Little Deaths (2011)

Ach, het is weer eens iets anders.

And oh god, dat eerste verhaal... ontzettend grappig! Net toen ik dacht: ''Zo goor is het toch niet?'' kwam er een plottwist. En wat voor een. Ik heb breed glimlachend toegekeken, hoewel dat ook weer raar is want het was toch vrij ziek, maar ik wist niet goed of ik dit nou eng moest vinden of niet.

Het tweede verhaal was weird. En dan niet in positieve zin. Persoonlijk kon ik er niet veel mee, ik begreep volgens mij net als killer13 niet precies het hoe en wat, en voelde ook niet de behoefte terug te kijken. Ik geloofde het allemaal wel.

En het derde verhaal, tsja... Ik kwam er maar niet in, het was behoorlijk raar, lachwekkend en ik heb af en toe wel flink met mijn wenkbrauwen gefronst. Ik had niet verwacht dat zij hem van achteren zou .... met een voorbindgeval. That's.... odd. Wat moet je daar nou mee, als je zoiets ziet? Als je een liefhebber bent, vooruit, maar ik voelde me zelfs een beetje ongemakkelijk als toeschouwer.

Het voelde een beetje als 'MoH' afleveringetjes, niet allemaal even sterk maar toch voldoende om ze uit te kijken. Maar het blijft weird. Hoevaak heb ik dat woord nou al getypt? Weird.

Zeer bijzondere film!

Ik begrijp deze lage score echt niet! Ik werd net zeer aangenaam verrast want ik verwachtte echt een slechte film door die score.

Het is een erg duistere maar sfeervolle film. Vooral het eerste en tweede verhaal zijn erg duister. Het derde verhaal heeft ook wat drama.

Het eerste verhaal: dit is ook het meest harde gedeelte. Een gestoord koppel die niet weet wat hun te wachten staat. Met echt wel een cool einde. 4*

Het tweede verhaal: een vreemde film met vreemde gebeurtenissen. Zeker de moeite waard. Alleen een traag begin. 3.5*

Het derde verhaal: een beetje zielig. Een kreng zonder respect en het vriendje moet er maar onder lijden. 4*

Dus zeker de moeite waard allemaal. Hopen dat nu de score wat beter wordt want dit is gewoon niet om aan te zien!

4*

Half gaar.

Eerste verhaal vooral verdronken in teleurstelling, zwak uitgevoerd einde en met weinig lef in het algemeen. Het tweede verhaal springt er al iets beter mee om maar weet niet continue te boeien met hetgeen het te vertellen heeft, behoudt echter wel een fijne sfeer en eindigt waardig.

Het laatste verhaal breekt wel wat potten en staat daarmee hoog boven de rest. Cinematografisch een stuk beter, warm kleurgebruik en een fantastisch verhaal. Behoorlijk vreemd maar het spreekt uiteindelijk het meeste aan, het einde doet er een aardige schep bovenop ook al beviel de muziekkeuze hier niet.

Een magere 60/100 @ Tonypulp.blogspot en dus 3* hier.

Ik snap dat smaken verschillen maar dat sommige filmfans dit een goede film vinden verbaasd me.

Dit is toch echte bagger?

Hebt je dan nooit een betere film gezien?En wat voor een waardering geef je dan een echt grote film? 'n 80 sterren?

Deze film is echt het aanzien niet waard. Kijk bij de vorige meningen met 1 of 2 sterren en je weet waarom.

0 sterren.

House & Home:

Filmpje begint wel aardig maar voor acteerprestaties, of fantastische dialogen hoef je het niet te doen. Seksscènes vielen erg tegen en wat er uiteindelijk gebeurd had beter uitgewerkt moeten worden. Door de korte speelduur verveel je je gelukkig geen moment. 1,5*

Mutant Tool:

Ondanks de korte speelduur erg saai. Nog slechtere acteerprestaties dan in House & Home. Het weet geen moment te interesseren, Ondanks dat het lang onduidelijk blijft wat er aan de hand is. De Saw-achtige setting met dat experiment is ook niet erg origineel te noemen, en het is zo onrealistisch dat ik er ook weinig mee heb. Daarnaast nog het onbevredigende einde niet vergeten. 1*

Bitch:

Een vent met een hondenmasker die in de hoekjes van de kamer plast, haar baasje die de 'hond' straft door hem anaal te nemen.. Wat moet ik hier nu weer mee?

