To Rome with Love (2012)

Geen fan van deze nieuwste Allen. Had het idee dat elk verhaaltje slechts uit één grap bestond en daar een heel verhaal om heen werd gebouwd. Leuk voor een korte sketch, maar in mijn ogen te karig voor een dergelijke film. De dialogen zijn voor Woody Allen standaard niet bepaald scherp of geestig en de meeste verhalen kennen ook maar een vrij tamme pay-off. Identificeren met de karakters is er niet bij, het zijn vooral wat stereotypen bij elkaar. En ieder personage krijgt zijn of haar eigen 'maniertjes' en blijft dat de hele film door doen. Allen uiteraard voorop, want die doet als acteur natuurlijk niets anders. Maar ook Eisenberg's maniertjes (zijn personage is gewoon een jonge Woody Allen) beginnen vrij snel te vervelen. Vond het verhaal rondom Benigni nog het beste uit de verf komen, vond het iedere keer jammer dat er weer naar die andere oninteressante lui werd geschakeld.

Uiteindelijk een paar mooie plaatjes van Rome en een handjevol geinige momenten en daar is het wel mee gezegd. Jammer, had wel ietjes meer verwacht van meneer Allen.

2,5 sterren.

leuke nieuwe Woody Allen film, leuke karakters met eigenschappen die herkenbaar zijn maar lekker worden uitgelicht.

er zitten zeker grappige stukken tussen maar echt veel zijn die er niet en heel grappig word het ook niet. De film is wel een soort reclame voor Rome en dat doet de film prima, je wilt best naar Rome na het zien van deze film.

Goede cast met Benigni als hoogtepunt..ook leuk om Allen zelf weer voor de camera te zien..

ik vond Midnight in Paris vorig jaar een stuk beter maar deze kan ik prima waarderen

Weer hetzelfde, maar dan een wat betere poging.

Nu is Rome aan de beurt in de cyclus, waar wederom (voornamelijk) Amerikaanse acteurs in Europa komen kijken hoe charmant en authentiek het hier is. Ze spelen dan weer vooral de gebruikelijke elitaire lui zoals we gewend zijn. Gelukkig is dit keer de lokale taal veel meer betrokken, waardoor het wat minder dweperig overkomt. Maar het blijven toch een beetje erg in de stadspromotie hangen, mooie gezellige steegjes en pittoreske terrasje op oude pleintjes zitten hier weer volop in.

De film bestaat uit 4 simpele verhaaltjes die continu door elkaar heenlopen zonder verdere onderlinge samenhang. Dit keer wilde Woody zelf ook weer een keer meedoen, maar het lijkt er op dat hij er te lang is uit geweest. Sowieso een niet al te hoog acteerniveau. Het deel met Page en Eisenberg, en de weliswaar aardig bedachte rol van Alec Baldwin als halve-alterego/adviesorgaan, werd op een gegeven erg vervelend. Vooral Page is vrij vreselijk, en dan bedoel ik niet eens alleen haar personage dat zeker niet onweerstaanbaar is zoals de bedoeling leek te zijn, maar vooral ook haar invulling. Heeft wel eens betere rollen gespeeld. Ook het verhaaltje van het stelletje is niet echt boeiend, en bij het opera-douche gedoe was de grap ook nogal snel uitgewerkt. Over het algemeen waren de grapjes vaak wel erg voor de hand liggend.

Tot nu toe niet al te veel positiefs kunnen vertellen, en het is tot nu toe ook gewoon wederom een dikke onvoldoende. Ware het niet dat Allen een konijn uit de hoge hoed toverde in de vorm van Begnini die van het een op het andere moment in de spotlights staat. Een leuke variant op 15 minutes of fame en beroemdheden die eigenlijk alleen beroemd zijn ómdat ze beroemd zijn, neem Paris Hilton. Ergens was het soms te flauw, en met het einde van dat deel gooi je bijna je hele grap weg, maar door de invulling van Begnini met zijn verbaasde hoofd elke keer, maakte het wat mij betreft een van de leukste stukjes film die Allen de laatste jaren gemaakt heeft.

