Intouchables (2011)

Ik heb me prima vermaakt bij deze film.Heel goed acteerwerk.

Een echte aanrader voor iedereen.

Top film, mooie figuren, leuke acteur, geloofwaardig gespeeld. En natuurlijk een heel bijzonder verhaal.

Deze film was voor mij vooral een bevreemdende ervaring, niet in de laatste plaats omdat iedereen hier zo lyrisch over schrijft, zowel recensenten als publiek. Ik vond het een vreselijke film, echt heel slecht.

Dat ik bleef kijken kwam omdat een goede vriendin mij de film had aangeraden, op een wijze en met een voorpret die beloofde dat een geweldig avondje in het verschiet lag. Kort daarna hoorde ik nog meer liefdesverklaringen over deze film. Op een site las ik zojuist dat je knots moet zijn als je deze film niet geweldig vindt.

Ik bekeek de film met de pijnigende gedachte dat mijn waarneming kennelijk een gestoorde is, eentje die niet strookt met de heersende consensus. Dit is een feelgood movie en het ergste is, ik HOU van feelgood movies! Krijg van slecht aflopende films een rothumeur of doe geen oog dicht.

Het acteerdrama in deze film is zo eendimensionaal dat het elke scene ontbreekt aan ook maar enige spanning en diepte. De humor is flauw en mist scherpte. Drijft op iets dat wij kennelijk sympathiek moeten vinden en dat ook massaal vinden. Het verhaal is onwaarschijnlijk cliché, en erger: zodanig politiek correct dat ik mij vergiftigd voel door een overdosis zoetstof. Maar zelfs dat is niet wat de film (voor mij) zo onverdraaglijk maakt. Deze hoofdpersoon, de zwarte acteur, kan niet acteren. De grappen en interacties zijn stereotiep in het kwadraat en gaan een film lang op herhaling. De acteur is niet in staat om aan de emmers aan leeggekiepte sympathie en valse moraal ook een gram spaanse peper toe te voegen. Of noem het zelfspot, relativering, verrassing. De scenes missen elke synergie met de voornaamste (verlamde) tegenspeler die niks anders kan dan besmuikt lachen en genieten om zo'n levenslustige, aardse, no-nonsense zwarte medeburger uit een Franse achterstandswijk.

De primitieve vrolijkheid inclusief rollende lach, van onze held, zou een belediging behoren te zijn voor elke burger voor wie de multiculturele samenleving een geaccepteerde werkelijkheid is. Deze zwarte neger is als een clown in een circus. Clowns zijn stomvervelend omdat ze per definitie lachen. Die lach staat letterlijk op hun kop geschilderd. Ik heb bij deze film twee uur lang naar een zwarte neger zitten kijken, waarbij ik mij voor het eerst in een film voortdurend bewust was van iemands huidskleur.

Nou heb ik stomtoevallig qua verschijning een redelijk stereotiepe swingneger uit LA in mijn vriendenkring. Wat maakt hem zo verschillend van deze voorbeeldneger? Het probleem bij deze film is dat er geen scherpe kantjes zichtbaar worden die de interactie tussen personen enigszins menselijk en realistisch maakt. Mijn vriend uit LA mag dan met regelmaat lijken als iemand die uit de scene van een speelfilm is gestapt, maar dat ontdoet hem nog niet van de rauwheid die hem menselijk maakt. Daarentegen blijven de scenes in de Intouchables tot vervelens toe lesjes in de omgang tussen de mentaal ontwikkelde maar fysiek achtergestelde blanke mens met een bovenmodaal inkomen, tegenover exotisch tuig van de richel dat toch geen tuig blijkt te zijn.

Wij, die blanke mens, zien onszelf terug van onze instincten vervreemd, hierop geattendeerd door de straatwijsheid en fysieke weelde van juist die cultureel minder bedeelden die wij doorgaans zo vrezen om hun criminele aanleg (althans, dat is een verscholen argument in deze film). Maar hier zien we ze met de gelikte goedheid zoals we die kennen uit de Disney studio's.

