To Rome with Love (2012)

Deze film ben ik gaan bekijken omdat ik zelf in Rome ben geweest, en een feelgood-movie met Rome als thema en locatie stond me wel aan. Na het bekijken van deze Allen-productie valt op dat de stad toch wat ondergeschikt is gemaakt aan de verhalen. Jammer: daar had veel meer uitgehaald kunnen worden. Alhoewel de beelden en locaties in deze film mooi zijn, zijn ze niet benut om het verhaal nog sterker te maken. Een verhaal, dat verschillende mensen en verhaallijnen herbergt, zodat we dat in meer romantische films/komedies zien. Over het algeheel vond ik de verhalen vermakelijk, maar sommige plotlijnen waren onnodig/draafden wat te ver door. Hierdoor is mijn algehele beeld van de film niet ontzettend positief, ondanks de paar leuke plots die wel leuk waren om naar te kijken.

Het verhaal van Benigni is leuk, omdat het aantoont hoe beroemdheid soms in zijn werk gaat, en vraagtekens stelt bij het feit of beroemdheid nu wel echt iets is om naar te streven. Hoewel Benigni geknipt was voor zijn rol, draaft ie af en toe iets door, zoals in wel meer van zijn films.

Cruz als hoer vond ik matig. Bekende namen zijn niet altijd een garantie voor een geslaagd geheel.

Zo is Alec Baldwin totaal onnodig in deze film; zijn aanwezigheid is storend, alsof Jack ( Eisenberg) zelf geen geweten heeft. Woody Allen is redelijk vermakelijk, en de operadouche vond ik erg leuk gevonden, al wordt het concept op het einde wat uitgezogen.

Alleen Page acteerde echt overtuigend en was een fijn pluspunt aan deze film.

De mix van verhalen zorgde desondanks nog wel voor een redelijk geheel dat me de gehele speelduur heeft weten te boeien. Daarom een voldoende, 3*

Rome dus.

Waren z'n vorige film als promos voor de Europese steden, doet Allan er hier nog een schepje bovenop. Een échte ode aan Rome, getuige de licht absurde plotlijntjes die me de realiteit nog maar weinig te maken hebben. Allen toont Rome zoals de meeste mensen erover dromen, wat eigenlijk best leuk uitvalt.

Van de vier verhaaltjes vond ik die met Eisenberg het leukst. Die met de zanger was ook best geinig, het verhaaltje met Cruz iets saaier, die met Benigni vond ik veruit het minst. Vooral omdat het niet zo zorgeloos is als de andere verhaaltjes. De flauwe maatschappijkritiek drukt wat teveel op dit verhaaltje en haalt de angel er al snel uit.

Best een grappige cast, érg luchtig sfeertje, gezellige onzindialoogjes en vooral niks aan de hand. Dit zijn de Allen films die ik wel kan waarderen.

3.0*

Leuk, maar ik had er iets meer van verwacht.

Ik en mij vriendin hadden ons lekker voorbereid met een bak zelf gemaakte lasagne en een fles Chianti. Wat betreft de sfeer zit het helemaal goed. Je krijgt een mooie kant te zien van Rome en het ziet er allemaal heel gezellig uit. Camera gebruik was ook goed, net als als de warme filter die werd toegepast.

Wat betreft de verhalen was er niet echt een samenhang en ze waren allemaal niet even interessant. Zo was het verhaal Benigni niet erg boeiend en was het verhaal van de douchende operazanger leuk, maar te veel uitgemolken, waardoor die op een gegeven niet grappig meer was. Het verhaal van Eisenberg vond ik ook het leukst, alleen vond ik het jammer dat Ellen Page die rol vertolkt. Zij wordt volledig de hemel ingeprezen door de vriendin van Eisenberg, maar zij is alles behalve sexy en mist sexappeal. De rol van Baldwin was dan wel weer leuk.

Humor was aanwezig en ik moest af en toe lachen, maar af en toe was het ook te flauw, zoals Antonio die van zijn stoel af valt als ie zijn vrouw ziet lunchen. Woody Allen heb ik ook weer voor het eerst gezien in lange tijd, en het is duidelijk te zien dat hij in moet komen (of hij is het kwijt), want zijn acteerprestaties waren niet geweldig.

Door de mooie beelden, de sfeer, goede rollen van Baldwin, Eisenberg en Benigni en af en toe grappige momennten, toch een 3*.

Een film met enkele verhaallijntjes en die zijn niet altijd even goed uitgewerkt. Nochtans zat er veel potentie in. Het verhaal met Benigni is leuk gevonden, maar daar is ook alles mee gezegd. Het verhaal met Eisenberg en Ellen Page is wel boeiend. Al zijn de personages te oppervlakkig om echt te werken. Het grappigste is nog wel met Penélope Cruz. En dat met de operazanger viel ook nog wel mee.

