Rush (2013)

Deze film is gewoon zeer goed.

Heb zelf bijzonder weinig met F1, maar Rush pakt je echt vanaf het begin.

Goed werk van Ron Howard, en uitstekende cast.

Vanaf het moment dat Max Verstappen in de F1 mee draaide kwam mijn nationalistische gevoel weer bovendrijven. Sindsdien volg ik regelmatig een wedstrijdje, en zag ik dat er tevens een film gemaakt was over 2 legendes: Lauda en Hunt. Vroeger veel over hen gehoord van mijn vader. De strijd, de passie en de spanning die erbij kwam kijken was weerzinwekkend. Beide konden elkaars bloed wel drinken, maar tegelijkertijd respecteerde zij elkaar door hun enorme drive en doorzettingsvermogen om de ander te verslaan en met de winst aan de haal te gaan.

De film schetst een zeer realistisch beeld van deze strijd. Onder aanvoering van 2 geweldige acteurs, laat Rush je soms naar adem happen van de spanning. De verschillen tussen hen worden direct duidelijk waardoor een aangename verdeeldheid heerste in mijn hersenpan. Want tja, plezier is minstens net zo belangrijk als winnen. Maar, je doet uiteindelijk mee om te winnen. Ik gunde het beide mannen enorm, en keek daardoor reikhalzend uit naar de finale. Deze was formidabel, en tevens het einde maakte diepe indruk, met de officiële beelden.

Karakters heerlijk realistisch uitgediept, boeiende randzaken, uitstekend acteerwerk, strak spannend verhaal, en een grande finale. Dikke 4,5*.

Ik heb niets met Formule 1. Misschien is dat ook wel de reden dat ik deze film nog nooit opgezet had, ondanks de hoge scores hier. Ik kon er niet verder naast zitten…

Rush gaat m’n herinnering in als een film met een nagenoeg perfecte pacing en een excellerende main cast. De speelduur van twee uur vliegt voorbij, mede omdat ik volledig meeleefde met zowel Hemsworth als Brühl. En dat verbaasde me haast, want twee grotere tegenpolen zul je niet snel tegenkomen. De macho, de womanizer en de levensgenieter die zichzelf geconfronteerd ziet met een bedachtzame streber, die bijna antisociaal lijkt, maar daardoor wel grootse ambities kan koesteren. Het personage van Hemsworth sluit naadloos aan bij het imago dat hij als acteur ook heeft, waardoor hij als geen ander in staat is een rol als deze te vertolken. Brühl verraste met zijn intense, krachtige acteerprestatie. Dit is de eerste keer dat ik hem écht zag uitblinken.

Verder verraste Ron Howard enorm. De man had een beetje een suf imago in mijn perceptie, zeker nadat ik afgelopen jaar Inferno en een matige Beatles-docu van hem zag. Hier acht ik hem echter hoofdverantwoordelijk voor de heerlijke pacing. Op technisch vlak ontbreekt het Rush verder aan niets. Het camerawerk is sterk, met prachtige shots tijdens de races zelf, en de cinematografie rust qua vormgeving wat op een documentaire-stijl, die hier goed tot haar recht komt. De muziek van Hans Zimmer is afwisselend episch en sfeervol, sluimerend en alomvattend. De montage tenslotte is spot-on, en draagt ook weer bij aan de prettige pacing.

Een meeslepende film. Pakkend als het gaat om de acteerprestaties en het script, maar ook in de representatie van de autosport. Trefzekerder dan ooit is Rush in het overbrengen van de gevaren die aan de Formule 1 verbonden zijn. Als leek in dat wereldje zal ik, vermoed ik, toch altijd met andere ogen kijken.

4.5*

Een sportfilm is niet mijn favoriete genre van film al vond ik deze Rush erg geslaagd. Twee grote persoonlijkheden uit de F1 uit de jaren 70, lood recht tegenover elkaar. De één flamboyant, charismatisch en grofgebekt, de ander ambitieus, introverter en beredeneerder, zoals het een koele Fin betaamt.

