Intouchables (2011)

Vroeg ik mij ook af. Hierboven staat ergens het antwoord (BBarbie 15 okt). Het had er mee te maken dat ze met Omar Sy graag nog eens een film wilden maken en ze dachten dat deze prent er wel bij zou passen. Vind ik geen reden en zeker als je op het eind de echte laat zien geeft dat enkel vraagtekens.

Charmante feelgoodfilm met twee op dreef zijnde en heel naturel acterende hoofdrolspelers

Voor mij part de mooiste film dit jaar gezien, tot nu toe.

Ontiegelijk, leuke en onroerende film. Moet je gewoon gezien hebben.

Hier was ik dus ook erg benieuwd naar omdat deze overspoeld werd met positieve reacties. Afgelopen week gezien in Lantaarn/Venster en inderdaad. Wat een schitterende, hartverwarmende en ontroerende film was dit. De regisseur heeft deze ongetwijfeld met gevoel gemaakt. Het verhaal is mooi geschreven en de 2 hoofdrolspelers? Die passen in het begin totaal niet bij mekaar wat achtergrond betreft.... Denk je.

Welke personen: We maken eerst kennis met de Senegaleze Driss, waarvan ik moet zeggen dat dit toch wel een van de mooiste rollen is die ik heb gezien, Omar Sy ga ik zeker onthouden. Driss blijf je in eerste instantie maar zien als een erg sympathieke jongen, terwijl het eigenlijk een kleine crimineel is. Hij leeft in de achterbuurten van Parijs en komt net uit de gevangenis en in het grote gezin waar hij voormalig leeft zien ze hem liever gaan dan komen. Uiteindelijk beland hij weer op straat met zijn vrienden, maar van de straat kan je niet eten en moet gewoon werk zoeken. Zo komt hij uiteindelijk in contact met de steenrijke maar de verlamde Phillipe (ook een schitterende rol van Cluzet) die hem vraagt voor assistentie en om hem te verzorgen en helpen het huishouden te doen in zijn villa. De eerste paar dagen loopt dat niet helemaal op zijn rolletjes. Driss blijft maar arrogant toen tegen de gezusters en de inwoners van de villa en ook omgekeerd hebben ze maar de handen vol van Driss. Dit verloopt ook met een paar hillarische momenten waarbij Driss fouten maakt tijdens het verzorging en dat de twee alleen maar mekaar op de lip zitten. Maar dat veranderd heel gouw wanneer ze aanmekaar gewend raken en dat bloeit uit tussen een hele mooie vriendschap tussen die twee.

En vanaf dat moment blijft de film je maar gewoon een warm gevoel geven en weet de film het ook zo volwassen en realistisch mogelijk te houden zonder dat het glazuur je van je tanden springt. Het mooiste vind ik gewoon dat de film ook steeds switcht van serieuze drama tot een droge komedie en het begon als een soort van typische Franse auto achtervolgingsthriller (wat eigenlijk het middenstuk was) . De 2 beleven ook zo erg mooie momenten, de ene keer zijn ze iewat baldadig (samen een joint roken in het restaurant of theater), dan de andere keer zijn het mekaars zieleknijpers (met het pijnlijke liefdesverleden van Phillipe) en ondertussen zijn ze bijde van een hele verschillende komaf. Maar met de film door word de band alleen maar sterker. Tussendoor krijgt Driss nog wel eens de donkere wolken op zijn pad met zijn gezinssituatie die hem op zijn tijd nog bezighoud.

Ook de afsluiting is oh zo schitterend en maakt de film helemaal compleet. Vooral met die tekst dat Phillipe levenslang gelukkig is met zijn nieuwe vrouw die Driss voor hem geregeld heeft.

En inderdaad, dit is een van de beste films voor mij in jaren. Alles klopt er gewoon aan en zit fenomenaal goed in mekaar. De sfeer is fantastisch en meeslepend, het Parijze urbansfeer gemixed met een sprookjesachtige sfeer werkte ook erg goed. Ik zou in iedergeval zeggen, gewoon kijken. Doet je helemaal goed.

5 welverdiende sterren

Regisseurs Olivier Nakache en Eric Toledano hebben met deze verrassende op waargebeurde feiten gebaseerde feelgood movie de hit van 2012 te pakken.

Wanneer Philippe ( gespeeld door de fantastische Franse acteur Francois Cluzet ) na een tragisch ongeval op zoek moet naar een persoon om hem bij te staan in het dagelijks leven stormt Dris ( een briljante Omar Sy die waarschijnlijk één van de verrassingen van het filmjaar 2012 wordt ) zijn bureau binnen. Dit is het begin van een avontuur en het ontstaan van een hechte vriendschapsband tussen beide personen die eigenlijk op alle vlakken elkaars tegenpolen zijn. Dris is een bon vivant en Philippe is een aristocraat van heel rijke afkomst.