Natuurlijk kunnen ook sprookjes racistisch zijn en zelfs indien goed bedoeld. Deze film racistisch noemen gaat me te ver, wordt dan ook zo'n moralistisch verhaal en laten we niet te kinderachtig doen. Nee, deze film, met zijn bijna unanieme verheerlijking op elk forum, benadrukt vooral hoezeer wij zelf kennelijk nog ploeteren met de vanzelfsprekendheid van multicolor en multi-etniciteit.

Door het propageren van vette clichées gaan de makers voorbij aan wat ze beslist met deze film claimen te bereiken, namelijk acceptatie over en weer. Ook al is deze film gebaseerd op een gegeven uit de werkelijkheid, toch zal de werkelijkheid ons nooit opzadelen met de ideale archetypen waarmee deze film is volgepropt. Een film waarvan we ons de clichées juist zo graag herinneren omdat het ons een goed gevoel geeft. Waarmee we de harde werkelijkheid van onze wezenlijke onverdraagzaamheden en angsten (nee, ik heb 't niet over de PVV en aanhang) voor twee uurtjes kunnen vergeten...

Bijna 4,20 gemiddelde, dat is zowat het niveau van nummer 12 in de top 100

Beste DocuMeter,

Kennelijk heb je je gestoord aan een boel zaken in deze film. Naar mijn mening heb je het jezelf daarmee erg moeilijk gemaakt en heb je daardoor ook de essentie van film gemist.

Had je niet beter gewoon kunnen kijken en gewoon kunnen genieten door jezelf mee te laten voeren door de "feeling good" flow? Is dat zo moeilijk?

Waarom moeten sommige mensen zo moeilijk doen door er van allesachter te zoeken? Als je zoekt vindt je altijd wel iets om over te zeiken.

Flinke kritiek. In ieder geval "in fine" beargumenteerd. Omdat ik het er grotendeels mee oneens ben een reactie.

Het valt me op dat je je stoort aan zaken waar de meesten zich waarschijnlijk niet aan storen; dit had je zelf al door geloof ik...

Opmerkelijk vind ik dat je in je commentaar verwijst naar een zwarte kennis/ vriend uit LA. De vergelijking die je maakt tussen de hoofdpersoon en die vriend: ik kan er niks mee, behalve dat je aangeeft dat je een rauwe kant mist.

De “rauwe kant” is in deze film meen ik wel degelijk zichtbaar. Gelukkig is dit niet continu zo: het is immers een FEEL GOOD movie. Toch heb ik in de relatie met bv. Senegalese familieleden, in de sollicitatieprocedure etc. wel wat rauwe randjes kunnen opmerken.

De acteerprestatie zou slecht zijn, de humor flauw. Uiteraard is dit een kwestie van smaak. De humor beviel mij wel. Het karakter van de hoofdpersoon -een vrolijke Senegalees- ook. Dat vrolijke draagt bij aan een FEEL GOOD movie. Als feel good movie kijker zou je toch moeten inzien dat deze man in zijn eentje het FEEL GOOD element bewerkstelligt. Je benaming "zwarte neger" was wel een toegevoegde waarde geweest in deze film overigens: humor!

Dat deze man in zijn eentje de show is geen manko, dat is een keuze van de regisseur, of nog “erger”: het zou weleens hét belangrijkste element kunnen zijn van het originele verhaal! Het gaat immers over iemand die een ongelooflijke boost krijgt van een a-typische verpleger uit een andere sociale klasse en cultuur.

Dat er in deze film voor een Senegalees is gekozen en niet voor een Marokkaan vind ik overigens niet storend. Het ploeteren met multi-etniciteit -zo noem je het wellicht terecht- gebeurt denk ik op meerdere fronten. Dus: niet alleen de autochtoon heeft ermee te maken, ook de Senegalees.

Ik vind niet dat deze film problemen verdoezelt of eenzijdig belicht (vanuit de westerling). De film laat de witte maar ook de zwarte kijker " zich 2 uur lang goed voelen" ondanks de verschillen.

Topfilm. Zeer goed acteerwerk en heerlijke humor.

