Berberian Sound Studio (2012)

Een prachtige thriller! Gilderoy, geluidsman eersteklas krijgt een klus om de foley geluiden van een italiaanse horror film te maken. Zijn specialisatie is de natuurfilm en de naturelle geluiden die daarbij gepaard gaan. Gilderoy raakt van slag door het geweld en alle bloederige toestanden die de film The Equestrian Vortex bevat; zijn taak bestaat dan ook voornamelijk uit het kapotslaan van groente en fruit om kapotgeslagen hoofden en dergelijke een beetje fatsoenlijk te laten klinken. Anderszijds zijn er de dub-actrices die de occulte tekst oplezen en voornamelijk heel hard schreeuwen. Gilderoy gaat ten onder aan al het geweld waar hij, in bepaalde mate, zelf verantwoordelijk voor is. We horen als toeschouwer namelijk de ranzigheid die hij produceert maar zien niks. Gilderoy is dé reden dat de boel zo onsmakelijk is voor de toeschouwer Dat klinkt misschien wat over-esthetisch, maar je bent gewaarschuwd, esthethiek zul je krijgen!

Aan de ene kant mist de film wat narratieve spanning: deze komt namelijk uit je verbeelding, plottechnisch is er niks aan het handje. Maar toch wist de film me te raken door de sugestieve spanning van het geheel en, hoewel deze even op zich laat wachten, een bizarre twist die de film opeens naar een compleet ander niveau trekt. De film speelt zich nagenoeg uitsluitend in de sound studio af. Aangezien dit pand geen ramen heeft wordt niet duidelijk hoe lang de gespeelde tijd nu precies is. Daar boven op is Toby Jones een geweldige acteur wiens terughoudende, suffe uitstraling de kijker uitnodigd om zelf op reis te gaan. Tel daar het mooie claustrofobische camerawerk bij op en dan kom ik uit op een dikke voldoende.

Het is prachtig om te erachter te komen hoe sterk je verbeelding is bij deze film. Je hoort alle bloederige toestanden voorbij komen, maar je ziet eigenlijk nooit wat dit geluid moet uibeelden. De film laat de toeschouwer hier zelf over nadenken. De twist aan het einde doet dit daar dan nog een flinke schep bovenop. Zo'n flinke schep zelfs, dat dit wel eens een aantal mensen zou kunnen afschrikken. Het is pretentieus, en wellicht onduidelijk voor enkele kijkers. Aan de andere kant kun je er zeker van zijn dat iedereen hier wel een mening over heeft. Maak er maar vast een extra topic voor aan!

Berberian Sound Studio is een aparte film, dat is zeker. De gebeurtenissen vinden plaats op slechts enkele locaties maar de film ziet er mooi en sfeervol uit, vooral ook in combinatie met de geluidsband.

Het doet inderdaad nogal Lynchiaans aan, maar jammer genoeg komt de film eigenlijk geen moment echt los. Het had allemaal wat meer pit mogen hebben. Lang kabelt het wat rondom de geluidsopnamen, dan twist het in het laatste kwart nogal regelmatig, maar dat was toch wat te laat. Bovendien mocht het wat freakier, bleef allemaal een beetje binnen de lijntjes van het 'begrijpbare' wat mij betreft.

Toby Jones is uiteraard weer erg sterk en past eigenlijk perfect in deze rol. Verder wel een mooie paranoide-thriller maar er had meer in gezeten. 3*

Ik verwachtte vooraf een soort Lynchiaanse versie van The Conversation, maar achteraf doet het meer denken aan films waarin we als kijker langzaam afglijden in de psychologische aftakeling van de hoofdpersoon, zoals in bijvoorbeeld Perfect Blue en Black Swan. Dat wil zeggen dat het regelmatig surrealistisch is en vooral tegen het einde aan vaak onverklaarbaar, maar dat er toch ook wel een zekere narratieve duidelijkheid in het geheel zit.