Onderwerpen als verantwoordelijkheidszin, liefde, respect en opnieuw zin hebben of krijgen in het leven zijn mooi verweven met momenten van emotie en complete hilariteit. Voor de één gaat de wereld terug open en de ander komt tot inkeer en met beide voeten terug op het rechte pad. Ze houden elkaar staande in de maatschappij. Het verhaal is dan misschien niet origineel maar het is mooi tot één geheel gegoten.

Heel sterke, met veel gevoel gespeelde, acteerprestaties van zowel Francois Cluzet en Omar Sy bijgestaan door enkele bijrollen. Nieuwkomer Omar Sy schiet in deze film wel de hoofdvogel af. De soundtrack van de film is afkomstig van de Italiaanse componist Ludovico Einaudi , waar ik sinds enkele jaren grote fan van ben.

Kortom heel erg genoten van deze Franse film die zeker een plaatsje zal veroveren in mijn toplijst van het filmjaar 2012.

Fantastische film ! Heb echt met genot gekeken naar het waanzinnige natuurlijke acteerwerk in deze film. Mooi ontroerend verhaal, die het door de humor een echte feelgood-movie maakt. Een van de betere films van afgelopen jaren.

Leuke, onderhoudende film die met veel zwier gemaakt is. Deze Franse Dustin Hofman-lookalike (inclusief expressies) en zwarte kanjer spatten wel degelijk van het scherm.

Cineasten mogen natuurlijk een verhaal naar hun hand zetten, maar nu werd het neergezet als één joyride (je zal maar zo'n gast naast je hebben zitten in de opera).

Als je er mee instapt is het natuurlijk genieten, maar hoezeer ik het allemaal wel wilde geloven, geloofde ik er uiteindelijk geen snars van.

Ondanks het opvoeren van de echte karakters, waar het inderdaad nog een beetje zuur was dat de mollige Marokkaan werd ingewisseld voor een Sengalese überzwarte.

Tot nu toe is dit mijn favoriete film.

Heb er erg om kunnen lachen en de verhaallijn vond ik erg mooi.

Ik zou deze film zeker aan anderen aanraden!

Beste drama van afgelopen jaren.

Eindelijk nog eens film die nog eens te bieden heeft.

De afro amerikaan heeft zij rol fantastis ingevuld.

De blanke ook.

Maar al mijn lof gaat naar de afro amerikaan.

Damn....zo'n films worden tegenwoordig weinig gemaakt.

Alles draait om effecten en ne hoop explosies...acteurs...bijzaak..als ze maar kunnen praten.

Volgens mij is hij gewoon Fransman hoor. Van Afrikaanse origine heel waarschijnlijk.

Waar in Amerika hebben ze een school, dat afro amerikanen zo goed Frans leren praten? Vast een prestigieuze instelling.

In Canada, een staat als Québec is franstalig

Nou, ik heb hem ook gezien, goeie film.

BIj tijd en wijle ontroerend maar vooral heel erg grappig. In sommige scènes klapt het personage Driss er in korte tijd heel veel oneliners uit, dat je niet te hard moete lachen, anders mis je een paar.

De film volgt niet echt een standaard stramien van "rise, fall, rise". Oftewel: dingen ontwikkelen zich positief, tot halverwege de film de stront tegen de ventilator vliegt, om daarna weer positief te eindigen. Het niet (heel erg) volgen van dit standaard stramien vind ik leuk. Er zit wel wat "fall" in maar niet veel en het duurt niet lang. Er zit zoveel feelgood in, dat de kijker met een fijn gevoel achterblijft (daarom is het cijfer ook zo hoog).

4,5 sterren waarvan een halve ster sowieso voor de Maserati.

Warme film over de relatie tussen twee onmogelijke karakters.

Deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Dat wordt ons heel nadrukkelijk medegedeeld zowel aan het begin als aan het einde van de film. En het gegeven van de "kansarme" sloeber die omwille van het behoud van zijn uitkering een enorm rijke, ietwat excentrieke, totaal verlamde man gaat verzorgen, is natuurlijk ook een interessant thema voor een film. En ik kan me ook voorstellen dat dit verhaal echt gebeurd is. De waarheid zal echter nooit zo spectaculair geweest zijn als deze film ons moet doen geloven. Ik kan me zelfs voorstellen dat de echte hoofdpersonen (waarvan één zelfs een Algerijn is en geen grote zwarte neger !), nauwelijks kunnen voorstellen dat deze film over hun gaat. En daarmee komt deze film mij niet alleen erg aangedikt over, maar vooral glad en commercieel. Het had echter ook een heel mooi en realistisch portret kunnen zijn van twee op het eerste gezicht totaal verschillende persoonlijkheden, die een mooie vriendschap ontwikkelen. Maar die versie zou waarschijnlijk minder kijkcijfers en bioscoopbezoekers trekken. Toch neemt niet weg dat de commerciële versie die we hier gezien hebben wel lekker wegkijkt en van begin tot het einde blijft boeien. En er wordt ook best leuk geacteerd, al is het allemaal niet echt geloofwaardig.

