Everyone Says I Love You (1996)

dat ik hier nog nooit van gehoord had zeg! echte Norton-fan, blijkt wel weer

Veel zingen, iets wat je niet veel meer ziet in films. In deze toch nog vrij recente film. Norton heeft niet zo' n hele grote rol hoor.

Wat een baggerfilm, je zou denken dat het een musical is, maar nee. Er wordt afentoe gezongen. Behalve wie het goed zongen was Tim Roth en de mensen in het ziekenhuis en dansgala Nou, kop van Julia Roberts is ook niet aan te zien. Slappe hap! 2* voor degene die in de film konden zingen.

Heerlijke film die absoluut tot Woody's beste behoort. Heel hard om kunnen lachen. De zang is over het algemeen vrij waardeloos en liedjes zijn allemaal hetzelfde, maar past precies in de moddervette knipoog naar de studio musicals van de 30s die deze film ondere andere is. En Woody heeft een hele aardige Groucho Marx up his sleeve. 4*

Ik kon me niet vinden in deze film. Ik had hem gekocht met de vage gedachte: 'Omdat Alan Alda er in speelt.' Wat heb ik ontzettend veel spijt van die beslissing...
Ik ben geen fan van Woody's werk.

Drew Barrymore, Julia Roberts, Edward Norton, Goldie Hawn en Alan Alda zijn toch wel de grote blikvangers, dat is wel waar, maar helaas kunnen zij deze film niet redden.
Heel erg jammer.

De film viel me erg mee, ik vind het zelfs een erg leuke film.
De poster, de recensies en en het gemiddelde maakten me aanvankelijk weinig benieuwd.
Het is een afwisselende film. Weinig diepgang, maar luchtig leuk.
De liedjes vond ik niet storend aanwezig. Er zijn betere musicalfilms ja, maar in deze film zijn de liedjes meer een luchtige toevoeging dan integraal en broodnodig onderdeel van de film. Dus een echte musical zou ik het niet noemen.
Leuk om Allen eens te zien rondbanjeren in Europa.

Een hele leuke film van Woody Allen met een knipoog naar de zoetsappige musicals van meer dan 50 jaar terug.
Dat stukje aan de kade in Parijs, geweldig! Een prachtige persiflage op An American in Paris. Ook die prachtige beelden en komische ontmoetingen in Venetie, waren om van te smullen!
en 4.0*

Ik vond het maar matig. Eigenlijk op geen enkel punt interessant. Was nauwelijks sprake van een verhaal, een stuk te veel personages, vond het ook nergens echt lief worden, en ook nergens grappig. Maar het keek wel vermakelijk, alhoewel ik weinig meot hebben van musicals. 2*

Everyone Says I Love You stelt heel weinig voor. Problemen had ik logischerwijs met het musical aspect van de film, waar ik bij voorbaat een hekel aan heb. Maar het grootste probleem had ik wel met het feit dat het allemaal zo weinig voorstelt. Feitelijk is het verhaal niet interessant genoeg om in een film te verschijnen. Stuk voor stuk saaie karakters, het is bijna als een mislukte The Royal Tenenbaums. Woody Allen heeft in ieder geval veel beter gedaan.

Film is niks meer dan een klucht, maar het is wel heel leuk om Drew Barrymore en Edward Norton (!) te horen zingen. Maar verder niet bijster interessant.

Wel verouderd al voor een film uit 1996.

1 punt voor de dans op die kade en 1 punt voor de jonge Nathalie Portman. Verder kon de film me niet echt boeien.

Moet zeggen dat ik hier nou niet echt warm voor loop. Everyone Says I Love You bevat wel een hoop aardige Woodyeske scènes en humor, maar is over het algemeen mij te plat. De personages die de revue passeren wisten me niet erg te boeien en zelfs een in Venetië ronddolende Woody kon me niet charmeren. De muzikale intermezzo's zijn aardig op zich, niks mis mee, maar ook hier ging het hartje niet sneller kloppen. Wat overblijft is een aardige film, die mij toch te karikaturaal blijft en nergens echt scherp wil worden.

(Overigens wel een heel modieuze film, want zo'n tien jaar later is dit al echt een zichtbaar tijdsdocument. Woody is trouwens telkens de stabiele factor, met zijn ingestopte blouse in hangende broeken, ronde bril en kale kruintje!)

