Shame (2011)

Pff, wat speelt die Fassbender goed. Je moet het maar durven om zo'n rol aan te nemen. Ik vond het een ontzettend goede film, erg heftig. Hij speelt echt enorm goed hoe dwangmatig de seks voor hem is, hoe ver hij daar in kan gaan, en hoe veel moeite hij heeft met 'normale' seks. Is er iets van liefde dan lukt het hem niet.

Sterke film met een imponerende Mr Fassbender. De film kan gezien worden als een aaneenschakeling van private en genante momenten uit het leven van Brandon. Wanneer zuslief Sissy langskomt, wordt hij gedwongen uit zijn geobsedeerde routineuze manier van leven te stappen.

Goede film die door de sterke cast en het toch een beetje ''vies'' aangevoelde thema heel interessant is om te zien. Ik vond het minder dat de film soms koos voor een beetje te independent wil over komen terwijl ik in sommige scènes juist wat chaotischer had verwacht qua regie gezien het thema en de vooroordelen over verslaafde mensen. Toch had het ook iets ongemakkelijk en daardoor weer interessant waardoor het weer sterk over komt. Helaas niet helemaal overtuigd, maar wel een goede film. 3,5 ster

De belerende ondertoon in de film 'sex is slecht' schiet me verkeerd. Niet dat dat expliciet zo gezegd wordt, maar de manier waarop de overduidelijk getroebleerde hoofdpersonen in beeld gebracht worden en daar keer op keer de associatie met hun onplezierige sexleven wordt gemaakt lijkt mij echt wat teveel op de puriteinse EO-benadering - als je sex hebt buiten het huwelijk, bah, vies. Met de soundtrack er nog bij, voelt het alsof we even geconditioneerd moeten worden tot de 'betere' mening. Alsof je plotseling de hoofdpersoon in A Clockwork Orange geworden bent.

En voor de rest vind ik het verhaal ook heel erg mager. Behalve het gegeven dat Brandon en Sissy niet heel goed in hun vel zitten komt er erg weinig uit - geen karakterontwikkeling, geen achtergrond, geen diepgang, geen oorzaak, geen gevolg. De relatie tussen Brandon en Sissy blijft onduidelijk, de moeilijkheden die Brandon heeft met relaties blijven vaag. Dan wordt het excuus van 'aan de kijker overlaten' wel heel makkelijk - dan kan je het testbeeld ook een studie naar het existentialisme noemen. En het maakt ook dat de belerende boodschap op mij overkomt als het enige doel van de film, en dat ruikt naar een heel kwalijke moraal van de makers.

Wel goed gespeeld en mooi gefilmd. Dat dan weer wel. Verspilde moeite, wat mij betreft.

Best lang tegenop gekeken om deze film te zien, al weet ik eigenlijk ook niet echt waarom. Had iets heel deprimerends verwacht op de één of andere manier aan de hand van recensies.

Maar dat viel allemaal best wel mee. Die hele seksverslaving vond ik ook nogal 'mwa' . Ach ja, hij staat wel eens te rukken en heeft porno op zn computer, maar is dat nou echt zo'n vreselijke verslaving. Ik had iets heel anders verwacht.
Bovendien scoort ie hier en daar nog best mooie dames. Kan slechter hoor. .
Dan vond ik die maat van hem met zn vervelende kansloze versierpogingen nog een stuk sneuer.

Naar het einde toe gaat t dan opeens wel weer flink over de schreef, met name een soort van 'downward spiral' of wat daarvoor moest doorgaan in die homoclub kwam wel erg uit de lucht vallen.

Het enige wat dan wel indruk maakt is dat hij volstrekt onmachtig is iets serieus of betekenisvol aan te gaan mbt relaties. Alleen lijkt me dat niet iets wat nu echt direct gerelateerd kan worden aan een seksverslaving.

Enfin, wat vreemde keuzes en oorzaak-gevolg relaties allemaal wat mij betreft.

De film ziet er overigens wel geweldig uit en met name Fassbender en ook die donkere tegenspeelster spelen wel bijzonder goed.
Die scene in het restaurant met die knullige ober is echt meesterlijk!

Beklemmend.