Alleen daarom 2.5*, voor de rest was het weer van hetzelfde laken een pak. Tot de muziek toe die bijna altijd weer hetzelfde is bij Allen, in ieder geval gevoelsmatig.

ps. Nog een kleine opmerking over het camerawerk. Er zat in het begin me toch een aardslelijk 360-shot in, digitaal zo leek het, maar het zag er in ieder geval uit alsof je met een 3D film je brilletje afdeed zo wazig.

Na jaren lang jammer genoeg toch weer een tegenvallende film.

Had echt meer verwacht, ik vond het leuk dat Woody er eigenlijk weer in zat en heb ook zeker een zwak voor Ellen Page maar de verhaaltjes en de dialogen lijken nooit lekker van de vloer te komen.
Woody blijft voor zijn doen te oppervlakkig in de 4 verhaaltjes en werkt eigenlijk alleen maar 4 korte simpele ideetjes uit.
Het verhaal van Leopoldo was toch wel ronduit de slechtste, het lijkt serieus een stuk die gebruikt is als opvulling en het wordt te lang uitgerekt zonder dat het verhaal meer inhoud krijgt.
Het was wel duidelijk waarom Woody dit stukje gebruikte, al die aandacht en Leopoldo die er maar moeilijk mee om kon gaan. Dus met andere woorden, een Woody Allen

To Rome With Love heeft op de sarcastische grapjes van Judy Davis na wat dialogen betreft weinig te bieden.
Had echt liever gehad dat Woody samen met Judy 1 verhaal hadden gemaakt, maar dan a.u.b. wel zonder de zingende vader.

De pluspunten aan To Rome With Love vond ik toch wel bij uitstek de rol van Alec Baldwin, de rol van Ellen Page en natuurlijk het standaard Woody personage, puur omdat het weer erg leuk is om Woody terug als acteur te zien.
Deze verhaaltjes hadden misschien kunnen werken als korte sketches van pakweg 10/15 minuten maar te langdradig met de speeltijd die ze nu kregen, het lijkt echt als of Woody even een makkelijk filmpje wou maken.

Voelt wel raar toch vrij negatief over mijn favoriete regisseur te praten, maar op de pluspunten na kan ik er echt niet meer van maken dan dat het voor mij is.

2,5*

Net als Midnight in Paris een langzaam voortkabbelend filmpje in een Europese stad. De film mist in tegenstelling tot in mijn ogen zijn betere films Cassandra's Dream en Match Point een wat scherper randje, het is allemaal zo flauw en geromantiseerd. Veel "geouwehoer" onder het motto "diepzinnige gesprekken tussen intelligente mensen die carrière gemaakt hebben". Nee, weer eentje om over te slaan.

Toch best een aardige prent, de nieuwste boreling van Woody Allen. Een gewone komedie, met iets meer grappen en wat minder verhaallijn dan zijn vorige twee stedenfilms. Veel om het lijf heeft het allemaal niet, maar vooral de rollen van Begnini en Baldwin zijn aardig, en de grap van de louter onder de douche zingende operazanger mag een instant-classic worden genoemd. Overkoepelende thematiek is denk ik het omgaan met beroemdheid, wat in elk verhaal wel in meer of mindere mate terugkomt. Het decors is uiteraard weer om van te smullen, maar de vraag is toch of Allen nog langer door moet gaan met deze slecht gecamoufleerde stedenreclames. Van mij mag hij het eigenlijk wel bij een serie van drie houden.

Je moet er van houden, maar ik ben er in ieder geval dol op. Elk verhaallijn had zijn eigen charme, en al vond ik niet iedereen even goed gecast (zoals Ellen Page en Jesse Eisenberg) het is een uitstekend geheel geworden. Heb heel vaak dubbel gelegen, en ook Woody Alllen als acteur was gewoon geinig. Niet het niveau als Midnight in Paris, maar absoluut de moeite waard.

4*

Niet bepaald Allens meest evenwichtige filmpje. Het magisch realisme van Midnight In Paris is ook hier weer (iets minder nadrukkelijk) aanwezig, de verhaallijnen zijn veelbelovend... het kabbelt alleen veel te rustig een veel te stille dood tegemoet uiteindelijk.

