Silver Linings Playbook (2012)

Een van de beste feel-good films van de laatste jaren.

Ondanks dat het allemaal tamelijk voorspelbaar is welke kant het opgaat, is de film dermate slim van opzet en knap geregisseerd en gemonteerd dat hij je geen moment loslaat.

Acteerwerk en dialogen zijn om van te smullen, Cooper is geweldig, en Lawrence met haar grofgebekte angelface is 'n genot om naar te kijken.

Geen hilarische dijenkletserij hier, maar de humor is vaak vluchtig en subtiel, en soms tussen de regels door.

Verder voor de verandering ook weer eens 'n prima vertolking van de Niro.

Met de soundtrack (oa. Zeppelin, Jack White en Dylan) is ook niks mis.

Goeie film. Maar... 8 oscar nominaties? Okay misschien terecht voor 'best actress' jennifer lawrence, die speelt altijd wel sterk, dat is hier niet anders, maar een oscar? Tsja, ach...

Het is helemaal geen film met een spectaculair script of zo. Maar het is gewoon in alle opzichten perfect uitgevoerd. Geen film die heel lang blijft hangen, maar ik heb er wel met heel veel genoegen naar gekeken.

Een zwaar onderwerp dat op een heel luchtige manier wordt gebracht. Ik was benieuwd naar hoe dat was uitgepakt. En gelukkig viel deze niet tegen.

Het verhaal is niet echt origineel te noemen, maar deze kon toch mijn aandacht trekken en houden. Waarschijnlijk heeft de voortreffelijke Bradley Cooper hier wat mee te maken. Hij speelde zijn rol met verve en dat zegt wel iets over deze acteur waar ik anders niet zo dol op ben.

Maar ook de anderen waren zeer sterk. Robert De Niro zit - zoals altijd - prima in zijn rol. Hij heeft een geweldige mimiek waarbij hij altijd grappig overkomt. En ook Jacki Weaver is samen met Chris Tucker en Julia Stiles een mooie aanvulling op de cast.

Maar het is Jennifer Lawrence die de show steelt. Ik was niet zo’n fan van haar en dat had ze vooral te danken aan The Hunger Games, maar ik denk dat ik mijn mening ga herzien. Hier draagt ze onomwonden de film. Ze deed het zeer goed als Tiffany. Ik weet nu niet of deze rol haar nu echt een Oscar moest opleveren, maar je kan wel stellen dat ze zeer goed in haar rol zat en heel geloofwaardig overkwam. Ze straalde één en al kracht en emotie uit. Chapeau!

De mix tussen drama en de luchtigere momenten was heel goed gebalanceerd en in beeld gebracht. Het verhaal spat natuurlijk van de clichés en vanaf het begin weet je meteen hoe het gaat eindigen, maar niettemin boeit Silver Linings Playbook wel. Hij is sterk, dramatisch én opgewekt.

3.5*. Met alle credits naar Lawrence.

Nadat David O. Russell het door Three Kings meer dan tien jaar lastig had in Hollywood, kwam hij ijzersterk terug met the Fighter en met name nu met deze film. Eindelijk de bevestiging van zijn talent waarop ik wachtte al die tijd. O. Russell maakt een volledig voorspelbare romkom en het werkt als een trein. Dat komt met name omdat hij precies de juiste toon weet te vinden. De knipoog is aanwezig, maar gelukkig niet te vet. Het feelgood aspect barst nergens uit zijn voegen. De personages zijn net even ontwricht en corky genoeg om anders (en dus leuk) te zijn. Die juiste toon is zo cruciaal en zo lastig te raken, dat het ’t benadrukken waard is. American Beauty, Little Miss Sunshine, Sideways etc. hadden erg middelmatig kunnen zijn, maar het zijn films die op alle goede momenten de juiste snaar weten te raken. En dat geldt ook voor deze film. De cast begrijpt het prima. Zelfs Tucker weet precies de juiste toon te vinden. De humor is precies ingetogen genoeg en het drama is toegevoegd met exact de juiste dosis. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het schuine oog gaat eruit, ik ga de carrière van O. Russell vanaf nu met veel belangstelling nauwlettend in de gaten houden. 4 dikke sterren. De leukste in zijn soort sinds jaren.

