Les Géants (2011)

Enig vermogen om zelf even na te denken lijkt te ontbreken.

Deze film heeft één van de mooiste eindshots die ik heb gezien.

Over dat (open) einde had ik er toendertijd - Filmbeurs van November - nog over met gebruiker Beavis. En zo te lezen is het MM-publiek in de tussentijd niet veel veranderd.

Ja idd, elk ander einde had echt afbreuk gedaan aan de film.

Kwestie van smaak zo'n einde, maar de mijne is het dus niet.

Heerlijke film, gisterenavond met mijn pa gekeken omdat hij deze graag wilde zien. Sowieso zijn er prachtige plaatjes geschoten in de natuur van België, maar ook de originaliteit van het verhaal en de personen uit de film maken het een toppertje. 84 minuten genieten.

het einde van de film was zeker een tegenvaller, maar eerlijk gezegd

vind ik dit van de hele film...gewoon geen inhoud

Een mooie film waar de werkelijkheid sterk naar voren wordt gebracht in alle opzichten. Ik genoot van het camerawerk en locaties. Vrij goed geacteerd door de jonge jongens. Zoals de meeste zeggen, was het einde een tegenvaller.

Onbegrijpelijk dat zoveel mensen het einde vinden tegenvallen.

Volgens mij verwachten de meeste gewoon een mooi afgerond verhaal omdat ze het zo gewoon zijn !?

Elk ander einde zou bijna een inbreuk zijn op de essentie van de film....

Het einde van het verhaal is niet ongewoon.

Prima film, die verrassend bleef met goed camera-werk en een uitgekiende soundtrack.

Het geheel had alleen wel wat fragmentarisch. En het einde is wat plotseling.

De blondering van onze protagonisten vond ik toch wel briljant!

Het enige mooie van deze film, zijn de natuurbeelden... de rest kon me niet veel boeien...

1.5**

De termen 'sprookjesachtig' en 'avonturenfilm' die ik in de recensie voorbij zag gekomen gingen aan mij voorbij. Voor mij was de film vooral de strijd van drie pubers die alles doen om (zwaar gesteld) te overleven.

Overheersend was bij mij dan ook het drama en niet de melancholie. Wat echter voor mij geenszins afbreuk deed aan de waardering van deze prent.

Dikke 3,5*

Ik vond deze film wel oké, maar ook een beetje een tegenvaller. Ik stoor mij (ook al is het een film) aan de jeugd, die zich alsmaar verveeld. Toen ik jong was, speelde ik erop los en maakte ik overal iets leuks van. Hier rijden de kinderen in auto's door maisvelden, schieten met een pistool op flesjes en toch blijven ze zich maar vervelen. Dan gaan ze maar het huis van hun overleden opa verhuren aan drugsdealers??? Waar zijn de ouders van deze kinderen? Er zitten ook wel leuke stukjes in en sommige natuurbeelden zijn mooi, maar that's it.

De giganten

Les Géants was een film die me compleet was voorbij gegaan ware het niet dat er een tijd geleden een interview met de regisseur in Humo stond waarin hij verkondigde dat dit wel eens de laatste film uit België kon worden. Het was inderdaad een woelige periode waar deze stelling te pas en te onpas werd gebruikt maar om de een of andere reden bleef de film hiermee door mijn hoofd spoken. Een paar dagen geleden had ik toevallig het interview nog eens doorgenomen en daarin werd de film meermaals geroemd om zijn stilistische schoonheid. Hoog tijd dus om eens kennis te maken met de films Bouli Lanners.

