Scarlet Street (1945)

The Woman in the Window is inderdaad beter, maar heeft wel het verschrikkelijke einde. Wat dat betreft heeft Scarlet een einde zoals ik het graag zie bij een film-noir; teneergeslagen. Sfeervolle film toch. Nog steeds geen echte goede film-noir gezien van Lang. Human Desire, Scarlet Street, The Woman in the Window en Secret Beyond the Door zijn allemaal 3.5 * waardig. Wat ik niet helemaal begrijp is waarom naast het op zich prima plot die zogenaamd overleden man ook nog eens komt opdraven en Chris chanteert. Waarom? 3.5 sterren

Ik vond Robinson eigenlijk het enige echt goede aan de film. Niet dat hij verder zo slecht in elkaar zat maar het boeide me gewoon niet zo. Beetje te zakelijk uitgewerkt of zo.

Donkere, tragische film over een ouder wordende man die een ongelukkig huwelijk heeft en hopeloos verliefd wordt op een femme fatale die met zijn gevoelens speelt en hem uitbuit. Sterke rol van Edward G. Robinson. Ook Joan Bennett was erg overtuigend. Naarmate het verhaal vordert wordt de film steeds sterker. Het einde is inderdaad deprimerend. Heb de UK DVD, maar de print is wel maar van matige kwaliteit.

Mijn 3e van Fritz Lang, en opnieuw een uitstekende film. Wel de minste van die drie (andere twee zijn M en Metropolis). Het verhaal is erg sterk, maar wel eentje met een concept die nog steeds regelmatig gebruikt wordt. Hele film is boeiend, en ook de plotwendingen zijn erg goed. Zeker het einde is briljant met de stemmen die hij hoort De sfeer is ook weer erg goed, zeer passend en donkere stijl. Muziek is ook erg goed. Same as camerawerk.

Goede cast, met Robinson als de topper in deze film. Ken die man verder niet, net als de rest van de cast overigens, maar toch deden ze het allemaal zeer verdienstelijk.

4*

Sterk gebracht drama dat over de ganse lijn boeit omwille van de intrige, de passende dialogen en het knap werk van de acteurs.

Alleen was de film wat onduidelijk in het uiteindelijk lot van Mevr.(?) Cross maar dat is minder belangrijk dan het accent dat wordt gelegd op goedgelovigheid en genegenheid enerzijds en oplichterij anderzijds.

Haast pijnlijk om te zien hoe zo'n goedzak als Christopher Cross wordt kapot gemaakt door de twee oplichters. De 'typische onsymphatieke karakters' uit film noirfilms. De gladde oplichter en een ietwat naïeve schoonheid van een jongedame. Duidelijk een standaardformule voor een film noir, toch?

Ja, eigenlijk wel, maar deze film zou ik juist beschrijven als de ultieme tegenhanger van de film noir, zonder het genre los te laten. Scarlet Street gaat niet over een man met een mysterie, maar eerder over liefde maakt blind. Kitty doet alles wat haar vriendje van haar verlangt, terwijl hij haar gewoon gebruikt, Chris raakt volledig in de ban van de jonge, liefdevolle en stimulerende Kitty en probeert onder de greep van zijn vrouw te komen en Johnny, tja Johnny, die heeft alleen oog voor zichzelf en materiële zaken.

Chris heeft weer zin in het het leven en schildert zijn beste werk, dankzij Kitty, die haar naam echter op het schilderwerk zit, aangezien er grote belangstelling voor is. Chris weet dat hij zijn inspiratie aan Kitty te danken heeft. De pijn is daarom ook nog steeds niet groot (terwijl de kijker het bijna niet meer kan aanzien hoe de man gebruikt wordt) en de film wordt steeds een grotere kwelling voor de kijker en het is dan ook een enorme opluchting om Chris' reactie te zien, hij vermoord Kitty en laat Johnny ervoor opdraaien.

De ondergang van Chris is aanstaande en is enorm pijnlijk. Hij verliest zijn baan, zijn verstand en zijn zin in de realiteit. Ook moeilijk om Chris dan in het parkje op de bank te zien slapen.

