Manhattan Murder Mystery (1993)

Thriller verhaaltje werkt bij Allen goed als de schwung er is, volgens mij. En die is hier zeker. De wisselwerking tussen Allen en Keaton, het steeds grotesker worden van het mysterie, en Allen's rol hierin.

Rokkenjager: Grappig, vond het handheld werk hier soms juist enorm fijn, bijna documentair (iets wat je wel vaker bij Allen ziet, al helemaal in Deconstructing Harry).

Mwa, ik weet het niet. Ik ergerde mij daar iig echt kapot aan. Het kwam allemaal behoorlijk amateuristisch over. Alsof de cameraman paar keer over iets struikelde .

Ik kan mij overigens weinig films van Allen herinneren waarin handheld een (grote) rol speelt?

Deconstruction Harry meen ik het me toch in te herinneren, en in veel scenes in de appartementen zit handheld werk (en dat zijn er nogal wat in Allen's cinema). Valt niet altijd op, in Manhattan Murder Mystery is het hier en daar vrij expliciet en zie je de personages in kleine ruimtes ook echt vlak langs de cameraman heen lopen. Ik vind dat persoonlijk vaak juist fijn.

Een vergezochte 'whodunit' als basis die ook nog erg traag op gang komt. Het wordt nergens echt spannend. Maar wat heb ik ontzettend gelachen om de grappen van de neurotische Allen.

''I'm a world renowned claustrophobic.''

De humor maakt de score.

Haha, het moge duidelijk zijn dat ik hier een overdosis aan geweldige Woody Allen-films had, en daardoor een vleugje kritiek erin probeerde te verwerken. Maar na herziening, ik had zin in wat lichts na enkele zware Bergmans, verdient dit toch sowieso een halfje erbij. Het is niet zozeer het moordplot dat de film zo leuk maakt, maar vooral de relaties onderling kwamen ditkeer goed uit de verf: het op zoek gaan naar avontuur, het ouder worden, het saaie huwelijk, potentiele minnaars die op hun beurt weer hun neuroses hebben, I love it! Erg leuk dat Allen weer samenwerkt met zijn oude schrijfmaat Marshall Brickman, en ook ben ik erg blij dat Diane Keaton weer van partij is. Ze is niet (meer) zozeer een lust voor het oog, maar gewoon een fijne actrice en stukken beter dan Mia Farrow, die nog best wel eens een zwakke schakel is in (Allen's) films. Enkele puntjes waar er net iets te geforceerd een dialoog tot stand komt, of een vreselijk opgezette filmzin die verwijst naar films uit de ouwe doos, maar dan moeten we in het achterhoofd houden dat Woody zichzelf nooit zo serieus neemt. Wel moet ik zeggen dat ik bij bijna al zijn jaren '80 en '90 films me vreselijk stoor aan de costume design. Het is misschien maar een detail, maar die vreselijke mode voor vrouwen (die herenjasjes met die soepjurken eronder!) blijft voor mij een struikelblok, terwijl ik toch echt niet zo van de mode ben. Maar heerlijke Allenisms over Wagner en neuroses maken dit weer dik goed, en heb ik weer echt ouderwets kunnen genieten van een film!

3,5*