Het is eigenlijk al vooral een sfeerfilm. Als psychologische thriller is het vermakelijk en ook wel overtuigend, maar het kruipt iets te weinig onder de huid om werkelijk op dit vlak indruk te maken. Ik las zojuist ook twee losse interviews van Toby Jones en Peter Strickland en Jones vond dat Strickland erg weinig aandacht besteedde aan de acteurs in zijn regie en nooit over karakteruitdieping sprak. Strickland op zijn beurt gaf toe misschien iets te weinig met Jones gesproken te hebben en zei dat veel van de diepgang in het personage uit Jones voortkomt, die vooral met improvisatie veel gedaan heeft. Jones speelt inderdaad heel sterk, maar dit verklaard allemaal misschien wel waarom ik maar oppervlakkig mee kon gaan met Gilderoys aftakeling. Stricklands hart gaat daar niet naar uit, ondanks dat het de narratieve draad van de film is. Wellicht verklaard het ook waarom er zo weinig kracht in het einde zit. Het had van mij niet per se moeten uitlopen op een reeks moorden of een zelfmoord (hoewel dat bij een eerbetoon aan giallo eigenlijk onvermijdelijk had moeten zijn), maar nu stopt de film eigenlijk gewoon een beetje, terwijl er gevoelsmatig nog een grote klap had moeten volgen.

Stricklands grote interesse lag hier in geluid. Tijdens de Q&A bij het IFFR gaf hij al te kennen dat hij een groot fan is van avantgardistische en experimentele muziek, zeker van het type dat je in giallo's vond. Het was tijdens het luisteren naar zo'n soort muziek dat hij besloot een film te maken en het geluid vormt de basis van de film. De muziek mag er zeker wezen. Ik luister tijdens het typen van deze recensie naar de soundtrack van Broadcast op Spotify en het is gewoon ontzettend sfeervol. Één van de knapste elementen van de film is hoe veel het speelt met beeld en geluid. Leuk is dat we nooit een fragment van de giallofilm zien die er gemaakt wordt (met uitzondering van de geweldige openingscredits), maar dat we aan het einde een zeer goed beeld hebben van die film, puur op basis van de geluiden die erbij horen. En het zijn de geluiden die de aftakeling van Gilderoy meer invoelbaar maken dan de eigenlijke gebeurtenissen. Dat Strickland ook veel haalt uit de beperkte, maar aansprekende locatie zegt ook wat over zijn talent.

Ik mag Berberian Sound Studio wel, maar het is ook weer echt een film die altijd op de rand staat om een meesterwerk te worden en dat vervolgens nooit echt wordt. Dit komt vooral omdat het sinister blijft, zonder ooit echt spannend te worden. Iets meer 'punch' was welkom geweest.
3,5*

My cup of tea. Een film over sound design slaat bij mij wel aan. Zeker wanneer het rond dit filmisch aspect op suggestieve wijze het werk voor een typische old & sleazy Italiaanse ''horror'' prent laat zien. De protagonist voelt zich niet bepaald thuis binnen deze hoek van de cinema en dat gaat van kwaad tot erger. Deze cognitieve dissonantie zorgt voor een heerlijke ongemakkelijke sfeer. Gepaard met zéér veel visuele flair en een score die álles bepaald, van de pacing tot narratief, is dit een film naar mijn hart.

Mist net dat beetje meer.

Op zich zeker niet slecht, weer eens een film die zich lekker richt op sfeer via audiovisueel geklooi. Het is verder ook geen ramp dat Jones in deze film rondloopt, hij geeft z'n personage net die perfect duffe uitstraling die van iemand als hem verwacht werd.

't Is wel best jammer dat als film achter de film de giallo gekozen werd, heb er niet zoveel mee en vond de wisselwerking tussen geluid en beeld dan ook niet altijd even sterk. Het is op zich wel mooi geschoten, maar het is mist toch wat scherpte als je het mij vraagt. Ook de geluidsband trouwens, eigenlijk is het allemaal nog redelijk braaf, voor een film die draait rond en op geluid had ook dat wat beter gekund.

De tiwst op het einde is best oké, persoonlijk zat ik met een groter probleem. Geen idee hoe het elders liep, maar ik heb de film zonder ondertitels gekeken. De eerste 75 minuten helemaal geen probleem, het helpt juist om je te verplaatsen in Gilderoy en de meeste Italiaanse teksten zijn eigenlijk toch maar filmdialogen. Maar het laatste kwartier draait dat en had ik plots de indruk toch wat informatie te missen?

Best een tof filmpje verder, duurt niet te lang, zet een meer dan aardig sfeertje neer en oogt afgewerkt, maar het mag wat mij betreft nog net wat geflipter.

3.5*

Er zijn absoluut Giallo-elementen te vinden in films als Suspiria, zoals de moordenaar met zwarte handschoenen en (voornamelijk) vrouwelijke slachtoffers die op zeer bloederige en brute wijze om het leven worden gebracht.

