Intouchables (2011)

Oh nee, dacht ik na een halfuur, wat een bedenkelijke moraal heeft deze film. Stuur een zwarte uit een Parijse banlieue (uiteraard met een grote mond, maar een klein hartje) naar een groepje perfecte blanken, leer hem een pak dragen en op het einde is onze knuffelzwarte perfect geïntegreerd en kunnen we hem een volwaardige burger van onze samenleving noemen.

Gelukkig is het niet zó zwart-wit. Driss heeft een eigen wil en blijft die doordrukken tot op het eind. Hij is geen heilige, net zomin als Philippe een heilige is. De makers van deze film snijden zelfs heel wat maatschappelijke thema’s aan zonder echt een haarscherp standpunt in te nemen.

Helaas blijft dat allemaal véél te oppervlakkig. De achtergrond van Driss in de kansarme wijken blijft bijvoorbeeld onderbelicht. De regisseurs laten liever een bende Franse bourgeois zien die houterig dansen op Boogie Wonderland. Hier had dus véél meer ingezeten. Daarbij komt wel dat Sy en Cluzet hun personages weergaloos vertolken, met bijzonder veel humor en inleving.

lol

Een mooi script, goede acteurs en een maatschappelijk probleem dat aangekaart wordt, resulteert in deze film. Vooral de humor die erin voorkomt is geweldig. Idriss behandelt Philippe zoals veel gehandicapten het liefst behandeld willen worden. Ze willen niet zielig gevonden worden en dat laat deze film voor 200% zien. De manier waarop de twee met elkaar omgaan is erg 'pragmatisch'. Ik heb bij tijd en wijle krom gelegen om sommige acties, en andere momenten kreeg ik een gevoel van meelevendheid. Superfilm!

Erg erg goede film een dikke 5. Je moet hem wel wat tijd geven, maar de film is het zeker waard.

4,23 vind ik persoonlijk toch wel heel hoog voor deze film. Het is ook best een goeie film maar zo goed? Ik heb er nu een paar keer naar gekeken maar ik zie nergens niet waarom nou juist deze film zo hoog scoort. Maar goed, het zal wel aan mij liggen.

mcdaktari

Iets dat ik mij afvroeg bij het beoordelen van deze film was; "Wat was er niét goed aan deze film?" Ik kon weinig argumenten bedenken...

Dat zijn nogal uitspraken zeg!! Maar wat maakt hem dan juist ZO goed? En nou moet je niet aankomen met, bijna alles.

Bitterzoete komedie die af en toe wat kort door de bocht gaat (zie ook hierboven: bepaalde aspecten van het verhaal blijven jammer genoeg onderbelicht) maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de humor en charme van de protagonisten. Vooral Driss is een prachtig personage. Zeker een aanrader.

Omdat men een fascinatie heeft voor geestelijk en/of lichamelijk zieke mensen (zie de hoge waarderingen voor De Regels Van Mathijs en de docu over de autist Kees) en alles wat de heilzaamheid van de multiculturele samenleving bevestigt (bijv. sympathieke negers).

Goed om te weten, christoph80. Ik dacht altijd al "wat heb ik toch?", maar dankzij jouw diagnose weet ik het nu. Bedankt.

Geen probleem. Maar misschien is het juister om te zeggen dat dit twee dingen zijn die mij aan de film tegenstaan, wat niet wegneemt dat het andersom ook belangrijke motieven kunnen zijn.

Oke, ja dat ben ik wel met je eens, maar persoonlijk vind ik het niet meer dan een aardige film. Maar je zegt het zelf ook al, het is per persoon verschillend.

Erg aangenaam verrast door deze film. 'k vreesde dat dit een zwaar drama ging zijn, maar het is een erg goeie mix geworden van drama en komedie. 'k heb trouwens een heel aantal keren moeten lachen.

Verder deed de cast het prima, het kwam overtuigend over.

De film zag er goed uit en ook de muziek was tof.

Een mooie film die 'k gerust nog eens wil herbekijken, 'k vond het alvast een aanrader.

Mooie film waarbij ik af en toe heb moeten lachen.

De gemiddelde score van 4,23 en de 10de plaats in de top 250 vind ik wat te hoog (naar mijn mening).

Hoop alleen dat jij je eigen mening niet serieus neemt, want dan zou het een beetje sneu zijn. Je kunt moeilijk twee totaal verschillende documentaires hiermee vergelijken en dan ook nog eens intolerant racisme erdoor gooien.