Scarlet Street laat de ultieme breakdown van een man door liefde zien zonder ook maar op een moment echt medelijden te hebben, maar ja, liefde maakt blind.

(En zo nadenkende kan ik niet anders dan mijn 4* te verhogen naar een 4,5*.)

Fritz Lang in de regisseurstoel en Edward G. Robinson in de hoofdrol, yeah . Een recept voor een goede film en ook één die opvallend grappig is. Het begint al met de naam van het personage: Chris Cross :7. Hij wordt verleid door de jonge Kitty, die zijn hobby schilderen misbruikt om zijn werken achter zijn rug om door te verkopen. Naïef als Chris is, stort ie zich onbedoeld in deze ellende. Daartussen lopen nog wat mysterieuze intriges en een verrassende grap her en der. Ondanks het tragikomische, is de sfeer van de film zelf uiteindelijk toch behoorlijk down. Heb The Big Heat nog niet gezien, maar vind dit tot nu toe de beste film van Langs Amerikaanse periode.

Naïeve grijze muis op leeftijd die financieel en emotioneel wordt uitgekleed door een valse deerne. Die rode draad is een zwarte, het zal destijds wel wat stof hebben doen opwaaien, en met een (lange tijd) vrij stevig scenario weet het narratief nog wel eens een slagje te slaan, maar al met al is deze noir niet voor mij. Dat zit 'm met name in de bijdrage van deze bezetting. Geen kwaad woord over Robinson, maar een goed woord voor de rest zit er ook niet in.

Duryea als overdreven rat eerste klas is vrij irritant en de teef van dienst te theatraal, helemaal wanneer ze acteert dat ze acteert. Als Adele dan ook nog eens komt zagen, leunt het allemaal wel erg dicht tegen een belegen tragikomedie aan. Met weinig peper in de dialogen. De klap komt de film nooit meer te boven. Dé scène is op zich raak, maar maakt zo toch beduidend minder indruk, net als de vrij lange en ook nog eens nadrukkelijk aangekondigde nabrander.

Jeepers, I love you Johnny

De kans om een Fritz Lang film op het grote scherm te zien, ik laat het niet liggen. Het liefst zou ik wat meer van zijn Duitse periode zien omdat zijn Amerikaanse werk me tot nu toe wat teleurgesteld heeft. Fury was weliswaar erg goed, Woman in the Window werd compleet onderuit gehaald door het einde (blijft nog steeds één van de vreselijkste keuzes die ik een regisseur ooit heb weten maken) en over Moonfleet begin ik liever niet.

Ik stond bovendien een beetje weigerachtig ten opzichte van deze Scarlet Street doordat het meer een herhalingsoefening leek te zijn van Woman in the Window. Je kunt beide films moeilijk los van elkander kijken en ze hebben ook een aantal gebreken waardoor het telkens een net-niet film wordt. Lang haalt hier eenzelfde plot boven rond een oudere, eenzame man (Edward G. Robinson) die verliefd wordt op een femme fatale (Joan Bennett) en daardoor serieus in de problemen geraakt. Het voordeel aan Scarlet Street is dat Lang zijn film hier wel erg sterk weet te eindigen. Cross die Kitty vermoord, de rechtszaak waar Johnny schuldig wordt bevonden en dan natuurlijk de flash forward waarin Cross nooit een cent van zijn schilderijen heeft gezien en er zelfs niet in slaagt om rechtvaardigheid te doen gelden. Toch is jammer genoeg niet alles even denderend te noemen. Zo is heel het plot met de verdwenen man van Adele, Cross zijn vrouw, wat van de pot gerukt (het lijkt meer iets voor in een soap waar een personage dat er jaren geleden is uitgeschreven opeens terug verschijnt) en had de film beter tot zijn recht gekomen als hij wat compacter was geweest.

