Shame (2011)

Nijpend portret van een man die door zijn obsessieve beleving van seksualiteit niet in staat is als dertiger een normaal leven te leiden. De regisseur weet met enkele fijnzinnige Scènes subtiel door te dringen binnen de belevingen van Brandon. Lust en drang met anderzijds verlangen naar een andere wereld dan enkel desolatie lossen elkaar met momenten sterk af. Brandons jacht naar bevrediging wordt ruw verstoord wanneer zijn zusje bij hem op de stoep staat. Machteloos als hij al was gaat het van kwaad tot erger. Wat het plot wil zeggen m.b.t. het slechte bij elkaar naar boven brengen, is het feit dat Brandon introvert is en zijn zusje extravert. Dat dit botst is evident, evenals dit naar een climax werkt binnen de film. De eindscène is overtreffend en laat het verhaal niet traditioneel eindigen, maar voortbestaan in de wereld zoals die is. Het acteerwerk van Michael Fassbender is sterk en de gecomponeerde muziek door Harry Escott een waanzinnig detail.

Deze film gaat om de seksverslaving van de hoofdpersoon, een verslaving die pas doorbroken wordt door de komst van zijn zusje als hij "betrapt" wordt, dan pas dringen de negatieve aspecten van zijn verslaving (de schaamte) tot hem door. Ook komt de schaamte weer terug als hij niet in staat is om seks te hebben met iemand die wat voor hem voelt. Dan wordt ook zijn eenzaamheid steeds zichtbaarder.

De sfeer en het acteerwerk zijn top en leveren genoeg noemenswaardige scènes op, de metroscène, zangscène, joggingscène, etc. De seksscènes zelf hebben allen een functie binnen de film, iets wat je van de meeste films niet kunt zeggen. Het lijkt me niet makkelijk om een film over dit onderwerp te maken, McQueen slaagt hier er wel in. Een hele ruime 3,5*

Melancholische dweil van een film over het persoonlijk lijden van een hoofdpersoon aan pornografie. De langgerekte beeldtaal (waarin soms lange tijd niet wordt gesproken) vergt wat van acteurs. En dat lijden toont Michael Fassbender goed aan. Daardoor ontstaat er wel empathie voor het persoonlijk leed. Steve McQueen toont ons de situatie, maar doet uit desinteresse niets aan het uitleggen ervan.

Het plot is nihil, maar de sfeer is uitmuntend hoe de achtergrond van succes kan zijn met de eenzaamheid en ongevoeligheid.

2 mensen beschadigd.waardoor laat de film klein beetje in het midden.

was mooi geschoten.sterk spel.

maar doordat er bij mij wat vragen blijven hangen,en er net iets te weinig gebeurd krijgt deze film een 2,5*

een wat lichtere film die met een zelfde soort thema ,en het regie debut van gordon levit vond ik stukken beter maar een stuk minder art achtig.mocht het je intreseren? de score hier op MM is eens stuk lager.maar zeker de moeite waard.

Don Jon (2013)

Blijkbaar ben ik, na dit topic even doorgespit te hebben, niet de enige die bij wijlen aan American Psycho moest denken. Niet dat dit nou van hetzelfde laken een pak is, maar enige gelijkenissen liggen toch voor het oprapen. Alleen waar die film draaide rond een yup geobsedeerd met moorden, slaan hier Brandon's seks/pornografie obsessies de klok. Al is deze ''Shame'' uiteindelijk wel een stuk neerslachtiger van toon, zeker wanneer de slotfase nadert.

Fassbender weet mij voor het eerst écht te overtuigen. Normaliter vind ik hem niet bijster opvallend, maar hier speelt hij zijn ogenschijnlijk lastige rol met verve. Mulligan kan daar prima naast staan. Daarnaast op visueel vlak zowaar ook nog best interessant. Veelal sterk gebruik van lange takes, met als klap op de vuurpijl een drievoudige batspartij die met opvallend veel stijl gepaard ging.

Helaas was zo'n scene waarin Mulligan tracht zelfmoord te plegen nogal voorspelbaar, en hoewel de film bij vlagen allicht durf toont, ontbrak het voor mij een beetje aan écht geniale hoogtepunten. Voor de rest wel een sterk drama, dat zonder meer. Wint het wat mij betreft overigens met vlag en wimpel van een film als Don Jon, die zeker vergeleken hierbij, zo plat als een dubbeltje is. 3,5*.

Een betere titel was misschien Satyriasis geweest. Sommige scènes hadden niet zo expliciet gemoeten. Het gedeelte dat hij succesvol en gedisciplineerd is in zijn job, kwam minder uit de verf.