Hemsworth en Brühl zetten een erg knappe treffende acteerprestatie neer van respectievelijk Hunt en Lauda. De races waren adembenemend met de close-ups, goede sound en slow motions. Ik herinner me de werkelijke beelden, die waren hallucinant. Fijn dat de film diezelfde spanning, sfeer en emotie kan oproepen. Ook de onderlinge rivaliteit tussen Lauda en Hunt kwam goed aan bod. Geen boezemvrienden, wel rivalen waarbij ondanks de grote verschillen in persoonlijkheid het grootste respect heerste. Ze hielden ook elkaar daarom scherp.

Het geeft me extra zin om binnenkort die andere seventies sportfilm te zien die in de cinema draait tussen eveneens 2 grote tegenpolen: Borg/McEnroe.

Ron Howard vind ik een weinig boeiende regisseur, maar hij heeft hier dan toch een verrassend goede film afgeleverd. Er zijn wel weer van die momenten dat ik hoofdschuddend op de bank zit (Bowie's Fame afspelen met beelden van Hunt op het toppunt van zijn roem) maar over de hele linie valt er weinig op Rush aan te merken. Dat is ook voor een belangrijk deel te danken aan de goede casting: zowel Hemsworth als Brühl overtuigen. Ook omzeilt de film behendig de valkuil om te veel races te tonen, en zich te focussen op de verschillende karakters, waardoor de film boeiend blijft voor zowel fanatieke Formule 1 volgers als voor rijbewijsloze Groen Links wethouders, en alles daartussenin.

Film die visueel sterk in elkaar zit en de titel alle eer aandoet. Vertolkingen zijn ook prima; met een beetje geode wil lijken ze zelfs op de echte coureurs van vroeger. En het verhaal volgt in grote lijnen de historiek, waardoor iemand die nauwelijks op de hoogte was van hun verschillen in karakteristiek volledig "mee" is.

Toch kan de film me niet voldoende raken voor een topscore. De "rivaliteit" op de baan destijds wordt in de film uitvergroot naar rivaliteit buiten het parcours (die er in realiteit nauwelijks was). Een extra focus op de verschillende wedstrijden had beter geweest, terwijl ze nu soms afgehaspeld worden. Daardoor wordt de adrenaline-rush vooral uitgespeeld via de crash en een comeback, terwijl die de hele film zou moeten sluimeren.

Daardoor blijft de aandacht niet altijd even hoog, al heb ik wel bewondering voor hoe goed bepaalde scènes (zoals de crash) nagebootst zijn. Het lijkt alsof het echt is, en dat is uiteraard het grootste compliment dat je kan geven. Daarom - en o.w.v. eerder vernoemde redenen - toch 3,5*

Als F1 liefhebber heb ik deze film angstvallig ontweken, bang voor een teleurstelling. Maar de film heeft me aangenaam weten te verrassen. Over het algemeen waren de beelden fenomenaal, al faalde de CGI op sommige momenten ook jammerlijk. Maar de sfeer van de jaren 70 zat er goed in, zowel op als naast de baan.

Hemsworth vond ik eigenlijk helemaal niet zo fantastisch gecast, maar Daniel Brühl daarentegen speelde een weergaloze Lauda.

Al met al een prima geheel en zeker een must voor de liefhebber om gezien te hebben. *4.0

Matige film. Een onlangs uitgezonden documentaire over Niki Lauda vond ik veel boeiender, dat zegt eigenlijk genoeg.

Wellicht wilde men hier tevéél vertellen en had men beter Lauda (of Hunt) centraal kunnen stellen, met als apotheose één pakkend weergegeven race, in plaats van al die rondgestrooide fragmentjes, die het tijdsbeeld en de sfeer eigenlijk maar vluchtig raakten.

Na bijna drie uren solderen wegens storing in mijn Sony versterker dacht ik; wat zal ik eens even draaien met goede geluidseffecten? Dat werd dus Rush, en wat is het toch een geweldige en verbluffende film.