Deze film die ik gisteravond bekeken heb draait nu in Arthouse Lux in Nijmegen voor vrijwel lege zalen. Het aantal bezoekers is elke keer op een hand te tellen. Dit alle goede recensies ten spijt. Het is ook geen film voor het grote publiek die toch liever naar makkelijke conventionele films kijkt. Dat kan van deze imo experimentele film niet gezegd worden hoewel deze film mij eigenlijk weinig deed. Op een gegeven moment had ik het met al die geluidseffecten wel gezien en op visueel vlak vond ik het ook allemaal niet zo bijzonder. De zeer lovende recensies over deze film verbazen mij daarom ook wel enigszins.

3,0*

Ongetwijfeld origineel en knap gemaakt, maar niet mijn ding. Er zitten wat aardige momenten in, zoals het voorlezen van de gruwelijkheden waarvoor de geluiden gemaakt moesten worden, maar over het algemeen werd ik langzaam horendol van het voortdurende ijselijk gegil, en in de tweede helft kreeg het verhaal een onbegrijpelijke wending, puur en alleen om de boel onbegrijpelijk te maken, om de kijker zogenaamd te laten nadenken. Op zulke momenten wordt voor mij het bruggetje naar David Lynch wel erg makkelijk, een regisseur waar ik nooit meer een film van hoef te zien. Dat zegt genoeg.

Not my cup of tea. Een film dat zich volledig richt op geluidseffecten leek me best interessant. Fascinerend hoe je met simpele alledaagse dingen de gekste en doeltreffendste geluiden kunt creëren. Van wrikken in kroppen sla tot aan het kapot slaan van meloenen.

Zo wordt het eerste deel van de film een beetje ingevuld waarin sound designer Gilderoy geluidsopnames moet maken voor een Italiaanse horrorfilm. De dwingende sfeer die over de Italiaan Santini heen hangt zorgt voor onderhuidse spanning. Zoals gezegd zijn de geluidsopnames leuk om te zien en zijn de Italiaanse dub actrices leuk voer voor de fans van giallo. Maar tot zover houdt het voor mij op.

De film bestaat namelijk anderhalf uur lang uit geluidsopnames en dat is een beetje too much. Het acteerwerk mag dan niet verkeerd zijn, toch betrapte ik mezelf op een gegeven moment op de zoveelste gaap. Ik zat dan ook te wachten op een geniale plotwending, op een groter, duivels geheel of iets dergelijks maar dat bleef uit. Uiteindelijk vind ik het gewoon een hele saaie film, zeker voor een film met een horror-stempel.

Niet gek ook als er diverse keren wordt verwezen naar Lynch, een man waar ik ook geen groot fan van ben. Het blijkt dan ook weer uit te monden in een denkfilm, waarbij ik bovenstaand stukje van entropy heel mooi en verhelderend vind. Maar zolang de film mij zelf niet aan het denken zet is ie in mijn ogen gefaald.

Heb het een uur volgehouden, maar toen er nog steeds niets griezeligs was gebeurd (alleen tot het komische af slecht acteerwerk) was voor mij de maat vol. Kort samengevat: geen aanrader!

Wachten.

Toch altijd jammer van dit soort films. Bouwen de makers een redelijk sfeertje op. Maar dan doen ze er uiteindelijk zo weinig mee. Vond het dan ook vooral een onbevredigende film. Vooral omdat ik het allemaal wat te mak vond om het geloofwaardig te achten dat de foley artiest eraan onderdoor ging. Ja hij is nogal een sulletje, dus kan waarschijnlijk tegen weinig, maar dat vind ik wat makkelijk. De geluiden, de naarheid ervan mocht wel wat harder. Zoals wel vaker bij regisseurs die vooral een onderwerp hebben waar ze graag iets mee willen, is dat ze het grotere geheel wat uit het oog verliezen. Karakters, plot het moet allemaal 1 kant uit. Ik denk dat een frisse blik in deze wel goed was geweest. Ik miste wat relativering, en ik denk dat de giallo mij ook niet gek veel ligt.

2.5 sterren.

"This is not a horror film."

Tegen beter weten in gekeken, omdat het toch al in m'n Netflix lijst stond. En hopende dat ik misschien nog wel positief verrast zou kunnen worden, helaas is dit niet het geval.

