Intouchables (2011)

Schitterend, werkelijk waar schitterend.

Beste, mooiste, grappigste film die ik dit jaar tot nu toe heb gezien.

WOW!

Na Into the Wild in 2007, The Dark Knight in 2008 en Avatar in 2009 bleef het in 2010 even stil, Inception leek hoog te scoren, maar zakte uiteindelijk toch behoorlijk af. In 2011 hebben we weer The Intouchables en met dit gemiddelde zal hij zelfs de top 10 instormen van onze Top 250. Natuurlijk valt nog maar te bezien of die net zoals bovengenoemde films ook na 5000 stemmen zo hoog zal scoren, maar één ding is zeker: dit was dé film van 2011.

Prachtige film. Echt geweldig die band tussen twee totaal verschillende mensen: eentje is een rijke miljardair die vastgekluisterd zit aan de rolstoel, de andere is een soort ghetto-achtige jonge jongen die het niet zo heeft met kunst, theater en de zakelijke manier van doen (als je begrijpt wat ik bedoel ). Mijn vader zit zelf in die business van de rolstoel en daardoor wekte deze film mijn interesse. Hij had hem al gezien, dus ik heb hem zelf in de bios gekeken met mijn moeder en ik was echt ontroerd door de film. De combinatie van humor en drama zit zeer goed en zorgt ervoor dat je op begeven moment wel even een traantje over je wang moet wegpinken. Bovendien ziet de film er op audiovisueel vlak er erg mooi uit. Die nachtscène wanneer Philippe en Driss samen over de straat lopen en vervolgens wat gaan drinken is prachtig gefilmd met mooie lichtjes. Ook dat maakte de film erg mooi naar mijn mening. Het einde dat je dan te horen krijgt dat het een waargebeurd verhaal is zorgt voor een indrukwekkend gevoel. Ik heb bij The Intouchables zowel liggen schateren (met name door Driss' geweldige manier van doen en laten) als tranen liggen wegpinken (door het sterke drama dat tussen de twee personages wordt neergezet). Ik vind The Intouchables echt een fantastische film. Als ie uitkomt op Blu-Ray ga ik hem zeker kopen, want dit heeft indruk gemaakt.

Kreeg net al kippenvel bij het bekijken van de trailer , deze moet ik echt zien .

Vooral Omar Sy liet een ongelofelijke indruk achter

Ik moet eens zoeken naar andere films van hem

Voor de rest geweldig verhaal en geweldige film

4.5*

Heerlijke film, ontroerend verhaal maar tegelijk ook vol humor. Het is een van de mooiste/grappigste films die ik ooit heb gezien. Een dikke 4,5 van mij voor deze film.

en tevens een 0,5 erbij voor de omgelofelijk goede muziek in deze film van Einaudi.

Geweldige film

Was genieten van eerste minuut tot laatste.

Lang geleden dat ik zo'n goede, indrukwekkende film heb gezien. Mooi verhaal, ontroerend en komisch. Muziek pastte er ook perfect bij, en bracht voor mij zeker een meerwaarde. Acteerprestaties heel erg goed. Heb echt ontzettend genoten!

Schitterende film...zelden zo genoten van een film als deze.

stilte

Jep, voltreffer al hadden sommige stukken van de film net iets beter verwerkt kunnen worden.

De terugkeer van Driss is iets te makkelijk verlopen, zou nog wat extra's geven als ie moeilijk te vinden was ofzo, ook het voorvalletje met de "broer" is niet nauwkeurigopgelost

Ach het is miereneuken, Ik zou gewoon nog meer willen zien, zo goed zat ik in het verhaal. Maar dan duurde hij mss weer wat lang.

dikke pluim ook voor het acteerwerk, je gelooft de personages echt !!

4,25! Veel films zakken in gemiddelde na de eerste 1000 stemmen (fanboys). Deze blijft gewoon stijgen. Voor mij het bewijs dat deze over 1,5 jaar in de top 10 staat!

Belachelijk hoog gemiddelde! Sorry, maar hier is sprake van een hype ("feelgood-hype" to be exact). Op een paar momenten na is dit toch wel erg makkelijk scoren en geeft het je weinig mee verder.

Haha een hoog gemiddelde bij een nieuwe film afdoen als hype is populair de laatste tijd

Haha.. een reactie geven alsof iedere kritiek een standaard complot betreft is populair de laatste tijd, denken voor jezelf is moeilijk he?

Meeste kijkers willen ook niets meer. Zie ook die andere lege feel good film over de boekhoudende gevangene....

Deze film heeft volgens mij ook helemaal niet de intentie om echt een statement te maken of iets. Intouchables geeft gewoon een mooi verhaal weg.

Wat is er mis met een feelfood movie op zijn tijd? Je komt redelijk verzuurd over moet ik zeggen, alsof alles wat feelgood is gelijk slecht is. In deze film komt het gewoon niet gemaakt over, de interactie tussen de hoofdpersonen voelt echt en uit het hart.

Ik moet zeggen dat er heel veel films zijn die een feelgood gevoel willen geven maar de plank volledig mis slaan. Dat is bij Intouchables alles behalve het geval en dat vind ik zo knap aan deze film. Mijn top 10 bevat verder ook geen feelgood movie, verre van zelfs. Maar als een film zo simpel, maar tegelijk zo doeltreffend is in wat het moet doen mag dat best gewaardeerd worden. Ik vind het dan ook flauw om het af te doen als een hype o.i.d.

Inderdaad een film met hart op de juiste plek, alleen dat al onderscheidt Intouchables van het gros van de films die tegenwoordig de bioscoop halen.

