Midnight in Paris (2011)

Dan is Allen in de vetolking gewoonweg geslaagd. Kijk naar film-footage of foto's van Dali. Hij was in zijn gedraging (tenminste en public) behoorlijk clownesk. Datzelfde zie je ook terug in zijn kunst, wat je bij Dali gerust een weerspiegeling van zijn geest kan noemen.

Amerikaanse film over Parijs, een goede combinatie? Dacht het niet.
Hoeveel de Franse hoofdstad mij ook intrigeert, de naar pis stinkende steegjes, dakloze bedelaars en egocentrische Parijzenaren zijn bijzonder weinig aanwezig tegenover cliché's (o.a overdreven elegante vrouwen, te veel Baroque architectuur en kleinschalige jazz muziek). Alle hoofdpersonages en bekende Europese 'kunstenaars' worden irritant neergezet door post-celebs en zelfs Marillon Cotillard is barslecht in deze film. Ik denk dat Woody Allen een prachtig New York City kan vertonen, maar Parijs kent hij duidelijk niet genoeg. Hij brengt dan ook duidelijk het beeld voort dat rijke regisseurs of toeristjes die er verblijven voor een week hebben over Parijs. Dat stompzinnige deuntje dat bijna een vol anderhalf uur werd gedraaid krijg ik ook niet uit mijn kop.

Het is dan ook bewust een geromantiseerde versie van Parijs. Dat geldt al helemaal voor de historische versies van Parijs die we hier te zien krijgen.

Het New York uit Allen's films is net zo min realistisch.

Ok, wel. Dan is mijn mening dat geromantiseerde films over Parijs mij minder aanstaan dan films die Parijs nemen zoals het is.

ok

Excuse me?
Allen staat erom bekend dat hij zijn scenes zoveel mogelijk op locatie schiet en uiterst zelden decors bouwt. In sommige films kun je zelfs zien dat omstanders in de straat verbaasd toekijken. Hoe dat dan kan resulteren in een niet-realistisch New York..........

Het was een beetje kort door de bocht om alle films van Allen over één kam te scheren, in zoverre begrijp ik je reactie. Ik zie echter echt niet waarom op locatie draaien automatisch zou moeten lijden tot een realistisch beeld van een stad. Er zijn veel meer factoren die bepalen, of er in een film een realistisch dan wel een geromantiseerd beeld geschetst wordt, dan de huizen en straten die te zien zijn. Films als Bullets over Broadway, Broadway Danny Rose of the Purple Rose of Cairo staan met hun romantisering van New York toch echt niet zover af van Midnight in Paris.

Daarbij denk ik dat je ook niet in een arm wijkje (aka ghetto) in The Bronx of Queens moet gaan filmen als je een geromantiseerd NYC wilt neerzetten. Ik vind het gewoon een belachelijk "OOOH EUROPA OOOH PARIJS OOOOH KUNST EN ARCHITECTUUR OOOOH KUT DAT IK AMERIKAAN BEN" natte droom filmpje.

Dat je de film maar matigjes vindt, oké. Maar dit commentaar slaat echt als een tang op een varken. Bovendien, bij schuttingwoorden en grof taalgebruik haken de mensen de lezers en luisteraars af. Die overtuigen vrijwel nooit.

Oh nee, was ik vergeten.

Nee, maar gebruik ik grof taal gebruik? Dat soort taalgebruik wordt ook in moderne literatuur van bekende Vlaamse schrijvers als Herman Brusselmans, films en tv gebruikt voor zover ik weet.

Bij deze film slaat die kritiek inderdaad de plank mis. Idealisering van andere plaatsen en vooral andere tijden is toch juist het thema van de film? Er wordt zelfs op milde wijze de spot mee gedreven. Gil loopt met hopeloos romantische ideeën over Parijs en de jaren twintig rond. Wij zien Parijs en de jaren twintig min of meer door zijn ogen. Hij belandt op miraculeuze wijze in de jaren twintig en vindt het geweldig, maar ontmoet daar mensen die hun eigen tijd ook maar saaitjes vinden en dromen van het eind van de 19e eeuw. Kortom, zeg Allen, nostalgie is van alle (moderne) tijden en misschien is het heden wel niet zo banaal als Gil denkt. Bij een nostalgicus als Allen is dat natuurlijk ook als een vorm van zelfspot te verstaan. En ik geloof ook niet dat Woody het erg vindt om Amerikaan te zijn. Zijn liefde voor New York steekt hij niet bepaald onder stoelen en banken.