Er blijven genoeg leuke momenten over, maar die worden voortdurend onderbroken door mindere stukjes. Het had allemaal veel scherper gekund.

Mijn dertigste Allen.

Een duidelijke lichtgewichtfilm van Allen, waarbij ik stiekem het gevoel heb dat hij minder tijd dan ooit aan het script heeft besteed. Het voelt soms haastig afgewerkt, bijvoorbeeld bij de afronding van het verhaallijn rond Eisenberg (een einde dat sowieso voorspelbaar is voor mensen die Woody Allenfilms kennen). Het zijn ook duidelijk gewoon korte verhalen die hij in gedachte had en voor het gemak allemaal in Rome geplaatst had. Ik moest er even aan wennen dat de verhalen kennelijk niet dezelfde tijdspanne hebben. Terwijl in één verhaal er bijvoorbeeld dagen voorbij waren gegaan, was er in een andere misschien maar een uur verstreken.

Het maakt me echter niet zo heel veel uit allemaal. Briljant is het absoluut niet, maar het luchtige, zomerse sfeertje en de leuke grappen maken veel goed. Het is gewoon weer typisch Allen en dat ligt me zo goed dat het me maar zelden uitmaakt als de film iets minder is, want het is meestal goed voor een glimlach. De verhaallijnen rond Allen (hij doet het nog steeds leuk als acteur) en de operazanger en die van Benigni (verrassend genietbaar in een veel minder drukke rol dan gewoonlijk) waren duidelijk het leukst, want Allen is wel goed in dit soort absurdisme. Het verhaal met het Italiaanse koppel was wel aardig, maar het was jammer dat die met Page en Eisenberg teveel een herhaling was van oude Allenthema's die een langere film nodig hebben dan de kortfilmbehandeling die Allen er nu aan geeft. Extra jammer aangezien Eisenberg geboren lijkt te zijn om in films van Allen te spelen en Page lekker against-type speelt met haar loom-sexy verleidingen en diepe stem (ze deed me denken aan Judy Davis qua manier van praten; toeval?). Baldwin deed het hier ook prima, maar ik vond de manier waarop zijn personage van werkelijk persoon naar hersenschim gaat wat onhandig, vooral dat Page en Gerwig hem soms wel en soms niet lijken te zien. Dat werkte beter bij Bogart in Play It Again, Sam.

Geen Midnight in Paris, maar wel een zonnig tussendoortje.
3*

Het weet mooi de sensualiteit en de schoonheid van de stad Rome te koppelen aan de rijke geschiedenis van de Italiaanse film. Woody Allen gaat dan ook een geestige dialoog aan met de hoge en lage cultuur uit die regionen en maakt daarmee tegelijkertijd zowel een parodie op als een ode aan de stad Rome. Die speelse luchtigheid werkte op mij aanstekelijk, maar om nou te zeggen dat het een onvergetelijk meesterwerk is dat blijft hangen? Nee, daar is het allemaal net iets te formulematig en inwisselbaar voor.

Je kunt duidelijk zien dat hier een ervaren regisseur achter de knoppen zit maar het was meer Woody Allen's personage die mijn belangstelling wekte en niet deze samenraap van luchtige liefdesrelaties. We vallen in herhaling met terugkerende paparazzi, een douche op het toneel en de zogenaamde hot temptation die Jack's dagen kwam invullen met cultureel geneuzel. Hier en daar best wat leuke momenten maar door de eenzijdigheid gaan deze lichtjes van het reuzenrad langzaamaan uit.

Allen heeft er geen zin meer in om studio's te overtuigen met diepzinnige verhalen en uiterst goed bedachte gesprekken. Hoeft hij ook niet. Hij is één van dat handje vol internationale regisseurs die kan doen wat hij wil. En dat zorgt voor een zeer persoonlijke, excentrieke en gevoelige film. Wat To Rome with Love mij nou eigenlijk wil vertellen is me nog steeds niet geheel helder. Dat de film me in ieder geval heeft geraakt staat vast.

Eigenlijk sluit ik me bij de meeste berichten hier aan. Het is duidelijk, dat niet Allen's beste film is en dat de film redelijk snel gemaakt, zonder een bovengemiddelde inspiratie. Wat overblijft vermaakt nog steeds, maar is weinig memorabel.

