Les Géants (2011)

Compleet onvoorbereid de cinema ingestapt. Film uitgekozen omwille van "The Bony king of nowhere", die voor de soundtrack zorgde. Muziek was dan ook prachtig, leverde in combinatie met de beelden vaak voor een schitterende sfeer, vooral de beelden op het water waren prachtig.

De film baadt sowieso in een lichtsurreël sfeertje. Buiten de personen die een rol spelen in de film kom je werkelijk geen kat tegen. De jonge hoofdrolspelers waren best prettig om volgen. In zo'n film zijn zo'n gastjes vaak ofwel enorm betweterig irritant ofwel kinderlijk irritant. Dit zijn gewoon drie doorsnee 14/15 jarigen. Zorgt vaak voor lichthumoristische situaties, nergens geforceerd, altijd subtiel en ook nooit meer dan een lichte glimlach.

Nadeel is wel dat de regisseur halverwege precies niet echt meer wist waar zijn film naartoe moest. Zorgt af en toe voor wat herhalingen. Positief is wel dat de film uit de buurt blijft van de typische valkuilen zoals een overdraatisch einde of een enorm feelgood-einde.

Film zweeft ergens tussen 3,5 en 4*, maar toch maar 4* voor de pracht(ige muziek en het kopje van het jongste gastje

IFFR film #02

Zag deze woensdagavond, omdat het de openingsfilm voor vrijwilligers was. Was ik best wel blij mee, want ik had hem tevergeefs geprobeerd te boeken.

Het eerste halfuur van de film was vooral grappig en speels, en de schoten waren soms echt om in te lijsten. Tekenend hiervoor was de ontsnapping door het maïsveld. Die was namelijk ontzettend droog, en zeker ook knap, gefilmd. De film heeft aanvankelijk alle schijn van een feelgood film: De mooie kleurige shots, de komische situaties en vooral de personages (gestoorde broer, tandenmissende drugsdealer, gehandicapt meisje, etc) zouden allesbehalve misstaan hebben in een feelgood film.

Maar dan wendt de film opeens van het ingeslagen pad af: Het thema begint zich langzaam te ontrafelen en de diepere betekenis komt langzaam naar voren. De gebeurtenissen in de "maatschappij" worden steeds minder aangenaam en de jongens belanden van de ene hachelijke situatie in de andere.

Ik heb niet het idee dat veel mensen het opgevallen is, of het zo geïnterpreteerd hebben, maar in mijn ogen schijnt het thema "romantiek" heel erg fel door. Niet romantiek in de zin van popliedjes, kaarslicht en samen op de bank titanic kijken, maar romantiek als in de 19e eeuwse stroming. Het romantische escapisme druipt namelijk van de film af. Elke keer als de jongens ook maar een voet in de echte wereld zetten, lijken ze in de problemen te komen. Ze kunnen alleen echt tot rust komen in de natuur en voelen een sterke drang om de knapzak over de schouder te hangen en er gewoon vandoor te gaan, wat ze op het eind ook nog eens echt doen. Denk ook aan het geluk dat constant van het gezicht van het gehandicapte meisje afstraalde: Gezegend als ze was met onschuld en onwetendheid, was ze immuun voor de dagelijkse sleur van het leven in de maatschappij. Misschien een wat subtielere hint, maar wel een verklaring voor de anders onnodige toevoeging van het personage.

Als laatste viel de muziek van "The Bony King of Nowwhere" mij positief op. Het deed me heel erg aan Midlake denken. Ik kende de artiest van te voren nog niet. Hij heeft een mooi album geproduceerd, wat ook erg goed in de film verwerkt is.

CONCLUSIE: De film is mooi geschoten en weet ook geen moment te vervelen. Daarnaast spreekt het thema mij persoonlijk erg aan. Geen moment verliest de film tempo of vervalt in onnodige clichés. Niets dan positieve kritiek en daarom op dit moment een welverdiende 3,5*, die ik later misschien nog ophoog.

