Scarlet Street (1945)

Ja, dat viel me ook op bij Woman in the Window. Ik had best wel medelijden met de hoofdkarakters in zowel deze film als in Woman in the Window. Ook al is die film iets luchtiger dan deze.

Beetje allebei. De oorlog had invloed op de kwantiteit van de productie en de aard en toon. Maar naast oorlogsfilms met nationaal heldendom, waren er ook meer sombere en kritische films, maar een hoop output uit Hollywood was toch ook nog luchtig en kleurrijk, Vincente Minnelli etc.

Ik denk bij films uit deze tijd juist meer aan vrolijkere producties met veel gedans, musicals en kitscherige Hollywood films. En ik heb sneller een vermoeden dat een film die gemaakt is tijdens en na de tweede wereldoorlog meer dient als escapisme in plaats van realisme, wat deze film meer is.

Nee hoor, een groot deel van het film-noir genre is gebouwd op de gedesillusioneerde sfeer van na WO2.

In Italië is dat overigens nog veel duidelijker met het neo-realisme.

De aanname dat oude films per definitie een beetje naief zijn, klopt niet .

Maar de bontgekleurde muscials zijn meer van de Jaren 50 en enkele Ziegfeld -like dingen eind jaren 30. Dus de oorlog zat daar tussen en heeft wel effect gehad op zoals ik schreef kwantiteit en aard van de film.

Als ik in mijn filmlijst kijk heb ik een enorme dip in het productiejaar 1943.

1939 : 24 waarvan 21 Amerikaanse producties

1940 : 20 waarvan 18 Amerikaanse producties

1941 : 25 waarvan 23 Amerikaanse producties

1942 : 24 waarvan 18 Amerikaanse producties

1943 : 16 waarvan 10 Amerikaanse producties

1944 : 21 waarvan 16 Amerikaanse producties

1945 : 23 waarvan 15 Amerikaanse producties

1946 : 25 waarvan 19 Amerikaanse producties

1947 : 27 waarvan 21 Amerikaanse producties

1948 : 35 waarvan 22 Amerikaanse producties

Maakt verder ook niet uit.

Ach ja, bedankt voor de uitleg Maar het neo-realisme is ook Europees, van Europese films verwacht ik ook sneller wat minder cliché's.

Scarlet Street - blu-ray.com

Had nog niet van deze film gehoord, maar de blu-ray is toch wel zeer aantrekkelijk

Tav Blu-ray release: cover-art.

KINO, dus geen subs.

Nagekomen: Blu-ray review.

Dat denk ik toch niet. Eenmaal oorlog afgelopen was het toch wat sombere tijd. Er was al veel geld in de oorlog gestopt en wederopbouw kostte ook veel geld. En gevolgen van de oorlog kwamen nu ook tevoorschijn. De muziek van na de oorlog is vaak sentimenteel en ook wat somber, heel anders dan toen het nog oorlog was en vrolijk moest zijn vanwege de "goede zaak". Volgens mij was het mij films net zo. Het duurde weer een aantal jaartjes voor mensen weer konden lachen.

Lijkt me een uitstekende tijd voor film-noir films.

Je kan hem hier bekijken en daarna eventueel op dvd/blu-ray aanschaffen.

Scarlet Street : Fritz Lang, Walter Wanger : Free Download & Streaming : Internet Archive

Ik heb in die tussentijd al wat meer geleerd hoor, Dick2008 Maar toen ik bijvoorbeeld keek naar 'It's a Wonderful Life' die ook rond dezelfde tijd als deze film is gemaakt kreeg ik snel het vermoeden dat films van vroeger meer doelen op escapisme ipv critici. Maar ja, dit is dan ook geen Hollywood productie.

Heel goed van jou LimeLou

Haast pijnlijk om te zien hoe zo'n goedzak als Christopher Cross wordt kapot gemaakt door de twee oplichters. De 'typische onsymphatieke karakters' uit film noirfilms. De gladde oplichter en een ietwat naïeve schoonheid van een jongedame. Duidelijk een standaardformule voor een film noir, toch?