Opnieuw Edward G. Robinson en Joan Bennett als duo dus en dat lukt opnieuw erg goed. Het is natuurlijk meer een herhaling van zetten, maar ze blijven goed op elkaar ingespeeld. Zeker Robinson is erg sterk en steekt nog een extra tandje bij naar het einde toe. Robinson en Bennet zijn trouwens niet de enige uit het Woman in the Window team die terugkeren, want ook Dan Duryea doet weer mee. Die vond ik echter nogal zwak in zijn rol van Johnny. Het klikte ook niet zo goed met Bennet had ik de indruk.

Zoals gezegd kun je Scarlet Street en Woman in the Window niet los van elkander zien. Zo krijgen ze ook dezelfde score, weliswaar om andere redenen, maar het is moeilijk om de ene beter dan de andere te vinden. Het is vooral een fenomenale Robinson en een subliem einde waarmee Lang punten weet te pakken.

3,5*

Zoals Metalfist al schrijft gaan Fritz Lang, Edward G. Robinson en Joan Bennett min of meer op herhaling na hun succes met The Woman in the Window (1944). De settings, de personages en het plot zijn weliswaar anders, maar qua structuur komt de film aardig overeen met zijn voorganger. Een naïeve Robinson laat zich weer van zijn beste zijde zien, maar afgezien van het sterke einde had de film wat mij betreft best wat venijniger mogen zijn.

Lazy Legs en Funny Face

Film die per minuut beter lijkt te worden. Het begin is namelijk best even doorbijten, en het karakter van de mompelende, naïeve Robinson wordt ook gewoon echt té sullig neergezet. Als het plotje eenmaal op gang komt, kan gelukkig het grote genieten beginnen, en dan vooral van de oogverblindende Bennett die op schitterende wijze de manipulerende bitch uit mag hangen; een glansrol zonder weerga. Zeker de één-tweetjes met 'Johnny' zijn om door een ringetje te halen. Lekker donker einde ook.

Deze combinatie van Lang, Robinson en Bennett vond ik stukken beter dan Woman in the Window, mogelijk door de toevoeging van Duryea, die ik altijd met een onbevangenheid vind ik acteren die je niet veel tegen komt in deze periode. Robinson is opnieuw een veel te brave snul die door iedereen wordt gebruikt, maar hier is hij minder dom dan in WitW. Ook vind ik het verhaal hier gewoon meeslepender. Heeft wel opnieuw een minder einde, ik weet dat het "verplicht" was om Cross te laten boeten voor zijn misdaad, maar voor mij was 't genoeg geweest om hem alleen op te zadelen met de frustratie dat zijn werken enorm goed verkopen en hij er niets aan verdient, de mentale demonen waren niet nodig geweest

Bij sommige mensen is er een kloof tussen het leven waar ze van dromen en het leven dat ze in werkelijkheid leiden. In z’n fantasie is Chris Cross een gevierd kunstschilder die omgang heeft met z’n modellen. In werkelijkheid is hij een onderdanige kassier die na vijfentwintig jaar trouwe dienst een gouden horloge krijgt. Thuis ligt hij onder de sloef bij z’n vrouw. Haar gedecoreerde eerste echtgenoot torent in portretvorm boven z’n opvolger uit. Voor een manipulatrice als Kitty is hij een hapklare prooi. Zij wordt zelf gemanipuleerd door Johnny, de smeerlap op de achtergrond.

Volgens bijgelovige soldaten brengt het ongeluk wanneer drie sigaren met één lucifer aangestoken worden, omdat de drie brandpunten een driehoek vormen. Op het personeelsfeestje is Chris Cross de derde sigaar. Fritz Lang gebruikt rook om een troebele sfeer op te roepen. Schaduwen symboliseren de verborgen duistere kant van de mens; spiegels staan voor zelfreflectie. Een anjer en het gefluit van een roodborstje stimuleren de artistieke inspiratie van onze hobbyschilder. Het “zelfportret” heeft een hypnotiserende blik.