Het sterke aan Shame is de intensiteit. Verhaal zit er niet in, maar wel gevoel, vertaald naar (seksuele) frustratie, wanhoop en lust.
De sterkste scènes zijn dan ook degene waar Brandon naar een vrouw staart. Uit zijn blik straalt geen greintje empathie, alles gaat om lust. Het is zielig en zelfs pervers, maar wel erg interessant om te zien.
Af en toe zit er een minder stuk in, waaronder het einde. Het gedoe met de zus voelt er soms wat bijgetrokken bij, en dan vooral die zelfmoordpoging.
Het eindshot in de trein is dan wel weer fenomenaal.

Shame wordt volledig gedragen door Michael Fassbender. Hoewel ik hem een interessant acteur vind, heb ik nog maar weinig van hem gezien. Hier zet hij een erg sterke prestatie neer. Non-verbaal is hij zelfs nog beter dan met dialoog. Zijn lichaamstaal en mimiek zijn zo krachtig. Hij straalt lust en wanhoop tegelijkertijd uit, tot in de perfectie.
Ook Carey Mulligan is goed op dreef. Ze komt gedurfd voor de dag en zet vrij overtuigend een moeilijk personage neer.

Waar Fassbender een acteur is om te volgen, is Steve McQueen een regisseur om te volgen. Met Shame levert hij een sterk staaltje film af. De meeste scènes zijn heel mooi geregisseerd - kleurgebruik, camerastandpunten en muziek vormen een intens geheel.
Een klein minpuntje is dat er uitsluitend mooie vrouwen de revue passeren. Hoewel de passage in de homobar even slikken is, had de seksverslaving al eerder confronterender geweest kunnen zijn (door bijvoorbeeld een dikke, oude prostituee te laten afkomen ipv een knap, jong ding).
Maar goed, dat is het enige minpuntje - en het is slechts een detail - in een film waarvan de speelduur zo om is.

Aanrader.
3,5

Aparte en moeilijke film.
Op het eind van de film had ik toch wel vraagtekens bij sommige dingen.
Laat ik vooropstellen dat het een moeilijk gerne is seksverslaving.
De rol die Michael Fassbender speelt is heel knap en goed uitgevoerd, want
hij geeft zich letterlijk bloot.
Sommige delen van de film waren zo langdradig(Ik begrijp dat het bij
de film hoorde) maar ik irriteerde me er af en toe aan. Zoals de muziekscene
van Sissy, naar een minuut had ik dat wel gezien.
Er zaten ook sterke scene's bij zoals het PC-verhaal. Een apart iets van de film
is dat hij op een gegeven moment ook een homobar naar binnen gaat, zo ver heen
was de verslaving dus al.
Al met al een moeilijke film...

Ik had meer van deze film verwacht...

Vond het onderwerp 'sexverslaving" wel boeiend..en het werd opzich ook goed neergezet..

Maar ik miste wel wat uitleg en wat meer persoonlijkheid...

Je moet als kijker best veel "erbij bedenken" van hoe wat en waarom

Er had soms gewoon wat meer verdieping in gemoeten..

Sommige stukken waren ook wat langdradig en daarom wat slaapverwekkend

Verder goed geacteerd

Subliem.

Wat een zeer beklemmende, kille, eenzame, maar o zo mooie film.
Fassbender zet hier voor mijn gevoel een onovertreffelijke acteerprestatie neer.
De film begint voor mij zeer gespannen. De kille Fassbender die eigenlijk met zoveel haat opgekropt zit, dat het op sommige momenten eigenlijk beangstigend is. Ik had soms sterk het gevoel dat hij een van de vele dames iets aan zou doen, gelukkig bleef dit buiten beeld.

De relatie tussen Fassbender en zijn zus spreekt eigenlijk boekdelen.
Sissy doet er eigenlijk op een anonieme manier alles aan om de relatie te versterken, ook al faalt dit keer op keer. Pas op het einde van de film wanneer Sissy een zelfmoordpoging pleegt dringt het tot Fassbender door dat hij verkeerd bezig was.
Toch mooi om die inhoudelijke liefde voor elkaar dan terug te zien.

Eigenlijk laat McQueen in een aantal kleine scenes de hele film al zien, wat ik zo opmerkelijk en fascinerend vond. Elke emotie wordt in een bepaalde scene schitterend weergegeven. Denk aan de homo scene, waarin je ziet hoe groot de verslaving eigenlijk is. De scene met zijn lieve collega waarin Fassbender ontdekt dat hij toch verliefd kan worden. En zo zijn er nog wel meer scenes die heel veel emoties met zich mee brengen.
De klassieke muziek die gedurende de hele film eigenlijk op de achtergrond blijft meespelen vind ik ook een prachtige toevoeging aan deze film.