Ja, eigenlijk wel, maar deze film zou ik juist beschrijven als de ultieme tegenhanger van de film noir, zonder het genre los te laten. Scarlet Street gaat niet over een man met een mysterie, maar eerder over liefde maakt blind. Kitty doet alles wat haar vriendje van haar verlangt, terwijl hij haar gewoon gebruikt, Chris raakt volledig in de ban van de jonge, liefdevolle en stimulerende Kitty en probeert onder de greep van zijn vrouw te komen en Johnny, tja Johnny, die heeft alleen oog voor zichzelf en materiële zaken.

Chris heeft weer zin in het het leven en schildert zijn beste werk, dankzij Kitty, die haar naam echter op het schilderwerk zit, aangezien er grote belangstelling voor is. Chris weet dat hij zijn inspiratie aan Kitty te danken heeft. De pijn is daarom ook nog steeds niet groot (terwijl de kijker het bijna niet meer kan aanzien hoe de man gebruikt wordt) en de film wordt steeds een grotere kwelling voor de kijker en het is dan ook een enorme opluchting om Chris' reactie te zien, hij vermoord Kitty en laat Johnny ervoor opdraaien.

De ondergang van Chris is aanstaande en is enorm pijnlijk. Hij verliest zijn baan, zijn verstand en zijn zin in de realiteit. Ook moeilijk om Chris dan in het parkje op de bank te zien slapen.

Scarlet Street laat de ultieme breakdown van een man door liefde zien zonder ook maar op een moment echt medelijden te hebben, maar ja, liefde maakt blind.

(En zo nadenkende kan ik niet anders dan mijn 4* te verhogen naar een 4,5*.)

Goede review!

Geslaagde en evenwaardige remake van Renoirs geweldige film La Chienne uit 1931. Enkel de acteerprestaties (de geweldige rol van Edward G. Robinson uiteraard niet meegerekend) en het einde waren toch wel duidelijk beter in Renoirs film. Maar bij al bij al heb ik hier erg van genoten en scoort Scarlet Street toch wel een stevige 4* bij mij en is het in mijn ogen een van de betere films die Hollywood heeft voortgebracht tijdens de jaren 40.

Mensen die deze film kunnen waarderen moeten ABSOLUUT het zwartkomische én betere origineel van Renoir zien!

Fritz Lang in de regisseurstoel en Edward G. Robinson in de hoofdrol, yeah . Een recept voor een goede film en ook één die opvallend grappig is. Het begint al met de naam van het personage: Chris Cross :7. Hij wordt verleid door de jonge Kitty, die zijn hobby schilderen misbruikt om zijn werken achter zijn rug om door te verkopen. Naïef als Chris is, stort ie zich onbedoeld in deze ellende. Daartussen lopen nog wat mysterieuze intriges en een verrassende grap her en der. Ondanks het tragikomische, is de sfeer van de film zelf uiteindelijk toch behoorlijk down. Heb The Big Heat nog niet gezien, maar vind dit tot nu toe de beste film van Langs Amerikaanse periode.

Dom bericht, hihi. Heb hem vroeger twee keer gezien op ik meen Super Channel en anders Sky. Dat waren toen de commerciële zenders op TV.

Der Blaue Engel blijft toch beter overeind....Maar dezelfde lijn, het begint vriendelijk maar uiteindelijk stort de beste man zich in het verderf. Robinson doet het best goed en bovendien is Bennett appetijtelijk. Dan Duryea vond ik vroeger ook al niet zo. Erg donkere, ook wel wat trage film. Ga deze niet nog eens kijken...maar hij staat gewoon op Youtube, dus ga je gang zou ik zeggen....3.0

Naïeve grijze muis op leeftijd die financieel en emotioneel wordt uitgekleed door een valse deerne. Die rode draad is een zwarte, het zal destijds wel wat stof hebben doen opwaaien, en met een (lange tijd) vrij stevig scenario weet het narratief nog wel eens een slagje te slaan, maar al met al is deze noir niet voor mij. Dat zit 'm met name in de bijdrage van deze bezetting. Geen kwaad woord over Robinson, maar een goed woord voor de rest zit er ook niet in.

