Django Unchained (2012)

Ik houd behalve Pulp Fiction niet echt van Tarantino. Ik vind hem misschien zelfs de meest overschatte filmmaker, maar deze wilde ik wel graag zien (ook omdat ik vaak naar westerns kijk). De plot is opvallend rechtlijnig deze keer. Al met al vind ik het visueel en cinematografisch niet onwijs overtuigend. Ik krijg simpelweg niet de indruk dat het zich daadwerkelijk afspeelt in 1858 en dat is voor mij wel een voorwaarde. Hetzelfde heb ik soms met de muziek. Het klinkt te modern, al is die vermenging wel typisch Tarantino.

Ik heb ook moeite met het bloederige van de film. Een beetje kinderachtig vind ik het dat bij elk schot het bloed (dat er erg nep uitziet) alle kanten opknalt. Vooral bij dat shot waarin het paard van wit naar rood ging.

Vond het wel een leuke film en hij boeide me tot het einde, maar ik hecht meer waarde aan geloofwaardigheid dan aan veel woede en geweld.

Tarantino's zwakste film (Death Proof daargelaten).

Wat mij vooral opviel was dat de meester van de absurditeit en onvoorspelbaarheid zichzelf lijkt te gaan herhalen. Het voelt niet meer zo nieuw, en 'directed by Tarantino' lijkt niet langer garant te staan voor unieke cinema, maar vooral te betekenen dat we meer van de Tarantino-formule krijgen, meer van hetzelfde dus. Natuurlijk loopt elke artiest dat risico naarmate zijn oevre zich uitbreidt, maar alleen de besten slagen erin zichzelf op de top opnieuw uit te vinden. Dat revenge een dish is best served cold, wisten we van Kill Bill, ook al van Inglourious Basterds, en inmiddels weten we het helemaal dankzij Django, waarin QT voor de 3e maal op rij wraakmotieven aan zijn protagonist toekent.
Een ander terugkerend element is de verhaaltjesverteller, al dan niet bij het nachtelijke kampvuur: Bill-met-de-fluit in Kill Bill 2, Christopher Walken over het difteriehorloge, en Walz probeert 't met een Duits sprookje (maar de scene weet niet te fascineren en voelt daardoor ongemakkelijk). Ook de queeste naar de bad guy(s), een A-team-achtig poppenkastplannetje en de big shout-out voelt als een combinatie van Kill Bill en Inglourious Basterds. Een van de redenen dat ik die laatste hoger rate dan Django is dan ook dat dit alles in IB nog vers en nieuw was, maar in Django op het herhalen van een kunstje begint te lijken.

QT heeft de gewoonte de speelduur van zijn films op te rekken, maar tijdens de exorbitante 3 uur die Django nodig schijnt te hebben, merkte ik voor het eerst verveling. Waar alle eerdere QT's een hoge herkijkwaarde hadden door briljant gescripte en met panache geacteerde scenes, heeft Django maar weinig memorabels. De karakters zijn minder interessant, de dialogen minder scherp en de muziekkeuze is dubieus. IB had de Fassbender en Waltz scenes, Kill Bill oozde van de stijl en had voortreffelijke Caradine-monologen, True Romance blonk uit met de Sicilians, Reservoir Dogs was gewoon heerlijk brutaal en Pulp Fiction definieerde perfectie. Django, ik zou niet weten waar ik Django om ga herinneren. Dialogen als:

-Oh,you are one lucky nigger.

-You better listen to your boss, white boy.

-Oh, I'm gonna be walkin' in the moonlight with you.

-You wanna hold my hand?


waren er veel te weinig, en de humor was te vaak off: Ik snap QT's "sorry, I just couldn't resist"-neiging om de KKK als een club incompentente hillbillies neer te zetten, maar waar de oude QT dat zou hebben bereikt door een absurde situatie te schetsen, moest de huidige zijn toevlucht zoeken tot jaren '30 slapstick. Flauw en Tarantino onwaardig.

Bottom line: Django is zeker geen slechte film, maar naar Tarantino's maatstaven is het allemaal net-niet. En mensen moeten eens beseffen dat de enkele briljante momenten die Django bevat, nog geen briljante film maken, wat de online score doet vermoeden.

Ik wacht op het youtube filmpje waar iemand een compilatie heeft gemaakt van elke keer dat er 'nigger'' in de film wordt gezegd. En dan met zo'n mooie discussie/ruzie tussen de mensen in de reacties onder de video van mensen die het wel en niet vinden kunnen.

Helemaal mee eens! Meningen verschillen maar zo negatief zijn is

gewoon heel ongeloofwaardig. De film niet leuk vinden kan, maar zeggen dat hij slecht is?!

Quote hem nou niet... grotere spoilers kun je bijna niet geven. En @Micheltn dat was geen emotionele reactie, dat was gewoon de arrogantie van Waltz. Misschien had jij de film beter moeten kijken. En voortaan gewoon spoiler tags plaatsen, je hebt schijnbaar al de film deels verpest voor onder andere JacoBaco.

Waarom is iemand ongeloofwaardig wanneer diegene dit een slechte film vind? Dat moet je me dan toch eens uitleggen.

De film is slecht

Film wordt hier gemiddeld bijna precies goed beoordeeld. Scheelt 0,02

lol. Ja goed, ik voel me dan ook wel een beetje een schreeuwende in de woestijn.

