De Regels van Matthijs (2012)

Echt een ongelooflijk aangrijpende documentaire. Menselijk, schrijnend en heftig zijn de woorden die in me opkwamen na het zien van de docu gisteravond. Ga niet snel met een brok in m'n keel naar bed toe na het zien van een film of docu maar dat was na het zien van De Regels Van Matthijs dus wel het geval. Heb diep respect voor de regisseur dat hij zo'n persoonlijke inkijk heeft durven geven.

Knap document waarmee de herinnering aan een vriendschap levend wordt gehouden met een invoelende cinematografie, maar waarbij genoeg afstand wordt gehouden tot Matthijs zelf. Het levert een ontroerend beeld op van een man met hoogfunctionerend autisme die gevangen zit in zijn eigen starre wereldbeeld. Het knappe is dat Marc Schmidt geen partij kiest. Het zou zo makkelijk zijn om de instanties aan te vallen op de fouten die zij hebben gemaakt, maar daar gaat helemaal niet over.

Wat mij betreft toont deze film de complexiteit van hoogfunctionerend autisme en hoe ontzettend moeilijk het is om je staande te houden wanneer juist het aanpassen aan de wereld de handicap vormt. Matthijs wordt middels zijn merkwaardige eigenaardigheden als een volstrekt authentieke persoon en ik ben blij dat we hem via deze weg ook een beetje hebben leren kennen.

Prachtig in beeld gebracht hoe vergaande systemen bedoeld om grip te krijgen op deze wereld, er voor zorgen dat hij zelf alleen maar vaster komt zitten in een web van regels en logica. Diezelfde logica dreef hem er toe om te doen wat hij gezegd had.

4.5

Een van de betere docu's die ik ooit gezien heb. Vertederend, maar ook snoeihard, met heftige emoties, maar toch telkens weer die lach van Matthijs die zich over alles verbaast en telkens gniffelt.

Ik identificeer me met hem, heb geen stoornis uit het autistische spectrum, maar voel hem aan. En met mij waarschijnlijk velen; het gevoel soms niet begrepen te worden, door de overheid gekleineerd te worden of door je eigengereidheid in vervelende situaties terecht te komen.

Sterk gefilmd door Schmidt, klinisch, vaak dicht op Matthijs' gezicht, maar heel eerlijk. De opgestapelde formulieren en overige verzamelingen zijn indrukwekkend. De ogen van Matthijs stralen net zo makkelijk als dat ze pijn doen en hem tot dwaze daden zetten. Zijn omgeving is waarschijnlijk op van het helpen en zijn eigen wereld is toch de beste... Hij begrijpt het allemaal en met dat begrip besluit hij dat deze wereld niet de zijne is. Dit zal ik niet snel vergeten. 4,5*

Indringende docu over de autistische jongeman Matthijs die van zijn woning een complete puinhoop maakt. Door een of ander voortslepend waterrecycling-bouwproject van hem raakt hij in de clinch met de woningbouwvereniging en wordt zijn gemoedstoestand steeds slechter.

De docu is opgenomen door een jeugdvriend van Matthijs, maar het bijzondere is dat de relatie tussen filmmaker en hem verder nauwelijks uitgediept wordt. Er wordt ook geen partij gekozen voor wie dan ook. Alles staat in het teken van hoe hij leeft en welke moeilijkheden hij ondervindt door zijn autisme en welke gedachtegangen hij heeft. Dat laatste gaat behoorlijk diep, misschien wel te diep om als kijker geboeid te kunnen blijven. Maar buiten dat minpuntje blijft een ijzersterke en vooral beklemmende docu over.

Best aardige docu, komt allemaal heel naturel over. Maar is verder ook niet beter dan een gemiddelde Zembla aflevering. 3*tje

Je kunt je afvragen hoe oneerlijk het is vanuit het oogpunt van die instanties Vanuit die instanties gezien is het ongeveer zo: Hij vernielt een huurhuis en doet dat al zeven jaar. En dat mag niet. Dan loop je de kans om uitgezet te worden. Hij doucht bij de buurvrouw (waarschijnlijk zonder dat ze dat weet) omdat hij dat in zijn eigen badkamer door zijn toedoen niet meer in kan. Hij laat geen mensen binnen die zijn verwarmingsketel reparen. Er zijn mensen die na zijn uitzetting naar hulp zoeken voor 'm. Hij heeft een vader die om 'm geeft en als die het niet meer aankan is er een plek waar hij hulp kan krijgen.

