Django Unchained (2012)

Hij flikt 't hem weer hoor die Tarantino. Geniale film! Alles klopt gewoon in deze film. Verhaal dat van begin tot eind boeiend is, humor die fantastisch is (epische dialogen weer), fantastische beelden, sensationele score en natuurlijk een geniale cast. Toch zonde dat Waltz pas zo laat in Amerika doorgebroken. Al moet ik wel zeggen dat Foxx echt wel de show steelt.

Voor nu 4.5*, maar kan best nog 5* worden de volgende keer dat ik hem zie.

Is het Watts of Waltz

Denk het eigenlijk niet. Zijn rollen zijn erg eenzijdig. Wel erg genietbaar, maar daardoor niet erg dat hij niet al 40 jaar grote rollen heeft.

Helemaal mee eens,alleen vind ik dat waltz juist de show steelt!

Maar alle drie zijn ze Super!

Oef wat een cijfer tot nu toe, een must see, ook al hou je niet van Tarantino ( bedoel ik mezelf niet mee hoor ) Ga hem zeker binnenkort bekijken!

Gave film. Veel bloederige actie, interessante personages, en de introductie van het hoofdpersonage is erg gaaf. Samuel L. Jackson als vieze gluiperd is erg vermakelijk. Jammer dat die sherrif meteen doodgaat aan het begin, ik vond zijn manier van doen bijzonder grappig. De film is, hoe je het ook wendt of keert, erg discriminerend jegens negers maar slavernij wordt (zou wat zijn) nergens goed gepraat, waar die kritiek (van onder meer Spike Lee) vandaan komt mag Joost weten. Die scène met de KKK had van mij niet gehoeven, het grapje wordt erg uitgemolken. Tarantino's rolletje op het eind vond ik erg afleiden. Ook zakt de vaart wat in middenin de film. Desalniettemin een erg gave film. En eigenlijk is de helft van de film nutteloos in de zin van het plot, want de slavin wordt uiteindelijk toch vrijgekocht... Ging het erom dat ze 12.000 dollar wilden besparen?

Heerlijke "overduidelijke-tarentino"film. Hele film door met een glimlach op mijn gezicht zitten kijken en genoten van de vele monologen/dialogen die weer meesterlijk in elkaar zitten. Wat mij betreft kan deze film zich meten met Inglourious Basterds en iedereen die van laatsgenoemde genoten heeft, kan ik Django ook zeker aanbevelen.

Ik vond het vooral slechte muziek, in een Western, met verder allerlei Morricone en Cash, en dan ineens een paar keer hip-hop. Maar blijkbaar was dat een goeie keus omdat er vaak nigger wordt gezegd..

Goede film, zeker niet zijn sterkste. Voornaamste probleem is het nogal simpele plot dat mij niet kon boeien. Ook het acteerwerk was niet hoogstaand met uitzondering van Jackson.

Wel heb ik genoten van de humor en de cinematografie, het was allemaal mooi in beeld gebracht.

Ik heb me vermaakt maar daar is ook alles mee gezegd.

Fieuw dan ben ik niet alleen. Waar de soundtrack bij Tarantino's vorige films vaak intuïtief zeer goed en passend waren én de scènes subliem ondersteunden, is het bij Django een kakofonie en mengelmoes van alle genres die helemaal niet coherent waren noch bij de film passen.

Het was idd precies omdat er veel "niggers" en bijhorende slang in de film voorkomt dat rapnummers blijkbaar op hun plaats zouden zijn. Zoals op dezelfde manier 99 Luftballons bij Inglourious Basterds zou horen...

Nee bij mij geen :"Tarantino maakt alleen maar meesterwerken, dus ik geef zeker 4*".

Tarantino komt in een interview ook nog met wat psychologie van de koude grond:

'' I think people need to look at these things, that would be the beginning of healing If people dealt with it more’’ (3.00-3.07)

YouTube - Quentin Tarantino talks Spike Lee & Django Unchained 'That Little guy has to buy a ticket!'

Het woord ''nigger'' als een soort shock-therapie om blank en zwart nader tot elkaar te brengen.

Wat een grappenmaker die Quentin , alsof hij niet weet wat er in zijn eigen tot op het bot verdeelde land aan de hand is.

Louis Farrakhan verwoordt het een stuk beter...

Min. Louis Farrakhan to Dr. Boyce Watkins: 'Django Unchained': ?It?s Preparation For A Race War? - Hip Hop Enquirer Magazine, LLC - YOUR ONE STOP FOR EVERYTHING HIP HOP - hiphopenquirer.com

Hèhè, eindelijk weer eens genoten van een Tarantino na die laatste twee miskleunen. Grappige is dat deze film eigenlijk een re-run is van Inglourious Basterds, met wat rolwisselingen en thematiek wisselingen (Waltz nu de goede DiCaprio in de Pitt rol, maar nu de slechte) en WOII is ingeruild voor de slaverbij periode. DiCaprio is overigens 100% beter te pruimen dan die vreselijke Brad Piit in IB.

Van wat ik hier teruglees kan ik me vooral vinden in de de focus/aandacht en volwassenheid en goede density die Django Unchained heeft ten opzichte van de focus-op-dialoog voorgangers. Vond het vrij consistent en kan me nog niet zo vinden in de kritiek op scenario-onlogica.

Kan me goed vinden in de kritiek van Ramon K op de genre-mix van Heroic Bloodshed met Spagehtti, maar dit is wel de sublimatie van die twee. Tarantino houdt van beide. Ook in de soundtrack vond ik de afwisseling goed werken. Daarom me er niet aan gestoord.