Hi Mr Thee

Het is me inderdaad duidelijk dat ik het verlies van de getallen. De mate waarin ik het afleg is ook wat mijn bevreemding veroorzaakte, al tijdens het kijken.

Mijn refereren aan de vriend uit LA, zoals ik beschreef, was vanwege zijn filmische manier van doen, de daarbij opgeroepen clichébeelden en het feit dat ik hem toch niet als een clichéfiguur ervaar. Met rauwe kant bedoel ik niet persé iets negatiefs, eerder iets wat echt is. Zelfs komieken kunnen dat in hun rol hebben. Het hoeft in een feelgood niet te ontbreken, zelfs niet als het suikerzoet is. Als kind had ik het met het suikerzoete Swiebertje, waarbij de hoofdpersoon tegen een al te slaapverwekkende brave en oerhollandse achtergrond telkens iets klassieks wist neer te zetten. Iets dat levendig en verrassend was (even binnen het perspectief van die tijd).

Ik doel op rauw als tegenovergestelde van gepolijst. Ik vind deze 'zwarte neger' in al zijn 'feelgoodheid' onwaarschijnlijk gepolijst, zonder enige spanning tegemoet komend aan een archetype. Dat op een wijze die men ook wel kitch noemt. De zogenaamde rauwheid die je noemt, ervaarde ik als erg gekunsteld. Ik heb niets tegen kitch, maar in een film verwacht je dat er iets wringt waardoor een karakter diepte krijgt en spannend wordt.

Dat het oordeel over goed acteren vooral een kwestie van smaak is, vind ik niet helemaal kloppen. Maar zoals gezegd, ik leg het af tegen de getallen en discussie over dat punt lijkt me bij een huidige stemverhouding inderdaad zinloos. Niet eens vanwege een argumentatieprobleem, maar omdat bij de meesten het feelgoodgehalte kennelijk zo sterk overheerst. Discussie gaat dan mank over twee schijven, het hoofd en het hart. Das wel grappig, omdat het in de film grotendeels draait om het slaan van een brug tussen die twee.

MrGG (reactie erboven) stelt dat ik mij simpel had moeten laten meevoeren op de flow van de feelgood. Ik kon dat niet uit verveling. Door het gebrek aan dimensie in de rollen had ik daar moeite mee. Door die frictie begon ik mij af te vragen waarom ik mij zo verveelde. Daar heb je in twee uur dan ruim de tijd voor.

De zwarte hoofdpersoon had (wat mij betreft) als voornaamste drager van de film geen probleem hoeven zijn. Er zijn zoveel grote films gemaakt die leunen op slechts één persoon.

Zeer geslaagd zijn natuurlijk wel de formule en karakterkeuze van de hoofdpersoon die bij kijkers (ook bij mij) een verwachting oproept die zich vervolgens graag laat invullen. Bij een dergelijk geslaagd mechanisme spreekt men al snel van een hit. Maar ik strandde vervolgens op de punten die ik al overvloedig heb aangehaald. Voor de discussie ware het interessant geweest als zich hier inhoudelijk zowel voor als tegenstanders van mijn opinie zouden melden, met al hun eigen verschillen. Misschien gebeurt dat nog, maar afgaand op alles wat ik tot nu toe tegenkwam vrees ik van niet Ik eindig waar ik met mijn kritiek begon: ik zal wel knots zijn....

Niet verwacht, maar een echte topfilm. Aanrader dus !

En wat is foutief pleonasme dan?

Een ongelofelijk fijne feel-good-movie, ondanks het zware thema. Een echte aanrader.

