Les Géants (2011)

Trailer

Trailer (YouTube)

Alternatieve trailer (YouTube)

YouTube - Making of - Les Géants - Bouli Lanners

Als er een film is waar ik naar uitkijk, dan is het deze wel. Hopelijk weet Lanners het geweldige niveau van Ultranova en Eldorado vast te houden.

Daarstraks een interview met de regisseur gelezen maar dit schijnt echt een prachtig gestileerde film te zijn. Ik ken Lanners niet en heb voor de rest ook niets van zijn werk gezien maar de wat ik ervan hoor moet dit echt wel de moeite zijn.

Komt op het to-see lijstje

Compleet onvoorbereid de cinema ingestapt. Film uitgekozen omwille van "The Bony king of nowhere", die voor de soundtrack zorgde. Muziek was dan ook prachtig, leverde in combinatie met de beelden vaak voor een schitterende sfeer, vooral de beelden op het water waren prachtig.

De film baadt sowieso in een lichtsurreël sfeertje. Buiten de personen die een rol spelen in de film kom je werkelijk geen kat tegen. De jonge hoofdrolspelers waren best prettig om volgen. In zo'n film zijn zo'n gastjes vaak ofwel enorm betweterig irritant ofwel kinderlijk irritant. Dit zijn gewoon drie doorsnee 14/15 jarigen. Zorgt vaak voor lichthumoristische situaties, nergens geforceerd, altijd subtiel en ook nooit meer dan een lichte glimlach.

Nadeel is wel dat de regisseur halverwege precies niet echt meer wist waar zijn film naartoe moest. Zorgt af en toe voor wat herhalingen. Positief is wel dat de film uit de buurt blijft van de typische valkuilen zoals een overdraatisch einde of een enorm feelgood-einde.

Film zweeft ergens tussen 3,5 en 4*, maar toch maar 4* voor de pracht(ige muziek en het kopje van het jongste gastje

“...joyous heartwarmer...the film...should delight audiences across the age spectrum...Bouli Lanners film will widely engage with hearts and minds.“ (Screen Daily);

"...een tijdloze, van melancholie en tederheid doordauwde film...En daar krijg je dan nog ééns een van de allermooiste eindshots uit de geschiedenis van de Belgische cinema bovenop. Bravo Bouli.” (***1/2 van 4, HUMO);

“...even harde als lyrische adolescentenkroniek blijft lang nazinderen.” (De Morgen);

“...stilistisch vernuft, gevoel voor humor en tederheid...Met dit pareltje tot gevolg...Wat een spirit.’ (****, De Standaard);

“...niet alleen de beste en meest interessante film van Lanners maar ook een werk met een heel eigen karakter.” (Metro);

“Wie denkt dat de Waalse film stopt bij de broers Dardenne, doet multitalent Bouli Lanners schromelijk tekort...Lanners weet de spontaneïteit en energie van de adolescentie perfect te vatten.” (****, Focus Knack);

“...prachtige beelden...schitterende muziek...afwisselend zeer grappig en aangrijpend...heerlijke cinema. Les géants is eigenzinnig, poëtisch, grappig en een geweldige jongensfilm over drie geweldige jonge gasten. Walen, nog wel!” (P-magazine);

“...een schot in de roos...een meesterlijk verteld, haast poëtisch drama...Warm aanbevolen.” (Cobra)

Deze film gaat als IFFR-preview door het land toeren.

IFFR film #02

Zag deze woensdagavond, omdat het de openingsfilm voor vrijwilligers was. Was ik best wel blij mee, want ik had hem tevergeefs geprobeerd te boeken.

Het eerste halfuur van de film was vooral grappig en speels, en de schoten waren soms echt om in te lijsten. Tekenend hiervoor was de ontsnapping door het maïsveld. Die was namelijk ontzettend droog, en zeker ook knap, gefilmd. De film heeft aanvankelijk alle schijn van een feelgood film: De mooie kleurige shots, de komische situaties en vooral de personages (gestoorde broer, tandenmissende drugsdealer, gehandicapt meisje, etc) zouden allesbehalve misstaan hebben in een feelgood film.

Maar dan wendt de film opeens van het ingeslagen pad af: Het thema begint zich langzaam te ontrafelen en de diepere betekenis komt langzaam naar voren. De gebeurtenissen in de "maatschappij" worden steeds minder aangenaam en de jongens belanden van de ene hachelijke situatie in de andere.