De al wat grijzende Edward G. Robinson geeft dit onbenullige personage iets diepmenselijks. Joan Bennett is op haar allerbekoorlijkst als de in het zwart getooide femme fatale. Ook Dan Duryea mag er wezen als het brutale opdondertje met strohoed en bretellen. Rosalind Ivan hield aan haar rol als bazige echtgenote de bijnaam “Ivan the Terrible” over. Nee, op deze regisseur ben ik Lang niet uitgekeken.

Heb een tijdje geleden The Woman in the Window van Fritz Lang gezien. In deze film van Lang gaat een deel van de cast van die film (Robinson, Bennet en Duryea) op herhaling. Vind deze film wel wat minder. Het plot is redelijk onderhoudend, maar het ligt er qua personages allemaal wel wat erg dik bovenop. Het wordt ook wat te zwaar aangezet qua acteerwerk, met Robinson als een van de weinige uitzonderingen. Na de echte ontknoping van de film gaat het nog onnodig even door. Het kon mij niet echt boeien.

Deze film heeft een sterk einde. Een nare en redelijk deerniswekkende film vond ik, waarin psychologische ellende en hunkering naar liefde uitgebuit worden door een koppel oplichters. Cross zit in een ongelukkig huwelijk en denkt nu echt de vrouw van zijn leven gevonden te hebben wanneer hij Kitty te hulp schiet nadat ze overvallen werd. Robinson speelt echt sterk, een brave maar ook zielige en goedgelovige man met artistieke ambities, die tot extremen overgaat. Er is geen hoop voor wie mentaal zwak staat in de maatschappij en Cross wekt meer dan eens medelijden op. Geen meesterwerk wat mij betreft, en sleept soms wat aan. Niet meer dan leuk om eens gezien te hebben.

Ik moest bij de film denken aan The Woman in the Window en pas later had ik door dat die film de vorige film was van Fritz Lang, met enkele acteurs die terug te zien waren hier. Het thema is wel wat gelijkaardig. Nochtans twee films van verschillende boeken. Het zegt wat over de stempel die Lang drukte op beide films.

Scarlet Street is wel de mindere van de twee, maar het verhaal zit ook wel goed. De nodige intriges en sfeervol gebracht. Blijkbaar had Edward G. Robinson al in die vorige film niet veel zin, net als in Scarlet Street. Maar slecht is het ook niet. Ik mis wel dat beetje meer dat van Scarlet Street een echt sterke film-noir maakt. Maar met een goed verhaal en ervaren cast, is het toch nog de moeite om te zien.

Als er een regisseur dè noir-regisseur zou zijn is dat natuulijk Fritz Lang. Bij They Shoot Pictures rekenen ze 16 van zijn films tot noir. Waarvan twaalf uit de echte noirperiode. En daar weer van behoren er zeven tot de noir top 100. Een van die zeven is Scarlet Street, Een broertje van Langs voorganger The Woman in the Window. Zelfde acteurs en een thematische overlap. Maar nog een flink stapje zwartgalliger. Op een existentieel niveau.

Edward G Robinson (een van de meer onwaarschijnlijke filmsterren uit de historie speelt bijna ontroerend fraai een schlemiel die al heel lang bij de bank werkt, een erg nare vrouw heeft en alleen blij is als hij schilderijen maakt. De oplichters Bennett en Duryea spelen een uiterst manipulatief stel die hem in de val lokken en dan blijkt het prille geluk dat Robinson buiten zijn liefdeloze huwelijk vind gebaseerd te zijn op manipulatie met rampzalige gevolgen.

Het expressieve einde is minder een compromis dan zijn voorganger en uitermate zwartgallig en voor een hays code film kwam Lang met veel weg. . Deze remake van een oude Renoir-film laat Lang op hoog niveau zien. En is weer eens een bewijs hoe op zijn gemak Lang eigenlijk was in Hollywood en hoe hij de grenzen wist op te rekken.


Ondertussen moet ik van de 16 Lang noirs er nog zeven zien,. Waarvan vijf uit de noirperiode en drie uit de top 100. Dat zal voor volgend jaar zijn.