De film valt meteen op vanwege de heerlijke authentieke sfeer en wagens, de nostalgische uitstraling van alle die merken, reclames, banen en bijvoorbeeld die bijzondere auto van Tyrrell om maar eens wat te noemen. Verder is de film visueel adembenemend in beeld gebracht, niet alleen is de montage in die zin subliem, maar bepaalde shots zijn breathtaking en een lust voor het oog. Een van de meest noemenswaardige shots vind ik toch wel die van het startveld in Japan. Prachtig met contrast en diepe en soms felle kleuren gewerkt, waardoor het nog wat meer spreekt en nostalgie ademt. Fijn gewerkt met wat leuke muziek zoals Mud, Thin Lizzy en David Bowie, en weer een uitermate mooie soundtrack van de hand van Hans Zimmer met een hele mooie terugkerende melodie.

De opzet is verder prima gekozen, Hunt en Lauda vertellen om de beurt een stukje van uit hun oogpunt tot je bij de 'realiteit' bent. Weliswaar zal het voor beide mannen verre van een karakterstudie zijn, toch wordt er een bijzonder leuk verhaal gebouwd rond de rivaliteit, het verschil in aanpak, karakter en toch ook gewoon respect en het besef dat ze elkaar nodig hebben. Overigens waar de anti-held Lauda toch de sympathie verdient, wordt de keerzijde ook getoond bij de laatste woorden van Hunt tot Lauda. Met dat 'berekenende' haal je tot op zekere hoogte de magie en de spanning uit de sport. Beide mannen zijn tot elkaar, in die zin, prima in balans met hun voors en tegens en dat lijkt met het verhaal ook het geval.

Verder strelen twee bloed mooie vrouwen het beeld met Wilde en Maria Lara, zijn er verschillende humoristische momenten, de twee hysterische Italianen en het 'shitbox' moment is geniaal, aangenaam jaren '70 sfeertje, er is mooi gewerkt met oud materiaal en het ongeluk en de verwondingen worden bijzonder indringend gebracht. Verder zijn zowel Hemsworth en Bruhl nog zeker de moeite waard om te noemen. Al met al wellicht de beste racefilm die er is, documentaires buiten beschouwing gelaten, en in die zin staat Rush garant voor twee uurtjes spektakel, spanning, nostalgie en vermaak. Heerlijke film, zonder enige twijfel!

Ook als je helemaal niks hebt met formule 1, zoals ik, is dit een echte aanrader.

Alles aan deze film was goed: van de sfeer tot het camerawerk tot het acteerwerk. Van begin tot eind op het puntje van m'n stoel gezeten.

En ondanks dat ik als vrouw zijnde helemaal niks heb met snelle auto's en racen, en nog minder heb met de gebroeders Hemsworth, vond ik deze film een 9 waard. Dat zegt genoeg denk ik.

Beter dan verwacht.

Rush was een film die ik vroeger gewoon niet wou zien. Ik dacht dat het allemaal maar overhyped was, en daarnaast ligt het onderwerp Formule 1 me ook gewoon totaal niet. Ik wilde maar niet geloven dat zo'n film als deze aan zo'n score zou komen. Toen kwam ik er gisteren achter dat het die status best wel verdient eigenlijk.

Maar de eerste 10 minuten deden me even vrezen. Typisch Hollywood-gebeuren wat mij betreft, dat gehypte gedrag rondom James Hunt. Al vanaf het begin vond ik hem maar een nul. Zo'n typerend ventje dat je wel vaker in dit soort biopics ziet. Maar dat kan natuurlijk te maken hebben gehad met het echte personage, die zich mogelijk zo gedroeg. Ik weet het niet zeker.

Hemsworth vind ik lui acteren. Dit soort rollen neemt hij wel vaker aan. Een beetje een arrogant karakter die heel knap kan kijken, maar qua acteren te veel van hetzelfde is. Ook hier weet hij niet echt te overtuigen. Ik zou graag een hele andere rol van Hemsworth willen zien, waarin hij niet zo'n hunk speelt.

