Spring Breakers (2012)

Snap de reacties en score niet , vond het een van de slechtste films die ik in jaren heb gezien !

Het enige da je zie zijn tetten tetten tetten , het gaat toch nergens over ? :s

Het gaat weldegelijk ergens over. Het doet jeugd (waar ik mezelf nog bij reken ) Nadenken over normen en waarden, toekomstvisie, lethargie en geluk

erg positieve recensie filmtotaal, niet helemaal gelezen..doe ik wel als ik hem heb gezienSpring Breakers recensie fi...

Goede review van Van Zoelen. Legt zijn vingers ook precies op de juiste plek en heeft de gelaagdheid ook prima op waarde geschat. Het blijft toch knap hoe Korine de thematiek en zijn neutrale oordeel tot uiting brengt in een krachtig transcendent impressionistisch portret. Blijft door het gebrek aan een standpunt van Korine lastig te definiëren maar het is een mooie mix tussen attraction en repulsion. Erg fascinerend wat ie van het hedonistische Spring Break maakt.

Wat een film blijft het toch. Zal 'm dit weekend wel weer een aantal keer gaan zien schat ik.

Haha. nee toch

Spring Breakers is een film dat bijzonder is geworden en echt wel tot stand kwam in zijn toch geweldige montage. De montage weet het narratief volledig om te gooien waardoor het niet al te bijzonder straight forward plot, toch iets subjectief geeft en zelfs poëtisch weet te uiten, dankzij wisselwerkingen, herhalingen en sprongen in de tijd. 

Het was even wennen, tot ik besefte dat het de stijl van de film is. Voice overs, scenes en dialogen worden talloze keren opnieuw herhaald. Maar het merkwaardige hier is hoe dit steeds gebeurd over verschillende beelden en andere momenten in het verhaal. Hierdoor krijgt alles wat er gezegd en gedaan wordt steeds een andere context. En toen is me meteen duidelijk geworden, een dik halfuur de film in, dat dit is waar Spring Breakers het meest indruk op me maakt en zich hier voor mij even wist te onderscheiden van andere films dankzij een soort innerlijke sugestiviteit dat het steeds met zich mee droeg. 

Helaas was dat ook wat een struikelblok voor Spring Breakers is geworden. De film werd een lekstok waar ik aan moest blijven likken terwijl ik de smaak al beu was. De eerste lik is tenslotte de beste en meest smaakvolle. Door zijn montage truc eindeloos toe te passen de gehele film voelde ik toch wel snel dat ik het al had gezien nu. Harmony weet er verder helaas geen bijzondere varriatie aan te geven. Ik besefte dat de film een soort trip begon te worden, dat ik 90 minuten moest ondergaan en ervaren in plaats van te volgen.. En me niet al te veel moest aantrekken van het zoeken naar een plot. Eigenlijk dus cinema waar ik het meeste fan van ben, maar waar ging het dan mis hier?

Ik moest tijdens het kijken denken aan Enter The Void en The Tree of Life. Spring Breakers is eigenlijk een lange montage sequentie (ironisch genoeg dus een muziek videoclip) die je een psyche probeert te laten voelen, maar waar ik gewoon niet bij betrokken kan raken door zijn gebrek aan emotie of inkijk in wat deze persoanges nu uiteindelijk drijft. Hetzelfde probleem had ik al bij Enter The Void. En je kan zeggen dat Malick tegenwoordig ook leeft van zijn mooie beelden die montage sequenties worden, maar daar als geen ander net wel in slaagt om me mee te krijgen. Malick zijn voice overs die herhaald worden gaan over dingen waar je over kan denken door een standpunt. Dingen als liefde en filosofie. Spring Breakers heeft wel zijn momentjes maar bijvoorbeeld die herhaalde telefoon gesprekken die dingen vertellen als: " it's so much fun here", " i'll take you with me next time", "we made so many friends here".... Helaas overheerst dit en ben ik hier niets mee omdat dit mij figuurlijk niets verteld en ook letterlijk gewoon zo leeg is dat het voelt alsof het toch niets te zeggen heeft. 