Het is een film die veel indruk maakt, maar ook op regiegebied en cinematografie en alles daarom heen schitterend is uitgewerkt! Echt een topper van deze tijd.

'k vond hem niet mis, maar 'k had er toch nog iets meer van verwacht. 'k dacht eigenlijk dat we ook nog een therapie of zo gingen zien, maar dat zat er niet meer in.
De cast deed het wel prima en eigenlijk kon het verhaal me ook wel boeien. Alleen het einde kwam voor mij te vroeg.
Toch blij dat 'k hem eens heb gezien.

Shame is een rauwe en donker drama, waarin de titel wat mij betreft niet wordt waargemaakt.
Ik merkte geen enkele schaamte op bij de hoofdpersoon, alleen op enkele momenten.
Misschien verwachtte ik wel te veel van Shame, maar in elk geval wist de film me nauwelijks te raken.

Wel zie je langzaamaan dat Brandon zich begint distantiëren van zijn dierlijke lusten.
De omslag komt helaas pas op het einde, en dat gebeurt op een nogal hardleerse manier. Persoonlijk had ik gehoopt dat een leuke vrouw hem op het goede spoor zou brengen.

De acteerprestaties zijn werkelijk goed, met het toppunt in de bar net voor hij de les wordt gelezen. Verder was de sfeer beklemmend genoeg.

Mijn eindoordeel is toch, dat deze film goed genoeg is om te bekijken, maar met de aantekening dat het verhaal je wel moet interesseren, anders zal de aandacht vrij snel wegzakken.

Iets te koel en afstandelijk waardoor het eerste uur af en toe een beetje lijkt te saaien en de destructieve gevolgen van Fassbender's sexverslaving niet helemaal helder worden.

Laatste half uur treft wat dat betreft wel doel en geeft wel overtuigend de urban hell weer met liefdeloze sex, wanhoop en eenzaamheid in overvloed.

Mooi qua stylering, geweldige geluidsband en soundtrack en flinke tour-de-force van Michael Fassbender, jammer van de wat minder sterke eerste helft.

Ik had deze film al een tijdje op het oog om te kijken, maar ik bleef het uitstellen. Ergens was ik onbewust misschien bang dat die erg zou tegenvallen of zo. Gisteravond heb ik me er toch maar aan gewaagd en ik moet zeggen dat het een aardige en vooral interessante film is, maar ook niet meer dan dat.

Ik vond het met die seksverslaving aanvankelijk nogal meevallen. Hij maakt zich schuldig aan porno kijken en zichzelf aftrekken, maar op dat punt is hij vast niet uniek. Wel levert Fassbinder van begin tot einde een erg sterke acteerprestatie af. Vooral de scènes, waarbij de wanhoop haast van zijn gezicht afstraalt, worden erg goed gespeeld door hem. Daarnaast wordt alles op een uitermate fijne wijze in beeld gebracht. Dat regisseur Steve McQueen weet hoe je een camera moet hanteren staat buiten kijf . Mede daardoor maakt het me ook wel een klein beetje nieuwsgierig naar zijn debuutfilm.

Toch ben ik niet totaal onder de indruk van Shame. Ondanks de goede punten blijft het wel erg afstandelijk en werd ik er uiteindelijk niet in meegezogen, ook al zagen de zelfmoordpoging van zijn zusje en de scène in de homobar, er dan wel weer erg goed uit. Shame is ook zeker geen slechte film, maar op de één of andere manier komt de seksverslaving van de hoofdrolspeler nooit helemaal goed uit de verf. Het is bij wijze van spreken alsof alle middelen daarvoor aanwezig zijn, maar er net niet voldoende lijm wordt gebruikt om ze aan elkaar vast te maken, waardoor het niet goed vast blijft zitten.