DocuMeter, hartelijk dank. Elke zin is raak. Het heeft even geduurd, maar enige weken na het aanschouwen van deze zompige prent voel ik me begrepen. Je zwemt nooit tegen de stroom 'geniet gewoon want het feelgood-gehalte is toch heerlijk hoog' in, maar dat neemt niet weg dat ik in ieder geval de verbazing omtrent alle lovende woorden die Inthouchable ten deel vallen volledig herken. Zo gepolijst dat het niet eens meer als snelle hap goed te verteren valt, maar gewoonweg alle "goede intenties" ondermijnt. Brr

Ik had eerlijk gezegd, ondanks de kleine hype, toch wat moeite om me hier naartoe te slepen. Dit leek me de zoveelste variatie op Driving Miss Daisy, met nu Omar Sy als Morgan Freeman en François Cluzet als Jessica Tandy. Komedies over de verschillen tussen armen en rijken en zwarten en blanken, uiteraard allemaal op de meest correcte manier mogelijk, door middel van een ontluikende vriendschap: het is allemaal al wel erg vaak gedaan. De braafheid van al die films resulteert altijd in weinig diepgang, waardoor het nauwelijks de moeite loont om de zoveelste versie van het verhaal te gaan zien.

Al die bovenstaande kritiek is van toepassing op Intouchables. De film is enorm cliché, voorspelbaar van begin tot einde en zo braaf dat ze zelfs het verplichte subplot rond de jonge broer die met verkeerde mensen om gaat zo vaag mogelijk houden, voor het geval het warme onderbuikgevoel weggaat. Je mag deze film de hemel in prijzen wat mij betreft, maar ik neem aan dat niemand dit ook maar enigszins origineel durft te noemen.

En toch is Intouchables makkelijk de tijd waard. Waarom? Omdat hij gewoon ontzettend grappig is. Omar Sy is iemand die kennelijk de lachers met het grootste gemak op zijn hand krijgt en Cluzet is een fantastische aangever, met zijn statische houding en zijn bescheiden glimlachje. De dialogen zijn gevat en de situaties bijzonder leuk. Ik heb goed gelachen en bij goede komedies doet het er altijd wat minder toe als het verhaal niet zo origineel is. Dat iedere poging tot drama nauwelijks werkt neem ik dan maar voor lief, vooral ook omdat er duidelijk weinig interesse is om het al te serieus te laten worden. Het is gewoon een lief, klein feelgoodfilmpje. De enorme score is wat overdreven wat mij betreft, maar ik ben allang blij dat het niet zo'n kleffe, oversentimentele film is geworden zoals ik verwachtte. Een aangename verrassing.

3,5*

Intouchables, goed film voo...

4,0 *

Geslaagde film. Een film met een traan en een lach. De ontwikkeling tussen de personages Philippe en Driss zijn prachtig in beeld gebracht. Paar uitstekende humoristische scènes tussen beide personages, zonder dat het al te plat werd. Daarnaast werden de beperkingen van de volledig afhankelijke Philippe constant goed in beeld gebracht en tevens zijn onzekerheden. De band tussen beide acteurs was bijzonder goed; vulden elkaar meer dan prima aan. Film met een prachtig einde die zeker gezien moet worden.

Bijzonder drama over een invalide die geholpen wordt door een donkere man zonder medelijden maar juist met erg veel plezier en initiatief. Er wordt feest gevierd, een onbekende geliefde wordt opgebeld en de rolstoel krijgt wat extra power. Er zitten diverse komische momenten tussen en het was leuk dat de verfkunst in de maling werd genomen want het is mijzelf ook vaak een raadsel hoe enkele strepen en vlekken zoveel geld op kunnen leveren. Alhoewel het goedaardig - en enigszins binnen de perken blijft is het zeker iets unieks geworden.

Vanwege de zeer positieve reacties en het hoge gemiddelde deze film nu eindelijk eens bekeken en helaas kan ik niet delen in de enthousiaste reacties en het hoge gemiddelde voor deze komedie. Nou ja, wat je een komedie noemt. Het aantal keren dat ik heb moeten lachen was op een paar vingers te tellen. De humor vond ik helemaal niks en zelfs erg flauw en bovendien erg voorspelbaar. De mensen in de zaal dachten er blijkbaar anders over want voor elke opmerking van Driss moesten ze lachen. Waarom is mij absoluut een raadsel. Maar goed, het zal wel aan mijn gevoel voor humor liggen. Als komedie is deze film voor mij dus niet geslaagd. Het zij zo. Wat ik wel positief vind in deze film is het fraaie camerawerk. Dat voorkomt dat ik deze zeer overschatte film met een onvoldoende afserveer.