Script? Amper op gelet tot het eind Daarvoor zijn te veel scenes te sterk.

Dan ben je inderdaad aan het verkeerde adres bij Tarantino. Die gaat wel vaker over de top en dan niet alleen met geweld. Ook in de dialogen.

wat een knaller, zelfs voor niet western liefhebbers

heerlijke overacting van sam jackson en dicaprio

ben geen tarantino superfan maar dit is gewoon een sterke actiefilm

Drie sterren: Waltz, Foxx en DiCaprio - een ster voor elk - tillen het niveau nog enigszins op. Verder een doorkijkfilmpje van 13 in een dozijn.

Straks bij DWDD zal Martin Koolhoven deze film bespreken. Via zijn review met drs. Daja ken ik z'n mening wel, maar misschien is het interessant voor anderen.

Vanavond eens kijken of dit wat is.

Mwa.

Wellicht ligt het aan het feit dat ik meer western had verwacht of dat dit geen ode is aan de spaghettiwestern maar aan andere cinema die ik niet ken, maar ik ben zelfs met gedempte verwachtingen lichtjes ontgoocheld.

Django Unchained neemt te veel tijd om een halfslachtig script te vertellen. Ik kan enorm genieten van de lang opgebouwde climaxen in de oude westerns, maar die hebben iets dat Django Unchained volledig mist: binding met de personages. Django is de saaiheid zelve en de film lijkt het te moeten hebben van enkele aparte scènes en Calvin Candie.
Het script mist tevens een lijn: de ontwikkelingen nemen onhandige bochten om te komen bij een eindpunt dat via een kaarsrechte weg bereikt had kunnen worden.
Een half uur korter had de film ook goed gedaan. De shoot-out in Candyland wordt goed opgebouwd en de uitwerking kan er nog mee door, maar daar had het moeten ophouden. Django en Broomhilda hadden van mij terug naar af gemogen, maar dat zal wel niet bij de ode horen, zeker?

Jamie Foxx is een behoorlijke miscast en komt stilletjes aan terecht in de hogere regionen van mijn 'Te mijden acteurs'-lijst. Hij acteert zoutloos (poging tot cool zijn, zeker?) en wordt moeiteloos overvleugeld door Christoph Waltz en Leonardo DiCaprio. Vooral die laatste is fantastisch. Ik heb er lang op gehoopt en uiteindelijk is het dan toch gebeurd: hem als slechterik. Dat doet hij ongemeen goed. Zijn nichterige voorkomen gecombineerd met de venijnige en denigrerende manier waarop hij telkens 'nigger' zegt is goud waard. Rollen als deze mag hij nog neerzetten, absoluut.
Verder passeren er nog een hoop bekende gezichten de revue: Samuel L. Jackson is nergens speciaal en Kerry Washington verveelt enorm met dat treurige smoeltje dat ze continu opzet.

Een westerngevoel ontbreekt ook. Af en toe passeert er wel eens een scène die de juiste richting uitgaat, maar Quentin Tarantino doet dan altijd wel iets dat mij een onbevredigend gevoel geeft. Of hij gooit er een onnozel stuk dialoog tussen, of hij laat rapmuziek(??) afspelen of weer iets anders. De komische insteek zal wellicht ook wel iets te maken hebben met één of andere referentie, maar slaat de bal meestal mis. De KKK-scène is ongetwijfeld het dieptepunt.
Positieve noten zijn er niettemin ook. Zo is de muziek (als het geen gezongen liederen of raprotzooi betreft) dik in orde - dankuwel, Ennio Morricone. Ook kostumering en dergelijke is genietbaar: het zorgt ervoor dat de westernsfeer uit Kill Bill nummertje 1 en Inglourious Basterds niet al te hoog boven de sfeer hier uittorent.

Bij vlagen goed, bij vlagen slecht.
3

De film was wel onderhoudend maar moet het een beetje hebben van de stijl van QT.

Als je voor het eerst een QT film kijkt is dat super, maar dit is al mijn derde of vierde en nu heb ik het eigenlijk wel een beetje gezien.

In alle QT films is het een beetje schieten en slachten op een stoer/dramatisch muziekje. Met 'slimme' trucjes om de vijand te verslaan. De sfeer tref je ook aan in het Wii spel 'House of the dead overkill'.

Deze film meer dan twee uur. Ik merkte dat ik hem een beetje aan het 'uitzitten' was.

Leuk film , genoeg humor ,actie en dialogen

Die Christoph Waltz, wat 'n acteur zeg , helemaal geweldig.

Als je dit zo'n slechte film vindt, waarom blijf je dan continu terug komen op dit forum met je gezeur en geklaag? Beetje raar dat je zo actief bent op een forum van een film die je slecht vindt

@Ramon K.

Klopt helemaal

Ik ben geen Tarantino fan, maar wat was deze film goed zeg! De muziek, de beelden en zeer sterke dialogen.

Waltz is toch wel 1 van de beste acteurs op dit moment, en ook de acteerprestaties van dicaprio en Foxx waren meesterlijk (wat ik vooraf van Foxx niet had verwacht).

Dikke 4.5*

Zo gek is dat niet, aangezien het een discussioneel zeer vruchtbaar topic is voor 'm. Lijkt me ook niet zo dat je alleen wil discussiëren over een film die je goed vindt, dat zou pas raar zijn.