Tarantino moet zelf wegblijven als acteur. En als ik me verbaas over Oscars is dat meer het feit dat Waltz blijkbaar een bijrol is, terwijl hij toch de film draagt en verrreweg de meeste tekst zal hebben. Naast lispelende Malkovich-imitaties leek hij ook wel een tweede Woody Allen in het bloederige Westen. Zal me niet verbazen mocht hij nog eens in een Woody Allen opduiken.

Mij erg vermaakt met deze Tarantino en ook nog met verbazing naar de grote niet-knipperende ogen van SLJ gekeken, Ongelofelijk.

En als Schultz enkel en alleen meegaat omdat hij iets van Siegfried in Django ziet, waarom zou ie Candie dan neerschieten terwijl D en B zich reddeloos in het hol van de leeuw begeven? Het enige belang dat ie heeft (D en B weer veilig bij elkaar brengen) helpt ie zo om zeep. En dat terwijl ie immer zo kalm en berekenend is

Hoe kan dat er dan bij jullie wel in gaan? Script zit me totaal in de weg voor een echt hoge beoordeling.

En wat is je punt?

't Is anders niet de eerste keer dat Tarantino zulke keuzes maakt. Bang Bang ... in een ode aan de martial arts film is natuurlijk veel logischer Ik dacht net dat Tarantino erom bekend stond een hoop bij elkaar ge mixen, dan is hiphop in een film over slavernij (is er een genre waar "nigger" zo'n prominente aanwezigheid heeft?) een voor de hand liggende keuze.

Je kunt het genre natuurlijk niet leuk vinden, dan heb ik dan weer met Tarantino's andere muziekkeuzes.

@Ramon K
De (zelf)opoffering van Waltz is best wel analoog aan het verhaal van Der Ring des Nibelungen toch? Dr. Schultz was een tamelijk rechtlijnig type dat geloofde in de afgesproken regels en het geschreven woord (meer dan een handdruk, een mondelinge overeenkomst of traditie). Om dat neer te zetten gebruikt Tarantino heel wat scènes. Hij is er wat houterig in, maar soit.

In eerste instantie kun je je al afvragen waarom Dr. Schultz zich niet van Django ontdoet nadat hij hem de gebroeders Brittle heeft aangeduid. Waarom zou hij een protagonist opleiden? Er moet iets in het verleden zitten, ook dat wordt af en toe gesuggereerd. De vaderlijke scènes tussen Django en Schultz bij het haardvuur (hij voedt hem), de Nibelungen die erbij worden gehaald etc. Het toppunt in deze 'karakterontwikkeling' is de scène waarbij Django een boer moet omleggen, waar zijn zoon bij is. Waltz speelt die scène behoorlijk sterk (zijn beste denk ik). Er zitten veel vader-zoon dingen in (in de Nibelungen: vader-dochter).

Volgens mij komen die ook in Candyland nog wel aan bod - de opoffering door Waltz is sowieso onlogisch als je bedenkt dat-ie er überhaupt aan begonnen is - maar in volkssages zijn dat soort dingen juist gemeengoed. Ook dit Django-verhaal is te beschouwen een 'zogenaamd historische overlevering - waarbij natuurlijk geen enkele logica geldt. Meer folklore.

Tarantino is weer wat onhandig om Schultz enig besef, inzicht en sociaal mededogen mee te geven (de flashbacks van d'Artagnan die wordt verscheurd door honden), hij heeft gewoon de pest aan Monsieur Candie - ook omdat die niet weet (feitjes dus! -> Schultz hecht aan feiten en geschreven dingen - dat was eerder al duidelijk geworden) dat Dumas zwart was. En omdat Candie zo'n allergie bij Schultz teweegbrengt vindt hij het belangrijker uiting te geven aan zijn irritatie (met in het achterhoofd vader-zoon) dan logisch te denken.

En het feit dat ze Candyland moeten binnenkomen met die Mandingo-toestanden is a) om Franco Nero even in beeld te krijgen en b) omdat de interesse van Monsieur Candie echt niet te winnen is als je een slaaf wil kopen (Don Johnson is van ander kaliber - dat is een keuterboertje) - die moet je prikkelen met Mandingo. Tenminste zo is het gescript. Geen hemelse vondst, maar ook niet iets waar ik me aan stoorde. Je hebt je toch ook niet gestoord aan alle anachronismen van zonnebrillen, beugelflessen bier en plastic bierafschuimers??

Waarin de film het zwakst vond was de beeldregie en houterig ogende cuts en scène-overgangen. Het oogde niet lekker en niet vloeiend. Altijd al wat last van gehad bij Tarantino. Lelijke zooms en rare scherptediepte die slecht werkte. Dit kan met meer gratie dan nu denk ik.

Nog nooit was de mix zo uit balans, het past totaal niet. Bovendien hou ik sporadisch best van goeie hip-hop, maar dat was hier duidelijk niet het geval.

'Bang Bang' was qua muziek veel passender, en onderwerpgerelateerd. Dat hier veel nigger wordt gezegd, betekent niet dat automatisch 'negermuziek' (om het even oneerbiedig te zeggen) passend is.

Heerlijke western die zowel sfeervol als verfrissend is dankzij een uitgekiende en moderne soundtrack.Alleen Tarantino durft en kan zoiets verzinnen.

Verder is deze "Django"snoeihard ondanks het feit dat er stukken zijn aangepast.

( stukje met honden bijv.) En de bloedspetters spatten om je oren kwa beeld en geluid.

Briljante rol van Samuel Jackson en ook Leonardo di Caprio zet overtuigend een sadistische

slavendrijver neer.Ondanks de dikke 2/5 uur verveelt de film nooit.

Smullen geblazen.

4*

Epische dialogen. Kenmerkend.

Genoten van Waltz en Samuel L Jackson.