3,0*

Oersaaie film? Nou voor mij niet, ik heb me geen seconde verveeld, ondanks dat er niet heel veel gebeurd. Alleen als Sissy New York New York, gaat zingen dacht ik moet dat nou. Het blijkt dat de regiseur de tekst in een andere context wilde plaatsen, omdat itt de bekende blije Sinatra uitvoering het eigenlijk over eenzaamheid gaat en de onbereikbaarheid van de Amerikaanse droom. Hier is haar broer onbereikbaar waartegen ze zingt, want praten dat lukt niet.

De man zet een fenomenale rol neer.

De film heeft me van begin tot eind geboeid.

Het duurde lang voordat ik doorhad dat de titel slaat op seks/porno-verslaving, ik dacht eerder aan incest met zijn zus, of een gezamenlijk incest verleden. Misschien is dat ook wel zo, , Sissy zegt ergens;that we aren't bad people, we've just come from a bad place, verder zegt de film er weinig over, alleen heel subtiel. Daarom doet die zus dan waarschijnlijk (weer) een zelfmoord poging......? Ergens vind ik het wat makkelijk om de film zo te eindigen. Wat ook wel raar is, is dat hij eerst alle porno de deur uit doet, voor de date en dus niet als reactie op de mislukte zelfmoordpoging van zijn zus.

Porno verslaving is een zeer relevant onderwerp in deze tijd, waar iedereen direct toegang heeft tot een giga-hoeveelheid porno via internet. Het is een dappere poging om hier een film over te maken, want dit is geen gangbaar filmonderwerp. Een geslaagde film qua vorm en acteurs, maar het onderwerp wordt niet echt uitgediept.

Veel mensen vinden dit een nogal misantropische film. Toch zit er ook veel warmte in, wat ik heel knap vind om die combinatie te creëren. In de date-scene met zijn donkere collega, voel je de warmte en de passie, zoals je slechts zelden ziet in bv al die rom-com rommel. Als er echt gevoel aan te past komt dan haakt hij af. Toch wel een beetje raar, want die dame wilde toch eigenlijk vooral seks, want ze benadert hem nadat zijn harde schijf op zijn werk wordt ontdekt vol met alle mogelijke porno....?

Zwijgzaam lijden

Een film waarbij mijn verwachtingen behoorlijk hoog lagen. Een film met seksverslaving als thema zie je immers niet iedere dag. De film weet de seksverslaving van het personage van Fassbender goed in beeld te brengen en weet goed te illustreren wat het met allemaal met je kan doen. De keerzijde bij deze film vond ik dat hij erg traag was en praktisch geen verklaring gaf voor wat de verslaving veroorzaakte.

Dit mistte ik en begon me gedurende de film wel enigszins tegen te staan. Je kunt als kijker al gauw opmerken dat het verleden van Brandon en Sissy hen voor het leven getekend heeft maar hier wordt niks over losgelaten. Het is goed dat een film open gehouden wordt maar wat meer achtergrond informatie van de personages was welkom geweest. Bepaalde handelingen van Brandon waren soms onduidelijk omdat er niet altijd goed duidelijk gemaakt werd wat de reden van bepaalde gedragingen waren. Ook kent de film veel trage stukken waardoor het soms allemaal een beetje slepend en langdradig werd allemaal. Zo is het prachtig dat het personage van Mulligan zo goed kan zingen maar om hier een volledige scene aan te weiden vond ik enigszins overdreven.

De film blijft echter wel in je hoofd hangen en het open einde geeft ruimte om te speculeren hoe het nu verder gaat met Brandon. Oscar waardig vindt ik de film echter beslist niet. Hiervoor gebeurd er toch net iets te weinig en is het verloop van de film te traag.

3,0*

Sterke film met een werkelijk fantastische Fassbender. Ik lees meerdere malen dat de film traag is, maar zo heb ik het zeker niet ervaren.

Naar mijn mening wordt het nergens saai, ik vond het meestal boeiend zelfs.

Het onderwerp seksverslaving is natuurlijk een intrigerende en McQueen laat uitstekend zien hoe zwaar die mensen het kunnen hebben.

De toon van de film is dan ook zeer zwaarmoedig, al speelt de jonge zus Sissy daar ook een grote rol in.

De relatie tussen broer en zus is een moeilijke, al wordt nooit precies duidelijk wat daar de aanleiding voor is.

Als de film afgelopen is zit je met een hoop vragen, maar die hoeven naar mijn mening niet allemaal beantwoord te worden.

