Arirang (2011)

Gedeelde winnaar van de "Un Certain Regard"-categorie op Cannes.

Trailer (YouTube)

Wist niks van dat ongeluk af en dat hij een zenuwinzinking had. Vandaar dat hij er even tussenuit was. Ben benieuwd!

Triestig.

in een niet zo ver verleden een succesvol regisseur, winnaar van vele prijzen. Hoe komt hij terecht in een schuurtje in het kille vasteland, helemaal op zichzelf?

Een aparte documentaire. Ki-duk speelt een twee à drie rollen, en is toch steeds zichzelf. Hoe hij enerzijds zichzelf zit te bekritiseren, en erna volledig open zijn verdriet te woord laat. Geschoten met een enkele camera en verder geen crew, brengt hij een documentaire over zichzelf, zijn gedachten, zijn huidige leven.

Moeilijk om een score aan te geven. Zeker een aangrijpend gebeuren, maar ik kan niet ontkennen dat anderhalf uur gepraat gewoon wat te veel is. Ik heb deze dan ook in tweemaal gekeken.

Docu over ma favo regisseur.

Snap nu ook waarom ie niets meer deed.

Vrolijk is het allemaal niet, en een beoordeling voor een docu als deze is inderdaad nogal onmogelijk,dus maar een ''neutrale 3 1/2.

Indringend.

Sowieso wel de beste docu die ik ooit gezien heb denk ik. Geen idee hoe niet-liefhebbers van deze docu hem ervaren, verder ben ik ook blij dat ik hem post-comeback gezien heb. Wat een treurnis als je dit ziet zonder de goede afloop (Pieta) te kennen.

Een documentaire over jezelf maken komt op papier een beetje ijdel over. Ki-duk maakt er af en toe ook wel een showtje van (met z'n pistool op het eind, maar het lijkt me verder wel duidelijk dat Ki-duk hier geen fictieve personages neerzet. Net als z'n personages durft hij zichzelf ook bloot te geven voor de camera en wordt hijzelf voor een keertje lijdend voorwerp.

Hij speelt nog wel wat spelletjes. Hij huilt bij sommige bekentenissen, herkijkt ze en lacht een beetje met zichzelf. Hij interviewt zichzelf ook, speelt advokaat van de duivel en legt zichzelf meermaals op de rooster. In andere scenes komt hij niet verder dan luid te zingen en te schreeuwen tegen zichzelf. Af en toe lijkt hij wel erg ver heen, een kluizenaar klaar voor één of ander rariteitenkabinet op TV.

't is een best heftige documentaire, Ki-duk die volledig de weg kwijt is en onzeker kijkt naar z'n toekomst. Achteraf natuurlijk erg mooi om te zien dat deze docu z'n doel niet gemist heeft. Niet enkel een zelfreflectie maar uiteindelijk ook zelftherapie.

Het blijft verder wel een docu natuurlijk, zal voor mij wel nooit een volwaardige filmervaring leveren, maar in z'n vorm wel het beste dat ik al mogen zien heb. Erg moedige onderneming die best respect afdwingt.

3.5*

Kim Ki-Duk gaat hier diep, heel diep. Hij zwijgt, hij spreekt, hij schreeuwt, hij huilt, hij vreet en zingt voor zijn camera. Heel pijnlijk. Hij 'zat' duidelijk in een hele zware existentiële crisis.

Interessant dat hij zichzelf op vier verschillende manieren lijkt te reflecteren. Een Kim Ki-Duk die zichzelf zit te interviewen. De 'talking heads' zeg maar. Een Kim Ki-Duk die hetgeen aan het terugkijken / monteren is en natuurlijk de Kim Ki-Duk die dit allemaal vastlegt met de camera. Ingenieus spel met zichzelf en de kijker.

Ook opvallend wat die allemaal te vertellen had. De waarde van zijn kunst, de vraag of de (Koreaanse) samenleving hem gemist heeft en of hij nog de wereld iets creatief te bieden heeft. Hij haalt uit naar zijn eigen onvermogen om zijn carrière te hervatten, op zijn luie acteurs, ontrouwe (ex-)medewerkers en aan de producenten die zijn films niet willen financieren. In dat opzicht is niet een alleen maar een 'zelfportret'.

Aan het begin van het 'drama' moest ik terugdenken aan een passage uit de Bijbel waar God Samuel tot drie keer toe tot zich roept. Hetzelfde lijkt er te gebeuren met Kim Ki-Duk. Alleen wordt het roepen hier vervangen voor kloppen aan de deur. Maar ik denk dat ik nu te ver afdwaal.

Intens. Ook wel triest om Kim Ki-Duk zo te zien, zeker met de wetenschap dat hij niet meer onder ons is- al is hij dan niet aan zijn depressies ten onder gegaan. Kim stelt zichzelf niet alleen kwetsbaar op, hij filmt zichzelf tijdens wat waarschijnlijk de grootste crisis van zijn leven is, ik had geen idee dat hij liefst drie (!) jaar op een Koreaanse berg een kluizenaarsbestaan leidde. Kim praat tegen zichzelf, in verschillende shots opgenomen, waarbij hij verschillende rollen aanneemt, en het gesprek daarna ook nog terugkijkt en becommentarieert. Leuk en origineel kwa opzet maar ook wel licht verontrustend, mocht het meer zijn dan alleen een filmisch experiment.

Hij vertelt openhartig over zijn frustraties en angsten, zijn eenzaamheid, maar steekt ook zijn trots op zijn faam en gewonnen prijzen niet onder stoelen en banken (en waarom zou hij). Het is toch wel ontluisterend dat hij zo alleen was voor zo lange tijd, al zou het natuurlijk ook best kunnen dat hij contacten afweerde. De laatste scene met het pistool zou door zijn gebrouilleerde collega's best als dreigement kunnen worden opgevat, ik zou me toch wel een beetje zorgen hebben gemaakt als ik Hun Jang was.

Arirang is kennelijk het officieuze Koreaanse volkslied, of in elk geval een zeer bekende folksong, ook gebruikt in Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, en het is een prachtig lied (al zou je dat niet zeggen als Kim het zingt).

Dank voor de tip nog Onderhond