Duryea als overdreven rat eerste klas is vrij irritant en de teef van dienst te theatraal, helemaal wanneer ze acteert dat ze acteert. Als Adele dan ook nog eens komt zagen, leunt het allemaal wel erg dicht tegen een belegen tragikomedie aan. Met weinig peper in de dialogen. De klap komt de film nooit meer te boven. Dé scène is op zich raak, maar maakt zo toch beduidend minder indruk, net als de vrij lange en ook nog eens nadrukkelijk aangekondigde nabrander.

Jeepers, I love you Johnny

De kans om een Fritz Lang film op het grote scherm te zien, ik laat het niet liggen. Het liefst zou ik wat meer van zijn Duitse periode zien omdat zijn Amerikaanse werk me tot nu toe wat teleurgesteld heeft. Fury was weliswaar erg goed, Woman in the Window werd compleet onderuit gehaald door het einde (blijft nog steeds één van de vreselijkste keuzes die ik een regisseur ooit heb weten maken) en over Moonfleet begin ik liever niet.

Ik stond bovendien een beetje weigerachtig ten opzichte van deze Scarlet Street doordat het meer een herhalingsoefening leek te zijn van Woman in the Window. Je kunt beide films moeilijk los van elkander kijken en ze hebben ook een aantal gebreken waardoor het telkens een net-niet film wordt. Lang haalt hier eenzelfde plot boven rond een oudere, eenzame man (Edward G. Robinson) die verliefd wordt op een femme fatale (Joan Bennett) en daardoor serieus in de problemen geraakt. Het voordeel aan Scarlet Street is dat Lang zijn film hier wel erg sterk weet te eindigen. Cross die Kitty vermoord, de rechtszaak waar Johnny schuldig wordt bevonden en dan natuurlijk de flash forward waarin Cross nooit een cent van zijn schilderijen heeft gezien en er zelfs niet in slaagt om rechtvaardigheid te doen gelden. Toch is jammer genoeg niet alles even denderend te noemen. Zo is heel het plot met de verdwenen man van Adele, Cross zijn vrouw, wat van de pot gerukt (het lijkt meer iets voor in een soap waar een personage dat er jaren geleden is uitgeschreven opeens terug verschijnt) en had de film beter tot zijn recht gekomen als hij wat compacter was geweest.

Opnieuw Edward G. Robinson en Joan Bennett als duo dus en dat lukt opnieuw erg goed. Het is natuurlijk meer een herhaling van zetten, maar ze blijven goed op elkaar ingespeeld. Zeker Robinson is erg sterk en steekt nog een extra tandje bij naar het einde toe. Robinson en Bennet zijn trouwens niet de enige uit het Woman in the Window team die terugkeren, want ook Dan Duryea doet weer mee. Die vond ik echter nogal zwak in zijn rol van Johnny. Het klikte ook niet zo goed met Bennet had ik de indruk.

Zoals gezegd kun je Scarlet Street en Woman in the Window niet los van elkander zien. Zo krijgen ze ook dezelfde score, weliswaar om andere redenen, maar het is moeilijk om de ene beter dan de andere te vinden. Het is vooral een fenomenale Robinson en een subliem einde waarmee Lang punten weet te pakken.

3,5*

Zoals Metalfist al schrijft gaan Fritz Lang, Edward G. Robinson en Joan Bennett min of meer op herhaling na hun succes met The Woman in the Window (1944). De settings, de personages en het plot zijn weliswaar anders, maar qua structuur komt de film aardig overeen met zijn voorganger. Een naïeve Robinson laat zich weer van zijn beste zijde zien, maar afgezien van het sterke einde had de film wat mij betreft best wat venijniger mogen zijn.