Ik ben helaas niet zo goed bekend met mainstream-komedies in Italië, maar de film deed me na een paar dagen aan Km. 0, een Spaanse komedie denken. Dat was een wervelwind aan enthousiaste onzin en daardoor ook een zeer goede film. Misschien past To Rome With Love dan ook veel beter in de Italiaanse traditie, dan dat wat kunnen inschatten. Maar zelfs met die gedachte, is dit helaas niet bovengemiddeld.

Ik ben nog niet bekend met Woody's nieuwste werk. Alleen Midnight in Paris heb ik vorig jaar gezien, en die vond ik qua niveau vergelijkbaar. Hoewel dat uitgangspunt creatiever was.

Ik vond deze film weinig aan. Het is hooguit licht vermakelijk af en toe, maar veel vaker gewoon ronduit irritant. Eisenberg is al geen favoriet van me, Ellen Page vind ik normaal gesproken nog wel te pruimen, maar in deze film was ze meer van hetzelfde. Een erg zwak verhaallijntje sowieso, ook met Alec Baldwin in een erg flauwe rol. Ook het Roberto Benigni-plotje is ergerlijk, eigenlijk net als die van Penelope Cruz en die jongen.

Gelukkig zit Woody er zelf in. Voor een echte fan, zoals ik, is het leuk dat de oude baas zelf nog in de film verschijnt, want zonder hem was het helemaal weinig soeps geworden. Zijn verhaallijntje met de operazanger onder de douche was vermakelijk. Uiteraard is het een oude man geworden, maar het rolletje dat hij in zijn films voor zichzelf reserveert was op zich zoals vanouds.

Maar de verschillende verhaallijntjes hebben geen samenhang, en dat maakt het maar een los zand geheel. Er ontbreekt gewoon iets, waardoor het je allemaal weinig interesseert. Ook de scherpte die ik van Woody's oudere werk gewend ben ontbreekt vrijwel heel de tijd. Blijft over de mooie plaatjes van Rome. Maar met de toerist uithangen, wat Woody de laatste tijd doet in Europa, ben je er nog niet. Met pijn in het hart moet ik constateren dat zijn dagen als filmmaker geteld lijken, hoewel ik wellicht nog verrast kan worden door zijn films uit voorgaande jaren, wie zal het zeggen.

2,5*

Daar waar ik Midnight in Paris tot Woody Allen zijn beste werk vond behoren, daar lijkt To Rome with Love niet veel meer te zijn dan een luchtig niemendalletje. Ondanks dit gegeven, is Allens nieuwste toch wel een aardige wegkijker. Hoogstaand is het allemaal niet, maar het vermaakt in ieder geval wel.

De film heeft in ieder geval een heerlijk sfeertje. Allen weet een aantal mooie plaatjes van een paar zomerachtige dagen in Rome op het beeldscherm te toveren. Allen tovert vier verschillende verhaallijnen uit de hoge hoed, die niet heel veel met elkaar te maken lijken te hebben. Het was leuk om Allen zelf weer eens te zien acteren en hij is zijn komische opmerkingen na al die jaren gelukkig nog niet verloren. Ik vond de verhaallijn rond hem en de operazanger ook het leukste segment. Het verhaaltje van Benigni was redelijk en ook Benigni zelf viel me nog mee, al weet hij ook hier niet te overtuigen. Het Italiaanse echtpaar gaf het geheel een extra Italiaanse bijdrage, maar qua segment is het wel het minste gedeelte. Tenslotte is er nog het verhaal van Paige en Eisenberg, die ik wel leuk vond, ook al zie je dit wel vaker terug in Allen zijn vroegere films. Vooral Eisenberg doet het erg goed en zijn wisselwerking met Alec Baldwin was best leuk.

En zo is dit alles nog best leuk geworden. Qua camerawerk is het goed, maar qua verhaal is het zeker niet Allens beste werk. Toch is zo’n vrolijk zonnig filmpje wel lekker in de dagen dat er buiten sneeuw ligt. Dat het maar weer snel zomer mag worden.

