangenaam heeft verrast. De film is fris, kent fijne acteurs en vermaakt gewoon in het algemeen. Misschien is de humor wat duf, maar de film bied in het algemeen gewoon genoeg vermaak.

Liam James is perfect gekozen als loser, hij straalt het eigenlijk ook behoorlijk goed uit. Sam Rockwell is ook een positieve verschijning, maar ook Robb is prima. De film heeft een leuk verhaal om zo te volgen waar de zomersfeer goed overkomt.

Misschien niet heel grappig, maar een film die gewoon leuk genoeg is om te blijven boeien. Prima camerabeweging en de film laat ook zien dat je geen slapstick of geweld nodig hebt om een prima film neer te kunnen zetten.