Under the Skin (2013)

5* op Nu.nl, 5* in de Volkskrant en 2,94 op MovieMeter. Een groot contrast!

Gelukkig maar, geeft aan waar tenmiste nog een objectief beeld wordt gegeven.

Maar ff de vraag: 5** van de 10 of 5** van de 5?

5** van de 5.

Scarlett als hunkerend ruimtewezen | Film | de Volkskrant

Tja...... er zijn ook recensisten die voor de Veronicagids of NCRVgids schrijven. Dezen neem ik ook niet zo nauw. Men zou bij zulke recensies beter ook de lezer kunnen laten stemmen over het artikel, dan krijg je pas een goed beeld over de beoordeling.

Klopt, meestal is dit ook de inzicht van maar een paar mensen die daar werken en hoe hun er over denken, maar dan weet je meestal nog niks over de rest....

Ik vind het een enorm sterke, goed verwoorde recensie althans. Dat het niet voor iedereen is, blijkt er wat mij betreft goed genoeg uit. In de Veronica of Nu.nl, zou het explicieter mogen, maar voor de Volkskrant lijkt dit me prima?

Maar natuurlijk mag het voor jouw een goed stuk schrijven zijn. Ook mag hij scrhrijven wat hij wil en daar een beoordeling aan geven die hij wil. Het gaat erom dat iemand hier een opmerking maakt waarom er zo'n groot verschil is tussen de beoordeling op MM en die van bijv. de Volkskrant.

Hier zijn het - op het moment van schrijven - 353 stemmen die op een gemiddelde uitkomen van 2.97**. Dat vind ik meer naar waarde dan een enkele recensist die de volle bak eraan vast hangt.

Niet meer en niet minder.

Zo te zien komt 'ie daar niet, dan is het hopen op RKZbios... Ik zou ze inderdaad ook bijna een mailtje sturen...

Heb net Groninger Forum een mailtje gestuurd, als ik daar 0 op rekest krijg mag jij het bij Marko proberen haha.

Marco hier... RKZbios draait 'm - 29 nov. en 1 dec. - 20:30 uur

Onbegrijpelijk die 5 sterren. De film komt maar niet op gang en je vraagt je af wanneer Scarlett begint met acteren in plaats van de hele tijd om zich heen kijken. Blijkbaar ziet de pers iets in deze film dat mij totaal ontgaat. Op IMDB heeft de film overigens ook geen 5 sterren.

Goed zo Marco (ichi)! Daar hebben ze wat aan! Ik kom hopelijk binnenkort weer eens een biertje doen daar in het hoge Noorden! Je bent snel man, ik hoef je niet eens te spammen

Dat is goed nieuws, dank Marco!

Een van de strafste films van dit jaar. Zo ondoorgrondelijk, uitdagend, intrigerend...

Wat is Scarlett een heerlijke vrouw, en wat ontplooit Glazer zichzelf hier, waanzinnig!

Ja, sorry, had ik er even bij moeten zeggen. Twee keer de volle mep dus

Overigens, ik vermoed, net als John Milton, dat deze film daar in the second run ook nog wel gaat draaien.

Betoverende onzin

Deze komt vooralsnog niet in Groninger Forum ivm keuzeskeuzes in een vol programma. Misschien later als het nog elders succesvol blijkt. Maar goed, ben weer blij met RKZbios, inderdaad geweldige programmering weer laatste jaar ofzo. Vergelijkbaar met Vera Zienema toen Barbara daar nog was

Te erg offtopic, dus nu maar weer over Johansson in die vage, meningverdelende film Under The Skin...

Vanaf de openingsscène zwaar gefascineerd door het visuele en het mysterie. De vraag is nog wel even waar ik nu precies naar heb zitten kijken. Ik wacht met punten geven na een tweede kijkbeurt.

Herzien, maar nu op het witte doek en niet zoals de eerste keer op mijn PC. Ja, en dat maakt een groot verschil. Op visueel vlak komt deze film nu - hoe kan het ook anders - een stuk beter tot uiting en dat laatste geldt om niet te vergeten ook voor de geweldige score die bijdraagt tot de bijzondere mysterieuze sfeer waarin deze film vanaf het begin tot het einde gedompeld is. Het verhaal is mij na de tweede kijkbeurt een stuk duidelijker, althans voor mijn gevoel. Pasklare antwoorden worden namelijk niet gegeven. Het blijft af en toe gissen. Een tweede kijkbeurt is daarom aan te raden voor de filmliefhebbers voor wie het allemaal bij de eerste keer te onduidelijk was, maar ondanks dat toch gefascineerd hebben zitten te kijken.