Het probleem is dat Matthijs moeite heeft met interpreteren van signalen. De meeste mensen voelen veel beter aan wanneer het echt fout dreigt te lopen. Matthijs kan er niet mee omgaan. Deze zaak is veel ingewikkelder dan eerlijk/oneerlijk. Matthijs kan niet met de wereld omgaan en de wereld niet met Matthijs. Dat is triest. Dat plattelandshuisje in Groningen van NarcissusBladsp. is nog het beste idee. Ik heb als jongen daar een aantal jaar gewoond en daar woonden ook een aantal Matthijs-achtige types en dat ging voor zover ik dat kan beoordelen wel beter dan in deze film.

Juist dit allemaal brengt de film behoorlijk sterk in beeld.

3.5*

Kijk dan mag ik al stemmen! ik ben zelf ook een autist.. en ik herkende veel in zijn strijd.

Zijn gevoelens van onbegrip, woede, frustratie, onrust, en het alleen zijn..

4 1/2 ster

Beklemmende, maar bovenal intrigerende docu.

Opvallend hoe rustig Matthijs reageerde na de rechtzaak. Ik verwachtte dat hij de boel kort en klein zou slaan.

Zwaarmoedig, met tussen neus en lippen door zwarte humor. Die planten in de woning van Matthijs ook, die telkens zijn hoofd kietelden.

Het heftige einde was helaas onvermijdelijk.

Altijd lastig om sterren uit te delen aan docu's. Ik houd het op een kleine 3,5*

Mooi hoe je langzaam in Matthijs' hoofd kruipt en je er na een tijdje op betrapt dat het wegwerken van de pijpen toch wel echt belangrijk is!

Ondanks de verwachting komt het einde als een mokerslag binnen.

DIk 4*

Tijdens het doorzoeken van de 'beste films van 2013' kwam ik De Regels van Matthijs (2012) tegen. Nooit van gehoord. Matthijs is autistisch en zijn wereld stort in wanneer langzamerhand steeds meer blijkt dat hij uit zijn woning gezet zou kunnen worden.

In de eerste instantie was 'De Regels van Matthijs' voor mij een interessante docu, verrijkend in de zin dat het inzicht biedt in de belevingswereld van iemand anders, eens temeer omdat het gaat om een minder alledaags persoon als Matthijs. Toen ik er eenmaal inzat echter kwam een grotere verbazing zodra Matthijs voor het eerst zijn huis verliet. 'WTF! News Café? Bakker Bart? Gedempte Zuiderdiep? Dit is Groningen!' (waar ik de afgelopen 13 jaar heb gewoond en sinds Augustus weg ben). Het is gek, maar dat bracht het geheel toch dichterbij, de wetenschap dat dit niet ergens ver van je vandaan speelt, maar letterlijk om de hoek, zonder dat je daarvan bewust bent.

Toen het moment aanbrak dat Matthijs inderdaad uit zijn woning werd gezet, werd mijn verbazing nog groter toen ik zag waar ze hem onderbrachten, de Populierenlaan in Selwerd, een paar honderd meter van mijn oude huis, waar ik 8 jaar lang elke dag langs fietste. Sometimes life imitates art, but this was art invading life, althans, zo voelde het op dat moment.

'De Regels van Matthijs' is een indrukwekkend document dat mij toch even verslagen achterliet, en vooralsnog gratis te bekijken op Uitzendinggemist.

Zo hebben we allemaal andere manieren om bij een film uit te komen. Ik ben hem gaan kijken omdat ik op een ander forum las dat mensen zich erin herkenden. Nu lees ik hier hetzelfde. Film lijkt een mooie weg te worden voor mensen om herkenning te vinden en door te geven aan anderen hoe zij de wereld zien? Een snellere en lagere drempel ook dan met folders en dergelijke.

Ik ben blij dat er niets van autisme in de titel staat. Er zijn nogal wat vormen van en ook al zou je van elke vorm een film maken, is nog elke persoon anders.

Verder is deze documentaire gemaakt vanuit een ik-plof-met-mijn-camera-in-jouw-leven-en-we-zien-wel-waar-het-schip-strand idee. Matthijs heeft een vriendschappelijke relatie met de cameraman en dat maakt het al wat makkelijker voor hem om hem toe te laten. Het is wel te merken dat er veelvuldig is gesproken over de ‘regels’ voor het maken ervan. Mathijs zoekt hier in het begin ook nog letterlijk bevestiging voor.

Herkenbaar voor mij (als ik het dan ook nog even persoonlijk mag maken) is te horen dat Matthijs het prettig vind dat de non-verbale communicatie van zijn cameraman gemakkelijk te lezen is. Dat wekt vertrouwen. Ik denk dat de mensen met autisme in mijn leven hetzelfde van mij vinden. Al houd ik me niet aan hun regels, via die weg is communicatie toch vaak mogelijk. Ook denk ik Matthijs een keer te hebben gezien, maar dat zal vast een keer op tv zijn geweest.