Kolere wat ergerde ik me aan Bradley Cooper's karakter. Dat heeft hij erg sterk neergezet. Duidelijk iemand die niet spoort en zich krampachtig vastklampt aan een denkbeeldige strohalm. Volledig egoistisch, egocentrisch en verwend. Vreselijk.

Maar dat is ook de bedoeling in een film waarin een man met geestelijke problemen zich langzaamaan optrekt uit de gedragingen die hem alleen maar problemen opleveren.

Sterke film, luchtig van toon en respectvol naar mensen met gedragsproblemen. Dit als een komedie te bestempelen wekt de verwachting dat er veel humor in zit en dat valt wel mee. Maar MM heeft slechts twee kopjes per film, anders zou ik de film willen bestempelen als drama/romantiek/komedie.

Fijne film met goed acteerwerk van Bradley Cooper, de schitterende Jennifer Lawrence en een biijzonder goede bijrol van Robert de Niro, fijn om hem ook weer eens geinteresseerd te zien in acteren.

Een film met een hoek af, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen.

Vond het aanvankelijk een aangename beetje verrassend toffe film, dus vrij positief over het algemeen. Maar de hele climax (de danswedstrijd, de weddenschap, het liefdesverhaaltje) heeft hem voor mij toch minstens een volle ster gekost.
Daar kregen mijn wenkbrauwen automatisch de drang bij zich op te trekken. Met andere woorden, ik vond het allemaal niet zo echt geslaagd dat laatste halfuur. Daar waar het in het eerste uur er allemaal positief onconventioneel (voor een hollywood-prent) was, zat het er het tweede uur een beetje 'naast' voor mij.

En waarom kreeg Jennifer Lawrence de oscar :-/?
Ik moet Beasts of the Southern Wild en Zero Dark Thirty nog kijken, maar hoe dan ook leek in elk geval de prestatie van Emmanuelle Riva nog van een heel andere categorie dan deze (al kun je de twee misschien ook weer moeilijk vergelijken).

Sympathiek rolletje wel voor Chris Tucker:-) En goddank voor Robert de Niro, dit geeft weer hoop voor op een 'revival' zijnentwege.

Mja, vond dit bij vlagen best aardig, maar ook heel vaak behoorlijk vervelend. Dat enorm aangedikte gevatte in de dialogen trok ik soms erg slecht. Vooral omdat er eigenlijk alleen maar vervelende personages in deze film lopen. Cooper is té overdreven popie-jopie, Lawrence als personage te aangedikt bijdehand en boos. Als actrice vond ik haar altijd erg down to earth overkomen. Hier juist niet. Het gaat me niet om het personage zelf, maar Lawrence laat soms iets te veel merken hoe tof ze deze rol wel niet vond. Kwam niet meer naturel over en deed me iets te veel denken aan een persoonlijke moment of fame. Vond haar in Winter's Bone echt een stuk beter, maargoed wie ben ik. Hun onderlinge dialogen, en dan met name in het begin (oh ja die en die medicijnen...) waren echt een beetje vervelend.

Verder de rest van de cast. De Niro vond ik eigenlijk ook vervelend, maar nog niet zo erg als die moeder. Die donkere gast die met Cooper in de inrichting zat is ook redelijk vermoeiend, net als Cooper's broer, Lawrence's zus en zwager. Het is niet erg leuk dat je in een film praktisch iedereen onsympathiek vind zonder dat het zo bedoeld is.

Qua regie vond ik het nog wel aardig, en tegen het einde werd het wel iets minder dweperig, maar kwam het sentiment behoorlijk opzet, al weet je dat ook al van tevoren. Werd nog vrij aardig uitgewerkt, maar de dans vond ik tegenvallen als sleutelmoment van de film. Het is ook geen heel slechte film verder maar ook niet heel groots als je het mij vraagt met een hoop licht vervelende personages. Dat werkt niet zo in feelgood denk ik.

2.5*

Er zijn van dit soort hollywood-films met een bijzonder goede songkeuze (Juno, 50/50, (500)days of Summer, ...), en deze hoort daar zeker bij.