Wat wel overblijft is het gevoel dat je naar een fenomenale Fassbender hebt zitten kijken en dat de film je nog wel even bij blijft.

Ruim voldoende, prima film.

Orgasmes. En veel. Steve McQueens Shame is een van de meer gewaagde films van het afgelopen jaar. We zijn getuige van hoe Brandons (Michael Fassbender) leven, dat volledig in dienst staat van zijn seksverslaving, verstoord wordt door de komst van zijn zus Sissy (Carey Mulligan).

Obsessief van orgasme tot orgasme

Shame opent met een shot van Fassbender die in bed naar het plafond ligt te staren. Het is niet direct duidelijk wat er in hem omgaat. Is hij depressief? Maakt hij zich zorgen? Of denkt hij wellicht aan niets specifieks…? Hierop volgt al snel een montage van wat er zoal wél in hem omgaat. We zien hoe hij flirt in de trein met een vreemde, een hoertje ontvangt en naakt door huis loopt terwijl hij de belpogingen van zijn zus negeert en het antwoordapparaat laat opnemen. Brandon gaat van orgasme naar orgasme zonder dat hij hier direct genot aan lijkt te beleven. Sterker nog, we zien hem later in het verhaal klaarkomen met een blik van intense pijn, woede en afschuw. Seksuele bevrediging en genot zijn niet wat hij nastreeft en beleeft met zijn seksuele escapades. Weinig mensen zijn vies van seks, maar Brandons gedrag lijkt eerder hyperseksueel, een vorm van een obsessief-compulsieve stoornis (OCD).

UITGEBREIDE REVIEW VAN NDL

indrukwekkend

Somber, stemmig en kil drama over een man met een seksverslaving. Film vol tristesse door z'n visuele benadering, beheerste tempo en serene score. McQueen kruipt achter de façade van een succesvol zakenman, waar niets anders telt dan de eerstvolgende vluchtige bevrediging. Het levert, zeker in eerste instantie, een fair portret op.

Geen overdreven poespas, maar een droge opsomming van het leven van een dergelijke junk. Een treurig bestaan, maar hij komt er mee weg en op zich dus nog niet problematisch. Hoe McQueen dat na verloop van tijd voor elkaar krijgt, is wat mij betreft het beste segment van de film. Zodra Marianne in beeld verschijnt, hangt er iets in de lucht.

Spijtig genoeg is er nog zoiets, maar dan in minder positieve zin. Probleem van een film als deze is toch de bijna onvermijdelijke factor van de hoofdpersoon die op ramkoers ligt en kopje onder moet. Daar heeft het scenario een te gefabriceerde en doorzichtige oplossing voor, dat bovendien nog vrij snel en gemakkelijk wordt prijsgegeven.

New York, New York had best wat korter gekund, maar het gesprekje daarna is lichtelijk funest. En dat knaagt aan de rest van de film, zeker wanneer Brandon definitief over het randje tuimelt. Mooi in beeld gebracht, zoals eigenlijk alles, de pijn spat van het gezicht van de voortreffelijke Fassbender, maar wat rest heeft tegen die tijd aan impact verloren.

Goed geacteerde maar supersaaie film. Met een normaal tempo had de film 30 minuten korter geduurd. Er naar mijn gevoel zit bijna geen verhaal in de film. Het is gewwon een paar dagen uit het leven van een sex verslaafde vent en zijn onzekere zus. Nee geen film voor mij. 2 sterren.

Indrukwekkend portret van een seksverslaafde.

Weinig verhullende film die echter helemaal niet erotisch van aard is. Nagenoeg alle seks komt voort uit pure lust en verslaving. Brandon lijkt oppervlakkig gezien een normale jongeman, doch wanneer zijn zuster opduikt en zijn persoonlijk leefwereld binnendringt, voelt hij zich hoe langer hoe meer beperkt.

Het is ook een tragisch verhaal over twee mensen (broer en zus) waarbij het ergens in hun leven geweldig goed fout gelopen is. Dat ze dan bij elkaar gezet worden heeft catastrofale gevolgen, voor allebei.

Fassbender: wat een geweldige acteur is het toch. Speelt wederom de pannen van het dak in een rol die absoluut niet evident is. Chapeau! Ook Mulligan doet het erg goed.

De cinematografie is erg mooi en dat geldt ook voor de muziek.

Erg sterk.