Verrukkelijke film. Ergens tussen sprookje en een coming of age, ergens tussen Wallonië en een fantasiewereld. Waar moeilijkheden avonturen worden en vriendschappen verdiept. Waar een nieuwe levensfase een tijdloos, universeel verhaal wordt. Een gevoelige, liefdevolle en fijn stijlvaste film.

Het sprookjesgehalte zit 'm in de omgeving en de bijfiguren. De omgeving is een soort groots platteland met grootse natuur en in de bijfiguren voelen allemaal als sprookjesfiguren aan. Maar wat vooral heel erg bevallt aan deze film is dat het ook een soort ode aan de puberteit is. Er zijn legio films die de problemen benadrukken, deze film gaat ook over de problemen, maar viert de levensfase vooral.

Tel daarbij op de schittende hoofdrolspelers en de passende liedjes van The Bony King Of Nowhere en er is maar een conclusie: Snel de andere films van Lanners zien.

Gaat dit zien!

4.0*

Erg fijne, voortkabbelende film.

De drie jongens verdienen alle credits.
De film oogt alsof hen een slechts minimum aan instructies is meegegeven, waardoor de situaties stuk voor stuk gekenmerkt worden door een jongensachtigheid die uiterst naturel van het scherm spat. Hun blikwisselingen, lachbuien, discussies en opmerkingen komen ongeforceerd over, dat zij onmogelijk uit een te bedacht script kunnen komen.
Het lijkt dat sommigen voor mij dat als een nadeel ervaren omdat 'het verhaal niet echt een doel heeft'; de authentiek kinderlijke sfeer die eruit voorkomt is mij veel meer waard.

...eens temeer omdat die serene sfeer (mooi ondersteund door de soundtrack van The Bony King of Nowhere) in schril contrast staat met de kille en meedogenloze buitenwereld. Mooi hoe zij, tot aan dat prachtige moment waarop Zac zijn mobiel in het water laat vallen in de laatste scene, geleidelijk meer los geraken van de volwassenen, die hen allang afgestoten lijken te hebben.

Sprookjesachtig zou ik de film niet noemen, daarvoor liggen de gebeurtenissen te verankerd in de (mogelijke) werkelijkheid. Wel lijkt de film de onbegrensde mogelijkheden te prediken, die bij de perceptie van een kind gepaard kunnen gaan. Kinderen die beslissingen (moeten) nemen, die groter zijn dan zijzelf, worden vanzelf genoodzaakt tot reuzen uit te groeien.

Een ode aan losbandigheid en avontuur, omkaderd door een weemoedige zoektocht naar warmte en bescherming. Tel daarbij op de prachtige beelden van een sereen Ardens landschap en je hebt een uiterst charmant filmpje.
4*

Mooie film, maar ik mis iets extra's.

Wat de film inderdaad goed doet is een soort van magische wereld te creeeren, maar dan door enkele details, personages, landschappen etc, en niet door een spookjesachtig thema oid. Hierdoor krijg je een film over ernstige problematiek, die duidelijk beleefd wordt door de jongeren zelf op een veel speelsere manier. Vond de film dan ook een wat luchtigere en speelsere versie van Nobody Knows, al vind ik die film toch wel een stuk beter.

Het speelse karakter en de relaxte sfeer is absoluut een pluspunt, maar de film blijft daar iets te veel in hangen. Vind de karakters buiten het jongste broertje wat te vlak, en inhoudelijk vindt er iets te weinig plaats. Het is eigenlijk vooral een herhaling van zetten op een gegeven moment.

De humor is zeker niet vervelend, maar had soms wat scherper gemogen. Het is vooral de droogheid van bepaalde shots die het goed doen, zoals wanneer er ongemakkelijke stiltes vallen etc. Visueel is het een aangenaam filmpje, al beperkt de pracht zich iets te veel tot intermezzo's en landschapshots. Ook de muziek is bijzonder leuk trouwens.

Zo is het best een mooie film, maar elk pluspunt heeft toch ook wel een kritiekpuntje. De 3.5* is dik verdiend, want het is absoluut een vermakelijke, leuke film, maar het had hier en daar net wat beter gekund.