3,0*

Nee nee nee nee nee nee nee nee nee.

Ik had me nog zo voorgenomen om niet vooringenomen deze film in te gaan. Tenslotte, ik HAAT Woody Allen. En wat mij betreft ook volstrekt terecht - want hij is toch overduidelijk de meest overschatte regisseur ooit, de meest over het paard getilde nonvaleur aller tijden. De enige manier waarop hij een film nog effectiever tot ellende maken kan dan alleen de regie voeren is er ook zelf in spelen. Ehh. Oh. Ohja.

Dat ging dus meteen mis. Want alles waaraan ik me altijd blind erger bij de beste man is in deze film zo overdadig aanwezig dat er werkelijk geen ontkomen aan is. Het is een soort oude-jongens-krentenbroodsfeer, een goh-kijk-ons-eens-intelllectueel-grappig-zijn-sfeer. Maar wat Woody kennelijk niet meer in staat is te begrijpen is dat de mensen die in zijn incrowd thuishoren minstens even oud zijn als hijzelf - bijna 80, of zo. Verre van hip, over the top, komt nooit meer goed, afgehaakt, kan niet meer meekomen, afgedankt - en goedbeschouwd rijp om Soylent Green van te maken, want er komt nooit nooit nooit meer iets uit.

En hier alweer het trieste bewijs van mijn stelling, en erger nog, de man is nu ook nog dement. Niet alleen reduceert hij een schitterende, hoogstaande, prachtige cultuur met meer dan 2000 jaar historie met al haar waardevolle kunstvormen en gewoonten tot een stel overspannen idioten - nee, hij doet dat ook nog eens volslagen respectloos. En daarbij krijgen we dan ook nog een serie niet ter zake doende subplotjes die alleen ten doel lijken te hebben om hemzelf toch vooral een rol te geven en zo vaak mogelijk het platgedraaide Volare nog maar eens te laten horen. Karikaturaal. En infantiel, ook - op de manier van een triest oud mannetje dat al zeker tien jaar in een tehuis thuis hoort.

Gatverdamme wat een triestigheid. Ga vooral zo door - er blijft niets van waarde, niets van schoonheid over in de wereld. En triest triest triest van de paar acteurs die hier hun gave aan vergooien. Benigni is de enige die echt op zijn plaats lijkt - een idioot die maar één enkel trucje kan - en dat hier niet kan laten zien.

Laat iemand Woody Allen in een bejaardentehuis opsluiten. Daar hoort-ie.

Ik moest er wel heel erg inkomen, deze Woody.

Vond het aanvankelijk buitengewoon flauw, maar het bleek dat Woody na al die jaren toch nog wat absurdime in huis had. Dat deed bij vlagen denken aan zijn werk uit de jaren '70. Wat dat betreft is deze wellicht zijn minst conventionele film van de laatste 15 jaar.

Deze stukken uit de film zijn dan ook veruit het beste, te weten de verhaallijn met Begnini die dat met die droge kop echt geweldig doet en die met de operazanger onder de douche : erg grappig.

Helaas zijn de andere verhaaltjes buitengewoon irritant met als dieptepunt de toch al onuitstaanbare Ellen Page en Eisenberg. Brrr.
Ook de lijn met Penelope Cruz (die verder wel weer beestachtig lekker is *kwijl* ) is niet bepaald grappig.

Typische hit and miss dus weer van Woody.

Het zwakste wat Woody Allen de laatste jaren heeft gepresteerd

Ik ben best wel een fan van Woody Allen. Het begon een aantal jaar geleden met het uitstekende Vicky Christina Barcelona en sindsdien zowat praktisch alle volgende films meegepikt. Tot mijn grote schaamte heb ik nog niets van Allen gezien pre 2005 met het slechte Match Point als oudste film maar met Midnight in Paris wist de regisseur één van mijn favoriete films van dat jaar te maken. Ondertussen een jaartje verder en ik hoopte dan ook dat 2012 terug een Woody Allen in zijn top 10 mocht verwelkomen.