En Les Géants is inderdaad uitgedraaid op een film die het vooral van zijn schoonheid moet hebben. Verwacht echter geen komische avonturenfilm à la Huckleberry Finn en Stand By Me zoals de synopsis doet vermoeden want Lanners maakt zijn film toch net iets gestilleerder. De lotgevallen van de drie jongens zijn wel interessant genoeg om te volgen, vooral omdat het alsmaar slechter en slechter wordt, maar de film voelt vooral eerder minimalistisch aan. Lanners weet dit gebrek aan verhaal (en is het eigenlijk wel een gebrek?) echter perfect te camoufleren door een aantal erg mooie scènes te schieten waaronder het einde. Nu begin ik langzamerhand toch wel op een degelijk aantal qua geziene films te zitten maar de manier waarop de regisseur het vertrek van de drie vrienden in beeld brengt is fenomenaal mooi en ben ik in ieder geval nog niet zo vaak tegen gekomen. De gebroeders Dardenne worden het vaakst genoemd qua hoogtepunt van Waalse cinema maar Lanners mag zich toch zeker evenwaardig noemen.

Wanneer een film zich praktisch geheel concentreert op jonge mensen/kinderen, dan slaat de schrik me altijd om het hart. Ik ben al te vaak geconfronteerd geweest met weerzinwekkend slecht acterende kinderen die je werkelijk het bloed onder de nagels halen maar gelukkig zijn er altijd uitzonderingen te vinden zoals bijvoorbeeld The Omen. De meerderheid behoort jammer genoeg toch tot de eerste categorie maar gelukkig mogen de drie vrienden uit Les Géants zich in het rijtje van The Omen scharen want het is erg knap om te zien hoe naturel ze overkomen. In ieder geval chapeau voor Paul Bartel, Zacharie Chasseriaud en Martin Nissen. Het interessantste aan heel de film is misschien zelfs nog de geniale soundtrack. Het zal waarschijnlijk toeval zijn maar naast The Broken Circle Breakdown is Les Géants de tweede Belgische film die ik dit jaar zie waar de soundtrack van de eerste tot de laatste noot perfect bij de bijhorende scènes past. Ik kende The Bony King Of Nowhere al wel van naam maar vanaf nu gaan ze voor mij direct geassocieerd worden met deze fantastische soundtrack.

Lanners is een regisseur die zich niet bezig houdt met dialogen, zoveel moge duidelijk zijn. Hij verkiest ervoor om zijn verhaal in de meest pure vorm te vertellen en doet dit aan de hand prachtige beelden. Ben voor de rest niet bekend met zijn werk maar dit smaakt naar meer!

4*

Mooi meeslepend ritme in deze film, soms tegen zoetsappig aan.

Prachtige plaatjes goed geacteerd.

4/5

Hoe verder de film vordert, hoe sterker hij wordt, zonder dat er hierbij erg veel gedaan wordt om hem sterker te maken. Met andere woorden, Bouli Lanners weet hier een méér dan degelijke Europese film neer te zetten.

Ik heb de neiging vaak veel te verwachten van dit soort films: Mooie poster, simpel vrij bescheiden verhaal, en hij speelt zich vnl. af in de Ardense natuur. Toen ik hoorde dat The Bony King of Nowhere de soundtrack verzorgde, verhoogde dit alleen nog maar het verwachtingspatroon.

Ik houd er echter altijd rekening mee dat dit ook kan tegenvallen. Ondanks al dat veelbelovends vind ik zulke 'Europese' films namelijk regelmatig veeleer degelijk zonder dat ze me echt overtuigen. Les Géants heeft me daarentegen meer dan overtuigd en steeg daarmee zelfs nog boven mijn verwachtingen uit.

Ik had nooit het gevoel dat er iets ontbrak aan de film. Alles zat goed, alles zat juist. Prachtige locaties, uitstekende soundtrack, mooie hoofd-personages met meer dan goede acteurs. Ondanks dat er niet heel veel 'gebeurt', verveelde hij geen seconde. Ik kon enkel met een lichte bewondering zitten kijken.

Ik wil geen vergelijking maken, maar bij 'Le gamin au vélo' bijvoorbeeld had ik een klein beetje het (oneerbiedige) gevoel 'was het dit?'. Op zich een mooie film, maar ik had de indruk dat zonder het terugkerend fragment uit het 5e pianoconcerto van Beethoven dat een meerwaarde-'touch' was voor de film, mijn beoordeling van hem minder zou zijn geweest.