Al met al bleek dit een heel aardig kort filmpje te zien. Keek aardig weg, enkele zieke dingen. Durft grenzen op te zoeken en heeft een prima finale. Hier is ook de juiste muziek voor gekozen. Al met al prima dus. 3*

Oninteressant drieluik met seksueelgetinte horrorverhalen. Verhaal 1 begint redelijk maar wordt snel en voorspelbaar afgerond. Verhaal 2 vond ik veel te vaag en verhaal 3 is ronduit saai. De nachtelijke scenes zijn veel te donker en gekorreld opgenomen. Verder nauwelijks mooie plaatjes, de mooie poster deed dat wel vermoeden. 1,5*

De vette hoes stond al een tijdje naar me te knipogen vanaf de plank en hoewel ik huiverig was moest ik er toch aan geloven. Er was bijna geen doorkomen aan.

Nochtans start Little Deaths met het leukste filmpje. Vermakelijk om het ontspoorde koppel tekeer te zien gaan op een hulpeloze dakloze. Voordat je een beetje medelijden met haar krijgt worden de rollen plots omgedraaid. Aardige make-up en een bevredigend einde. Nu had ik hem eigenlijk stop moeten zetten.

Want ik weet eigenlijk nog steeds niet waar het tweede filmpje over gaat. Het zal ongetwijfeld niet zo ingewikkeld zijn, maar dan doe je toch iets fout als je geen moment mijn aandacht weet vast te houden. Een oninteressante hoer heeft last van visioenen van een nazi-experiment aan een ketting. Voor de rest wordt er met dit leuke gegeven helemaal niks gedaan. Boring.

Het slotverhaal was een erotisch drama, als je SM erotiek vindt natuurlijk. Best een mooie vrouw, maar een vent nemen met een voorbinddildo is een afknapper. Naar filmpje over een sadistische relatie tussen man en vrouw, en die behoorlijk ziek eindigt. Nu kun je discussieren over het feit dat het goed is dat de camera op een jankende vent staat, terwijl al het ranzige offscreen gebeurd. Het laat inderdaad veel aan de verbeelding over, maar ik was het intussen zo zat dat ie het voordeel van de twijfel niet krijgt. Ik had die vrouw wel aan stukken gescheurd willen zien worden. Of de regisseur.

De trilogie wordt ondergedompeld in naakt en erotiek al is het afgezien van een enkele scene in het laatste filmpje nooit too much. De horror daarentegen is bijzonder matig en weet amper te vermaken. Deze vliegt snel uit mijn collectie, dat verzeker ik jullie.

Drie regisseurs maken drie korte films en voegen die samen tot één film. Wat de drie korte films gemeen hebben zijn de thema’s seks en geweld. Sean Hogan, Andrew Parkinson en Simon Rumley vertellen los van elkaar een horrorverhaal rondom vlees, lust en de lust naar vlees.

De eerste episode is van Sean Hogan. Wat er aan het eind van zijn korte film gebeurt, is geen hoogstaande cinema, maar is door de drastische manier waarop het wordt weergegeven schokkend en verrassend. De inleiding en het middendeel van het verhaal zijn tamelijk warrig en bestaan grotendeels uit saai gebabbel. Het voordeel van de saaiheid is dat de overgang naar de gewelddadige clou je doet opschrikken en je weet dat je binnen enkele minuten afscheid kunt nemen van houterig acteerwerk en nietszeggende dialogen.

De tweede episode is van Andrew Parkinson. De episode vertelt een bizar verhaaltje dat met verontrustende beelden een behoorlijke duistere sfeer weet neer te zetten. Meer positiefs heb ik niet te melden. Het verhaal zit fragmentarisch in elkaar en wil veel meer vertellen dan geëigend is voor de korte tijdspanne die de episode is gegund. Ik kreeg er een onaangenaam vol gevoel van. De ontknoping is teleurstellend en nam het onaangename gevoel niet weg.

De laatste korte film is van Simon Rumley. Van hem zag ik het redelijke Fashionista (2016). Dat feit biedt hoop. Zijn bijdrage is inderdaad beter dan de twee andere episoden. Een dynamischer regie en een aardige eindmontage, die weliswaar voorspelbaar is maar wel enige indruk achterlaat. Aardig is ook dat het einde volledig van muziek is voorzien. Eind goed, al goed, zou je denken. Niet heus, want de laatste episode slaagde er niet in mijn vermoeidheid die zich al kort na het begin van de eerste episode had gemanifesteerd, op te heffen. Zo goed was ie nu ook weer niet.

Little Deaths biedt de kijker twee flops en een korte film die je als redelijk mag kwalificeren. Misschien dat een enkele grove scène na afloop nog een momentje blijft hangen. Waarschijnlijker is echter dat het blije gevoel dat overweldigend opkomt bij het zien van de eindcredits beter in de herinnering blijft hangen.