Een harde dramafilm...

Redelijk verhaal..

Teveel seks, geen mooie romantisch...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Hoe men zich ook tov de inhoud van deze film opstelt, zich vragen stelt over het verhaal, het waarom van één en ander of het nut van dergelijk werk, filmisch is het heel sterk.

Fassbinder vooral laat toe enkele sterke scènes op het doek te brengen (de eerste treinscène is er ééntje van) en ook veelzijdige Carrey Mulligan is puik, als altijd (Originele, expressieve versie van het "Theme from New York, New York", zeg).

Harde, deprimerende film is dit hee. Past zo in het rijtje Lilja 4-ever of Requiem for a Dream, al vond ik de impact minder of in ieder geval het niveau van die films niet halen. Regisseur Steve McQueen gebruikt veel lange shots, iets wat op voorhand altijd aan te moedigen is. Niet alles vond ik echter even boeiend. Fassbender die op chille Bach-muziek door New York jogt vond ik best fascinerend, maar een tergend langzame versie van New York, New York door Carey Mulligan vond ik weer minder spannend. Ook naar het einde toe had ik het allemaal wel gezien en werd het voorspelbaar helaas.

Erg sterke prent.

De openingsscène in de tram en de daarbij perfect passende soundtrack bewijst al meteen hoe sterk Steve McQueen met beelden is.

Ik ben niet zo'n fan van Fassbender, maar hier heb ik niks op hem aan te merken. Integendeel...

Heel overtuigend zet hij het aan het inlossen van zijn seksuele verlangens verslaafd personage neer. Blikken, beelden en slechts schaarse dialogen met gepaste momenten van 'rust' geven meer dan genoeg stof om deze film zeer fascinerend te houden. En wat nauwkeurig gekozen stukjes Bach doen met beelden van de stad New York!

Ik kan eigenlijk weinig verkeerds zeggen over deze film. De scenes op zijn werk zou je misschien kunnen zien als opvulling, maar om iemands verslaving weer te geven brengt eigenlijk alles bij aan de geloofwaardigheid (en ernst) van de verslaving.

En net wanneer ik dacht 'oke, nu heb ik wel genoeg naakt gezien', was er een blik van Fassbender, of een spanning in de muziek, die de scene toch weer nodig en niet overbodig maakte.

Een van de intrigerendste films die ik al zag en zeker een van de betere van de laatste jaren.

(en de soundtrack in je auto luisteren op een weekdag in het donker naar huis rijdend, dat is een aanrader!).

Kil als Brandon's appartement en afstandelijk als zijn seksuele verhoudingen neemt McQueen, wiens Hunger ik nog niet zag, ons mee in het leven van zijn getormenteerde protagonist. Wat opvalt zijn de langgerekte scenes, soms erover (New York New York), soms fraai (het joggen) en soms simpelweg hemeltergend goed (de discussie tussen broer en zus op de bank).

Interessant thema wel, al blijft het lastig de effecten van zo'n 'verborgen' verslaving adequaat in beeld te brengen. McQueen kiest een behoorlijk geslaagde verstilde methode maar snijdt zich wmb dan toch in de vingers door Sissy op een gegeven moment op te voeren; haar zelfmoordpoging tijdens Brandon's avondje vol uitspattingen is dan ook een wel erg gezochte climax die de plank behoorlijk mis slaat.

3*.

Gelukkig heeft iedereen zo z'n eigen mening over Shame. Het feit dat de film niet in een hokje geplaatst kan worden qua genre vind ik een goed iets. Ik zelf zie Shame meer als een drama. Een tragisch beeld van een eenzame man, die naast een goede baan en een mooi appartement in NYC toch weinig lijkt te hebben. Van z'n sexverslaving word 'ie in ieder geval niet gelukkig.

Fassbender zet een uitstekende rol neer, overtuigend in z'n eenvoud. De zus daarentegen werkte me wel enigszins op m'n zenuwen maar ik streep dat weg tegenover Fassbender's acteerwerk.

De regisseur gooit niet alle kaarten op tafel qua verhaal, waardoor je toch blijft gissen op een aantal punten. Het is fijn om niet weer van die standaard voorgekauwde Hollywood films voorgeschoteld te krijgen, zo nu en dan.