Ik zou juist zeggen eindelijk weer eens een film met wat warmte, gevoel, een mooi verhaal met inhoud en hoofdrolspelers met klasse en chemie tussen elkaar. Net effe wat anders dan de vol SFX en herrie volgepropte blockbusters, vage arthouse wat feitelijk nergens overgaat of loodzware drama's... Hype of niet zal me mijn reet roesten ik heb echt genoten van deze film.

De film zit knap in elkaar en weet op een bijzondere manier de juiste toon aan te slaan tussen komedie en drama. Het vrij zware onderwerp krijgt nergens echt de overhand belangrijker is de zich ontwikkelende relatie tussen twee totaal verschillende mensen. Het samenspel van Cluzet en Sy is een plezier om te aanschouwen. Geen bordkartonnen karikaturen maar warmbloedige karakters. Het had heel makkelijk gekund om in een grote melodramtische valkuil te stappen in een film als deze. Maar Intouchables weet integer, eerlijk en met veel gevoel voor het onderwerp te blijven. Geen zielige trage tranentrekker maar een dynamiek als het leven zelf. Met ups en downs maar vooral ook met veel 'joy de vivre'.

Dynamiek die weerspiegelt wordt in de vaak prachtige sfeervolle beelden (met als hoogtepunt misschien wel het uitje met de parapente) en de muziek. Zowel de originele prachtige pianoscore, de klassieke muziek en de soulmuziek stuwen de film voort.

Scherpe randjes eraf? Wellicht. Maar vergeet niet dat het heel, heel knap is om een film over en serieus en uiteindelijk toch ernstig onderwerp zo te brengen dat het vele mensen recht in het hart weet te raken. Dit is absoluut geen makkelijke feelgood crowdpleaser dit is vakkundig cinema maken zoals het hoort.

4* zijn dik verdient.

Ik vind deze de plank ook mis slaan eerlijk gezegd. Groot gedeelte zit Cluzet maar een beetje stompzinnig te lachen om de enorm kolderieke streken van zijn zwarte brother en zijn licht onaangepaste gedrag. Die tegenstelling van arme zwarte jongen vs. rijk milieu is trouwens al zooo vaak uitgemolken in tal van Amerikaanse films dat ik ook daar de humor niet vanaf kon zien. Gewoon niveau middelmaat en dan aan de lage kant van dat spectrum.

Daar draait de film toch helemaal niet om...

Hmm, voor een groot gedeelte wel hoor. Die zwarte gast is toch vooral bezig om Cluzet op te monteren met zijn danspasjes e.d.? De spaarzame momenten waarbij het een beetje de diepte ingaat vond ik niet zo opzienbarend, alhoewel ze daar best wat meer van hadden kunnen laten zien, krijgt die interactie tenminste echt inhoud. Nu blijft het aan de oppervlakte zweven allemaal.

De film wil gewoon een mooi (deels op feiten gebaseerd) verhaal vertellen over een warme relatie tussen twee mensen uit twee totaal verschillende culturen en met totaal verschillende achtergronden. In tegenstelling tot veel anderen heb je daar blijkbaar niks van begrepen. Dat is vooral jammer voor jou. En dat je één van de hoofdpersonages aanduidt als "die zwarte gast", geeft mij een vaag vermoeden uit welke hoek de wind waait. En dat is bepaald geen frisse wind.

Tsjongejonge zeg.. ik heb, in tegenstelling tot jou, me niet uitvoerig ingeleefd in de karakters of hun namen. Zwarte gast is verder niet discriminerend en het maakt duidelijk wie ik bedoel lijkt me. Kansloos hoe zielig sommige mensen meteen persoonlijk worden omdat je kritiek hebt op hun filmpje, echt het onfrisse niveau'tje twitter waar de wind altijd stinkt

En er valt niets te begrijpen aan deze film, de relatie tussen de twee mannen spreekt je kennelijk aan of niet, mij niet. Capiche?

Het gemiddelde bevestigt wat Madecineman hier zegt (schitterende recensie trouwens )... je kunt een film als deze niet gaan verwijten om feelgood te zijn. Intouchables windt geen doekjes rond zijn intenties en haalt zijn saus uit een levensechte anecdote.

Misschien heb je hem niet zo goed begrepen.

Ik vind feel good een makkelijke emotie. Simpel scoren met overbekende dramatische trukjes. Goedkoop vermaak.

Nu weet deze film gelukkig de (meeste) valkuilen van echte valse sentimenten te omzeilen, maar het is wel gebouwd op uitgemolken clichés. Heb me er overigens prima mee vermaakt. een 3,5 voor een film als deze is welhaast de maximale score.

Komt precies negatief over? Actiefilms scoren toch ook simpel met geweldscènes en horrorfilms scoren simpel met bloed en goor, en drama scoort simpel met sentiment, evengoed trucjes maar is het dan "goedkoop"?

Een makkelijke emotie vind ik niet helemaal eerlijk gesteld. Zoals ik ook aangaf, heel veel films die het proberen slaan de plank volledig mis. Daarom is het volgens mij juist helemaal niet makkelijk om het op een goede en oprechte manier te doen.

Dus goedkoop vermaak wil ik Intouchables dan zeker ook niet noemen. Zoals al vaak eerder is geopperd in dit topic komen de emoties oprecht en warm over. En aangezien dit vaak totaal mislukt bij andere feelgood films vind ik het juist bij Intouchables zo knap gedaan.

Madonna heeft zelfs de Tuschinski afgehuurd en Engels ondertitling laten invliegen om van de Feel Good Film van 2012 te genieten. Ik overweeg het zelfs om voor de derde keer naar de bios te gaan want het blijft genieten. Een echte aanrader!