Intouchables (2011)

Lang niet alle actiefilms scoren bij mij hoger dan deze. Enkel die met virtuoos camerawerk, geniale humor of bijzondere choreografie. Het zijn de vernieuwende werkjes die het goed bij mij doen, niet de 13 in het dozijn knalfestijnen. Kan goed drama ook waarderen, maar dan moet het wel meer diepgang kennen dan deze. Enkel feelgood is gewoon een oppervlakkige emotie.

Stellen dat horrorfilms simpel scoren met bloed en goor is een teken van onwetendheid. Met afstand het meest creatieve en innovatieve genre dat er is.

Wat ik al aangaf, kon de film goed waarderen, omdat het binnen de context goed gedaan is, maar nergens is het briljant of virtuoos, Kom dus niet hoger dan een 3,5 uit.

Ik dacht hierbij vooral aan het zgn torture porn type Saw, See No Evil, Hostel enz.

Die scoren bij mij and ook allemaal niet zo heel hoog..... Saw heeft daarbij wel een goed uitgangspunt en Hostel is behoorlijk sfeervol. Gaat dus om andere zaken dat bloed en gore. Maar torture porn kent wel zijn bloederige meesterwerk in Martyrs. Ook frans.

Nee, dat zal het zijn einstein

Prachtige film en ontzettend grappig. Heb zowel een traantje weggepinkt als jankend van het lachen op de grond gelegen.

Het onderwerp is zwaar, maar buitengewoon licht gebracht. Zowel de situatie van Philippe als Driss is droevig, toch staan ze beide sterk in het leven en zien ze de humor van dagelijkse dingen in.

Verder is Einaudi goed gekozen als componist. Zijn herkenbare pianospel past goed bij deze film. Het is allemaal niet zo ingewikkeld, maar wekt toch steeds de juiste emoties op.

Niks dan lof voor deze film. Ik had weinig vertrouwen in het 'komedie' gedeelte, maar zelden heb ik er zo naast gezeten met mijn verwachtingen.

Ga dit zien en geniet! 5*

Deze film is 5 sterren waard! Een echte aanrader!

Veel humor en goeie acteurs!

Humor, humor, humor.

Ik heb gedurende de hele film toch regelmatig moeten lachen om de grappen. En dat voor een waargebeurd verhaal....

Prima film, zou hem iedereen aanraden die een komisch drama wil zien.

Volgens mij gaat de film vooral over vriendschap en niet over handicaps of sociale ongelijkheid oid. Vriendschap die zich ontwikkeld tussen 2 mannen, 2 mannen bij wie het niet altijd meezit in het leven. Waarbij de een dat camoufleert met zijn hoge sociale status doet de ander dat met zijn grappen en grollen. Toch weet de film daaronder een oprecht gevoel van vriendschap en warmte over te brengen iets wat veel mensen zien en wat een goed gevoel geeft.

En dat is absoluut geen makkelijke emotie om over te brengen op film, heel vaak vervalt dat in vals sentiment en een gevoel van gemaaktheid, het voelt 'niet echt'.

Lang geleden dat ik zo'n goede film heb gezien. Aardig verhaal dat het volledig moet hebben van het geweldige acteerwerk van Omar Sy. Komt niet vaak voor dat ik het zonde vind dat een film is afgelopen. Die 112 minuten vliegen voorbij.

Ik snap dat veel mensen dit kennelijk als 'echt' ervaren, ik vond dat niet. Meestal behoorlijk melig en geforceerd dus. M.i. is de tegenstelling van arm en zwart vs. rijk blank en invalide redelijk bewust gekozen om tot de gebruikelijke culturele grapjes en misverstandjes te kunnen komen die gebruikelijk zijn bij dat soort thema's. In die zin onderscheidde het zich dus amper van vele andere films in dit genre. Maar ik heb niet de illusie dat iedereen dat met me eens zal worden omdat ik dat vind ofzo..

Dat komt vooral omdat je helemaal niets weet over de achtergrond en onstaansgeschiedenis van deze film. Je slaat met je "gebruikelijke culturele grapjes en misverstandjes" de plank volkomen mis; sterker nog je maakt jezelf volkomen belachelijk. Een beetje googlen zou je geest misschien een beetje verlichten.

De enige die zichzelf belachelijk maakt ben jij met je achterlijke racisme aantijgingen! En sinds wanneer moet je je in de onstaansgeschiedenis van een film verdiepen om hem te kunnen beoordelen? Over de plank misslaan gesproken.