4*

8/10 (IMDB)

Erg goede en slopende film van Steve McQueen (nee niet van The Great Escape) waarvan ik ook de sterke Hunger ken, ook met Fassbender.

Michael Fassbender speelt hierin Brandon, een seksverslaafde die 24 uur per dag is met porno en seks en het liefst alles neukt wat ademt, leeft en beweegt. Hij kan het niet laten om te gluren en zich telkenmale af te trekken, naar de hoeren te gaan en one night standjes te pikken en hij heeft ook een behoorlijke archief aan porno in alle soorten en maten. Maar ogenschijnlijk is het een hele normale kantoorman, maar zelfs het systeem op zijn werk krijgt al een virus vanwege het feit dat hij "het" weer eens niet kon laten.

Afijn, best wel een figuur die het niet op een rijtje heeft, waar ook uitbundig aandacht aan word besteed en toch wel een boodschap vormt. Het word ook steeds lastiger om zijn hobby geheim te houden, zeker als je ook nog een suïcidale zus hebt. En ja... waar moet je dan voor kiezen? Brandon neemt Sissy in huis, wat al gouw voor een hoop ongemak bezorgt en een psychologisch machtspelletje en subtiele chantage.

Shame is voor mij gewoon een behoorlijk krachtige (en nee daarmee bedoel ik niet de lul van Brandon) film die hier gewoon een psychologische ondergang van een seksverslaafde neerschetst. De ijskoude beelden van New York maken het plaatje compleet en zetten hier een rauwe sfeer neer. Iets waar MacQueen ook weer erg veel aandacht aan heeft besteed.

Seks: Geniet, maar doe het met mate.

4,0*

‘We're not bad people. We just come from a bad place.’

Om Steve mcQueens –- laat ik hier van meet af aan duidelijk over zijn –- magistrale en ontluisterende Shame ‘'kil'’, ‘'traag'’ en '‘oppervlakkig’'* te noemen, lijkt mij niet eens per se onterecht. De conclusie dat de film daarom waardeloos is, wel.

Die ‘kilte’ dient een thematisch doel: als de knusse huiselijkheid van Tom en Gerri’'s woning in Mike Leighs Another Year (2010) een gezamenlijke gezinsidentiteit veruitwendigt –- een identiteit die overigens ook de hatelijke uitsluiting betekent van wie buiten de grenzen van het gezin valt - benadrukt Brandons kleurloze en onpersoonlijke appartement zijn gedetacheerde isolement en daarnaast dissoneert deze steriele omgeving, net als zijn onberispelijke uiterlijke verschijning, schrijnend met de morsigheid van zijn pornomane uitspattingen.

Net als het leven zelf toont McQueen ons buitenkanten, oppervlakten in trage bedachtzame shots. Geen verklarende voice-overs, geen onthullende flash-backs of overaanwezige muzikaal becommentariërende soundtrack; slechts het kale, banale bestaan van een getormenteerd personage dat niet verder dan penisdiep tot de wereld weet door te dringen.

Brandons benadering van de ander is anoniem en instrumenteel: de ander (man of vrouw) als een sperm receptacle, niet uit het opgefokt machismo dat Frank TJ Mackey, die deze term in Magnolia (1999) gemunt heeft, propageert, maar een erotomanie tegen wil en dank, een vlucht, een verslaving. Brandon gaat geen wezenlijke verbintenissen aan, maar een aaneenschakeling van (meer of minder) kortstondige escapistische penetraties. Dat is de malicieuze oppervlakkigheid van zijn bestaan. Het is veelzeggend dat het kloppende centrum van zijn confrontatie met de ander dienst weigert op het moment dat er een meer wezenlijk contact mogelijk lijkt.

Een sleutelscene is de in goudtinten geschoten menage a trois, die ondanks de esthetische weergave, allesbehalve zinnenprikkelend is, eerder pijnlijk, haast misselijkmakend - de scene werkt als een visuele evenknie van Sissy's even ironisch als tragische versie van 'New York, New York'. Dat paradoxale effect komt voort uit de structurele fixatie op Brandons vlucht in vleselijke lusten, een vlucht voor zijn beschadigde zelf, die onherroepelijk lijkt te leiden tot destructie van het zelf.