Waardering; nog net een 3,0*

Graag gedaan, KUK. Met jouw reactie en de herkenbaarheden van @wibro erbij, heb ik mijn therapeut nu toch maar afgezegd...

Tgoh moest iedereen het eens zijn over een bepaalde filmvoorkeur dan zou het wel saai worden op den duur. Zolang je maar met goede argumenten je redenering staaft is het ok, en dat heb je DocuMeter met verve onderstreept. Ikzelf zou er nu ook niet 1.5 * aan geven, maar bij bepaalde kritische zaken in je besluit volg ik je met gemak. 95% heeft het hier precies moeilijk mee en dat is betreurenswaardig. Velen zeggen dat je de essentie van de film hebt gemist, maar wat is de essentie dan wel? Oordeel niet over mensen uit verschillende klassen? Geeuw.

Wat een schitterende film. Ontzettend veel gelachen, en tegelijkertijd was het allemaal erg ontroerend. Het verhaal is niet bijster origineel, maar door het fantastische (samen)spel van Driss en Philippe is het voor mij een topper gebleken.

Vond het ook verrassend dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, alleen was de naam Driss ineens vervangen voor een Arabische naam (moeilijker om net zo'n sympathieke Arabier te vinden?).

4.5*

Een zielig verhaal wat met een vleugje humor gebracht word. De verzorger is een frisse wind voor de wat nukkige man. Het vermaakt wel echter is het een wat dun verhaal om te blijven hangen en mist aan scherpte en diepgang om op mijn emoties in te spelen.

Schiterrende film !

inderdaad superfilm,diegene die hier een onvoldoende voor geeft kan beter maar een boek gaan lezen......

Het is een al weer een tijdje geleden dat ik 5* heb gegeven voor een film, maar ik wist t meteen zeker toen ik de bios uit liep. Gewoon genieten.

Het verhaal, de acteurs, de humor, het drama en de omschakeling tussen die laatste twee maakte het voor mij compleet. Iedereen zei al tegen mij dat het een fantastische film was, dus de verwachtingen waren hoog. Maar de film heeft het helemaal waar gemaakt voor mij. Een must see!

Dat ben je inderdaad wel heel diep gedaald, als je een boek leest.

Gisteren in bios gezien en ik raad iedereen aan om er heen te gaan. Vooraf dacht ik dat het niet zo mijn film zo zijn, aangezien ik niet van drama-films hou en al helemaal niet van Franse films. Maar ik moet zeggen dat het echt een goede drama-film was met veel grappige momenten. Vooral de hoofdrolspelers vervulden hun rol super. Dus iedereen ga naar deze film je krijgt er geen spijt van!

Zeer leuke film. Zit heel andere comedy/humor in dan dat je meestal gewend bent..

Ik heb m samen met mijn kinderen gezien en de gezamenlijke conclusie is: ja, het is een feelgood movie met op gezette tijden simpele maar toch zo aanstekelijke humor.

Ondanks mijn hoge score, als we allemaal dezelfde mening zouden hebben, zou dit forum ook niet leuk zijn. Ieders mening telt, letterlijk en figuurlijk. Daarbij waardeer ik elk commentaar zodat ik ook met een gezonde basis naar een film kan kijken.

Goed weekend allemaal!

Leuk!

Erg goede film die ondanks de positieve reacties toch verrassend goed overkwam. Intouchables is een van de betere feelgood films die ik heb gezien. Niet zo zeer een hekel aan dit genre, maar ik heb ook mijn voor- en dus ook niet voorkeuren. De film weet ondanks de vooral positieve sfeer, toch realistisch en toont ook een eerlijke kijk op het leven van deze twee vrienden. Het is een keer lachen, zonder musical, theatrale personages en of flauwe humor. Petje af.

Hier naast is montage, prachtig pianospel en leuke Earth Wind and Fire muziek plus een gewoon onderhoudend camera werk, ook kwalitatief indrukwekkend. De film werkt gewoon en dit alles helpt de ervaring als kijker naar een plezierige ervaring. Gewoon een leuke goede en soms ook ontroerende film.

Top, 4 sterren