Op zich is het idee best aardig en is het leuk om te zien hoe Gilderoy - tegen zijn wil in - werkt aan de geluidsopnames, maar op een gegeven moment had ik het ermee gehad. De enigszins Lynchiaanse plotwending zelf is interessant en staat voor meerdere interpretaties open. Alleen waar een David Lynch mij wel tot nadenken zet, lukt dat bij deze film niet.

Daarnaast ontbreekt de nodige spanning of beter gezegd: dreiging. Het was net iets te veilig. Zeker met het heksenthema als onderwerp voor de geluidsopnamen verwachtte ik iets gruwelijks in beeld (een gloeiende pook in de vagina of iets dergelijks). Het is dan ook lang wachten op niets. Tevens had het qua sound specialer gemogen.

Al met al niet mijn ding, wellicht zal het de fans van de Italiaanse jaren '70 cinema meer kunnen bekoren.

2,0 Sterren.

Klinkende kaars.

Het is niet zo moeilijk om de loftrompet over 'Berberian Sound Studio' te steken. Helemaal niet zelfs. De film is op zijn zachtst gezegd goed en bovenal speciaal. En interessant in de ogen van elke cinefiel. Dat is niet zo gek want wie heeft nog nooit een gedubde film gezien? En wie kent er geen goede Giallo? Het zijn vragen waarbij menige filmfreak oplicht. En dus buitelden de filmrecensenten over elkaar heen met positieve woorden en de begeleidende sterretjes. Van de NRC tot aan het Parool, van Cinema.nl tot aan de Filmkrant. In papieren vorm of digitaal, een ieder mocht het weten. "Berberian Sound Studio is een meesterwerk. Gaat dat zien, gaat dat zien!"

Of toch niet? Op het afgezaagde 'meningen verschillen' na kun je rustig stellen dat het eerste uur van deze komische griezelfilm alles in zich heeft om een meesterwerk te presenteren. De smerige seventies schreeuwen het uit als de openingstitels die van een duister Italiaans exploitatiewerkje zijn. Zo'n wegwerpfilm gebaseerd op goedkope gele boekjes. Eentje die doorspekt is met grof geweld en niet neerkijkt op een blote tepel. Of twee. Als de keurige geluidtechnicus Gilderoy wordt ingehuurd door een producer die aan een pooier doet denken, is het gelijk genieten geblazen. De nerdy sound-engineer wordt op uitstekende wijze vertolkt door Toby Jones. Hij voelt zich erg ongemakkelijk tussen het Italiaanse gajes.

De droge humor in combinatie met de groezelige sfeer werkt als een malle, zullen we maar zeggen. Chemie alom en een ieder zal beamen dat dit een bijzonder werkje betreft. Een sterk, audiovisueel ingericht bijzonder werkje. De geluidseffecten zijn geweldig. Op de analoge apparatuur met hun mooie jasjes van fineer kan niet genoeg worden ingezoomd en alles ademt de liefde voor film uit. Van het onderwerp zelf tot aan de mooie montage en de wellicht boven alles heersende soundtrack. Niet eerder was gegil zo gaaf. Als de openingsmuziek wordt ingezet klinkt deze gruizig als een MP3 met te lage bitrate. Expres fout is soms zo ontzettend lekker. Zelfs voor de oren.

Maar ook voor de ogen. Het camerawerk is een genot en regisseur Peter Strickland weet alles om te vormen tot een waar oogfeest. Beangstigende belichting wordt moeiteloos afgewisseld met de dichtbije droge gelaatsuitdrukkingen van de hoofdrolspeler en voor wie goed oplet valt er zelfs een klein woordgrapje op een koffiemok te ontdekken. Het toeval wordt hier vooral vermeden. Liefde dus. Waar gaat het dan toch mis? Wel, echt mis gaat het niet. Maar hoe inventief het realisme ook overloopt in surrealisme, het laatste half uur ontbeert pit en duurt te lang. Het doet dit 'bijna-meesterwerk' als een nachtkaars doven. Maar wat brandde hij mooi. En wat klonk hij goed!

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Keurige Britse geluidsman is ingehuurd voor een Italiaanse film en komt er tot zijn schrik achter dat hij is beland bij een onvervalste giallo die in de UK regelrecht de video nasties-lijst op kan.

Ik herken wat elementen van "Don't Torture a Duckling" en "City of the Living Dead".

