Intouchables (2011)

Mooi uitgewerkte film met een goed plot, pakkende karakters en zeer goed acteerwerk.

Dat het gebasseerd is op een waargebeurd verhaal maakt het nog indrukwekkender.

Ik kan mij eigenlijk niet voorstellen dat er mensen zijn die deze film niet kunnen waarderen.

Goed, grappig, indrukwekkend.

4 sterren, - 0,5 omdat het in het Frans is.

Ellendige regisseurs die zomaar in hun moerstaal filmen

Franse regisseurs met weinig blockbuster ervaring, die toch in "pief poef paf" één van de meest succesvolle niet Engelstalige films ooit maken. Daar komt dan nog eens bij dat er hier maar met +4 sterren in het rond wordt gegooid. Is Intouchables dan zo speciaal als iedereen beweerd?

Een lach en een traan. Misschien één van de meest gebruikte zinnen om een film te beschrijven. Maar als iemand mij zou vragen om deze zin te gebruiken voor één film zou het wel gerust deze kunnen zijn. Er wordt opmerkelijk uitzonderlijk gespeeld met emotie's, en de acteurs hebben hier amper moeite mee. Driss, een echte G, maakt gebruik van zijn zachtaardige kant. De kant die zijn vrienden, zijn familie en mensen op straat niet mogen leren kennen. De kunstenaar in hem komt los, de zorgende en gevoelige man die altijd verborgen zat. Philippe wordt zelfverzekerder en vind het plezier in het leven terug. Driss en Philippe zijn 2 totaal verschillende personen, met compleet andere interesses, die toch een onbreekbare, onaantastbare vriendschap weten op te bouwen. Ze vullen elkaar aan, en dat is het mooie achter de film, al is het een aloud trucje dat bij meerdere films gebruikt wordt, deze past het bijzonder goed toe. Mooie symboliek en buitengewoon goed gefilmd, hilarische situaties her en der en overgoten met een drama sausje. Bovenmatige film die zeker zijn gemiddelde verdiend, en al zijn mijn sterren niet zo enthousiast uitgedrukt, ik heb enorm van deze film genoten.

Met een lach en een traan.

Prima beschrijving van de film, alleen je laatste zinnen zijn erg vaag...

Je vindt dat de film zeker zijn gemiddelde verdient, hebt enorm genoten, maar geeft dan vervolgens 3,5* ??

Verklaar u nader?

Heerlijke en ook heerlijke film om naar te kijken! Geen machinegeweren of explosies waar ik normaal van hou maar toch blijft de film mijn boeien! TOP

Simpel toch? Ik heb gewoon veel betere films gezien als deze maar respecteer en begrijp wel dat mensen de volle score geven. Niet te ver zoeken Ik geef gewoon de stem waar ik me het beste bij voel. De film heeft me niet zo overdonderd, ik vond 't gewoon een mooie, karaktervolle film. 3,5 vind ik dan mooi op zijn plaats.

Deze film in één woord? Formidable!

Les Intouchables heeft mij ontzettend weten te pakken, ondanks dat ik op zijn zachtst gezegd niet bepaald een fan van Franstalige dramafilms ben. Een mooi, ontroerend en vooral ook grappig waargebeurd verhaal over een op het eerste oog onmogelijke vriendschap tussen twee tegenpolen.

4 *

Nog te zien in 77 bioscopen, moest deze niet al lang op dvd uitgebracht zijn?

Ja, deze is al te koop op dvd en bluray hoor...

Een hele mooie film. Echter de hype er om heen gaat veel te ver. De waardering hier zou hem zelfs tussen Pulp Fiction en The good, the bad... in plaatsen.

Stukken hoger dan tientallen klasiekers. Vergeet La Vitta e Bella, vergeet Donnie Darko laat Amelie maar liggen...

En begrijp me niet verkeerd ik vond het echt een mooi verhaal maar dat kan men toch niet tussen cinematografische meesterwerken in plaatsen?

Dat slaat naar mijn bescheiden mening niet alleen nergens op maar is hilarische onzin.

Wat jij een cinematografisch meesterwerk vind, vinden andere mensen juist misschien een gedrocht van een film (La vitta e bella in mijn geval). Meningen verschillen nu eenmaal en als je jezelf echt een bescheiden mening vind hebben dan zou je de woordjes hilarisch en onzin niet gebruiken. Een heel groot gedeelte van de mensen die deze film gezien hebben vind het wel een meesterwerk. En dat komt voornamelijk door het gevoel waarmee ze de zaal uitlopen na het zien van deze film. Daar gaat het toch ook vooral om. Heb je om wat voor reden dan ook genoten van de film? Of moet je elke film maar benaderen als filmcriticus?