Zoiets kon ik bij Les Géants niet bedenken. Gestilleerd is het juiste woord, maar Lanners weet dit perfect te combineren met een interessant blijvende setting en inhoud.

Een van de mooiere Belgische films van de laatste jaren.

Heerlijk verhaal dat me in sommige scènes liet denken aan mijn jeugd in Wallonië .tussen maas en kanaal ..in een ongerepte natuur, die jongens hebben de dagen van leven gehad ,veel plezier eraan beleefd,en leuk die Franse taal weer eens te horen , mooie cinema .

Hoe meer ik die soundtrack van The Bony King herbeluister, hoe krachtiger ik de film ga vinden.

Wat een prent. Zoveelste bewijs dat de Belgische film al làng uit het slop zit, integendeel zelfs.

Ik vond alvast dat er geen beter einde kon zijn voor de film.

(van welke film komt je avatar ook weer?)

klik

Een verhaal waar aan begonnen wordt zonder een sterk fundament te leggen.

Het achterliggende verhaal van de aanwezigheid van de jongens in de gegeven context had de kijker eerder te weten mogen komen. Dat had de daaropvolgende, nogal overdreven, scènes iets meer geloofwaardigheid en body kunnen geven.

De natuurlijke omgeving is een zeer mooie context voor een dergelijke vertelling, vooral het 'afgezonderde' van dat gedeelte van België. Dit begeleidt met de prachtmuziek van the Bony King of Nowhere raakte me het meest. Elke keer wanneer de gitaarsnaren worden aangeraakt wordt de film iets warmer en krijgt het die karakteristieke gloed over zich heen.

Desondanks is dat te min, het verhaal is onrealistisch en daar gaat de film mank. Helaas net geen voldoende. 2,5*

Saai gebeuren. Lanners houdt als mens meer van buiten filmen dan binnen. Nou dat kwam ook wel vrij duidelijk over. Af en toe zie je schitterende plaatjes van de natuur.

De jongens doen wat ze kunnen, maar het kwam gewoon te ongeloofwaardig over dat hun ouders ze zoveel aan hun lot overlieten. De regisseur vertelde dat hij de karakters die de jongens tegenkomen iets sprookjesachtig wilde meegeven. Nou, dit kwam absoluut niet uit de verf. Dan had ik het liever echt zo gezien als in bijvoorbeeld Tim Burton's Big Fish. Nu kijken we mee met wat kinderen die zich stierlijk vervelen en als een stel zwervers de dagen zien door te komen. Het is gewoon te ongeloofwaardig allemaal, waardoor ik steeds meer mijn interesse begon te verliezen. Zonde, want er had meer kunnen inzitten.

ongeloofwaardig verhaal. kinderlijk zelfs maar prachtige natuur opnames

Jammer dat ik er niet de pracht in heb ontdekt die sommigen er wel in zien.

Ik vond de film “aardig” en hoewel dat natuurlijk slechter kan, had ik toch gehoopt op iets meer bijzonders. Het werd al gezegd, de film doet wat denken aan Stand by Me, maar ook dat is een film die voor mij weinig verder kwam dan “aardig”.

Drie jongetjes die zich vervelen, wat aanklooien, op avontuur gaan; op het feit na dat ik het treurig vond om te zien dat er blijkbaar zo weinig naar ze om werd gekeken deed het me verder niet zoveel. Die jonge gastjes spelen zeker niet slecht, maar ik heb het kinderen in Franse films wel eens indrukwekkender zien doen.

De natuur is redelijk sfeervol in beeld gebracht (durf ik het woord aardig nog een keer te gebruiken?) maar ook weer niet zo bijzonder dat het echt indruk op me maakte.