Wat deze 'montage sequentie' ook geen goed doet is dat het zelden, of toch nooit duidelijk een vast standpunt probeert te nemen doordat er eigenlijk nooit een duidelijke point of view wordt gegeven. Faith, die een hoofdrol leek en voor mij het meest interessante personage was door haar geloof dat enorm in contrast staat met deze feest wereld, verlaat helaas de film halverwege. Ze was net de persoon waarmee ik er naar keek omdat de film me de eerste helft doet geloven dat ik door haar ogen moet kijken. Haar afwezigheid in de tweede helft maakte het vaag hoe ik nu naar de bizarre acties moest kijken. De morele keuzes en gedachtengang van Britt en Candy en hun uiteindelijke beslissingen zijn me ook ontgaan daardoor, waardoor het einde me helemaal niets heeft gedaan en me zelfs teleurstelde. Misschien moet dit ervaren worden als de keuze die meisjes maken als het aankomt bij een niets zeggende one night stand en de volgende dag normaal kunnen doorgaan met hun leven. Iedereen weet uiteindelijk wel waarom we wel eens een one nighter willen ervaren... Misschien is dat ook wat de film probeert te vertellen en hoe de wereld en onze acties gezien moeten worden. En dat kan ook gelinkt worden aan de quote in het allerbegin: "Just pretend it's a video game. Like you're in a fucking movie."

Ik moet wel zeggen dat Spring Breakers een one night stand is die ik opnieuw wil doen. De film is visueel overdonderd door zijn kleuren en camera voering en bevat zeker zijn hoogtepunten als de overval (wow!) en de Everytime montage scene. De mooie dames en een geweldige James Franco maken het natuurlijk ook de moeite waard. Een cultfollowing is zeer waarschijnlijk ook door de heerlijke elementen als de kleuren, outfitjes (maskers, DTF pants ...) en zeer quotable quotes. En al zit het maar in kleine details als de opening titles. Ik begin precies wel iets te hebben voor dat roze font (Drive).

Of het inhoudelijk toch nog wat meer weet te bieden zal een tweede kijkbeurt moeten afwachten. Ik hou wel enorm van hoe het zeer ironisch allemaal is neergezet. Keuze van actrices (die het zeer goed hebben gedaan hoewel ik Korine wat minder vond) naar de slechte muziek (Martinez zijn soundtrack was wel weer hemels en hypnotiserend) en hoe de film natuurlijk zich uiteindelijk probeert te verkopen voor iets wat het niet is en daardoor (helaas?) het foute publiek onvermijdelijk zal aanspreken. Een vraagteken bij helaas, omdat het tenslotte het publiek zal aanspreken dat de film satirisch portreteerd. Het leuke is dus ook zijn donkere humor, met kritiek, door te spotten met de american dream en vooral de feestende jeugd, wat eigenlijk een zeer leeg bestaan kent. Ze zijn fysiek op hun hoogtepunt en mentaal ontoereikend om te zien dat de wereld zoveel meer bevat dan zon, strand, feest, bier, seks en drugs. Hedonisme dus in zijn puurste vorm, maar wie ben ik om over zulke mensen te oordelen? Misschien is dat ook echt alles wat de wereld voor hun heeft te bieden. It's a sad, mad, fucked up world after all.

. Had wel verwacht dat dit zou smaken maar inhoudelijk met wat haken en ogen. Al zit er veel cinematografische brille in om de filmfanaat te pleasen. Die down to fuck broeken zijn epic inderdaad .