Ik heb niet het idee dat veel mensen het opgevallen is, of het zo geïnterpreteerd hebben, maar in mijn ogen schijnt het thema "romantiek" heel erg fel door. Niet romantiek in de zin van popliedjes, kaarslicht en samen op de bank titanic kijken, maar romantiek als in de 19e eeuwse stroming. Het romantische escapisme druipt namelijk van de film af. Elke keer als de jongens ook maar een voet in de echte wereld zetten, lijken ze in de problemen te komen. Ze kunnen alleen echt tot rust komen in de natuur en voelen een sterke drang om de knapzak over de schouder te hangen en er gewoon vandoor te gaan, wat ze op het eind ook nog eens echt doen. Denk ook aan het geluk dat constant van het gezicht van het gehandicapte meisje afstraalde: Gezegend als ze was met onschuld en onwetendheid, was ze immuun voor de dagelijkse sleur van het leven in de maatschappij. Misschien een wat subtielere hint, maar wel een verklaring voor de anders onnodige toevoeging van het personage.

Als laatste viel de muziek van "The Bony King of Nowwhere" mij positief op. Het deed me heel erg aan Midlake denken. Ik kende de artiest van te voren nog niet. Hij heeft een mooi album geproduceerd, wat ook erg goed in de film verwerkt is.

CONCLUSIE: De film is mooi geschoten en weet ook geen moment te vervelen. Daarnaast spreekt het thema mij persoonlijk erg aan. Geen moment verliest de film tempo of vervalt in onnodige clichés. Niets dan positieve kritiek en daarom op dit moment een welverdiende 3,5*, die ik later misschien nog ophoog.

Verrukkelijke film. Ergens tussen sprookje en een coming of age, ergens tussen Wallonië en een fantasiewereld. Waar moeilijkheden avonturen worden en vriendschappen verdiept. Waar een nieuwe levensfase een tijdloos, universeel verhaal wordt. Een gevoelige, liefdevolle en fijn stijlvaste film.

Het sprookjesgehalte zit 'm in de omgeving en de bijfiguren. De omgeving is een soort groots platteland met grootse natuur en in de bijfiguren voelen allemaal als sprookjesfiguren aan. Maar wat vooral heel erg bevallt aan deze film is dat het ook een soort ode aan de puberteit is. Er zijn legio films die de problemen benadrukken, deze film gaat ook over de problemen, maar viert de levensfase vooral.

Tel daarbij op de schittende hoofdrolspelers en de passende liedjes van The Bony King Of Nowhere en er is maar een conclusie: Snel de andere films van Lanners zien.

Gaat dit zien!

4.0*

- “Bouli Lanners heeft met Les géants iets heel bijzonders gemaakt.” (*****, VPRO-Gids/Cinema.nl)

- “Het mooie Les géants is zowel keihard als beeldschoon, en even ontroerend als grappig…een gevoelig, ingetogen drama over volwassen worden.” (****, Volkskrant)

- “Lanners bevestigt met Les Géants zijn status van eersteklas filmmaker.” (****, NRC)

- “…betoverende avonturenfilm… een film die je terugslingert naar de eindeloze zomers van je jeugd… prachtige, dromerige score vol hemelse gitaarliedjes…” (Trouw)

- ****, Parool

- "...bijna magisch...Heerlijke film..." (Telegraaf)

- “…spannend en poetisch ogend jongensboek… bijna sprookjesachtige comingof-age-vertelling…” (Spits)

- “Heel mooi.” (Cinema.tv)

- #1 redactietop 5; Cineville

- “…juweeltjes van shots.. van een adembenemende schoonheid…” (****1/2; Moviescene)

- “…Een blijk van de pracht van de Belgische cinema…” (****; Movie2Movie)

- ****; TV-Krant

- “…ontroerend en prachtig geschoten.” (Preview)

- “Les Géants laveert…tussen familiefilm en Dardenne-film, en dat is prettig laveren.” (Nu.nl)

- “…formidabele film…” IFFR-festivalmagazine interview / Filmtab

- #2 in de tussenstand van de publieksenquête filmfestival Rotterdam

- “…een heel plezierig gesprek…een hele mooie film…” (De avonden)

Ben het eens met Mat_

De muziek, de beelden en de rollen...niets op af te dingen: prachtig zelfs...het verhaal was leuk maar kwam te kort om het een topper te maken. Om die reden wel vier sterren op het festival maar op moviemeter wat mij betreft 3.5*

Erg fijne, voortkabbelende film.

De drie jongens verdienen alle credits.
De film oogt alsof hen een slechts minimum aan instructies is meegegeven, waardoor de situaties stuk voor stuk gekenmerkt worden door een jongensachtigheid die uiterst naturel van het scherm spat. Hun blikwisselingen, lachbuien, discussies en opmerkingen komen ongeforceerd over, dat zij onmogelijk uit een te bedacht script kunnen komen.
Het lijkt dat sommigen voor mij dat als een nadeel ervaren omdat 'het verhaal niet echt een doel heeft'; de authentiek kinderlijke sfeer die eruit voorkomt is mij veel meer waard.