Waardering: verhoogd van 3,5* naar 4,0*

Intrigerend SF-drama (let op drama, dat betekent dus iets anders dan actie...voorkom teleurstelling).
Scarlett Johansson als vrouwelijk roofdier op zoek naar mannen van onze planeet, maar langzaam begint het Aardse leven vat op haar te krijgen.
Hoogtepunt is wel de compromisloze scene op het strand.

De premisse is an sich zeker interessant (alhoewel niet te origineel); een alien vermomd in mooi vrouwelijk omhulsel ontdekt de aarde op pragmatische wijze; vooral door toevallige mannelijke passanten op te pikken met een erotische belofte, en hen daarna empathieloos te laten verzwelgen in het niets. Dit laatste is Kubrickiaans in beeld gebracht en waarschijnlijk de hoofdreden dat de broodrecensenten zo uitflippen (overal 5 sterren in de kranten).

Maar kennelijk zijn ze door die paar psychedelische tripjes dermate verblind geraakt dat ze de vele zwakke scènes hebben gemist. Die het geheel te incoherent maken om ook maar beetje van een 'tijdsloos meesterwerk' te kunnen spreken.

Zwaktebod is ook de casting van Scarlett Johansson als de alien (nog even afgezien van het feit dat ze niet zo goed kan acteren). Commercieel gezien is het te billijken; zo'n grote naam lokt mensen naar de bioscoop. Maar voor de film an sich was een onbekende beeldschone actrice natuurlijk veel geloofwaardiger geweest in de rol van een anonieme alien. Nu ben je je constant bewust dat je naar een beroemdheid kijkt die een alien speelt.

Al met al een middelmatige film met een paar hele sterke scènes om het op te leuken.

De ander, die onder de huid kruipt.

Een film over kijken, van buitenaf en van binnenuit. Het perspectief, dat langzaam kantelt: eerst de heldere, koude blik van buitenaf, de blik met welbewuste intentie die de bekekene reduceert tot al dan niet lijdend voorwerp; dan wordt die bekekene een spiegelbeeld; en tenslotte wordt die bekekene die kijker zélf.

En zoals bij elke echt goede film wordt de toeschouwer bij dit... schouwspel in zekere zin uitgenodigd tot ‘deelnemen’: zoek je bewust of onbewust naar iets ‘bekends’, bijvoorbeeld naar het uitkomen van je eigen verwachtingen bij de aanduiding ‘Science fiction / thriller’ in combinatie met de summiere synopsis, of zie je iets anders in de ruimte die het zeer eenvoudige plot de kijker biedt? De afwachtende, de op ‘first impressions’ afgaande, en ook de ‘filmtechnische’ blik zullen ongetwijfeld niet heel veel opleveren; en zal de film in de mentale spijsvertering van veel liefhebbers doen imploderen tot een leeg omhulsel.

Het hoofdpersonage heeft aanvankelijk in zekere zin ook die... kijk op de dingen, maar gaandeweg de film wordt die blik vertroebeld.

Het proces is niet alleen chronologisch: de perspectieven wisselen constant; en zijn soms gelijktijdig. Johansson is de jager die zich voordoet als makkelijke prooi - ze is jager en lokaas in één - maar naarmate de ander onder háár huid kruipt, verandert het vrouwelijke roofdier langzamerhand in een little girl lost, en ondergaat uiteindelijk hetzelfde lot als de little girl lost in wier huid zij gekropen is.

In die zin zou je de film ook kunnen zien als een beeld van de existentiële situatie van de vrouw onder de blik van de man: je prooi-zijn gebruiken als wapen, een strategie niet alleen om te overleven, maar ook, buiten dat, gewoon ten eigen bate. Die strategie is een evenwichtskunst die nauw luistert, zo komt het mij voor, maar vervloekt, vervloekt!, diegenen die de vrouw het recht om dit wapen te hanteren willen ontzeggen. Hoe dan ook, het Johansson-personage verliest dat evenwicht en ‘komt ten val’.

Het definitieve kantelpunt, dan wel niets meer dan de druppel die de al langzaam vollopende emmer doet overlopen, is voor het Johansson-personage misschien de blik op het insect, dat vergeefs probeert zijn weg te vinden door het dichte raam. Vanaf dat moment lijkt zij de controle definitief kwijt te zijn, en verandert de jager langzaam maar zeker in de opgejaagde. Toegegeven, dat insect is een klaarblijkelijk ietwat uitgesleten clichébeeld, maar niettemin hier meer dan passend. Zo groot is de afstand misschien die in deze film overbrugd wordt: als die tussen mens en insect; een insect zoals het roofdier dat vindt op het lichaam van de dode vrouw.