Ik had al Eldorado gezien en Les Géants blijft wel in Lanners' vertrouwde stijl. Het komt inderdaad over als een sprookjeswereld door het beperkt aantal personages en de prachtige natuurshots en scènes. Neem die scène waarin ze door het maïsveld rijden met de auto of de hut in het moeras. Echt heel mooi. Komt daar nog de typische Lanners kenmerken bij met bizarre randpersonages (die oude buur, de drugdealer en zijn vriendin), hilarische situaties ( het mongooltje in de auto, het sextafereeltje in de van ) en een beeld van een vervallen en achterlijk Wallonië in het algemeen waar de Walen precies als teruggetrokken kluizenaars leven.

Het einde roept enkele vragen op en het is nog onduidelijk waar de stroom van het leven hen naartoe zal leiden. Wat wel zeker is is dat ze elkaars steun en vriendschap hebben om de toekomst tegemoet te treden .

"Freedom is just another word for nothing left to lose"

Zou het thema kunnen zijn van deze film, die gelukkig nergens ontspoort in "Stand By Me"-achtige sentimentaliteit en Wallonië eruit laat zien als een gruwelijk oord met Amazone-achtige natuurlijke schoonheid.

Plot mag overkomen als de standaard jeugdavonturenfilm, maar dit is een moderne Huckleberry Finn met een Haneke-achtige grimmigheid.

Indrukwekkend en schitterend meesterwerkje!

Prima film, die verrassend bleef met goed camera-werk en een uitgekiende soundtrack.

Het geheel had alleen wel wat fragmentarisch. En het einde is wat plotseling.

De blondering van onze protagonisten vond ik toch wel briljant!

De giganten

Les Géants was een film die me compleet was voorbij gegaan ware het niet dat er een tijd geleden een interview met de regisseur in Humo stond waarin hij verkondigde dat dit wel eens de laatste film uit België kon worden. Het was inderdaad een woelige periode waar deze stelling te pas en te onpas werd gebruikt maar om de een of andere reden bleef de film hiermee door mijn hoofd spoken. Een paar dagen geleden had ik toevallig het interview nog eens doorgenomen en daarin werd de film meermaals geroemd om zijn stilistische schoonheid. Hoog tijd dus om eens kennis te maken met de films Bouli Lanners.

En Les Géants is inderdaad uitgedraaid op een film die het vooral van zijn schoonheid moet hebben. Verwacht echter geen komische avonturenfilm à la Huckleberry Finn en Stand By Me zoals de synopsis doet vermoeden want Lanners maakt zijn film toch net iets gestilleerder. De lotgevallen van de drie jongens zijn wel interessant genoeg om te volgen, vooral omdat het alsmaar slechter en slechter wordt, maar de film voelt vooral eerder minimalistisch aan. Lanners weet dit gebrek aan verhaal (en is het eigenlijk wel een gebrek?) echter perfect te camoufleren door een aantal erg mooie scènes te schieten waaronder het einde. Nu begin ik langzamerhand toch wel op een degelijk aantal qua geziene films te zitten maar de manier waarop de regisseur het vertrek van de drie vrienden in beeld brengt is fenomenaal mooi en ben ik in ieder geval nog niet zo vaak tegen gekomen. De gebroeders Dardenne worden het vaakst genoemd qua hoogtepunt van Waalse cinema maar Lanners mag zich toch zeker evenwaardig noemen.

Wanneer een film zich praktisch geheel concentreert op jonge mensen/kinderen, dan slaat de schrik me altijd om het hart. Ik ben al te vaak geconfronteerd geweest met weerzinwekkend slecht acterende kinderen die je werkelijk het bloed onder de nagels halen maar gelukkig zijn er altijd uitzonderingen te vinden zoals bijvoorbeeld The Omen. De meerderheid behoort jammer genoeg toch tot de eerste categorie maar gelukkig mogen de drie vrienden uit Les Géants zich in het rijtje van The Omen scharen want het is erg knap om te zien hoe naturel ze overkomen. In ieder geval chapeau voor Paul Bartel, Zacharie Chasseriaud en Martin Nissen. Het interessantste aan heel de film is misschien zelfs nog de geniale soundtrack. Het zal waarschijnlijk toeval zijn maar naast The Broken Circle Breakdown is Les Géants de tweede Belgische film die ik dit jaar zie waar de soundtrack van de eerste tot de laatste noot perfect bij de bijhorende scènes past. Ik kende The Bony King Of Nowhere al wel van naam maar vanaf nu gaan ze voor mij direct geassocieerd worden met deze fantastische soundtrack.