Ok, 'Intouchables' doet niet zielig, maar zoekt wel opzichtig de grens op. Een sprookje is niet ver weg of moet ik zeggen publieksvriendelijkheid scoort. Dat in werkelijkheid de hoofdpersoon Marokkaans is doet niets af aan het verhaal, maar iedereen die dit een waargebeurd verhaal vindt is redelijk naïef. Een uit de kluiten gewassen 'buddy movie', meer kan ik er niet van maken...

En daarom hebben ze een saaie Marokkaan vervangen door een funky sexy neger.... Kom op zeg, de set up is duidelijk zodanig gekozen dat ze alle populaire cliches optimaal voorbij konden laten komen. Juist dat valt op als je je in de achtergrond verdiept.

L'Intouchable, le vrai

À propos: Abdel Yasmin Sellou is geen Marokkaan, maar een Algerijn.

Ja, en die zijn wel funky en sexy...

Lekker generaliseren Reinbo Dus alle Nederlanders zijn lompe kaasboeren? Je ongelijk een keer toegeven blijkt heel lastig te zijn voor jou. Slechte eigenschap als je een normale discussie wilt voeren.

Mag toch wel duidelijk zijn dat ze 'er' niet louter toevallig een neger van gemaakt hebben, terwijl hij dat niet was in werkelijkheid. Of denken jullie echt dat zo'n Boogie Wonderland net zo goed gewerkt had met die sullige dikke man die op het einde achter die rolstond stond.

Oh dus omdat hij wat sullig achter een rolstoel stond betekent gelijk dat hij niet goed kan dansen en heel grappig kan zijn. Wat een kortzichtige reacties hier zeg

Het lijkt me onwaarschijnlijk dat deze scene op waarheid gebaseerd is, maar a la. Waarom hebben we dan volgens jou geen dikke Algerijn zien swingen, maar in plaats daarvan een lange grote gespierde lenige neger?

Wellicht hebben ze ook Algerijnen, Marokkanen en andere nationaliteiten gecast. Het gaat natuurlijk niet alleen om de precieze afkomst, maar ook om de acteerkwaliteiten van het hoofdpersonage.

Waarschijnlijk dat Sy qua gedrag, danskwaliteiten en humor het dichtst in de buurt kwam bij de echte vriend van Cluzet. Kijk eens voorbij de nationaliteit ipv dit als drogreden aan te kaarten.

Nee, generaliseren is wat de film doet. Die kiest bewust ervoor om een sexy zwarte acteur te casten ipv een Algerijn (ja, ik vergiste mij, het was geen Marokaan), omdat op die manier de cliches van de verschillen tussen de stijve introverte intellectueel ingestelde oude blanke man en de rythmische sociale, sexy, goedlachse kleurling veel beter uit de verf komen.

Kom op zeg. Als jij de onderliggende redenen niet herkend en erked wordt het lastig om een discussie te voeren. Kop in het zand, zeg maar. En tuurlijk zijn er ook swingende sexy algerijnen, maar die zijn nu net niet het stereotype dat ze hiervoor zochten.

Ook het antwoord op die vraag kun je op internet vinden.

De reden is dat de beide regisseurs goede ervaringen hadden met Omar Sy, met wie zij al eerder twee komedies hadden gemaakt: Nos Jours Heureux (2006) en Tellement Proches (2009).

En wat dan nog als hij om die reden gecast is? Ik vind dat geen generaliseren maar doen wat goed is voor de film. De aanwezigheid van Omar Sy heeft een groot aandeel in het succes van de film, dus was het blijkbaar een goede keuze. Het is maar film, niet de waarheid, maar op waarheid gebaseerd.

Reinbo, je draaft door.

Ik zie trouwens dat je een ander logo hebt gekozen.

Zonde. Je hebt doorgaans een zeer geprononceerde mening en dat vorige logo paste daar goed bij. Ik vrees dat dit nieuwe logo in de massa gaat verzuipen.

Ik ben niet zodanig idolaat van deze film dat ik elk weetje tot mij moet en zal nemen. Maar zoals je al eerder deed blijk je er van te houden je feitenkennis te etaleren en anderen die die moeite niet hebben genomen te ridiculiseren.

De reden die je aangeeft lijkt me bovendien meer een gevolg van de keuze voor een zwarte man, dan dat het iets zegt over de keuze van een neger boven een Noord-Afrikaan.