Een mooie film die lekker wegkijkt, alleen jammer van de franse taal.

Wat een topfilm was dit!

Normaal gesproken niet mijn genre, maar deze film was voor mij boven alle verwachtingen.

De franse taal stoorde mij juist helemaal niet, in tegen deel ik vond de franse dialogen juist spannend en het iets extra toevoegen.

AANRADER!!

Gisteravond met 4 vrienden naar The Intouchables gekeken. Ik had er zeer hoge verwachtingen van (4.25 op Moviemeter) en die zijn zeker uitgekomen. De film pakt je echt en ik, en de rest volgens mij ook wel gezien de stiltes af en toe (en dat is bij ons heel wat als we film kijken) werd echt in het verhaal meegenomen. Het verhaal is zeer sterk, de acteurs ook, maar vooral de chemie tussen Cluzet en Sy is formidabel. Mede daardoor zitten er zoveel komische momenten in, waardoor het verhaal niet te zwaar wordt. Ondanks dat het een Franse film was, geef ik 4.5*. Een absolute aanrader voor wie hem nog niet heeft gezien.

Net alsof een Franse film bij voorbaat al kansloos is om een 4.5 te krijgen.

Haha, is niet helemaal serieus natuurlijk . Maar in deze film is het Franse misschien nog wel een extra sterk aspect.

Na het lezen van de korte inhoud sprak de film me matig aan maar door de goede kritieken, de film bekeken. Ik heb er geen spijt van.

De éné moment heb je medelijden en voel je je ontroerd, de volgende moment zit je met een op je gezicht. Heb je wel meer in films maar hier gebeurt het veel natuurlijker dan in de meeste films. Een film die pakkend is, waarbij je nog eens nadenkt als je buiten gaat maar toch niet te zwaar is zodat er hoop en een goed gevoel achter blijven. Kortom een aanrader.

Onweerstaanbaar goede film. Met een gemiddelde van 4,25 verwachtte ik al een hele goede film, maar het heeft mijn verwachtingen zelfs overtroffen. De humor is geniaal, de chemie tussen de twee is ongekend, je voelt de emotie en ontroering. Prachtig hoe twee verschillende werelden zo bij elkaar komen; iets wat ze beide nodig hadden. Francois Cluzet heeft wel wat weg van Dustin Hoffman.

Ik vraag me alleen wel af waarom ze voor een neger gekozen hebben terwijl het dus blijkbaar een Arabier/ Noord Afrikaan was in het echt, gezien de aftiteling van de film.

Ik zal nu wel mijn top 10 moeten aanpassen, want deze film kan daar, mijn inziens, niet in ontbreken.

Omar Sy is al jaren een bekende tv-persoonlijkheid in Frankrijk. De regisseurs van Intouchables hadden eerder twee films met hem gemaakt. Nu wilden zij een film maken met Omar Sy in de hoofdrol. Tijdens de zoektocht naar een thema stuitten ze op het verhaal van een rijke aristocraat en zijn Algerijnse vriend. En zo is het gekomen...

@BBarbie

Vandaar...... THX.

Uiterst merkwaardige logica.. maar goed.

Vanwege alle commotie rondom deze film, heb ik de film ook maar gekeken. Ik moet zeggen dat de film leuk was om te kijken, maar ik kan zeker niet zeggen dat dit een topfilm was. De hoge score die de film heeft, vind ik daarom onterecht. Er zijn heel veel andere films, die veel beter zijn en een lagere score hebben. Vergeleken met andere films, vind ik een 3 of 3,5 meer dan voldoende voor deze film. Ik heb het gevoel dat de film zo ontzetten gehypt is dat niemand er meer kritisch naar durft te kijken.

Kom dan ook met kritiek ipv het standaard 'overgewaardeerd verhaaltje' op te hangen.

Zou moeten staan : die IK veel beter vind en een lagere score hebben.

hele mooie film, misschien ook vanwege de taal wat eens anders is dan Amerikaans.

Het tegendeel is waar. Als een film gehyped word dan kijk ik er juist met argusogen naar, met het idee van het moet nu ook wel heel erg goed zijn na al dat geschreeuw.

Gisteren na veel aandringen maar eens bekeken. Dat aandringen om de bovengenoemde reden, en omdat het frans is. Ik heb een soort allergie voor die overdreven taalgeilheid van de Fransen, en hun algemene houding, die allergie bleek deze film niet in de weg te staan, en is dus relatief.

Ik vond het een zeer aangename film. Prima acteerwerk, en die neger zet een geweldig karakter neer. Een prachtig ongecompliceerd, ongenuanceerd, en prettig tactloos figuur, wat een verademing blijkt te zijn voor iemand die het tegenovergestelde gewend is. Hij blijkt naar mate de film vordert ook veel minder egocentrisch als dat hij in eerste instantie lijkt, en de vriendschap die hieruit voortkomt komt prachtig natuurlijk over.