Ik heb nog nooit zoveel onzinnige reacties gelezen als op deze film.

Waar gebeurd, ONZIN.

Grappig, NERGENS.

Relatie tussen 2 personen, WELKE

Drama, WAAr

Komisch, NERGENS KUNNEN LACHEN.

Hype film!

Hoezo onzin? Anders heb je net zulke onzin neergezet als waartegen je ageert.

Hoe kun je deze film nou nergens grappig vinden?

Hey Manta, als ik hier kijk: http://www.moviemeter.nl/user/140899/log/

Dan vraag ik me af waarom jij zoveel films zo slecht vindt. Met al die cheapass horrorfilms die je kijkt, moet je na een tijdje toch wel zoiets hebben van: "laat ik eens eerst een recensie lezen voor ik hier anderhalf uur van mijn leven aan ga spenderen" ?

0.5 sterren is zo'n lage waardering, bij mij betekent dit dat ik rouw om de anderhalf uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.

Als jij zoveel films 0,5 sterren geeft, verdoe je echt je tijd...

And we've got ourselves another troll....

Vooral het komische van de film kon ik erg waarderen. Het drama openbaart zich volgens het boekje en biedt verder weinig extra's. Het spel van de beide tegenpolen is dik in orde, maar ook weer niet uniek. Sommige scenes zullen mij zeker bijblijven en dat komt mede doordat het verhaal niet teveel emotioneel wordt aangedikt, maar gewoon direct is. Het Franstalige stoorde mij in het geheel niet.

Zoveel onbenul, doet dat zeer?

Sterk punt Captain Pervert. Ik vraag mij sowieso af hoe mensen die een gemiddelde van 2.41 (zeg maar een 4.8) hebben naar films kijken. Als je films voor je plezier kijkt weet je vooraf toch ongeveer welk genre je leuk vind en welk genre niet. Dan kan je natuurlijk alsnog tegen zware teleurstellingen aanlopen maar je gemiddelde zou wel rond een voldoende moeten komen. Als je het grootste gedeelte van je bekeken films een 0,5 geeft is het misschien verstandiger een andere hobby te zoeken??

Beetje kromme redenering: je eigen manier van stemmen op de gehele mensheid projecteren. Dat ik Intouchables 2 uit 5 geef komt dat niet overeen met rapportcijfer 4, maar goed, dit is een discussie voor elders. Vond mijn tijd in het filmhuis enkele maanden geleden toen ik naar dit gladde verhaal aan het staren was absoluut niet verspild, al was het alleen maar om enkele zeer interessante gesprekken en discussies die volgden. Dat neemt niet weg dat ik het maar een middelmatige film vind.

Snap je punt niet helemaal. Jij noemt de film middelmatig en geeft het 2 sterren. Wat is hier anders aan? Misschien dat jij de werking van het stemmen in jouw geval dan even kunt verduidelijken dan? Volgens mij zijn de sterren een waardebepaling. Of dat nu 2,4 , 4,8 (op schaal van 10) of zeer slecht t/m uitmuntend is. De bedoeling blijft gelijk. Waarvoor zouden die sterren anders dienen? Het is een weergave van je gevoel/mening over de film. En die weergave is dan voor anderen weer een soort van eerste indruk of de film de moeite waard is. Natuurlijk blijft je persoonlijke smaak de belangrijkste factor dus een goed of slecht cijfer hoeft uiteindelijk niets te zeggen.

Dus als iemand dan gemiddeld op 2,4 sterren uitkomt, waarvan het grootste gedeelte een 0,5 ster dan vraag je je toch oprecht af of hij wel van die films geniet? Of dat hij zich misschien beter kan verdiepen in waarnaar hij/zij naar gaat kijken? Of misschien is het wel een persoon die zich graag opoffert om met man/vrouw/vriend(en)/vriendin/kids mee te kijken. Of de boel gewoon moedwillig frustreert.

Een middelmatige film is toch eigenlijk geen voldoende waard, maar ook niet barslecht. Dan is 2* een uitstekende beoordeling daarvoor. Er zijn zelfs mensen die 2* nog voldoende vinden (bij mij is dat overigens 2,5*).

Ik hoop dat je leraar er vroeger ook zo over dacht.

Maar volgens mij dwalen we af en praten we langs elkaar heen. Volgens mij zei ik net niets anders dan dat jij nu ook zegt. Een 2 is redelijk hetzelfde als middelmatig. Bij een middelmatige film kun je natuurlijk ook gewoon nog van bepaalde dingen genieten.

Mijn kritiek ging echter over een reactie van Manta1952 en zijn vele 0,5 stemmen. De verhouding tussen zijn lage stemmen en zijn totaal aantal stemmen is gewoon zoek.