Na twee jaren weer eens herzien. Het blijft een vermakelijke film met af en toe wat saaie stukjes erin. Maar sommige scenes zijn weer zo briljant gevonden ( de doden die herrijzen en gaan dansen!) dat de film weer van mij een 4.0 krijgt. Het is en blijft een Woody Allen creatie, maar niet één van zijn besten

Lijkt me een leuke film met een top cast

Het eerste dat we te zien krijgen is een flinke over-the-top musical scène. Natuurlijk met veel knipogen, maar toch moest ik even slikken; moest ik hier een hele film naar kijken? Maar als we na het openingsnummer de verteller horen kon ik opgelucht adem halen; dit is weer door en door Allen. Hij heeft het verhaal weer erg goed voor elkaar; een groot gezin plus exen en geliefden en ga zo maar verder. Met een enorme cast kwamen alle geweldige personages tot hun recht en was het weer een schitterende Allen, met hilarische dialogen en hier en daar een erg mooi moment, zoals de hele mooie eindscène.

Echte hoofdrollen zijn er verder niet, maar de film staat bol van de leuke bijrollen; een schattig rolletje voor Edward Norton, leuke optredens van Julia Roberts en Tim Roth, en zelfs nog een piepjonge Natalie Portman. Een acteur die altijd fantastisch is in Woody Allen's films is Alan Alda, en ook hier weer van zijn optreden genoten. En we hebben natuurlijk Allen zelf, geweldig als altijd. De verteller (DJ) vond ik eigenlijk het minst goed spelen, maar het stoorde verder niet.

Het probleem ligt in het feit dat het een musical is, en dat is niet echt mijn ding. Af en toe vond ik het wel grappig met de oubollige dansen erbij, maar over het algemeen waren het momenten die ik graag wou skippen. Natuurlijk is het wel grappig om alle acteurs eens te horen zingen, maar dat was ook niet heel goed natuurlijk. Volgens mij zongen ze wel allemaal zelf, op Tim Roth na als ik 't goed heb. Het soort van themamuziek vond ik dan wel weer mooi, I'm Through With Love. Ik wist dat ik 'm ergens eerder had gehoord. Was het Diane Keaton in Annie Hall? Toen wist ik 't weer, Marilyn Monroe in Some Like It Hot. Dus ik snuffel tussen mijn elpees en zet toch nog even die lekker oude zoete muziek op om de filmsfeer erin te houden, maar dit heeft allemaal vrij weinig met de film te maken natuurlijk.

In mijn ogen weer een hele geslaagde Woody Allen, met een hele mooie sfeer, goede acteurs en weer fantastische personages en dialogen, weer zo eentje waar ik flink van kan genieten, maar ik knap toch een beetje af op het net wat te hoge musicalgehalte. Daardoor moet ie net een halfje inleveren, dus kom ik op een

3,5*

Grotendeels met AddictedToMovies eens, toen ik de opening scene zag zat ik met de zelfde gedachte, maar gelukkig kreeg de film al snel weer behoorlijk wat Woody Allen invloeden in zich waardoor de film toch een stuk aangenamer werd.
Vind het erg creatief van Woody dat hij probeerde eens wat musical invloeden in zijn film te krijgen en hier goed in slaagt.
Natuurlijk zoals eerder gezegd met een knipoog naar oudere films toe maar toch een geslaagd project in mijn ogen.
Het plot was weer helemaal Woody Allen achtig met alle relatie prikkelingen en alle leuke misverstanden, het musical gedeelte voegde niet echt iets speciaals toe maar liep het plot (gelukkig) ook niet al te veel in de weg.

Kortom: Leuke Woody Allen film, niks bijzonders maar zeer zeker erg vermakelijk om naar te kijken!

3,5 sterren.

Ik word gewoon zo blij van een film als deze!

Een ode aan de musicals van weleer en Allen schroomt niet om het er allemaal tegenaan te gooien: personages die spontaan in gezang uitbarsten, ziekenhuispersoneel en patiënten die al dansend door de gangen buitelen, een meisje dat over haar verliefdheid zingt alleen op haar kamer, romantische onderonsjes op een dakterras in NY of een feeëriek verlichte binnenplaats in Venetië, overdreven aanzwellende muziek bij een kus..

Maar wel op de Allen-manier natuurlijk, met veel geouwehoer tussendoor, een hoop geharrewar in de relaties en met leuke visuele vondsten, zoals de dansende etalagefiguren, de zwevende Goldie Hawn en de geesten op de begrafenis van de opa. Het enige dat een beetje mist zijn echt spitsvondige dialogen, maar dat is meer omdat ik die zo kan waarderen dan dat het een kwalijk gemis is in een film met deze opzet.

Dat mensen die een grondige hekel hebben aan films met zoetsappige zwijmelliedjes niet zo gecharmeerd van het idee zullen zijn kan ik wel begrijpen, maar Allen zet het allemaal zo dik aan dat niemand de vette knipoog naar knullige oubolligheid kan ontgaan. Ook het feit dat geen van de acteurs echt mooi kan zingen sluit hier wat mij betreft zonder problemen bij aan.

Het is allemaal lekker truttig op een grappige manier en daarnaast ook nog erg sfeervol met Central Park in de sneeuw en Parijs bij nacht. "Through With Love"? Niet na deze film!