I have a problem? You say more inappropriate things than appropriate things

Dit jaar was het de eerste keer dat ik de Oscar show eens wat meer ben beginnen volgen. Silver Linings Playbook was dan ook één van de uitschieters van deze editie met 1 gewonnen Oscar en 7 nominaties. Hetgeen me echter het meeste bijbleef was de innemendheid waar Jennifer Lawrence zich mee omhulde (het struikelen op de trap, de conversatie met Jack Nicholson op het feestje, ...) die me deed besluiten om vooraleer het jaar ten einde was me toch eens aan de film te wagen waar ze het gouden beeldje aan te danken heeft. Zo gezegd, zo gedaan.

Silver Linings Playbook is wel weer zo'n typische Oscar film. Zo eentje waarvan je op voorhand eigenlijk al weet dat hij op zijn minst wat nominaties in de wacht zal gaan slepen maar gelukkig kan ik daar het meeste van de tijd wel mee omgaan, zeker wanneer er nog eens zo'n heerlijke soundtrack (onder andere Led Zeppelin met What Is and What Should Never Be en Bob Dylan & Johnny Cash met Girl from the North Country!) tussen zit maar dat terzijde. De grote aantrekkingskracht van de film zit hem dan ook in Pat & Tiffany. Beiden zijn mensen waar wel ergens een hoek vanaf is, weliswaar door een niet vergezochte en geloofwaardige gebeurtenis, maar eenmaal samen lijken ze elkander toch perfect aan te vullen. Niet echt simpel om dit op een goede manier in beeld te brengen maar het is dan ook een voordeel dat David O. Russell geen nodeloos kleffe scènes, daarvoor heeft Pat gelukkig toch nog net iets te veel zijn hart op de tong, uit zijn mouw schudt. Naar het einde toe laat de regisseur misschien toch nog een steekje vallen maar het eindshot en het voorafgaande anderhalf uur maken dit ruimschoots goed.

Zonde dat Julia Stiles zich ook nog in de film heeft gewrongen want voor de rest bevat Silver Linings Playbook een uitstekende cast. De Oscar voor Lawrence is misschien wat overdreven, Bradley Cooper is zeker en vast even goed, maar dat de actrice alle registers open trekt staat als een paal boven water. Wat een verademing ten opzichte van haar flauwe performance in X-Men First Class. Veel is dan ook wel te danken aan de chemie die ze met Cooper heeft. Die begint zijn Hangover verleden definitief achter zich te laten door voor nogal atypische rollen te kiezen maar hij mag gerust in deze lijn verder gaan. Hij en Lawrence zijn heerlijk op elkaar ingespeeld en dragen de film in zijn geheel, al mag de waarde van een Chris Tucker of Robert De Niro zeker en vast niet onderschat worden.

Aangenaam verrast eigenlijk door deze prent van David O. Russel. Three Kings en The FIghter heb ik nooit kunnen uitkijken dus ik hield rekening met een tegenvaller maar door het sublieme spel van Lawrence en Cooper is dit erg genietbaar geworden. De speelduur van 2 uur voelt nergens te lang aan en het is genieten tot aan het einde.

4*

Lekker! Prima verhaal, goed spel en mooie beelden.

Heerlijke film. Voorspelbaar maar daarom niet minder leuk. Alle rollen zijn perfect ingevuld. Cooper laat zien een zeer veelzijdig acteur te zijn. Tegenspeler Lawrence is een goede tegenpool. Genoten!

Prima film voor een regenachtige (zondag-)middag. Kijkt lekker weg. Er wordt goed in geacteerd. Leuk om te zien dat Cooper meer kan dan de mooie man uithangen, maar voor mij was Lawrence toch wel de verrassing van deze film. Ik ken haar alleen uit "The Hunger Games" (volgens mij), maar hier laat ze zien dat ze toch wel ietsjes meer kan! Tucker speelt ook hilarisch en minder schreeuwerig dan in zijn andere films. 3,5 *

Kan ik me helemaal in vinden. Net als Intouchables noemen sommigen dit een feel-good movie. Het spijt me, ik vind dat in het allerminst.

Word redelijk zelf gestoord van die opgeklopte, overdreven gevatte dialogen.