Terug naar de docu: wat een puinzooi daar! Waren zijn hulpverleners voor het opruimen ervan aan het einde van hun Latijn en zien we nu het gedeelte waarop uitzetting volgt i.s.m. woningbouwvereniging? Vanwege de filmmethode krijgen we geen nadere dossierinformatie en krijgen we alleen te zien wat er in het heden gebeurd. Ik moet zeggen dat ik wel een stukje diepte mis in het verleden van Matthijs.

Zeer *** voor hem dat het zo gelopen is.

3*

Aardige documentaire, die vooral de hoogte wordt ingegooid door de persoon waar het over gaat. Matthijs is een boeiend persoon, die net even anders denkt dan de "normale mens" en dat brengt hem langzaam maar zeker in steeds grotere problemen.

Iedere autist is anders, maar allemaal hebben ze wel moeite als het te druk of te veel wordt en dat zie je hier ook goed terug. De woede-uitbarstingen van Matthijs, zijn echt behoorlijk heftig en opvallend om te zien hoe rustig die personen daarbij blijven, waarbij je ook duidelijk kunt zien dat het niet de eerste keer is dat zoiets gebeurt.

Het is een triest verhaal, waarbij de regisseur het geluk heeft dat zijn vriend een erg interessant persoon is en het verhaal een opvallende, maar verwachte wending kent. Maar het camerawerk en de regie zelf is verder verre van indrukwekkend. Al met al wist het wel behoorlijk te boeien.

3,0*

Interessante film over Matthijs een autist die zijn huis als het heelal beschouwd en daar wil doen wat hem goeddunkt zoals verbouwingen waarbij water- en gasleidingen niet worden gespaard. Dit laatste tot zorg van de woningbouwvereniging. Ook tamelijk bijzonder is dat de hoofdpersoon alle gesprekken opneemt en archiveert en er een eigen kalender op nahoudt.

De documentaire is sober en volledig gericht op Matthijs, persoonlijk vind ik het jammer dat we geen psychiater aan het woord horen over de stoornis van hem. Het einde vind ik mooi, hoe cru misschien ook, en gepast.

Terecht veelgeroemde documentaire van regisseur Schmidt over zijn autistische vriend Matthijs die in de clinch ligt met zijn woningbouwvereniging naar aanleiding van zijn zonder toestemming uitgevoerde werkzaamheden aan de geiser. Matthijs is een uitermate intelligente en aantrekkelijke man, maar zijn waarheidsbevinding botst met de realiteit en de instanties.

Uitermate warm portret van een vriend en Matthijs geeft een helder beeld van zijn denkwijze.

In de vier maanden tijd dat deze documentaire is gefilmd loopt de hele zaak gigantisch in de puin en het gebeurt me niet vaak, maar de tranen knallen je hierbij uit je kop.

Indringend en indrukwekkend, het zijn de woorden die vaker vallen bij deze bijzondere docu. Bijzonder, omdat het verhaal van Matthijs slechts vanuit hem zelf wordt verteld: geen hulpverlener of familielid komt haast aan het woord. Dat is dan ook niet nodig: de beelden van Matthijs zijn huis en de indruk die hij maakt zijn genoeg om als kijker de steeds uitzichtlozer wordende situatie op waarde te schatten. Zijn woede-uitbarstingen gaan daarbij door merg en been en het einde al evenzeer...

Njah.

Docu die valt of staat met de interesse in de hoofdpersoon, want met het onderwerp zelf is met al doodgegooid. Qua stilering hoef je ook niet veel te verwachten. Camera op een statiefje en filmen maar, veel functioneler dan dit vind je ze niet.

Jammer genoeg vond ik het onderwerp te weinig onderscheidend. Het is een triest relaas van één persoon zoals er honderden, zoniet duizenden zijn. Het is droef en tragisch, maar niet echt uitzonderlijk. De focus ligt misschien wel iets anders door de problemen met z'n huisje, maar dat is ook enkel een kapstok om nog maar eens de problemen van de autistische medemens aan op te hangen.

Een paar details zijn wel boeiend, zoals de datumnotatie die hij er op nahoudt. Een echte idiot savant lijkt het me echter niet, want hij biechtte zelf op de datum niet meteen in z'n hoofd te kunnen vertalen. Maar dat zijn toch wel de momenten die de docu nog een beetje boeiend maken. Ook het systeempje in z'n badkamer geeft een glimps van wat er zich afspeelt in het brein van zo'n man.

Verder vond ik dit teveel een persoonlijk drama, een gradatie erger dan wat er zich dagelijks op TV afspeelt (met mannen die de verbouwingen aan hun huis niet afkrijgen enzo), maar niet uniek genoeg om een hele docu aan op te hangen, vooral niet omdat autisme als onderwerp al zo vaak behandeld is.

1.5*