Tuurlijk niet, maar het ging vooral over de kijkers. Ik snap wat je wilt zeggen, maar het blijft echt vol stereotypes zitten.

Interessant uitgangspunt. Saai uitgewerkt.

Ik was op zoek naar een romantische komedie, iets wat lekker weg zou kijken. Bij het zien van de trailer was ik echt enthousiast om de film gelijk te kijken maar ik ben echt met héél veel moeite tot het einde blijven zitten.

Het verhaal en de personen werden naar mijn idee in het begin leuk weggezet. Totdat hij voor de 2e keer in die auto stapt vanaf daar ben ik beetje mijn interesse verloren.
De beelden waren prachtig en het idee vond ik leuk, alleen de dialogen vond ik enorm saai en dat is lastig want er wérd nogal wat afgepraat. Humor was ver te zoeken. Jammer want vond het idee leuk, had alleen wat levendiger gemogen.

Mja, het is toch allemaal een beetje net niet.

Het idee is leuk, de uitwerking niet altijd. Allen haalt bijlange na niet alles uit Parijs wat erin zit. Nergens echt een mooi shot, had toch echt wat meer tijd in gestoken mogen worden. Het losse, dromerige sfeertje zit er wel in, zeker in de scènes waarin Gil terug in de tijd gaat. De dialogen zijn wat te simpel om echt te behagen, wordt vaak nogal gemakkelijk gehouden. Acteerwerk is wel goed, begin Owen Wilson meer en meer te waarderen. Is toch het best in dit soort rolletjes. Marion Cotillard en Rachel McAdams zijn het vrouwelijk schoon van dienst, en twee leuke verrassingen. Adrien Brody is een toffe Dali, en ook erg tof om mijn recente crush Alison Pill te zien langskomen. Zit wel wat in m'n maag met het einde. Kon me de gehele film lang erg goed identificeren met Gil. In constante droommodus, hunkerend naar het verleden, bedwelmd in nostalgie. Snap niet waarom Allen het nodig vond om op het eind Gil doodleuk te laten verklaren dat we de neiging hebben het verleden onterecht op te hemelen en het heden toch niet zo slecht is. Beetje een bummer.

Nergens echt een scène die eruit springt, film kabbelde maar een beetje door, al zakte het ook nooit vervelend in. 3* dus.

Sluit ik me ongeveer wel bij aan, ik vond hem wel tof, opnieuw de toch niet ZO geweldig makkelijke opdracht om een film én romantisch én humoristisch én degelijk te houden.

Toen ik voor het eerst over de film hoorde, dacht ik 'Owen Wilson? Owen Wilson in een film van Woody Allen?' Maar nadat ik de film zag denk ik niet dat iemand anders meer geschikt voor de rol zou zijn geweest dan hij. Bewijst hier wel dat met een goed scenario hij van toch eerder flauwe komedies ook uit de voeten kan in dit werk (al doet hij denk ik niet zo gek veel anders dan in andere films, hier is het verhaal gewoon degelijker).

Hilarische 'cameo' van Adrien Brody ook!

Mooie film, vooral de jaren '20 beelden en bijhorende muziek zijn erg mooi.
De beelden uit de tegenwoordige tijd met die oervervelende kennissen, en irritante schoonouders van Gil zijn wat minder leuk.
Een film waarin zo'n beetje alle bekende schrijvers, muzikanten en schilders uit de jaren '20 voorbij komen.
Het is een soort "Back to the Future" maar dan anders..
Ook erg leuk dat Gil uit 2010 verliefd wordt op de mooie Adriana uit 1920, en dat hij op een rommelmarkt een heel oud boekje vind waarin Adriana iets over Gil geschreven heeft.
Helaas verliest hij haar uit het oog omdat ook Adriana terug naar het verleden gaat, in haar geval naar 1880, terwijl Gil's voorkeur naar 1920 uitgaat.
Ook erg leuk was die detective die Gil moest volgen in opdracht van schoonvader en die er op een gegeven moment ergens verloren bijloopt in de 19e eeuw)

Owen Wilson is heel erg geschikt voor de rol van Gil, heeft net een beetje die komische uitstraling zonder ergens flauw te worden

Uitstekende film waarin een Hollywoodschrijver met zijn verloofde in Parijs is, waarbij hij zich 's nachts in het Parijs van de jaren 20 bevindt. Grappig, charmant en een origineel en fantasievol verhaal waarbij de vele historische personen een leuke plek innemen. Een prima cast en wederom een voorbeeld dat Woody Allen New York niet nodig heeft om een goeie film te maken. Een bescheiden 4.0 sterren.