Lanners is een regisseur die zich niet bezig houdt met dialogen, zoveel moge duidelijk zijn. Hij verkiest ervoor om zijn verhaal in de meest pure vorm te vertellen en doet dit aan de hand prachtige beelden. Ben voor de rest niet bekend met zijn werk maar dit smaakt naar meer!

4*

Mooi meeslepend ritme in deze film, soms tegen zoetsappig aan.

Prachtige plaatjes goed geacteerd.

4/5

Hoe verder de film vordert, hoe sterker hij wordt, zonder dat er hierbij erg veel gedaan wordt om hem sterker te maken. Met andere woorden, Bouli Lanners weet hier een méér dan degelijke Europese film neer te zetten.

Ik heb de neiging vaak veel te verwachten van dit soort films: Mooie poster, simpel vrij bescheiden verhaal, en hij speelt zich vnl. af in de Ardense natuur. Toen ik hoorde dat The Bony King of Nowhere de soundtrack verzorgde, verhoogde dit alleen nog maar het verwachtingspatroon.

Ik houd er echter altijd rekening mee dat dit ook kan tegenvallen. Ondanks al dat veelbelovends vind ik zulke 'Europese' films namelijk regelmatig veeleer degelijk zonder dat ze me echt overtuigen. Les Géants heeft me daarentegen meer dan overtuigd en steeg daarmee zelfs nog boven mijn verwachtingen uit.

Ik had nooit het gevoel dat er iets ontbrak aan de film. Alles zat goed, alles zat juist. Prachtige locaties, uitstekende soundtrack, mooie hoofd-personages met meer dan goede acteurs. Ondanks dat er niet heel veel 'gebeurt', verveelde hij geen seconde. Ik kon enkel met een lichte bewondering zitten kijken.

Ik wil geen vergelijking maken, maar bij 'Le gamin au vélo' bijvoorbeeld had ik een klein beetje het (oneerbiedige) gevoel 'was het dit?'. Op zich een mooie film, maar ik had de indruk dat zonder het terugkerend fragment uit het 5e pianoconcerto van Beethoven dat een meerwaarde-'touch' was voor de film, mijn beoordeling van hem minder zou zijn geweest.

Zoiets kon ik bij Les Géants niet bedenken. Gestilleerd is het juiste woord, maar Lanners weet dit perfect te combineren met een interessant blijvende setting en inhoud.

Een van de mooiere Belgische films van de laatste jaren.

Een verhaal waar aan begonnen wordt zonder een sterk fundament te leggen.

Het achterliggende verhaal van de aanwezigheid van de jongens in de gegeven context had de kijker eerder te weten mogen komen. Dat had de daaropvolgende, nogal overdreven, scènes iets meer geloofwaardigheid en body kunnen geven.

De natuurlijke omgeving is een zeer mooie context voor een dergelijke vertelling, vooral het 'afgezonderde' van dat gedeelte van België. Dit begeleidt met de prachtmuziek van the Bony King of Nowhere raakte me het meest. Elke keer wanneer de gitaarsnaren worden aangeraakt wordt de film iets warmer en krijgt het die karakteristieke gloed over zich heen.

Desondanks is dat te min, het verhaal is onrealistisch en daar gaat de film mank. Helaas net geen voldoende. 2,5*

Saai gebeuren. Lanners houdt als mens meer van buiten filmen dan binnen. Nou dat kwam ook wel vrij duidelijk over. Af en toe zie je schitterende plaatjes van de natuur.