...eens temeer omdat die serene sfeer (mooi ondersteund door de soundtrack van The Bony King of Nowhere) in schril contrast staat met de kille en meedogenloze buitenwereld. Mooi hoe zij, tot aan dat prachtige moment waarop Zac zijn mobiel in het water laat vallen in de laatste scene, geleidelijk meer los geraken van de volwassenen, die hen allang afgestoten lijken te hebben.

Sprookjesachtig zou ik de film niet noemen, daarvoor liggen de gebeurtenissen te verankerd in de (mogelijke) werkelijkheid. Wel lijkt de film de onbegrensde mogelijkheden te prediken, die bij de perceptie van een kind gepaard kunnen gaan. Kinderen die beslissingen (moeten) nemen, die groter zijn dan zijzelf, worden vanzelf genoodzaakt tot reuzen uit te groeien.

Een ode aan losbandigheid en avontuur, omkaderd door een weemoedige zoektocht naar warmte en bescherming. Tel daarbij op de prachtige beelden van een sereen Ardens landschap en je hebt een uiterst charmant filmpje.
4*

Mooie film, maar ik mis iets extra's.

Wat de film inderdaad goed doet is een soort van magische wereld te creeeren, maar dan door enkele details, personages, landschappen etc, en niet door een spookjesachtig thema oid. Hierdoor krijg je een film over ernstige problematiek, die duidelijk beleefd wordt door de jongeren zelf op een veel speelsere manier. Vond de film dan ook een wat luchtigere en speelsere versie van Nobody Knows, al vind ik die film toch wel een stuk beter.

Het speelse karakter en de relaxte sfeer is absoluut een pluspunt, maar de film blijft daar iets te veel in hangen. Vind de karakters buiten het jongste broertje wat te vlak, en inhoudelijk vindt er iets te weinig plaats. Het is eigenlijk vooral een herhaling van zetten op een gegeven moment.

De humor is zeker niet vervelend, maar had soms wat scherper gemogen. Het is vooral de droogheid van bepaalde shots die het goed doen, zoals wanneer er ongemakkelijke stiltes vallen etc. Visueel is het een aangenaam filmpje, al beperkt de pracht zich iets te veel tot intermezzo's en landschapshots. Ook de muziek is bijzonder leuk trouwens.

Zo is het best een mooie film, maar elk pluspunt heeft toch ook wel een kritiekpuntje. De 3.5* is dik verdiend, want het is absoluut een vermakelijke, leuke film, maar het had hier en daar net wat beter gekund.

Louter goede keuzes heeft Lanners hier gemaakt. Paar keer lijkt een cliché de kop op te steken vuurwapen, dood, moeder, maar daar komt altijd een draai aan die goed voelt. Neem daarbij het gebruik van landschap als ruwe werkelijkheid en droom omgeving - perfect uitgebuit!

Maar vooral top zijn de drie hoofdrollen met Zacharie Chasseriaud voorop. Prachtig dat onvolwassen gemijmer over zijn moeder (hij krijgt de eerste acteer credit op de aftiteling, dus Lanners zag hem denk ik toch wel als de spil in zijn vertelling) en zijn fanatieke ontwikkeling en voortdurende balans op zijn 13e tussen kind, jeugd en adolescentie.

Tot nu toe de beste film van het nog jonge (bioscoop film)jaar.

mooie film, ik vraag me alleen af of we dit niet allemaal al gezien hebben in het briljante Submarino van Thomas Vinterberg. films zijn in veel opzichten vergelijkbaar: broers, jong nog, aan hun lot overgelaten door afwezigheid opvoeding. in beide films doet de afwezigheid van de opvoeders niets af aan de symphatie die de personages oproepen.

De vergelijking tussen Les Geants en Submarino toont ook duidelijk waar het bij Les Geants aan ontbreekt: drama en plot. Dat gebrek aan drama en 'een stuwender plot' probeert Les Geants op te vullen met mooie plaatjes. Daarmee valt Bouli Lanners wat mij betreft in een herhaling waar ik niet op zit te wachten.

Ondanks dat stijgt Les Geants boven de middelmaat uit. Wat mij betreft komt dat door de zorgvuldigheid waarme de flic gemaakt lijkt te zijn en door het mooie 'natuurlijke' spel van de jonge acteurs.

Ik had al Eldorado gezien en Les Géants blijft wel in Lanners' vertrouwde stijl. Het komt inderdaad over als een sprookjeswereld door het beperkt aantal personages en de prachtige natuurshots en scènes. Neem die scène waarin ze door het maïsveld rijden met de auto of de hut in het moeras. Echt heel mooi. Komt daar nog de typische Lanners kenmerken bij met bizarre randpersonages (die oude buur, de drugdealer en zijn vriendin), hilarische situaties ( het mongooltje in de auto, het sextafereeltje in de van ) en een beeld van een vervallen en achterlijk Wallonië in het algemeen waar de Walen precies als teruggetrokken kluizenaars leven.

