Silver Linings Playbook (2012)

Ik breng toch maar wat nuance aan.

Films die over mentaal onstabiele mensen gaan spreken me erg aan. Het eerste uur was mooi opgebouwd. Je leert de twee hoofdpersonages goed kennen en ik kon niet goed voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Gaan ze een stormachtige relatie beginnen? Houdt Pat het af vanwege de problematiek rond zijn vrouw waar hij nog lang niet klaar mee is? Leeft zijn vrouw überhaupt nog en gaat de film de thrillerkant op met de twist dat blijkt dat hij zijn vrouw vermoord heeft en hij daar op het eind pas achterkomt? Maar nee, niets van dit alles... ze doen mee aan een danswedstrijd en dat zou de grote climax moeten zijn. Wat een domper. Nu houd ik best van een feel-good-filmpje, maar in dit geval had ik niet verwacht dat het allemaal zo luchtig werd en dat was geen leuke verrassing. Van drama naar romcom. Als die genres dan toch gecombineerd moeten worden zie ik het liever andersom...

Ik heb deze niet afgekeken en heb ook geen motivatie meer om nog wel af te kijken. De film heeft me dus niet geraakt.

Ik kende de film niet! Vanavond gekeken zonder verwachtingen dus! Lekker filmpie, maar dat komt mis ook omdat de film mij wel ligt (en nee, ik ben niet gek )

Wel een aardige romcom. niet echt mijn genre maar hij had wel zijn charme en natuurlijk het vrouwelijke schoon in de vorm van Jennifer Lawrence

8 oscarsnominaties maar wat een kutfilm zeg, pffff

Even doorzetten, maar een leuke film. En ja, ik ben wel (een beetje) gek.

In het begin van de film ,wist ik eigenlijk niet wat ik er van moest denken en of ik het wel leuk vond

maar na een tijd vond ik het leuk

de dialogen met best wel humor al dan niet zwart

en de personages waren goed ,naast de hoofdrolspelers vond ik de moeder heel goed

maar de niro was ook geweldig en natuurlijk cooper en Lawrence en tucker

het einde was voorspelbaar maar dat mocht de pret niet drukken

de niro kan gewoon alles spelen en blijft goed !!

de psychiater was ook top !!

Erg leuk! Silver Linings Playbook heeft een ziel. Dat klinkt misschien wat flauw, het is wel degelijk de waarheid. Het combineert drama en komedie op een perfectie manier, zonder mierzoet te worden. Dat is weinig films gegeven. Het plot staat als een huis en wordt nagenoeg perfect gespeeld door de acteurs. Lawrence en Cooper zijn werelds, waarbij ik vooral laatstgenoemde de show vind stelen. En hoewel we DeNiro deze rol vaker hebben zien spelen, dit kan de man als geen ander.

Ook al kent het plot weinig verassingen, het blijft leuk. Energiek, druk en af en toe zelfs hysterisch maar altijd geloofwaardig en soms ontroerend. Dit zie ik O. Russel graag nog eens doen. Zijn laatste mocht de plank dan ietwat mis slaan, met The Fighter en deze titel bewijst hij een prima regisseur te zijn.

Prima herziening. Halfje erbij.

4,0*

Vermakelijke film, begint ijzersterk, donker en zwarte humor, gemankeerde personages, en wordt gedurende de rit wat toegankelijker richting een romcom. Had van mij niet per se gehoeven overigens. Ik snap alleen de 8 nominaties niet.

Aardige film, die me in het begin maar heel moeilijk kon pakken. Omdat er eigenlijk geen enkel normaal karakter in de film zit, blijft alles toch wel wat afstandelijk.

Maar zo over de helft van de zit betrapte ik me er op dat ik toch wel betrokken geraakt was.

Feel good movie met een leuke benadering door de personages.

Als je een originele romantische komedie verwacht, dan ben je bij deze film aan het verkeerde adres. De film is zowat alles wat je van een romantische komedie verwacht en het is duidelijk uit welke films deze film zijn inspiratie haalde. Er is amper iets gewijzigd aan de 'succesformule' van dit genre; een tranentrekkende soundtrack, de verloren zielen die elkaar vinden door ongeluk en de nodige clichés. Toch kan ik niet anders dan deze film plaatsen tussen Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Lost in Translation. En dat komt vooral door het acteerwerk van Bradley Cooper en Jennifer Lawrence. Zowel alleenstaand als samen. Als je hen apart ziet, dan is hun acteerwerk sterk. Maar wanneer je ze samen ziet, dan voel je gewoon de chemie. Op een gegeven moment zegt Jennifer Lawrence in de film 'that's a feeling' (of iets in die richting) en dat somt eigenlijk de hele film op. En om eerlijk te zijn heb ik me soms moeten inhouden om geen tranen in mijn ogen te krijgen, dus dat zegt denk ik genoeg.