De jongens doen wat ze kunnen, maar het kwam gewoon te ongeloofwaardig over dat hun ouders ze zoveel aan hun lot overlieten. De regisseur vertelde dat hij de karakters die de jongens tegenkomen iets sprookjesachtig wilde meegeven. Nou, dit kwam absoluut niet uit de verf. Dan had ik het liever echt zo gezien als in bijvoorbeeld Tim Burton's Big Fish. Nu kijken we mee met wat kinderen die zich stierlijk vervelen en als een stel zwervers de dagen zien door te komen. Het is gewoon te ongeloofwaardig allemaal, waardoor ik steeds meer mijn interesse begon te verliezen. Zonde, want er had meer kunnen inzitten.

Een kwajongensboek verhaal maar dan op zijn surrealistisch Waals....

Uiteraard wat ongeloofwaardig allemaal maar de jongetjes speelden goed. De bijrollen waren allemaal lekker Waals bizar.

De Ardennen heeft altijd wat griezeligs maar in deze film door het kleurgebruik (fel rood/groen/blauw elementen) werd het allemaal wat vrolijker.

Kleinschalig, onderhoudend filmpje, leuke acteurtjes (en bijrollen, alhoewel sommige er te dik bovenop liggen) en een prima soundtrack. De onbestemdheid en kinderlijkheid hebben hun charme maar tegelijkertijd is het allemaal net iets te.. tam of zo, in de zin dat weinig me bij zal blijven. Wat weer wel leuk gedaan is, is dat de jongens in de natuur 'veilig' zijn (nature) maar bijna iedere keer in de problemen zitten zodra ze in aanraking komen met volwassenen (culture).

Meer dan een gewone jeugd- of comin' of age-film want veel aandacht voor natuurshots en karaktertekening bij onze meer dan ondeugende jongeren, al blijven ze kind en ervaren ze dat de volwassen wereld hun toch een dikke stap voor is.

Soms humoristisch, soms dramatisch, maar boeiend over de ganse lijn en prima geacteerd van die jonge snaken.

Lanners, overduidelijk bekend in een kleine groep verbaast me weer opnieuw... zijn eerste film Ultranova was een niet altijd-interresante experiment, maar zijn opvolger Eldorado was een lekkere vreemde slow-burn roadmovie. Nu komt hij met een comming on age film, en nee, niet zo'n eentje als Pipi Langkous met Tommy en Anika en gaat het soms wel verder dan slechts kwajongensstreken.

In eerste opzicht zou je daar wel aan denken maar, ondanks de sfeervolle nostalgische plaatjes die Lanners er al vanaf het begin in gooit, is het leven van de 3 vrienden, de naïve maar eigenwijze Seth met zijn doordrammende broertje van 13, en hun buurtgenootje Dany niet echt bepaald kleurrijk... de hangen wat rond, zoeken een doel, nadat hun ouders hun huis, tuin en keukenleventje in Spanje nog veel belangrijker vonden dan hun zoons, en roken voornamelijk stiekem wiet. Dany wordt er elke keer als ie zijn oudste broer weer treft helemaal in elkaar getrimd. Uiteindelijk zijn ze zat van al die uitzichtloosheid en gaan ze vluchten en op zoek naar een doel, en let wel... alles word uit naïviteit gedaan, met alle gevolgen van dien, waarvan je zelf niet zo snel zou denken dat een groepje pubers dat allemaal voor elkaar krijgen zonder stil te staan bij wat ze aanrichten voor hun toekomst. Ik ga daar ook niet zoveel over vertellen, maar de loop van de film word ook steeds verbazingwekkender en inderdaad, het leven van de 3 jongens veranderd op den duur voorgoed, aan alle kanten...

Lanners weet dit alles ook op een hele bijzondere wijze neer te zetten en zijn typische rurale beelden zorgen weer voor veel sfeer. De jongens acteren ook echt uit de kunst en zelfs bepaalde Van Sant/Clark experimenten zijn hierin terug te vinden, alleen dit keer niet met kleurenfilters, maar zoals gezegt: Lanners volledige eigen stijl. De ultieme vraag in de film is: hoe wil je in godsnaam dit soort buitengewone besluiten volhouden? Op een dag word je vanzelf ouder en wijzer, en dan?

Gewoonweg weer een prachtig werkje van Lanners. Op naar zijn volgende...

4,5*

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...