To Rome with love mist alle chemie die we toch wel gewoon zijn in de Allen-films. De verhaallijnen hebben ook geen enkele link, buiten het feit dat ze zich in Rome afspelen. Gelukkig is Woody Allen een goeie regisseur om er een vrolijke film van te maken en eigenlijk van 4 luchtige ideetjes een langspeelfilm te maken. Ze zouden beter werken als kortfilm denk ik.

(Gezien op 15 oktober 2016)

Verhalen (4) mixen tot een leuke film. Het is niet iedereen gegeven, maar Woody Allen kan het wel.

Natuurlijk moet je ervan houden. Allen is top, maar dat niveau halen de andere acteurs niet allemaal.

Rome is een schitterend decor voor een film als deze.

Het mooiste verhaal is voor mij wel dat van Haley en Michelangelo. Dat toevalligheden een prominente rol spelen, bederven de pret niet. Toevalligheden bestaan en kleuren het leven.

Een film die je doet lachen, is goud waard. Wie zei ook weer dat een dag niet gelachen, een dag niet geleefd is?

"With age comes wisdom."

"With age comes exhaustion."

Allen had gerust een half uur uit de film kunnen knippen want de vele mindere scenes gaan ten koste van de leukere (de scenes met praatjesmaker Ellen Page, de commentaren van Alec Baldwin daarbij en de tenor in douche op toneel).

Woody Allen keek op naar Italiaanse regisseurs, en hier is hij er in zekere zin zelf een geworden. De camera rijdt Rome binnen, op zoek naar herkenbare toeristische plaatjes. Het is leuk dat het Colosseum ook eens van binnen uit getoond wordt. Ook de Italiaanse muziek is zeer bekend.

Vier verhalen zijn dooreen gemonteerd zonder enige overlapping. Ze spelen zich alle vier in de Eeuwige Stad af, en hebben allemaal iets te maken met roem - toevallig een anagram van Rome. Het eerste en het laatste verhaal zijn elkaars tegendeel. De zingende begrafenisondernemer heeft een talent, maar wil niet beroemd worden. Roberto Benigni speelt iemand zonder talent die wel z'n vijtien minuten roem beleeft. Penélope Cruz is een plaatselijke beroemdheid bij de mannelijke bevolking, zij het onder verschillende namen en identiteiten.

De mooiste rol is voor Ellen Page, die een overenthousiaste pseudo-intellectueel speelt. Ze doet aan name dropping. Ze dweept met beroemde namen en kent een handvol citaten van buiten om de indruk te wekken dat ze er alles van af weet. Ook Alec Baldwin heeft een bijzondere rol als een soort ingebeelde vriend die overal commentaar op geeft als de cynische versie van een Grieks koor. Typerend zijn de kwinkslagen over freudiaanse psychologie. De komisch-erotische verhaaltjes bevatten verwijzingen naar de Decamerone. De regisseur wilde de titel "Bop Cameron" gebruiken, maar dat vonden de producenten te moeilijk. Caned Rome had ook gekund.

Een vrij luchtige speelse film met de stad Rome als rode draad doorheen alle verhaaltjes. Een mozaïekfilm ook, maar de verhaaltjes hebben niet echt invloed op elkaar of komen niet met elkaar in aanraking. Vreemd en absurd bij momenten. Neem nu de plotseling beroemde Leopoldo die van geen hout meer pijlen weet te maken nadat hij wordt behandeld als een wereldster.

Het meest interessante verhaal vond ik dat van het gehuwde koppeltje dat elkaar kwijt raakt. Elk afzonderlijk creëren ze nog een aparte verhaallijn. Maar ook de zingende tenor vond ik wel leuk en dan springt die douchescène op het podium wel uit het oog.

Woody Allen slaagt erin alle verhaaltjes mooi te combineren in een prima montage en cinematografie. Het decor van Rome is dan ook de ideale partner om alles aan elkaar te lijmen.

Een vrolijke en leuke feel good film.

Met uitstekende rollen van Woody Allen met zijn grappige droge humor en Roberto Benigni die ook gewoon weer uitstekend speelt en is gewoon een sublieme en zo sympathiek spelende acteur en ook weer in deze film, met zijn fantastische humoristische manier van acteren.

Een prima spelende cast.

Met grappige verhaal lijnen, wel is de film,op sommige momenten iets langdradig.

Wel met mooie opnames van Italië de stad Rome.

Een prima film.

Tof.

Ik ben Woody Allen de laatste maanden best gaan waarderen. Lichtvoetige films zoals deze met charme brengen: het is een talent. Dat zowat elke film een doorslagje is van de vorige, maakt bijna niet uit, want Allen komt daar op één of andere manier mee weg. De typetjes, de humor; het blijft meestal frivool genoeg. Zo ook hier. Met Jesse Eisenberg, die ik zelden goed af kan, in een rol die hem geweldig ligt. Leuk.

3