Interessant wordt het wanneer hij een afspraakje heeft met zijn collega Marianne, die op zoek is naar een ernstige relatie. Dan blijkt dat hij verslaafd is aan seks, maar bang van intimiteit. De schaamte komt tot uiting wanneer hij zijn pornocollectie weggooit, zoals een kettingroker die zijn sigaretten weggooit maar niet lang daarna al een nieuw pakje koopt.

In haar afscheidberichtje zegt Sissy: "We're not bad people. We just come from a bad place." Dat zou erop kunnen wijzen dat ze misbruikt zijn als kind.

Prachtige film over een vrijgezel met een hoog libido wiens leven verstoord wordt als zijn zusje op bezoek komt. Een redelijk indringend portret waarbij de seksverslaving van het hoofdpersonage een aantal pijnlijke momenten oplevert. Het sterk staaltje acteerwerk van Michael Fassbinder komt goed tot zijn recht bij de vele, mooie, lange takes.

Lang geleden dat een film mij nog zo geraakt heeft...

Een van de betere films die ik afgelopen tijd gezien heb. Moedige rol van Fassbender, goed acteerwerk. Soundtrack bijzonder goed. De New York, New York-versie van Carey Mulligan kon mij ook wel bekoren, al spreekt zij zich à la Leonard Cohen meer door het nummer heen dan dat ze zingt. Nummer beschrijft perfect haar eigen situatie. Veel mooie, lang uitgesponnen scènes. Goed, 3.5*.

Film moet het hebben van een aantal behoorlijk expliciete scenes, want inhoudelijk beklijft het simpelweg niet. Het onderwerp is absoluut gedurfd en actueel. De uitwerking blijft uiteindelijk erg braaf en zelfs wat clichématig (ook de al eerder genoemde zwakke rol van Mulligan helpt niet mee). Alsof McQueen het niet aan heeft gedurft de echt harde, smerige waarheid op het scherm te tonen.

Sterk drama over een seksverslaving die bij hoofdrolspeler Brandon (Michael Fassbender) veel meer kapot maakt dan hem lief is. De soms expliciete beelden zijn functioneel en illustratief, maar het zijn de gezichtsuitdrukkingen van Fassbender die op zichzelf al een compleet verhaal vertellen. Carey Mulligan neemt binnen het scenario net iets te opzichtig de rol in van deus ex machina, maar door haar fenomenale acteerwerk zorgt ze ervoor dat ik daarop nergens echt kritisch kon worden. Een betere manier had Steve McQueen uiteindelijk niet kunnen vinden om de situatie tot een kookpunt te brengen.

Was het enkel het plot waarmee we het moesten doen, dan was ik misschien net op 3.5* blijven steken. Shame heeft echter ook de weelde van een prachtige cinematografie (de metro, maar vooral NY by night) en een uitgekiend muziekgebruik. Exemplarisch daarin is de schitterende New York, New York-scène, waarin Carey Mulligan met haar prachtige stem niet alleen Fassbender wist te ontroeren.

4*

Aparte, confronterende film die best wat langer had gemogen voor wat meer diepgang. Gaandeweg wordt je toch nieuwsgierig naar de achtergrond van zijn gedrag, dat had wat meer uitgewerkt mogen worden.

Film die een goede poging doet een onderschat probleem van sexverslaving te illustreren.

Gedurfde rol van Fassbender, in tegenstelling tot blockbusters als X-men.

Toch een 4.

“We're not bad people. We just come from a bad place.”

Een schitterende nachtmerrie. Je wordt langzaam het lege en naargeestige leven van Brandon ingetrokken, en de gehele film zit je met een beklemmend gevoel naar een man te kijken die zich maar niet los kan maken van zijn seksverslaving. De band met zijn zus verraadt een problematische jeugd maar regisseur McQueen gaat daar wijselijk niet te diep op in.

Waar Shame echt excelleert is het audiovisuele gedeelte. Vanaf de eerste fabelachtige en langgerekte scene maakt McQueen er een visueel feestje van. Met de muziek die soms dwars door je ziel snijdt. Fassbender is waanzinnig en je ziet de hopeloosheid en getergdheid van zijn gezicht afspatten. Dat Mulligan een waanzinnige prestatie aflevert als getroebleerde zus van Brandon mag geen verrassing meer heten. Geweldige actrice. Het einde is voor meerdere interpretaties vatbaar, maar of Brandon echt zijn leven kan veranderen is zeer de vraag.