Het is uitgedraaid op ijdele hoop want dit mag zich absoluut niet meten met Midnight in Paris. Nochtans lijken de films vanwege hun setting nogal hard op elkaar maar Rome voelt hier op geen enkel punt aantrekkelijk aan (Parijs was dat wel dankzij de vele schrijvers zoals Hemingway) maar het verhaal was ook niet al te boeiend. Het lijkt erop dat Allen een aantal leuke grapjes verzameld heeft in de loop der jaren maar die nooit in een film wist te verwerken. Smijt deze allemaal samen in een wereldstad en je krijgt een succes moet de regisseur hebben gedacht maar de werkelijkheid is dat het gewoon alles voor geen meter samenwerkt. Hier en daar een leuke opzet zoals de douchecabine in de opera maar dat blijft allemaal te lang doorgaan waardoor het allemaal zijn finesse verliest. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel en zijn er hier en daar nog wel wat hoogtepuntjes te vinden. Zo is het verhaal Leopoldo die van de ene op de andere dag bekend wordt vrij vermakelijk en vond ik de interacties met Alec Baldwin als allesoverheersende entiteit wel erg leuk. Pluspunt ook dat Allen deze keer zich meer met de stad probeert te identificeren door er veel Italiaanse taal in te verwerken, het geeft toch meteen een extra tintje aan de film.

Op gebied van humor en verhaal voelt To Rome with Love nogal dubbel aan en dat gevoel verspreid zich door naar de cast. Alec Baldwin is geslaagd als bemoeizieke architect en Penelope Cruz blijft even betoverend als altijd, wat een prachtvrouw blijft dat toch, maar ook Woody Allen zelf is vermakelijk te noemen. Alleen gaat de regisseur finaal de mist in door onder andere Jesse Eisenberg te casten. Jongens toch, wat is die hier enorm zoutloos! Ook de chemie met Ellen Page is niet geslaagd te noemen maar die voelt hier bovenal enorm misplaatst aan. Als je de personages moet geloven dan zou Page een ware vamp moeten zijn die elke man rond haar vinger draait met het uiterste gemak. Had je Cruz in die rol gestoken, ik had het direct geloofd maar Page komt gewoonweg niet over. De kleinere rol voor Roberto Benigni was ook wel vermakelijk.

Een film waar je niet warm of koud van wordt. Allen begaat hier wat een misser (kan en mag natuurlijk altijd wanneer je elk jaar een film aflevert) door Eisenberg en Page te casten als romantisch koppel. Hij maakt dit nog goed door onder andere Penelope Cruz te casten maar in het algemeen is To Rome with Love geen groot succes. Ben benieuwd wat de volgende stad gaat zijn.

2.5*

Vervelende, erg flauwe Woody Allen-film, wat mij betreft één van zijn minste ooit. Leuk dat hij reeds sinds mensheugnis ieder jaar een film maakt, maar wanneer dit hoge tempo leidt tot ongein als dit mag hij best wat langzamer gaan werken vanaf nu. Ook ditmaal een keur aan goede akteurs, die zich zonder uitzondering flink vertillen aan het slechte script waar ze mee moeten werken. Om het geheel in stijl af te maken is de film voorzien van een soundtrack waar de honden geen brood van lusten.

Het is bewonderenswaardig dat Woody Allen op hoge leeftijd nog steeds ieder jaar onnieuw een film aflevert. Het lijkt mij moeilijk om elke keer weer met iets verfrissends, en origineel uit de hoek te komen.

Met Midnight in Paris (2011) slaagde hij daar goed in; een bijzondere nostalgische film die de juiste toon en sfeer wist te treffen. To Rome with Love mist die kwaliteiten helaas en is binnen Woody Allen's veelomvattende oeuvre een doorsnee film die de middelmaat zelden ontstijgt.

Afgaande op deze film lijkt Rome Woody Allen minder te inspireren dan Parijs. Ook in beeld komt Rome minder sfeervol over dan Parijs in Midnight in Paris.

Woody Allen is altijd goed in het creëren van prettig gestoorde chaos, maar hier levert het, behoudens enkele leuke vondsten, een wat kluchtige en oppervlakkige film op.

Het gaat om vier afzonderlijke verhaallijnen die door elkaar lopen. De personages uit die delen komen jammer genoeg niet samen, wat een gemiste kans is. Dat had misschien een interessantere film op kunnen leveren.