Deze film had ik wel kunnen missen, ware het niet dat ik Lawrence hier eens in een andere rol had gemist. Mja. Maar of dit een oscar waard was?

Beetje een neerslachtige film. Einde is wel mooi, maar ik heb het niet zo op die instabiele figuren.

Het begint allemaal vrij lekker en vermakelijk wanneer het verhaal 'non-hollywood' lijkt te worden en de onorthodoxe personages op een al even onorthodoxe romance/strijd lijken af te stevenen.
Helaas eindigt het allemaal toch weer in een romantisch cliché happy-ending, da's een afknapper voor mij.

Een tip als je hem nog niet hebt gezien: laat je in de eerste helft niet afleiden door anderen. Dat gedeelte bestaat namelijk uit heel veel tekst. Verdeeld in veel dialogen met korte zinnen. En er wordt veel geschakeld tussen personen. Bovendien wordt er veel informatie in die dialogen gegeven. Erg onhandig dus als mensen je juist dan dingen gaan vragen enzo.

Het is wel het meest boeiende gedeelte van de film. In de tweede helft wil men steeds meer richting een soort romkom, wat ik eigenlijk niet zo vond passen. Ik had liever een uitwerking gehad richting drama. Nu werden onze ‘gestoorde’ hoofdrolspelers gewoon in wat komisch bedoelde situaties gegooid zodat we konden zien wat ze daarvan bakten. Het ontstaan van de weddenschap had van mij veel korter gemogen. Oninteressant door die termen die er werden gebruikt. En sowieso geen leuke dialoog. Ook die sporttoestand (die er vast voor de kijkende mannen in is gestopt) was voor mij een minpuntje. Dat ze zo blij waren met hun 5 op de danswedstrijd was dan weer wel erg grappig, vonden wij. Het einde kon je natuurlijk al lang aan zien komen. Ook dat doet afbreuk aan de film.

Dat Lawrence hier een Oscar voor heeft gekregen vind ik een beetje vergezocht. Ze speelt haar rol prima hoor, en Cooper ook. Dat je iemand speelt die van het padje af is wil niet automatisch zeggen dat het ook uitzonderlijk goed is. Dat blijkt maar weer. Ik zou hem eerder aan Cooper hebben gegeven. Die heel wat meer tekst te doen had en dat prima deed.
Alle bijrollen werden ook prima ingevuld. Veel daarvan deelden dus die enorme hoeveelheid aan tekst en kregen net als de hoofdrolspelers het voor elkaar om dit geloofwaardig te brengen.

Deze Oscarwinnende film heeft dus wel een aantal minpunten. Hij doet wat hij van het genre moet doen, maar ik had liever gehad dat hij nog verder van het geijkte pad was afgeweken.

3*

Volledig mee akkoord! Die zin vat voor mij ook zowat de hele film samen.

Goed om te horen... (dat ik de rest voor niets heb getypt). Nee hoor, geintje. Fijn dat je het met me eens bent. De langere reviews kunnen mensen helpen om te beslissen of ze een film willen kijken, natuurlijk.

Lawrence en Cooper zijn perfecte tegenspelers! Heerlijk! (Zie net dat ze weer samen zullen spelen in Serena (2014). Benieuwd of ze het daar net zo goed doen!).

Mooie film met leuke typetjes. Bijrollen worden ook erg goed neergezet. De chaotische scenes met snel tekst achter elkaar waren geweldig, vooral die in huize Solitano met de hele familie en al die andere mensen die er bij waren. Enorm van genoten.

Million Dollar Baby op de dansvloer.

Tsja, op de een of andere manier doet deze film me enorm aan Million Dollar Baby denken. Overduidelijk parallel is de sfeer, en de hoofdrol die een Oscar wint. Verder dan dat kom ik eigenlijk niet. Maar toch blijft dat ergens knagen.

J-Law (mooie bijnaam) speelt erg, erg goed. In deze film doet ze me vooral denken aan Juliette Lewis, maar dan wel een die veel subtieler en breder spelen kan. Vrijwel onherkenbaar als het meiske dat Catnip speelt. Of haar rol in precies deze film dan een Oscar verdient, tsja, het is goed, heel goed, maar zo bijzonder dat je het de rol van het jaar moet vinden? Nouja, iemand moet dat ding krijgen natuurlijk, en haar verdienste hier is duidelijk genoeg, zonder haar was dit een bloedsaaie film geworden. Bradley Cooper is daarbij toch wat teveel een dooie diender, gespeeld onder de pillen of niet - maar er gaat wat weinig vanuit om een hele film aan op te hangen.