Bradley Cooper is na de The Hangover-triologie de gevierde man én de pretty boy in Hollywood. Om maar snel van type-casting af te komen maakt hij een haakse bocht in zijn acteursbestaan door een rol van een man met een bipolaire stoornis te vertolken. Cooper is een labiele, emotionele man die zijn huis, haard en vrouw is kwijtgeraakt, doch vastberaden is weer te voldoen aan de wensen van zijn toenmalige vrouw. Na acht maanden psychische detentie huist hij weer in bij zijn ouders (met Robert DeNiro
als gokverslaafde, neurotische Eagles-fan), maar dan ontmoet hij de schone Tiffany die hem weer wil helpen met het vinden van zijn evenwicht, tegen de belofte dat hij met haar dansoefeningen zal verrichten. Het is de uitgebalanceerde sfeer van 'vuile was' die zich constant binnenshuis houdt en Bradley Cooper is daadwerkelijk iemand die moeite heeft in zijn comfort zone
te blijven en een paar uitbarstingen heeft. Tiffany daarentegen manipuleert hem daarmate dat hij haar ideale danspartner is en zij in staat zijn om een danswedstrijd te vinden, maar ze breekt wel door zijn neuroses heen.

Goeie film waarin een man, na zijn ontslag uit een instelling, zijn vrouw weer wil terug winnen. De psychische problemen van de twee hoofdpersonages komen wat geforceerd over. Een aantal sterke en mooie scenes. Een uitstekende cast waarbij Jennifer Lawrence alle aandacht naar zich toe weet te trekken.

Leuk filmpje, met wel goed acteerwerk, maar 8 Oscarnominaties is die niet waard, en ook niet voor die 5 minuten,dat Robert de Niro effectief in beeld is!!

Blijkbaar heb ik deze film een aantal maanden geleden gezien, maar kan me er dus helemaal NIETS meer van herinneren...

Onwijs sterke performance van Bradley Cooper in deze film.

De eerste film waarin ik zowel Bradley Cooper als Chris Tucker niet zo irritant vond. Het moet een prestatie zijn. Al draait voor mij deze film vooral rond Jennifer Lawrence. Een actrice die ik al niet slecht vond en bij elke film mij doet denken aan Scarlett Johansson, ook een actrice die hier en daar goeie filmrollen kiest in afwisseling van bekendere blockbusters. Hopelijk blijft (en kan) ze dit blijven volhouden. Ik had niet veel met Cooper in het begin, tot zijn acteerwerk wordt opgetild door de komst van Lawrence.

Het begint nogal kabbelend en draait rond Cooper die niet meteen de sterkste acteur is, al valt nog best mee in deze film. Gaandeweg wordt het wel beter en is er een boeiend sfeertje. Na anderhalf uur schoot ik figuurlijk wakker als ook Robert De Niro zich laat blijken en samen met vooral Jennifer Lawrence het scherm laat ontploffen vlak na de football wedstrijd. Het einde is nogal cliché, maar door de 2e helft van de film bleef ik wel met een goed gevoel achter.

Bij deze film blijven hangen tijdens het zappen. Absoluut de moeite waard om een keer te herkijken incl het eerste uur. De absurde personages fascineren en hun onderlinge samenspel sprak me aan. Sterk acteerwerk, en leuk om Robert de Niro nog eens eens "out of character" te zien gaan. Voor nu een 3,5..maar zeker een keer opnieuw beoordelen.

Ik kwam een halfuurtje later pas in de film jammer genoeg want ik had de tv kantine opstaan haha wat overigens ook weer een leuke aflevering was, maar dat terzijde.

Ik vond de film rustig bij mij overkomen ondanks dat er veel explosiviteit in de karakters zaten wat enorm goed is gespeeld.

Misschien zat ik er met 10 minuten of kwartiertje al in de film het boeide mij meteen en ik kwam er steeds meer in te zitten en het allemaal ook te voelen en misschien komt het ook wel omdat ik deze situatie ook heb meegemaakt in een relatie, het leek zo beetje alsof ik naar een verfilming van me eigen leven keek van jaren terug, dat klinkt vreemd maar toch is het zo.

En het is eigenlijk ook niet raar want mensen maken van alles mee in het leven en ook dit kan een ieder overkomen en dat maakt deze film zo sterk want het kan maar zo een waargebeurd verhaal zijn en al is het niet gebaseerd op een waargebeurd verhaal en toch is het een waargebeurd verhaal tenminste zo zie ik het, want dit gebeurd over de hele wereld in relaties en misschien niet exact hetzelfde maar in grote lijnen deels zeker wel.

Ik leefde me heel erg in, in alle karakters en niet alleen in die van Pat Solitano maar ook de vrouw Tiffany en zeker ook van de ouders van Pat Solitano maar dat komt dan ook omdat ik een soort gelijke situatie heb meegemaakt dan is die band sterker wat je voelt met de karakters.