Ik vind Alec Baldwin een sympathieke acteur, maar hoe hij hier de scènes tussen Jesse Eisenberg en Ellen Page van commentaar voorziet komt wat gekunsteld en soms zelfs idioot over.

Roberto Benigni heeft wel een rol die hem op het lijf geschreven is, al is de verhaallijn hier in feite een leuke doch simpele gimmick die steeds herhaald wordt.

Woody Allen kan veel beter. Het heeft me vermaakt, maar verder zal To Rome with Love me vermoedelijk niet lang bijblijven.

De laatste jaren waren afwisselende Europese steden het decor voor zijn films, waarvan Midnight in Paris het artistieke en commerciële hoogtepunt was. In 1996 maakte Woody Allen met Everyone Says I Love You trouwens al een Europees uitstapje; een muzikale, sfeervolle en warme film die zich grotendeels afspeelt in Venetië en Parijs.

In zijn volgende film genaamd Blue Jasmine keert hij weer terug op vertrouwde Amerikaanse bodem. Hopelijk hervindt hij zich daar met nieuwe inspiratie.

To Rome with Love verschijnt 7 maart op dvd en blu-ray.

Met dank aan Paradiso Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

To Rome with love

Wat een slechte film.... Had niet gezien toen ik de film online huurde dat t een Woody Allen film was... Anders had ik em nooit binnen gehaald.

Zonde van de tijd...

Een redelijk komedie/romantiekfilm...

Saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Alec Baldwin...

Regisseur Woody Allen speelt ook...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Wel leuk omgeving Rome te zien...

Geen aanrader...

Aardige film waarin Woody Allen ditmaal kiest voor Rome om zijn verhaal te vertellen. Of beter gezegd: meerdere verhalen. Een viertal losstaande verhalen die zeker wel vermakelijk en hier en daar best grappig zijn, maar verder weinig om het lijf hebben. Verder een goeie casting waarbij Woody Allen zichzelf ook weer eens een rol toebedeeld.

Omdat ik net een dag terug ben van vakantie uit Italië (wel niet in Rome) keek deze film met zeg wel lekker weg (ik zag hem toevallig op Film 1). Qua verschillende verhalen stelt het misschien niet veel voor maar de komische ondertoon van alle verhalen, de sfeer, de muziek en natuurlijk de fraaie Italiaanse omgeving maken het kijken al waard. Verder zitten er ook best een aantal leuke komische momenten in. Met name dan het hele achterlijke media circus omtrent Roberto Benigni vond ik zeer geinig Maar ook het gedoe met de begrafenisondernemer als operazanger (maar dan alleen onder de douche) was leuk. Er spelen overigens best veel bekende acteurs en actrices in mee en ze speelden best leuk en hadden er ook duidelijk plezier in. Het vrouwelijk schoon was trouwens ook rijkelijk aanwezig (o.a. Penélope Cruz als een hoertje).

Typisch Allen werkje met een aantal grappige dialogen en een paar verhaallijnen die erg de moeite waard zijn. Benigni springt er toch het meest uit met zijn bizarre en plotselinge beroemdheid. Helaas is niet alles even leuk en scherp geschreven als dit moment en bijvoorbeeld de opera onder de douche.

Zo vind ik het gedeelte met Cruz niet heel erg leuk en ondanks dat het leuk geschreven is weten Page en Eisenberg niet heel erg te overtuigen. Ook Gerwig heeft een iets te doodse uitstraling wat mij betreft. Het scheelt verder wel dat Allen voor zichzelf een redelijke rol heeft bedacht, hij komt minder schreeuwerig over als normaal.

3,0*

Deze film wil te geforceerd grappig zijn met een averechts effect als gevolg, omdat de humor over het algemeen te flauw is. Bovendien worden sommige aardige ideeën (zoals het zingen onder de douche) zo lang uitgemolken dat het op d'n duur niet leuk meer is. Met uitzondering van een paar jonge Italiaanse spelers laat het acteren nogal wat te wensen over met als bedroevend voorbeeld Alec Baldwin, die in een warrige rol als een soort zombie door het beeld beweegt. Woody Allen blijft met deze tegenvaller ver verwijderd van zijn voorafgaande charmante fantasie Midnight in Paris.