Geeft een heel aardig achter-de-schermen-beeld, met onze Britse hoofdpersoon die zich nogal verloren voelt tussen al deze Italianen die fanatiek aan een episch meesterwerk werken.

Soundtrack met Broadcast en Nurse With Wound en dan kan je er alvast rekening mee houden dat er nogal wat vreemde ontregelende gebeurtenissen komen.

Genre-tribute, verwacht niet dat dit zelf maar enigszins een horrorfilm is!

"Lost in Translation", "Amer", David Lynch of Fulci's eigen "A Cat in the Brain" zitten meer in de richting.

Saaie bedoening, deze film over een britse geluidsman die wordt ingehuurd om de soundtrack van een italiaanse horrorfilm te verzorgen. De plot biedt niet veel meer houvast dan dat. Veel sfeer en dreigende geluidseffecten, maar het nogal claustrofobische geheel wil maar niet boeiend worden en de personages zijn te vlak om de film te kunnen dragen. Uiteindelijk kruipt alles naar een nietszeggend einde, waarna je je schouders maar eens ophaalt en denkt 'dat waren dan weer 92 minuten die ik niet meer terugkrijg'.

Na het zien van de The Duke of Burgundy werd me duidelijk dat Peter Strickland veel oog (oor) heeft voor de geluidsband en dan heb je al een streepje voor bij me. In die film draagt de sound veel bij aan de mooie sfeer, en bij Berberian Sound Studio staat het zelfs behoorlijk centraal (hoewel toch anders, minder, dan verwacht).

Heb er dus van genoten, zeker omdat het ook nog eens in combinatie is met giallo-achtige elementen en een mysterieuze laag. Toch vind ik het over de hele duur niet evenwichtig en overtuigend genoeg om onder de indruk te zijn, zoals het concept van 'film-over-film'. (En ook al probeer ik het altijd te voorkomen: misschien onbewust te hoge verwachtingen naar aanleiding van het thema en The Duke.)

Bijzonder leuke en interessante film! Het verhaal is interessant, de sfeer beklemmend (ik begrijp dat de meesten een horrorfilm verwachtten en teleurgesteld zijn omdat het geen horrorfilm is maar er is wel aldoor een onderhuidse spanning en oncomfortabel gevoel) en de hoofdrol is niet alleen voor de geluidsman in de film maar ook voor het geluid zelf van de film. Ik ben dol op dit soort modernistische geluiden, dus alleen al voor het geluid vond ik de film een feest!

Een Britse geluidsman wordt gevraagd voor de geluidseffecten en nasynchronisatie van een geweldadige Italiaanse Horrorfilm.

Toby Jones speelt een goede hoofdrol. De rol van starre maar zachtaardige technicus met typerende Britse Stiff upper lip past goed bij hem. Giallo-actrice Suzy Kendall verzorgde enkele schreeuwen, alsmede een aantal Britse actrices die speciaal daarvoor werden gevraagd. Bond-girl Tonia Sotiropoulou speelt een knappe, maar niet bepaald behulpzame secretaresse. Cosimo Fusco (die ooit nog met Argento heeft gewerkt) speelt de almachtige producer van de film.

De film waar het in Berberian Sound Studio om draait is duidelijk beïnvloed door Suspiria, maar bevat verder nogal wat Jesus Franco/Lucio Fulci-achtige elementen. Volgens Ronnie Taylor - Britse cinematograaf die in Italië met Dario Argento werkte - was het erg wennen dat in de Italiaanse filmindustrie een veel flexibelere en gemoedelijkere sfeer is als hij in Engeland gewend was. Hier is dat toch een stuk negatiever uitgebeeld.

De film was goed opgenomen, alleen wel erg jammer dat er qua filmstijl geen verwijzingen naar de Giallo waren. Geen POVs en de film is zelfs niet in Cinemascope gefilmd. Wel waren de celluloid-achtige effecten leuk gedaan en zaten er een aantal mooie shots in de film. Het gebruik van een typisch Britse landschapsfilm om de heimwee van Gilderoy uit te beelden. Prima muziek van Broadcast ook.