De film dan. Een erg tobberig verhaal eigenlijk, en nogal aan de slome kant. Zeker de eerste helft of zo is nogal aan de saaie kant, toch wordt er daar nogal wat verteld dat later in de film dan hier en daar weer op z'n pootjes gaat komen. Qua timing en spanningsboog had dat toch wel wat vlotter gekund vind ik.

De hele serie bijrolletjes is wat wisselend tussen ok en irritant. De Niro doet het verrassend genoeg bij mij weer eens goed, zonder dat zijn wat gebruikelijke overacting irriteert. Maar veel van de andere bijrollen - de shrink, Veronica, Nikki etc - lijken vooral als tijd- en beeldvulling te dienen, krijgen geen inhoud en leiden vooral af.

Dus, wat mij betreft toch meer een bijzondere film dan een echt goede. En als ik er nog even aan terugdenk ligt dat vooral aan J-Law. Kennelijk dus toch terecht, die Oscar.

Heerlijk beschreven !

Gelukkig kreeg ik net op tijd grip op neurotisch Amerika om in het tweede gedeelte van de film te moeten vaststellen toch een knappe, feel-good komedie onder ogen te krijgen, met zekerlijk stevige acts, typisch Amerikaanse, lawaaierige en karikaturale humor met dreunende dialogen, maar al bij al grappig om volgen en een in zijn geheel goed opgebouwd werk met vlekkeloos camerawerk.

Zo verschrikkelijk goeie film!! Echt genoten ervan. Weet eigenlijk niet waarom. Het is niet dat het verhaal nu zo erg apart is. Je kan al bijna aan het begin zien wat er gaat komen. Daarom denk ik dat het acteren tussen Bradley Cooper en Jennifer Lawrence zo verschrikklijk aanstekelijk is dat je wel van deze film moet houden.

Een prima romantische komedie. Als je het verhaal bij de film leest weet je al precies hoe het gaat aflopen. En inderdaad. Zo voorspelbaar als wat. Maar toch maakte dat niet uit bij deze film. Het liep allemaal prima. Er werd uitstekend geacteerd. De verhaallijntjes zijn leuk. De typetjes zijn leuk. En wat maakt het dan verder nog uit dat de film zo voorspelbaar is. Ook is het een heel erg Amerikaanse film. Maar toch irriteerde dat deze keer nou eens een keertje niet bij deze film.

Hele irritante film met vreemde dialogen en overdreven typetjes. Stond op het punt de film uit te zetten na een uur. Het greep me niet, had geen enkele feel met de film en vond het geheel maar een rommelig allegaartje.

Nergens grappig, spannend, romantisch, eng of dramatisch. Niet dat ik vind dat alle films in een hokje geplaatst moeten worden, integendeel, maar dit sloeg helemaal nergens op. Zonde van mijn tijd. 2 *

Toch wel een mooie en goede film al weet David O. Russel me ook deze keer niet 100% te overtuigen.Het is allemaal wat rommelig (camerawerk,montage) en ook het scenario en de regie zijn wat wisselvallig.Het acteren daartegen is dik in orde,zowel Bradley,Lawrence,DeNiro en zeker ook Weaver maken indruk.Meesterwerk...nee,maar Silver linings playbook is wel erg amusant en vermakelijk en ook het 'feel good' gedeelte pakt goed uit.

wat me vooral opviel was hoe ingetogen Chris Tucker speelde.

Als je de rest van zijn films gezien hebt snap je wat ik bedoel.

Verder erg goede Cooper en Lawrence. Erg goede film die ik zeker zal herzien.

Het eerste deel van de film was erg boeiend, maar toen de danswedstrijd zo'n prominente rol ging spelen had het geheel meer weg van een slechte grap. Moeten we dit echt geloven? Het beledigt m'n intelligentie.

Toch 2,5* voor het eerste deel.