menu

Arirang (2011)

mijn stem
3,38 (16)
16 stemmen

Zuid-Korea
Documentaire
100 minuten

geregisseerd door Ki-duk Kim (I)
met Ki-duk Kim

"Arirang" is een zelfstudie van regisseur Ki-duk Kim, waarin hij terugblikt op zijn carrière om bij te komen van een zenuwinzinking die hij opliep door een bijna fataal ongeluk van een actrice op de set van zijn vorige film. De film volgt zijn dagelijkse bezigheden en vertelt zijn verhalen, waardoor hij hoopt weer in staat te zijn om een volgende film te maken.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=O0npQdGzvUQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Knisper
Gedeelde winnaar van de "Un Certain Regard"-categorie op Cannes.


avatar van FillumGek
Wist niks van dat ongeluk af en dat hij een zenuwinzinking had. Vandaar dat hij er even tussenuit was. Ben benieuwd!

avatar van belchinees
3,5
Triestig.

in een niet zo ver verleden een succesvol regisseur, winnaar van vele prijzen. Hoe komt hij terecht in een schuurtje in het kille vasteland, helemaal op zichzelf?

Een aparte documentaire. Ki-duk speelt een twee à drie rollen, en is toch steeds zichzelf. Hoe hij enerzijds zichzelf zit te bekritiseren, en erna volledig open zijn verdriet te woord laat. Geschoten met een enkele camera en verder geen crew, brengt hij een documentaire over zichzelf, zijn gedachten, zijn huidige leven.

Moeilijk om een score aan te geven. Zeker een aangrijpend gebeuren, maar ik kan niet ontkennen dat anderhalf uur gepraat gewoon wat te veel is. Ik heb deze dan ook in tweemaal gekeken.

avatar van Askikker
3,5
Docu over ma favo regisseur.
Snap nu ook waarom ie niets meer deed.
Vrolijk is het allemaal niet, en een beoordeling voor een docu als deze is inderdaad nogal onmogelijk,dus maar een ''neutrale 3 1/2.

avatar van Onderhond
3,5
Indringend.

Sowieso wel de beste docu die ik ooit gezien heb denk ik. Geen idee hoe niet-liefhebbers van deze docu hem ervaren, verder ben ik ook blij dat ik hem post-comeback gezien heb. Wat een treurnis als je dit ziet zonder de goede afloop (Pieta) te kennen.

Een documentaire over jezelf maken komt op papier een beetje ijdel over. Ki-duk maakt er af en toe ook wel een showtje van (met z'n pistool op het eind, maar het lijkt me verder wel duidelijk dat Ki-duk hier geen fictieve personages neerzet. Net als z'n personages durft hij zichzelf ook bloot te geven voor de camera en wordt hijzelf voor een keertje lijdend voorwerp.

Hij speelt nog wel wat spelletjes. Hij huilt bij sommige bekentenissen, herkijkt ze en lacht een beetje met zichzelf. Hij interviewt zichzelf ook, speelt advokaat van de duivel en legt zichzelf meermaals op de rooster. In andere scenes komt hij niet verder dan luid te zingen en te schreeuwen tegen zichzelf. Af en toe lijkt hij wel erg ver heen, een kluizenaar klaar voor één of ander rariteitenkabinet op TV.

't is een best heftige documentaire, Ki-duk die volledig de weg kwijt is en onzeker kijkt naar z'n toekomst. Achteraf natuurlijk erg mooi om te zien dat deze docu z'n doel niet gemist heeft. Niet enkel een zelfreflectie maar uiteindelijk ook zelftherapie.

Het blijft verder wel een docu natuurlijk, zal voor mij wel nooit een volwaardige filmervaring leveren, maar in z'n vorm wel het beste dat ik al mogen zien heb. Erg moedige onderneming die best respect afdwingt.

3.5*

avatar van Verhoeven
4,0
Kim Ki-Duk gaat hier diep, heel diep. Hij zwijgt, hij spreekt, hij schreeuwt, hij huilt, hij vreet en zingt voor zijn camera. Heel pijnlijk. Hij 'zat' duidelijk in een hele zware existentiële crisis.

Interessant dat hij zichzelf op vier verschillende manieren lijkt te reflecteren. Een Kim Ki-Duk die zichzelf zit te interviewen. De 'talking heads' zeg maar. Een Kim Ki-Duk die hetgeen aan het terugkijken / monteren is en natuurlijk de Kim Ki-Duk die dit allemaal vastlegt met de camera. Ingenieus spel met zichzelf en de kijker.

Ook opvallend wat die allemaal te vertellen had. De waarde van zijn kunst, de vraag of de (Koreaanse) samenleving hem gemist heeft en of hij nog de wereld iets creatief te bieden heeft. Hij haalt uit naar zijn eigen onvermogen om zijn carrière te hervatten, op zijn luie acteurs, ontrouwe (ex-)medewerkers en aan de producenten die zijn films niet willen financieren. In dat opzicht is niet een alleen maar een 'zelfportret'.

Aan het begin van het 'drama' moest ik terugdenken aan een passage uit de Bijbel waar God Samuel tot drie keer toe tot zich roept. Hetzelfde lijkt er te gebeuren met Kim Ki-Duk. Alleen wordt het roepen hier vervangen voor kloppen aan de deur. Maar ik denk dat ik nu te ver afdwaal.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:03 uur

geplaatst: vandaag om 12:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.