De personages die de jongens op hun pad tegenkomen, de voorvallen die ze meemaken; vermakelijk, maar allemaal weinig memorabel. Op die gele koppies haar na dan, vermoedelijk het enige ludieke dat me op termijn zal bijblijven.

Hele mooi aardige film de ondeugd spat er van af.

En dan die mooie omgeving ben er zelfs een paar keer op vakantie geweest waar de film is opgenomen.

Een kwajongensboek verhaal maar dan op zijn surrealistisch Waals....

Uiteraard wat ongeloofwaardig allemaal maar de jongetjes speelden goed. De bijrollen waren allemaal lekker Waals bizar.

De Ardennen heeft altijd wat griezeligs maar in deze film door het kleurgebruik (fel rood/groen/blauw elementen) werd het allemaal wat vrolijker.

Kleinschalig, onderhoudend filmpje, leuke acteurtjes (en bijrollen, alhoewel sommige er te dik bovenop liggen) en een prima soundtrack. De onbestemdheid en kinderlijkheid hebben hun charme maar tegelijkertijd is het allemaal net iets te.. tam of zo, in de zin dat weinig me bij zal blijven. Wat weer wel leuk gedaan is, is dat de jongens in de natuur 'veilig' zijn (nature) maar bijna iedere keer in de problemen zitten zodra ze in aanraking komen met volwassenen (culture).

Meer dan een gewone jeugd- of comin' of age-film want veel aandacht voor natuurshots en karaktertekening bij onze meer dan ondeugende jongeren, al blijven ze kind en ervaren ze dat de volwassen wereld hun toch een dikke stap voor is.

Soms humoristisch, soms dramatisch, maar boeiend over de ganse lijn en prima geacteerd van die jonge snaken.

Lanners, overduidelijk bekend in een kleine groep verbaast me weer opnieuw... zijn eerste film Ultranova was een niet altijd-interresante experiment, maar zijn opvolger Eldorado was een lekkere vreemde slow-burn roadmovie. Nu komt hij met een comming on age film, en nee, niet zo'n eentje als Pipi Langkous met Tommy en Anika en gaat het soms wel verder dan slechts kwajongensstreken.

In eerste opzicht zou je daar wel aan denken maar, ondanks de sfeervolle nostalgische plaatjes die Lanners er al vanaf het begin in gooit, is het leven van de 3 vrienden, de naïve maar eigenwijze Seth met zijn doordrammende broertje van 13, en hun buurtgenootje Dany niet echt bepaald kleurrijk... de hangen wat rond, zoeken een doel, nadat hun ouders hun huis, tuin en keukenleventje in Spanje nog veel belangrijker vonden dan hun zoons, en roken voornamelijk stiekem wiet. Dany wordt er elke keer als ie zijn oudste broer weer treft helemaal in elkaar getrimd. Uiteindelijk zijn ze zat van al die uitzichtloosheid en gaan ze vluchten en op zoek naar een doel, en let wel... alles word uit naïviteit gedaan, met alle gevolgen van dien, waarvan je zelf niet zo snel zou denken dat een groepje pubers dat allemaal voor elkaar krijgen zonder stil te staan bij wat ze aanrichten voor hun toekomst. Ik ga daar ook niet zoveel over vertellen, maar de loop van de film word ook steeds verbazingwekkender en inderdaad, het leven van de 3 jongens veranderd op den duur voorgoed, aan alle kanten...

Lanners weet dit alles ook op een hele bijzondere wijze neer te zetten en zijn typische rurale beelden zorgen weer voor veel sfeer. De jongens acteren ook echt uit de kunst en zelfs bepaalde Van Sant/Clark experimenten zijn hierin terug te vinden, alleen dit keer niet met kleurenfilters, maar zoals gezegt: Lanners volledige eigen stijl. De ultieme vraag in de film is: hoe wil je in godsnaam dit soort buitengewone besluiten volhouden? Op een dag word je vanzelf ouder en wijzer, en dan?

Gewoonweg weer een prachtig werkje van Lanners. Op naar zijn volgende...

4,5*