Johnny Be Good (1988)

Uch.

Vreselijk gedrocht van een jock sportfilm.

Downey speelt een serieuze spast (nee, zonder overdrijven) in deze film, die verder helemaal nergens heengaat en een hoop scenes lijkt te verzinnen om de opgelegde speelduur te halen.

De uitstapjes van Johnny naar de universiteiten zijn belachelijk (oninteressant) en leiden ook echt nergens heen. Nergens wil het grappig worden, de muziek is drakerig overaanwezig en visueel stelt het ook geen fuck voor.

Een onaangename film op zowat elk punt, die gelukkig niet al te lang hoeft te duren. Da's dan ook meteen het enige positieve, al is het allemaal zo slecht dat de film zelfs daar geen troostprijs mee scoort.

0.5*, en dat is zelfs niet verdiend.

Best knap dat een film met zoveel bekende acteurs zoals Robert Downey Jr. en Uma Thurman (min of meer haar eerste film) zo matig kan zijn. Het hele verhaal stelt weinig voor en te lachen valt er nauwelijks iets. Ik vond het persoonlijk ook meer een Drama. De film ademt wel lekker de jaren 80 sfeer en dat is eigenlijk het enige positieve aan deze film (en misschien ook de paar naturelle borstjes welke te zien zijn).

P.S. wel geinig om een piepjonge Jennifer Tilly met enorme hoge stem (en toen nog geen enorme grote borsten) terug te zien.

Even leeghoofdig als aanstootgevend, deze mislukte 'komedie' waarin Anthony Michael Hall, bekend als de übernerd uit The Breakfast Club (1985), de puberale brugklasser uit Sixteen Candles (1984) en niet te vergeten de computergeek uit Weird Science (1985), natuurlijk een onbegrijpelijke keuze is voor de hoofdrol. Hij speelt Johnny Walker, de sterspeler van een American Footballteam, die begeerd wordt door verschillende clubs. De clubs proberen hem te verleiden geld, seks en de belofte van meer geld en seks, iets wat zijn vriendinnetje (Uma Thurman in haar filmdebuut) natuurlijk niet zo ziet zitten. Een cheerleader trekt haar slipje uit, bevallige bimbo's paraderen in badpak, Johnny bezoekt een stripclub en een vrouw van middelbare leeftijd wil seks met Johnny op de middenstip. Even smakeloos zijn de 'grappen' over steroïden en Robert Downey Jr geeft een bizarre, onbeheerste vertolking die je nauwelijks komisch kunt noemen. Uiteraard blijkt er op het einde nog iets van een moraal te zijn, maar die moraal is net zo oppervlakkig als de rest van de film.