Het is denk ik bij deze film niet belangrijk of het cinematologisch briljant in elkaar zit, of dat het verhaal niet bekend voorkomt. Het gaat vooral om de goede karakters, de mooie muziek, de humor, en het gevoel wat je overhoud na het kijken van de film, dát maakt de film bijzonder en dat zorgt voor de hoge waardering denk ik.

Vermakelijk, maar meer ook niet.

Het verhaal kabbelt vrolijk voort. Ergens is dat direct de sterke kracht, of eigenlijk maakt dat er geen flauwe en lauwe soap van. Dit zijn geen twee tegenpolen die naar elkaar toegroeien langzaam. Nee, dit zijn twee tegenpolen die elkaar direct vinden en langzaamaan een band krijgen. Hiermee is deze film wel snel beter dan 95% van al dit soort andere films. Daar helpt het spel wel bij. Omar Sy is nog zozo als vriendelijke grote neger, maar vooral de chemie en de uitstekende acteerprestatie van François Cluzet helpen deze film. Daarnaast af en toe mooi muziek, best sfeervolle fotografie, maar net als de plot heb ik het idee dit vaker te hebben gezien. Het kwam allemaal zo gewoontjes, zo we-moeten-weer-een-arthousefilm-maken-achtig over. En dat is jammer. Nergens ook is er een conflict, een echte ruzie, echte spanning hoe het zal eindigen. Twee mannen die niets hebben te verliezen behalve wellicht elkaar. Maar ook dat levert niets op aangezien je de beginscène al hebt gehad; die zegt genoeg. Ook de achtergrond van Driss wordt maar matig uitgewerkt. Die hele familie had ook simpelweg geschrapt kunnen worden.

Soms was de film tegen het racistische aan vond ik, de manier hoe Driss wordt neergezet als groot kind, de casting van een grote zwarte meneer, de gang naar het blank-zijn (opera, netjes iemand vragen zijn auto weg te zetten). Het zal vast niet bedoeld zijn, maar die ondertoon voelde ik wel degelijk. Vreemd eigenlijk. Men kiest wel degelijk voor een zwarte, een Senegalees, terwijl (ook gezien de beelden aan het eind) de echte Driss een Algerijn was, en zeker niet zo donker. Misschien zie ik spoken, maar toch.

Uiteindelijk wel vermaakt en nooit wordt het saai, maar het had wat spannender mogen zijn. 3*.

ge-wel-dig!

De rest van het verhaal is inmiddels wel duidelijk

8,6 op iMDB en 4,25 op MM? Serieus?

Een grote reden voor deze waanzinnige score van Intouchables is dat het vele doelgroepen aanspreekt. Het is een typische film waarin twee totaal verschillende mensen naar elkaar toegroeien en, zoals men in de synopsis al vermelde, de gulden middenweg probeert te vinden in deze kloof.

Intouchables wordt vooral gedragen door het vormen van medelijden. Aan de ene kant hebben we de stinkend rijke Philippe die verlamd werd na een paragliding ongeval en desondanks zijn handicap op zoek is naar een nieuwe liefde nadat hij zijn vorige vrouw verloor. Hier haal ik reeds drie emoties aan in één zin. Ten tweede hebben we Driss. Hij komt eigenlijk gewoon zijn briefje afstempelen om aan een werkloosheidsuitkering te geraken maar nadat de kijker vijf minuten kennismaakt met zijn erbarmelijke woonplaats, trekt hij bij Philippe in om voor hem te zorgen. Op deze manier begint hij zijn leven te beteren en worden de twee hechte vrienden daar ze elkaar nodig hebben en elkaar kunnen helpen.

Hetgeen ik verafschuw in een film is voorspelbaarheid. In Intouchables heb ik het dan over zijn korte terugkeer naar zijn oud milieu en de overeenkomstige problemen waarin hij verkeerde. In deze periode probeert Driss zijn neef/broer uit het misdaadmilieu te helpen. Alsook moet je toegeven dat de trektocht naar Duinkerke en de tête-à-tête voor de hand lagen. Romantisering is een filmkunst maar sommige moderne drama's maken er teveel gebruik van. (Maar aan de scores te zien, vallen er velen in)

Buiten dit alles is me de humor nagebleven en de uitmuntende chemie tussen Omar Sy en François Cluzet. Wat ik mij wel afvraag is waarom er gekozen werd voor een zwart persoon terwijl we in het filmpje op het einde zien dat het om een Noord-Afrikaans hulpje ging?

3,0*