Ik zal eerlijk zeggen dat ik het op het einde wel een beetje moeilijk had want er ging toch ook wel wat door mij heen en de happy ending is gewoon super, kippenvel en natte ogen.

Ze speelden dan ook allemaal voortreffelijk en ik ben zeker van plan om deze film nog eens te bekijken vanaf het begin.

mooie dialogen, positieve spannende sfeer en een sterke cast die goed in hun rollen zitten en een realistische film neerzetten.

4* is net teveel maar het is en lekkere film. soms wat overacting en te dik maar gewoon een lekkere feelgood met flink wat humor. Lawrence is yam. Die dansscene slaat natuurlijk nergens op.

Iets meer van verwacht/gehoopt. Desondanks toch wel een goede film. Bijzondere film vooral. Met puike acteerprestaties van zowel Cooper als eye candy Lawrence. Minpunt vond ik wel het einde van de film. Dansscene was niet heel memorabel. Dat gefluister met zijn ex kwam ook wat raar over. Om vervolgens eind goed al goed bij Tiffany te eindigen. Tsja, die scene vond ik ook niet zo sterk. But hey, toch prima vermaakt dankzij Cooper en Lawrence. Wel knap dat Cooper zich in kon houden tijdens de dans oefensessies .

Ik had zelf niet zoveel moeite met de omslag van drama naar romcom, ten eerste omdat ik wel van romcom hou en ten tweede omdat het allemaal prima gedaan is. Maar een derde punt is dat, hoewel ik wel van een happy-end hou, Nikki hier wel héél vlot wordt afgeserveerd, en het schuurt toch wel een beetje dat bij zulke psychische problemen een zoen als einde wordt gebruikt. Hoe dan ook, wat me vooral zal bijblijven is het grootse spel van Lawrence en vooral Cooper, die een geweldige energie geeft aan Pats hyperactieve buien – vermoedelijk zal ik me dus meer het acteerwerk dan de thematiek herinneren, en ik weet niet of dat de bedoeling was.
        Mooi hoe Roger Ebert de eerste ontmoeting tussen Pat en Tiffany beschrijft: "Tiffany thinks she and Pat should have sex. Pat objects. He doesn't want to be unfaithful to his ex-wife. Tiffany's eyes narrow. We realize Pat doesn't have a chance."
        Wat Robert de Niro betreft, hij speelt dit adekwaat, maar uit zijn register tovert hij nergens een noot tevoorschijn die ik niet al eens eerder bij hem heb gehoord (gezien). Na alle ongeïnspireerd aanvoelende vertolkingen van de afgelopen jaren is het al heel wat dat hij hier weer een zeer acceptabele rol speelt, maar echt superbe kan ik hem toch niet vinden.

Buiten het feit dat de acteerprestaties in deze film zeker niet van een slecht caliber zijn vond ik deze film verder niet boeiend en raakte mij de film ook nergens.

Meer een film voor de ladies denk ik.

Verder ziet de film er wel goed uit.

Ik had de vorige keren maar half door hoe ronduit fantastisch Silver Linings Playbook is. Er zit zoveel in: zeer sterke personages, een uitmuntende pacing (de film loopt werkelijk als een malle), erg goed acteerwerk van vrijwel de hele cast, mooi klassiek romantisch verhaal en de drama op een knappe, luchtige manier verpakt in net de juiste dosis humor. Bovendien schijnt - ik heb er zelf geen verstand van - de bipolaire stoornis van Pat zeer accuraat te zijn uitgewerkt (zie een van de bovenste user-commentaren op IMDB).

SLP is zoveel meer dan het hapsnap romantische verhaaltje dat in enkele commentaren boven mij beschreven wordt. Puntje erbij; ondanks dat ik kritischer ben geworden in m'n scores ga ik hier voor een dikke 9.

Fijne film. Ik ging eigenlijk alleen maar kijken vanwege Jennifer Lawrence, maar ik vond de film vanaf de 1e minuut al boeiend met meer diepgang dan ik had verwacht. Lekker tempo, goeie teksten, verrassend goeie hoofdrol. Jennifer is de verwachte kers op de taart, die gaandeweg wat inzakt door de grote hoeveelheid slagroom. De film eindigt als de romcom die ik verwacht had en dat is dan toch een beetje jammer.

Dank je voor de correctie

Wat ik nog vergeten was: mooie soundtrack!

Ik keek ook alleen voor Jennifer Lawrence maar na een uur had ik er toch wel genoeg van. Niet mijn film.

Heerlijk filmpje. Geweldig dat zo'n beetje iedereen behalve de moeder een neuroot is.

J L kan buiten goed acteren ook heel lekker dansen ����

Mooie film .