Berberian Sound Studio doet denken aan Blow Out van Brian De Palma, waar geluidseffecten en oude montagetechnieken ook een grote rol speelde. Vond het erg leuk hoe het maakprocess van een film in het analoge tijdperk werd behandelt. wat een monniken werk. Verder komt ook A Cat in the Brain van Lucio Fulci in gedachten, waar de regisseur langzaam steeds meer in zijn eigen films verloren raakt. Echter de film waar Berberian Sound Studio het meest aan doet denken is Mulholland Dr. van David Lynch. De film hangt een zelfde onaangename sfeer in de lucht, zonder dat er daadwerkelijk iets gebeurd. Mulholland Dr. had tenminste nog een soort ontknoping aan het einde, Berberian Sound Studio is 92 minuten aan opbouw en een ontknoping is er niet. Toch erg jammer van Strickland want de film bevatte voldoende elementen om geslaagd te zijn.

Film over een zogezegd ‘foley artist’, de persoon achter de geluidseffecten. Dat is Gilderoy (Toby Jones) een muizig moederskindje en een stijve, introverte Brit, maar ook een grandioze geluidskunstenaar. Hij wordt door producent Francesco en regisseur Santini gevraagd de geluidseffecten en nasynchronisatie te verzorgen voor Il vortice equestre/The Equestrian Vortex, een gruwelijke Italiaanse horrorfilm over heksenvervolging. Dit gegeven klinkt redelijk goed en is dat het eerst half uur ook. Hierin lig de nadruk op het geluid en is dat een frisse manier om naar kijken, maar het plot wordt een beetje verwaarloosd. En hierna slaat algauw de verveling toe, doordat telkens maar weer slaan op groente en fruit of andere voorwerpen om geluid te produceren. Meerdere malen zie je tientallen secondes lang een shot van opnameapparatuur of mengpaneel. En dan is er ook nog die constant voortdurende intimidaties van medewerkers. Nu kan ik mysterieus best aantrekkelijk vinden, maar het was mooi geweest als al die mystiek en spanning ook daadwerkelijk ergens naartoe was opgebouwd. Het einde voelt meer als een noodgreep dan als een conclusie. Mwa, dit is waarschijnlijk vooral porno voor filmrecenten. Mij deed het vooral hunkeren naar de film die van geluid moest worden voorzien: The Equestrian Vortex. Waarschijnlijk was dat een veel beter werkje!

Net niet.

Ik verwachtte een vreemdere variant van Blow out van Brian de Palma, maar kreeg een trage Strickland. De film wil vreemd en mysterieus zijn, maar daarvoor blijft het allemaal toch veel te gewoontjes. Met name het eerste uur is gewoon doodsaai en buiten wat aparte personages gebeurt er nagenoeg niets. Maar, Strickland heeft zijn kruit voor de laatste 20 minuten bewaard. Plots gaat het helemaal los en krijg je de ene na de andere absurde situatie. Tevens zijn er een aantal mooie shots en scènes te bewonderen, zoals de fotoshoot(?) van de nieuwe dames, het landschap van Engeland, en de dubs. Helaas wel een beetje aan de late kant..

2,5*

We volgen Gilderoy, een ietwat schriele verlegen introverte Brit, maar met een groot talent als geluidstechnicus. Hij doet auditie en wordt aangenomen voor de opnames van een film van producent Francesco en regisseur Santini. Het is vooral Tobey Jones die voor mij een absolute meerwaarde was voor de film en voor mij de film boeiend en onderhoudend hield.

Een film die het voornamelijk moet hebben van sfeer en context. Wat inhoudelijk gebeurt er lang niet zo heel veel. Vreemd, warrig en mysterieus, dat wel, maar ook inhoudelijk vaag en langdradig. Een film die speelt met geluidseffecten en montage met een beklemmende sfeer, maar slaagde er niet altijd in om de volledige speelduur mijn gedachten 100% vast te houden.

Regisseur Peter Strickland zet aan met een combinatie tussen eigenzinnige beeldvoering en een ode naar Giallofilms, al had eerstgenoemde gerust nog veel verder mogen gaan qua experimenteren. Berberian Sound Studio kent duidelijk niet alle financiën van de wereld, maar gelukkig zijn de makers capabel genoeg om daar langs te werken. Specifiek de hoofdrol van Toby Jones werkt erg goed en het onvoorspelbare verloop is duidelijk een meerwaarde, maar op audiovisueel vlak blijft dit geheel toch wat achter. Een aantal stukken zijn knap in elkaar gemonteerd, maar voor een film waar specifiek geluid een hoofdrol moet spelen voelt het geheel geregeld kaal en onafgemaakt aan. De absolute ervaring die dit soort eigenaardige projecten moeten kunnen bieden is het niet, maar consistent en vernieuwend wel.