De memoires van seksverslaafde, zo kwam de film bij mij over. Een afstandelijke opsomming van de gebeurtenissen uit het dagelijkse leven van gekwelde Brandon. Die op een dag zijn zusje Sissy op bezoek krijg. En zo voelt het ook voor mij als kijker, op bezoek zijn, want zonder uitleg stappen we Brandons leven binnen om hem aan het einde, zonder veel wijzer te zijn geworden, weer te verlaten. Het meest verschrikkelijk stukje uit de film was toen zus-lief minuten lang New York, New York’ zingt in een zeer tenenkrommende uitvoering. Iets wat dan wel weer goed is gedaan, zijn de vele explicite maar nergens erotische seksscènes. De hoofdpersonage beleefde zelf ook niet veel plezier aan de seks. Daarom paste dit erg goed. Sowieso was het acteerwerk van zowel Carey Mulligan als Michael Fassbender zeer sterk. Nee, aan hun prestaties lag het echt niet. Het kwam puur door de manier hoe de film werd gebracht door regisseur Steve McQueen, op één of andere manier weet hij mij niet mee te trekken in de beleving. Het zijn van die bepaalde momenten (de komisch bedoelde ober, de teruggekomen computer) in de film die mij telkens eruit haalde. Helaas is dat niet mijn 'cup of tea.'

Deze film laat een diep verborgen jeugdwond zo godsgruwelijk pijnlijk het hier en nu bepalen van een in en in eenzame ziel, dat elk fragment voor de sensitieve kijker uitermate moeilijk te aanschouwen is. De piano-klanken van Bach versterken een permanent latente spanning tussen een oppervlakkige buitenwereld waarin alles normaal lijkt en een onheilspellend destructieve onderstroom.

Helaas biedt Shame nergens een sprankje hoop, hoewel broer en zus in het ziekenhuis even werkelijk contact leken te hebben.

Ben bang dat ik deze film nog een keer moet kijken.

Shame geeft een uitstekende kijk weer op een man die verslaafd is aan seks en porno. Hij beïnvloedt zijn gehele leven en gedrag. Hij is niet in staat om (vrouwelijke) contacten te onderhouden en het doet hem haast in een depressie belanden. De enige vrouw waar hij nog iet of wat normaal kan doen is zijn zus, ook al ergert hij er zich blauw aan.

Shame is geen goedkope erotische film geworden, integendeel. De seksscènes zijn zorgvuldig gekozen en er wordt zowel tijdens als eigenlijk de gehele film door aandacht geschonken aan Brendan (Michael Fassbender). Fassbender doet het uitstekend. Je ziet de man enorm worstelen met zijn verslaving. Zweetdruppels dwarrelen van zijn gezicht. Hij kan kenbaar niet genieten van zijn daad. Hij walgt ervan en voelt zich een gevangene van zijn obsessie. Deze lijdensweg wordt hier en daar extra onderstreept door de fijne, maar krachtige klassieke pianoslagen.

Sterke acteerprestaties van zowel Carey Mulligan als Michael Fassbender, de een een wispelturige impulsieve vrouw, de ander een egocentrische depressieve broer. Ze houden elkaar in evenwicht, ze hebben elkaar nodig. Sterke film, zeer zeker. Aangenaam verrast!

De film is beter dan verwacht. De regisseur geef het een wat depressieve afgeborstelde toon en voor mij is acteur Michael Fassbender altijd een goeie acteur geweest maar met weinig pit in. En dat komt nu wel wat van pas. Gelukkig zorgt Carey Mulligan voor het nodige evenwicht. Interessante film, al had er nog meer mee gedaan kunnen worden. Niet genoeg om een echte topfilm te worden.

Deze film heeft me niet geraakt. Vond het echt hele aparte scenes met een aparte verhaallijn. Ook de band die broer-zus met elkaar hadden was niet te snappen. Hele vreemde band waar ik gewoon geen medeleven voor kon opbrengen.

Bovendien is er te weinig ingegaan op de gebeurtenissen uit hun verleden, waardoor zij juist zo'n slechte band hadden. Ik heb met heel veel vragen gezeten en vond dat alles wel wat gedetailleerder mocht. Nee, niks voor mij.

Een sterke film, die gaat over het eenzame en lege bestaan van Brandon. Een beeld van een destructief leven als gevolg van zijn seksverslaving. Hij leeft in een vicieuze cirkel, is voortdurend op zoek naar oppervlakkige bevrediging, maar zodra er emoties spelen, dan lukt het niet meer. Goede rol van Fassbender, maar ook de andere spelers zijn sterk. Zijn zus laat een vergelijkbaar beeld zien, oppervlakkige seks maakt je niet altijd gelukkig, want uiteindelijk zoek je toch meer diepgang in je leven. Uiteindelijk wordt dat aan het dramatische einde van de film wel duidelijk.......