Al zijn de beweegredenen van Brit en Candy bewust vaag natuurlijk aangezien wat betreft hun de kritiek schuil gaat. De schaduwzijde van het hedonistische Spring Break, de geweldsuitingen. Inhoudelijk is de film gewoon neutraal en daardoor oogt het wat vlak. Korine is gewoon niet zo pretentieus als een Malick bvb, en dat waardeer ik enorm. Filosofische scripties hoeven hier niet over geschreven worden. Maar vooral de neutrale munitie van Korine waardeer ik in deze.

Hoeft niet, kan wel. I do that shit every night.

Tuurlijk, de mogelijkheid is er wel en aan jou wel besteed .

Dat hij niet zo pretentieus wil zijn is iets wat ik ook zeer waardeer. Het verschil hier is dat hij prententieus wordt door net te hard niet prententieus te willen zijn. Hij probeert dingen te zeggen die duidelijk niets willen zeggen, en het toch precies iets wil doen zeggen om het uiteindelijk toch niets te laten zeggen. (aka. zijn herhalingen) Is naar mijn zin toch nog een ergere vorm van pretentie.

Hoe zien jullie trouwens precies het einde? Het is me zeker niet ontgaan dat de shootout op het einde een doods fantasie kan zijn van Britt en Candy aangezien ze perfect iedereen hebben kunnen neerschieten terwijl ze langs alle hoeken beschoten werden en toch ongeraakt bleven.

nee op wat?

Dat het nergens over gaat?

Dat ik niet jong meer ben?

Of dat jeugd niet meer nadenkt over normen en waarden, toekomstvisie, lethargie en geluk?

nee op wat je zegt klopt niet want Korine zijn laatste doel was een 'gedragsbeoordelende' film maken. Korine was in de 90's zelf een skater die drugs gebruikte, achter meisjes aanliep, aan vandalisme deed. In fact, hij vind het zelfs 'awesome' om (in zijn woorden) "tieners te zien overgeven terwijl Taylor Swift op de achtergrond speelt, 16 jarige jailbaits die fucked up geraken etc etc. Please drop your rating if you'd like, maar deze film heeft niets te maken met 'de normen of toekomstvisie van de jeugd', het spijt me zeer.

Hehe. Gedurfde racial analyse .

Premieredag .

Ik heb nog niet echt veel inhoudelijks over Spring Breakers gezegd en dat ga ik ook niet doen aangezien ik me volledig kan vinden in deze recensie.

Prima stuk inderdaad, ook die slaat de spijker op zijn kop en strookt totaal met mijn visie. Dat constante gespeel met attraction en repulsion is zo briljant.

Recensie Spring Breakers - Review op Filmtotaal.nl

Nou, ik raak toch wel geïnteresseerd...

Beter laat dan nooit .

Benieuwd hoe druk het over het algemeen gaat worden. Echt geen flauw idee hoe het de mainstream kijker aanspreekt. Qua promotie heb ik ook nog niets voorbij zien komen.

Nijmegen hangt vol met posters in bushokjes. Dat zie ik volgens mijn niet veel bij andere films.

Dan komt het door de outbacks waar ik woon. Nog niets gezien maar fijn dat het dan toch wel gepromoot wordt.

In Rotterdam zowel in het bruut commerciële Pathé de Kuip en het kleine filmhuis Lantaren Venster!

Keuze lijkt me snel gemaakt dan, al vond ik het in Pathe Schouwburgplein het geluid nou ook niet geweldig. Ik verwacht vanavond toch wel de beste ervaring te krijgen, in de beste setup tot dusver.

Hier alleen in het filmhuis, niet in het commerciële JT.

Zonde, filmhuizen staan nou niet echt bekend om hun state of the art audio setups.

Het was even voor de vergelijking. Vind het erg leuk dat de film zowel de grote bioscopen als de filmhuizen bereikt.

Wat betreft filmhuizen best logisch. Een filmhuis dat een Korine niet in hun selectie op neemt mag zich geen filmhuis noemen natuurlijk. Alleen jammer dat de film zelf zich niet zo leent voor een filmhuis vertoning.

In Delft wel in een klein filmhuis en niet in pathe helaas..,