Het einde roept enkele vragen op en het is nog onduidelijk waar de stroom van het leven hen naartoe zal leiden. Wat wel zeker is is dat ze elkaars steun en vriendschap hebben om de toekomst tegemoet te treden .

Dat lukt hem zeker Wederom:

GAAAAAAAP Wat een slaapverwekkende film zeg! Ben blij dat ie afgelopen is. Ik had er wel wat meer van verwacht aangezien deze film best hoog scoort hier. Okee er zitten wat mooie plaatjes in maar het verhaal is traag en ook niet echt interessant. Het gaat eigenlijk niet echt ergens naar toe. En het einde is ook nog eens onduidelijk. Een film die ik maar snel weer moet vergeten. 1,5 ster omdat er sporadisch een leuke scene in voorkomt.

Helemaal eens met de menig van Pazmaster, enorm trage vertoning, zelfs op dubbele snelheid.

Einde lijkt te ontbreken, onbegrijpelijk deze hoge score. Bij mij krijgt het fraaie landschap de schamele punten.

de film was heel anders dna ik had verwacht, ik had een beetje een avondtuurlijke film verwacht maar dat was de film alles behalfe. Het was infeite 1 groot drama over een paar jongetjes die aan hun lot werden overgelaten en dan maar een beetje met hun leven gingen klooien...

Ik zat eigenlijk de hele tijd te hopen tot er echt wat zou gaan gebeuren of wat actie maar dat bleef uit, dus vond het helaas nogal een tegenvaller... ook het einde vond ik erg onduidelijk

2*

Goed acteerwerk, mooie setting en af en toe wat absurdisme. Prima! Echter, de film mist m.i. een inleiding, maar meer nog een einde. Wat er tussenin zat vond ik goed, maar regiseur Bouli Lanners maakt zich er op het einde wel wat makkelijk vanaf. Missertje. De film Eldorado vond ik in dat opzicht een stuk beter. Evengoed ruime voldoende. 3,5 ster.

Het einde vond ik ook abrupt... wel redelijk passend (en symbolisch) omdat Lanners aan wil geven dat de toekomst van de tieners onzeker is.

Ik had hier wat meer van verwacht, wat meer avontuurlijker, maar dat was niet het geval, er zitten dan wel weer mooie plaatjes tussendoor.

Een gevoelig, bedachtzaam en charmant coming-of-age verhaal over "onfatsoenlijke" jongeren die bijna stikken in verveling, met een dosis dubbelzinnige humor, dat vooral ontroert in de stille momenten. Voortdurend hangt er dreiging in de lucht en de bossen hebben een magische werking, alhoewel de meest belangrijke scènes zich daar niet afspelen. De drie hoofdrolspelers hebben een natuurlijke, intense en gemakkelijke wijze van spelen.

Mwah, dit is het toch net niet. Nogal een vlakke vertelling van drie jongens die wat rondbanjeren door een bos en er gebeurd inhoudelijk ook vrij weinig. Dat het allemaal dromerig moet overkomen is prima, bij een coming of age drama wil ik ook jonge acteurs zien waarvoor je sympathie krijgt. Wat we hier te zien krijgen zijn drie vervelende snotapen die huizen plunderen en zich mengen in drugshandel. Wat dat betreft is de synopsis hier op MM een tikkeltje vreemd:

pijnlijk slechte film, boordevol fouten... aiaiai...

mooie landschappen, dat wel, en de jonge acteurs doen hun best...

Het verhaal is traag en er gebeurd bar weinig maar toch was dit een aangename film om te kijken. Mooie shots en sterk acteerwerk van drie beginnende pubers die zich zelf behoorlijk in de nesten werken. Duidelijk is dat ze geen normale pubertijd hebben, en met die achtergrond ze de weg vrij maken om flink in de problemen te komen. Dat gebeurd dan ook en vrij heftig voor die jonge gastjes. Ik was wel enigszins verbaasd toen ik de aftiteling voorbij komen.Maar had het gevoel......het komt vast allemaal goed.

"Freedom is just another word for nothing left to lose"

Zou het thema kunnen zijn van deze film, die gelukkig nergens ontspoort in "Stand By Me"-achtige sentimentaliteit en Wallonië eruit laat zien als een gruwelijk oord met Amazone-achtige natuurlijke schoonheid.

Plot mag overkomen als de standaard jeugdavonturenfilm, maar dit is een moderne Huckleberry Finn met een Haneke-achtige grimmigheid.

Indrukwekkend en schitterend meesterwerkje!

Oké, nu ben ik benieuwd geworden (alhoewel ik Stand By Me ook fantastisch vond!).

Een film met waarin je vast wordt gehouden in de hoop dat het ergens naar toe leidt.

maar of dat nou het geval is??????

Leuke film.