Woody Allen speelt weer eens een neuroot en ook de rest van de cast heeft nogal stereotype rollen. Jesse Eisenberg en Ellen Page vind ik aardig, maar het personage Leopoldo Pisanello, een bekende Italiaan vind ik veruit het geinigst.

Redelijk.

Matige film, vooral door de totaal oninteressante verhaallijntjes. Het zijn sowieso teveel verhalen voor een te korte tijd, maar behalve het thema liefde zo nu en dan hebben ze ook weinig van doen met elkaar. Zo zijn dit de facto vier korte filmpjes doorelkaar gemonteerd. Verder zijn de verhaaltjes maar matig uitgewerkt en soms ronduit flauw (die van Benigni, om er één te noemen). Woody Allen speelt daarnaast weer eens Woody Allen, maar dan tegen het karikaturale aan, is de rest van de cast nergens memorabel en toont Benigni dat zijn hondsirritante rol in La Vita è Bella geen uitzondering was. En die Baldwin in het verhaaltje met Eisenberg en Page slaat werkelijk helemaal nergens op, volledig mislukt om het publiek duidelijk te maken wat Eisenberg moet doen en wat niet (alsof het publiek dat niet weet).

Maar bovenal wordt met Rome, behoudens wat shots van toeristenplekjes, helemaal niets gedaan. Er is in de film geen enkele reden gegeven waarom Rome de plaats van handeling is en met de stad zelf, met haar verleden, met de Romeinse volksaard, wordt dus niets gedaan. Gelukkig nog maar dat er redelijk wat Italiaans zit in de film, anders was het echt eender welke stad geweest.

Visueel is de film wel bijzonder fraai, want hoewel Rome cultuur-historisch de meest interessante stad ter wereld is met talloze bezienswaardigheden, vind ik de stad als geheel niet heel mooi om te zien. Maar het is Khnodji die de stad mooi maakt, zomers en warm ook, met de okerkleurige teint over het geheel heen; zelfs de suikertaart is niet geheel hagelwit. Verder is de muziek alleraardigst en een enkele scène werkt wel, maar dat is veel te weinig. 1,5*.

Het lijdt geen twijfel dat de scènes waarin Woody Allen ten tonele verschijnt het niveau van de film pijnlsnel de hoogte intrekken. Niet dat de anderen niet goed zijn, integendeel, 'k vind heel de cast zeer geslaagd in zijn acts. Woody Alleen blijft echter als acteur een grootmeester met zijn oneliners, zijn terzelfdertijd dwaze en rake meningen over alles en nog wat en zijn markante verschijning.

Af en toe lijdt de film wat aan bloedarmoede maar er zijn toch enkele originele ideeën die de kijker toch moeten aan het lachen brengen.

Bovendien zou Woody Woody niet zijn moest ook de het camerawerk, de setting, de kleuren en de muziek niet uitstekend zijn. Naast de vele Italiaanse liedjes is de instrumentale versie van de evergreen "When your lover has gone" passend ingelast.

Geen meesterwerk en zeker niet Allen's beste, maar er toch heel wat plezier aan beleefd, ongetwijfeld meer dan de gemiddelde scores zouden laten vermoeden.

Al bij al een leuk filmje, maar dat was het dan ook.

Woody Allen speelt opnieuw zichzelf. In zijn vorige films was dat misschien nog leuk, deze keer is het echt wel ENORM irritant en ergerlijk. Dat neurotische gebazel hebben we echt wel gehad zou ik zeggen. Niet meer grappig!

Verder werd er enorm slecht geacteerd, door bijna alle hoofdpersonages. Het was alsof ze een toneeltje aan het spelen waren, overacting.

Over het zingen in de douche op toneel weet ik niet wat te denken. Geniaal absurd of volledig bij de haren getrokken? Deze grap werd m.i. alleszins teveel herhaald.

De sfeerbeelden van Rome waren dan wel weer geslaagd, niet zo goed als die keer in Parijs, maar toch wel fijn om naar te kijken.