Het wisselende perspectief ontvouwt zich middels achtereenvolgens, dan wel gelijktijdig, aardse blikken op het vreemde, en vreemde blikken op het aardse. De afwisseling van vervreemdende en abstracte, tegelijkertijd huiveringwekkende scènes, met die met een overheersende down-to-earth sfeer, lijkt oppervlakkig gezien te duiden op stilistische onevenwichtigheid, maar is hier totaal in functie van de film.

Onder invloed van het verschuivende perspectief van de alien zien we – in simpele, ‘documentaire’ shots - de inwoners van Glasgow veranderen van potentiële prooien in absoluut vreemde... anderen, en alleen al dat loslaten van die altijd alles tot het ‘bekende’ reducerende blik opent het ‘zicht’ op... identificatie. En dat juist deze identificatie niet eindigt in een holistisch hallelujah – integendeel, zodra het Johansson-personage de ‘menswording’ daadwerkelijk bereikt, is het afgelopen met haar – geeft deze film dan óók nog haar schrijnende, ‘noodzakelijke’ realisme.

Een kritiekpuntje, in alle bescheidenheid, zou kunnen zijn dat enkele episodes misschien een beetje slepen, iets korter hadden gekund; het ritme lijkt soms wat te stokken. Maar hier staat zoveel moois tegenover dat ik dat Glazer graag vergeef; wat te denken bijvoorbeeld van de werkelijk huiveringwekkend goede soundtrack?

De huid is ons grootste orgaan, en de haren op die huid gingen bij mij recht overeind staan bij de scène waarin de alien haar... ‘maagdelijkheid’ lijkt te verliezen aan degene die zich over haar ontfermd heeft: wat ís dit voor muziek??? Zelden zo iets sterks en... suggestiefs gehoord bij een (verder ook geweldige) filmscène. Skin deep, maar dat is hier diep genoeg, lijkt me.

Ietwat boosaardige tongen beweerden van Jacques Chirac, de voormalige president van Frankrijk, dat hij altijd de mening had van de laatste persoon die hij gesproken had. En zo heb ik altijd de ‘mening’ van de laatste film – die die naam waard is – die ik gezien heb.

Dus deze week is mijn beste film aller tijden: Under the Skin! Waar zijn die cheerleader- emoticons gebleven, nondeju?!?

Interessant, maar gevoelsmatig mislukt. Of beter gezegd niet gelukt. Niet voor mij althans.

De film hield niet altijd mijn aandacht vast, er waren wel heel intrigerende stukken. De sterke soundtrack is nog eens te beluisteren op Spotify.

Ik denk niet dat ik voor mijn plezier de soundtrack ga beluisteren, die overigens wel erg goed is.

Gezien op het "grote" doek, en toch een sterretje erbij.

Van 2 naar 3 sterren.

Trailer krijgt 5 sterren.

Toevallig soundtrack vandaag in trein terug naar huis geluisterd nav ohkino's bericht. Enorm sfeervol en beklemmend. Benieuwd hoe het in de bios zal zijn!

Geen Species rip-off heel iets anders. Scarlett neemt je mee in een wereld vol doelloos shoppende highlanders in een schotse stad die later dienen als koeien in een leerlooierij: een zwart gat in scarletts huis. Nadat ze onder valse beloften zijn gelokt.

Het eerste gedeelte is eigenlijk Invasion of the body snatchers-jatwerk. Scarlet observeert de deprimerende bevolking vanuit een busje. Af en toe stopt ze voor een babbeltje. Scoort ze een hooligan. Bezoekt een feestje.

Verderop is het melodrama, de mooie alien die sentimentele (menselijke) gevoelens krijgt voor de hooglanders. Dat is zo verwarrend dat ze het busje verlaat en gaat zwerven door bossen. Ook omdat ze op de vlucht zou zijn voor een buitenaardse motorbende. Maar dat is een aanname.

Qua plot grappig, niet heel bijzonder en misschien daarom is het verhaal onder het tapijt geschoven door prachtige en statische fotografie plus een uitermate scary soundtrack. Vorm boven inhoud. Zeer saai, geen spanning, maar voor de liefhebbers van beeldtaal wel genietbaar.

Zou scarlett expres zijn aangekomen voor deze rol?

"Baggerfilm!" riep een vrouw die naast me de zaal uitkwam. "Wat een troep!" Ik heb een totaal andere film gezien volgens mij. Een recensie volgt...