Volledig mee eens, empirekees!

Niet te snel oordelen zonder de context en/of leerdoelen te kennen.

Wat zou het geweest zijn? Franse cultuur? Multiculturaliteit? De verschillen tussen arm en rijk? Kan me niet voorstellen dat er geen betere films voor handen waren die wat het leerdoel ook was beter konden illustreren...

Tja. Las bij american history x ook dat die op school gekeken wordt. Het is de belabberde staat van ons onderwijs

Oh ja? Ik herinner mij uit mijn middelbare schooltijd, tweede helft jaren ’50, dat ook wij in dat verre verleden een aantal malen een film voorgeschoteld kregen (o.a. La Passion de Jeanne d'Arc, Boys Town, The Grapes of Wrath). Ik vond en vind daar niks belabberds aan, omdat naar mijn bescheiden mening bepaalde films uitermate geschikt lesmateriaal zijn. Van sommige films kan ik mij zelfs voorstellen dat het verplicht lesmateriaal is.

Even zonder op jouw titels in te gaan heb ik het helemaal niet over film in het algemeen natuurlijk. Ik heb het puur over de titel die ik noem en deze film. Daar zou ik educatief gezien toch heel andere keuzes maken. Weet niet hoe jij tot de conclusie komt dat ik het over film in het algemeen hebt, maargoed

Beste film die ik ooit gezien heb!

Ik keek hem bij ckv omdat de film een goed voorbeeld is voor een kop-staart verhaal. Dat was het.

Maar wat mij nou zo benieuwde was waarom deze film in hemelsnaam op nr.10 staat in de lijst. Want behalve de schitterende soundtrack, vind ik het allemaal niet zo heel geweldig. iig geen top 10 waardig.

Tja, lieve film heur.

En dan 4*...

Hmm ja eigenlijk een halfje naar beneden. Was nog van de 1e kijkbeurt. Zeg jij t eens dan?

Wat moet ik zeggen ? Vond 4* alleen een beetje vreemd bij de comment die ik las.

Voor mij is een film met 4* behoorlijk goed, denk dat we over deze film namelijk niet zo heel veel van mening verschillen. Fijne wegkijker, maar niet meer dan dat

Intouchables is een heerlijke feelgood-movie van Franse bodem. De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal rondom de Franse aristocraat Philippe Pozzo di Borgo en zijn verzorger Abdel Sellou, een Algerijn uit een achterstandswijk in Parijs. Hoewel de film behoorlijk afwijkt van Di Borgo’s levensverhaal, blijft de essentie hetzelfde: de verschillen tussen de steenrijke aristocraat Philippe en de straatarme semi-crimineel Driss. Dankzij deze verschillen weten ze elkaar echter te helpen. Philippe geraakt uit zijn depressie en Driss gaat het rechte pad op.

Gezien het onderwerp had de film makkelijk kunnen veranderen in een melodramatische klucht, maar het regisseursduo Toledano en Nakache weten uitstekend de balans te behouden tussen humor en drama. Ze worden hierbij perfect ondersteund door de twee hoofdrolspelers: de Franse komiek Omar Sy steelt de show als de straatwijze Driss en krijgt goed tegenspel van François Cluzet als de verlamde Philippe. Dat de film een aangrijpend verhaal vertelt blijkt wel uit het enorme succes van Intouchables. In het thuisland Frankrijk groeide de film uit tot één van de meest succesvolle films ooit. Met bijna 20 miljoen bezoekers staat ze daar op de derde plaats van bestbezochte films ooit. Dit succes werd ook geëvenaard in andere landen. In Nederland trok de film meer dan 1 miljoen bezoekers, waardoor Intouchables de meest succesvolle Franse film ooit is in Nederland. Wereldwijd bracht de film meer dan 400 miljoen dollar in het laatje. Een ongekend aantal voor een Franse film die slechts 12 miljoen dollar heeft gekost.

Intouchables was nergens saai en door Omar Sy ook nog een mooie komedie. Wat dat betreft is het misschien maar goed dat het een Franse film is en geen doorsnee Amerikaanse komedie.

Ik heb eigenlijk helemaal geen slechte acteurs gezien voor zover ik kan beoordelen, want spreek geen Frans.

De film brengt het verhaal sterk over met veel snelheid, maar ook aandacht voor details. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal (waarschijnlijk nogal aangedikt) wat is uitgewerkt tot een geslaagde feel good movie.