Brühl moest ik aan opwarmen. Vooral aan zijn accent dan, ik ben er nooit zo'n voorstander van, zo'n sterk aangezet accent. Uiteindelijk wende ik er wel aan, en dat is zeker een compliment. Normaal blijf ik me er namelijk aan ergeren. Brühl slaagt er echter in om me toch mee te krijgen. Het helpt ook wel dat ik hem als acteur kan waarderen.

Verder heeft de film alles om een heel typerende biopic te zijn. De love-interests worden er weer bijgesleept, de bepalende wedstrijden en de onsympathieke personages zijn er ook bij. Howard maakt het zichzelf niet makkelijk om deze onderwerpen goed op het scherm te krijgen, maar slaagt hier uiteindelijk wel in, tot mijn grote verrassing.

Howard laat namelijk zien dat hij als regisseur toch nog behoorlijk uit de hoek kan komen. Ik dacht dat het een typische klassieke regisseur was, maar hij weet hier qua regie een behoorlijk push te geven. Een push in de vorm van dat het nergens saai wordt en altijd lekker doordendert.

Want qua tempo gaat het allemaal net zo snel als de racewagens op de baan. Howard vertraagt werkelijk nergens, en daardoor raak ik weleens nerveus van de film. Dat is wederom een compliment, dat betekend dat de regisseur adrenaline in de film weet te stoppen. Veel interessante camerastandpunten, flitsende montage en snel in beeld gebrachte races. Howard weet het gewoon te flikken qua powerregie.

Visueel ziet het er voor de rest ook gedetailleerd en fris uit. Ik mag het allemaal wel. Alleen jammer dat ik de personages stukken minder kan waarderen. Een ander kritiekpunt vind ik dat de eindrace met te weinig spanning werd gebracht. Qua tempo gaat het erg snel, maar de spanningsopbouw wil dan weer niet lukken. Voor de rest absoluut een verrassing.

Ik dacht eigenlijk dat ik naar een concert van de band ging kijken, maar het bleek een speelfilm te zijn. Een film over de formule 1 coureurs James Hunt en Niki Lauda. Met deze film had ik hetzelfde als met de film Bohemian Rhapsody (2018) over Queen. Ik weet niet in hoeverre de film de waarheid weergeeft, maar het is wel een aangename film die van het begin tot het einde mooi loopt en weet te boeien.

In de jaren ’70 was je als coureur in de Formule I je leven niet zeker. Niki Lauda [Daniel Brühl] weet zich zonder de financiële steun van zijn rijke familie voldoende sponsors te werven om zijn plaats in de Formule I te kopen en al snel staat hij bekend als een koele coureur met een ongeëvenaard technisch inzicht. James Hunt [Chris Hemsworth] is een ongeleid projectiel die zich met hulp van de steenrijke Alexander Lord Hesketh [Christian McKay] langzaam opwerkt, maar uiteindelijk door een speling van het lot terecht komt in F1-circuit en Lauda’s belangrijkste rivaal wordt. De rivaliteit tussen Lauda en Hunt staat centraal in deze typische Ron Howard-film die degelijk gemaakt is en nooit verveeld, maar die je snel weer vergeten bent.

Degelijk.

Typische Ron Howard-film dus. Steeds maar weer degelijk, maar ook zelden bovengemiddeld, op welk vlak dan ook. Rush is niet slecht en alles zit op zich wel snor, met de crash van Niki Lauda als hoogtepunt, maar het is me toch ook net iets té Hollywood. Zowel in sentiment - vooral naar het einde toe -, als in de opbouw van de film. Je krijgt nu immers een dubbele biopic, maar het is twee keer hetzelfde. James Hunt z'n losbandige leven en de vrouwtjes die daarin passeren, een mislukt huwelijk, etc. Bij Lauda is dat eigenlijk net hetzelfde, alleen is hij geen casanova maar een vervelend betwetertje.

Voor de liefhebbers mogelijk wel een toffe film. Ik ben totaal geen liefhebber van gemotoriseerde sporten, maar ook als niet-liefhebber kan dit soort film in zekere mate bekoren. Voor de filmliefhebber eentje om eens gezien te hebben en nadien wellicht nooit meer.

3