Lastig drama die ik een aantal jaren terug al eens probeerde. Destijds gaf de film een bevreemdend gevoel en meende ik vooral een bepaalde aanklacht en spiegel omtrent de maatschappij te zien omtrent seksuele normen en waarden. De problemen tussen broer en zus waar eerder de kern van veel problemen lijkt te liggen had ik niet veel oog voor. Met deze voorkennis was ik inmiddels toch wel weer geïnteresseerd geraakt in de film voor een herkijk, maar tot een succes leidde dit niet echt.

Apart is het beginpunt met de getoonde tweedeling. Yuppie Brandon lijkt weinig te klagen te hebben met zijn huisje, looks en goede baan. De schaduwkant is echter in eerste instantie een bepaalde afstandelijkheid in dingen, zijn flat oogt kaal, zielloos en troosteloos, en dan is er de wijze waarop hij vooral veel oppervlakkige seks heeft met mensen die hij niet of nauwelijks kent. Het is zakelijk, oppervlakkig, kil, emotieloos. Tevens komen er enkele erg dwangmatige dingen naar voren in zijn handel en wandel. Alles is niet helemaal wel met Brandon, zoveel is duidelijk. De min of meer aangekondige/onaangekondigde aankomst van zus maakt de zaken er niet beter op. Toch lijkt Brandon praktisch normaal vergelijken bij de 'bag of worms' die Sissy is want over labiele mensen gesproken...amai! Wat me ook opvalt is hoe laag de seksuele grens naar elkaar is als ik dat zo mag noemen. Want ze hebben er geen enkele moeite mee zichzelf poedeltje naakt aan de andere te laten zien...in mijn ogen erg apart en iets waar ik me niets bij voor kan stellen.

Wat speelt er toch tussen de twee, en wat is hetgeen dat Brandon teistert en in staat maakt niet een inhoudelijke relatie met seksueel contact op te zetten en hem toch weer terug doet grijpen naar de psychologie van de korte bevrediging? Wat voor frustratie, onmacht of blokkade gaat er schuil achter al dit drama dat naar het einde zelf begint te lijken op een soort zelfvernietiging. Langzaam wordt wel duidelijk door opmerkingen als 'Stop playing the victim' en 'what happend to your arm?' dat veel van de problemen rond Sissy lijken te draaien. Is zij hoor hele leven al een notoire en labiele aandachtzoeker? Is Brandon bang voor binding door de molensteen die deze dame voor hem is? Echt uit kristalliseren en duidelijk worden wil het niet.

Wat Shame wel heeft is uiteraard een biologerende Fassbender die toch weer laat zien, mits de goede rollen gekozen, een van de betere acteurs deze generatie is en een naam net als Tom Hardy, Ben Foster en Christian Bale die mij altijd wel overtuigt en film te proberen. Dan is er de ronduit fantastische soundtrack van ene Harry Escott. Met Mulligan blijft het echter voor mij vaak hit or mis. In sommige films is best goed, op andere momenten is ze ronduit een ergernis. En dat zingen...tja...de begeleidend piano was ook een irritatie moet ik zeggen. Maar goed dat zijn details omtrent dit zware en naargeestige drama waarvan de betekenis niet helemaal los wil komen. Een voldoende verdient de film zeker wel maar dit hoef ik toch echt niet weer te zien.

De film laat goed zien wat een sex verslaving met iemand doet.

De hoofdpersoon is niet in staat om intimiteit aan te gaan met anderen of überhaupt iets te voelen.

het lijkt mij verschrikkelijk.

Michael Fassbender is geknipt voor deze moeilijke rol.

hij kan volstrekt emotieloos kijken.

Tegenvallende reünie van McQueen en Fassbender over de op het eerste gezicht succesvolle Brandon [Michael Fassbender], die dol is op porno en losse seksavonturen. Volgens McQueen en coscenarist Abi Morgan is dat voldoende reden om de schaamte en zelfhaat van de hoofdpersoon te verklaren, dan wel te rechtvaardigen. Veel naakt en gesimuleerde seks in een poging je te shockeren en bij wat meer Puriteinse geesten heeft dat mogelijk effect. Eerlijk gezegd zie ik niet in waarom Brandon zich moet schamen, of het moet zijn voor zijn uitermate aanhankelijke zus [Carey Mulligan], die onuitgenodigd langskomt en zorgt voor een stevige portie melodrama. Goed geacteerd, maar mede vanwege McQueen kille regie riep dit bij mij weinig emotie op. Ja, verveling, zo nu en dan.