In de broer-zusdynamiek wordt de suggestie van een traumatisch verleden gewekt, maar de aard van de zielenschade blijft impliciet. McQueen, dat bleek ook al in zijn haast even weergaloze Hunger (2008), is er de regisseur niet naar om ons eenvoudige verklaringen door de strot te duwen. Juist de vraagtekens, de ambiguïteit waarmee deze film de kijker opzadelt, maakt van Shame een ontregelende, onthutsende en belangrijk kijkervaring en, wat mij betreft, de beste film van 2011.

*Dit zijn kwalificaties die ik in een behoorlijk aantal negatieve 'recensies' op deze site tegenkwam.

Onconventioneel verteld, filmisch spannend en Shame snijdt ook nog eens een belangrijk thema aan. Toch wringt er iets. Want voor een film die deze titel draagt zag ik wel erg weinig 'shame' terug; het is wachten tot de voorlaatste scène en die hangt een beetje in het luchtledige. Tot die tijd is er wel een soort neerwaartse spiraal te zien maar geen noemenswaardige karakterontwikkeling bij Brandon. Zoals anderen ook al hebben geschreven is het jammer dat McQueen een weinig subtiel plotelement nodig heeft om de crisis bij zijn protagonist te doen plaatsvinden, en is inderdaad de gehele rol van Mulligan vrij zwak geschreven (maar wel fantastisch geacteerd in de "New York"-scene!). Je zou kunnen verdedigen dat het afstandelijke van Brandon een wezenlijk onderdeel is van zijn seksverslaving, en dat de film dit benadrukt door ook de kijker geen blik te gunnen in het innerlijk van de hoofdpersoon. Dat neemt echter niet weg dat Shame op een gegeven moment teveel blijft hangen in het tonen van scènes die slechts laten zien wat de kijker al weet. Terwijl de film voor mijn gevoel maar een klein beetje meer intiem, menselijk had hoeven zijn om compleet te overtuigen. Ondanks de gebreken is Shame overigens nog steeds een goeie film, dat zegt dan ook wel weer wat.

In aanleg heel behoorlijke film, met een donkere, wat afstandelijke en tegelijkertijd ongemakkelijke sfeer, mooi passend bij de gevoelsarme en daardoor eenzame hoofdpersoon, sterk vertolkt door Fassbender. Goede spanning ook in sommige scénes.

De ingehouden en beheerste sfeer slaat echter om als Brandon kennelijk de emotionele controle definitief verliest; en daar bovenop komt dan nog een dramatisch voorval, dat de film naar sentimenteel vaarwater doet afdrijven, en naar een mogelijke ‘oplossing’. De aloude ommekeer na een catharsis. Dat wordt dan wel in het midden gelaten, maar één en ander voelt voor mij toch aan als een breuk in stijl, sfeer en karakter.

Dat is op zichzelf misschien niet zo erg (ten slotte hoeft een film niet aan mijn impliciete verwachtingen te voldoen), maar ik heb gewoon de indruk dat McQueen de reikwijdte van zijn film daarmee vernauwt, van een mogelijk existentieel drama (existentieel in de zin van de verbeelding van een algemeen menselijk tekort) naar een soort psychopathologische case study, waarbij het pathologische kennelijk voortvloeit uit een traumatische familiegeschiedenis. Brandon wordt daarmee een speciaal ‘geval’, waarvan de kijker makkelijk afstand kan nemen.

De karakters Sissy en David hadden mooi kunnen fungeren als contrapunt ten opzichte van Brandon, als zijnde op het eerste gezicht geheel verschillend van hem, maar in wezen, ieder op hun eigen wijze, deelhebbend aan hetzelfde ‘probleem’, maar dat komt er in mijn ogen ook niet goed uit.

Bij de geobsedeerde David (zijn niet aflatende versierpogingen zijn ook behoorlijk pijnlijk om te zien) gaat dat nog wel, maar zijn rol is gaandeweg geheel uitgespeeld; zus Sissy echter duwt het geheel veel te veel richting een particuliere familiekwestie, en dat vind ik eigenlijk behoorlijk funest.

Overigens, een merkwaardig detail dat me opviel: in David’s opsomming van ‘viezigheden’ op de computer van Brandon bevinden zich ook interracial facial ejaculations. Waarbij je de indruk krijgt dat hij het interraciale aspect minstens zo ‘pervers’ vindt als het eh... ‘faciale’. Nog een aardige terzijde-sneer van McQueen?