Lazy Legs en Funny Face

Film die per minuut beter lijkt te worden. Het begin is namelijk best even doorbijten, en het karakter van de mompelende, naïeve Robinson wordt ook gewoon echt té sullig neergezet. Als het plotje eenmaal op gang komt, kan gelukkig het grote genieten beginnen, en dan vooral van de oogverblindende Bennett die op schitterende wijze de manipulerende bitch uit mag hangen; een glansrol zonder weerga. Zeker de één-tweetjes met 'Johnny' zijn om door een ringetje te halen. Lekker donker einde ook.

Het mag dan Fritz Lang zijn, in tegenstelling tot Das Testament Mabuse, Fury en Woman in the Window die ik onlangs zag, vond ik dit eigenlijk maar flut film.

Deze combinatie van Lang, Robinson en Bennett vond ik stukken beter dan Woman in the Window, mogelijk door de toevoeging van Duryea, die ik altijd met een onbevangenheid vind ik acteren die je niet veel tegen komt in deze periode. Robinson is opnieuw een veel te brave snul die door iedereen wordt gebruikt, maar hier is hij minder dom dan in WitW. Ook vind ik het verhaal hier gewoon meeslepender. Heeft wel opnieuw een minder einde, ik weet dat het "verplicht" was om Cross te laten boeten voor zijn misdaad, maar voor mij was 't genoeg geweest om hem alleen op te zadelen met de frustratie dat zijn werken enorm goed verkopen en hij er niets aan verdient, de mentale demonen waren niet nodig geweest

Wanneer stelt Lang ooit flink teleur? als ik deze op een andere dag had gekeken had het ook naar boven afgerond kunnen zijn. Ik dacht aanvankelijk Edward G. Robinson niet zo top te vinden in deze rol, maar dat wende sneller dan ik dacht. Misschien scheelt het ook dat ik The Woman in the Window (1944) nog niet gezien hebt.

Het einde maakt veel goed.

Bij sommige mensen is er een kloof tussen het leven waar ze van dromen en het leven dat ze in werkelijkheid leiden. In z’n fantasie is Chris Cross een gevierd kunstschilder die omgang heeft met z’n modellen. In werkelijkheid is hij een onderdanige kassier die na vijfentwintig jaar trouwe dienst een gouden horloge krijgt. Thuis ligt hij onder de sloef bij z’n vrouw. Haar gedecoreerde eerste echtgenoot torent in portretvorm boven z’n opvolger uit. Voor een manipulatrice als Kitty is hij een hapklare prooi. Zij wordt zelf gemanipuleerd door Johnny, de smeerlap op de achtergrond.

Volgens bijgelovige soldaten brengt het ongeluk wanneer drie sigaren met één lucifer aangestoken worden, omdat de drie brandpunten een driehoek vormen. Op het personeelsfeestje is Chris Cross de derde sigaar. Fritz Lang gebruikt rook om een troebele sfeer op te roepen. Schaduwen symboliseren de verborgen duistere kant van de mens; spiegels staan voor zelfreflectie. Een anjer en het gefluit van een roodborstje stimuleren de artistieke inspiratie van onze hobbyschilder. Het “zelfportret” heeft een hypnotiserende blik.

De al wat grijzende Edward G. Robinson geeft dit onbenullige personage iets diepmenselijks. Joan Bennett is op haar allerbekoorlijkst als de in het zwart getooide femme fatale. Ook Dan Duryea mag er wezen als het brutale opdondertje met strohoed en bretellen. Rosalind Ivan hield aan haar rol als bazige echtgenote de bijnaam “Ivan the Terrible” over. Nee, op deze regisseur ben ik Lang niet uitgekeken.

Nog nooit een film gezien met een zo'n tragisch einde van de dader die met moord weg weet te komen
en dan toch nog medelijden hebben met hem , knap gemaakt staaltje drama .