Pi (1998)

Dit is waarschijnlijk ook hetgene wat ik zo bijzonder aan deze film vond. Het is toch ook een filosofisch-religieus thema.

Ik geloof niet in God, maar ik geloof wel in het begrip 'Hubris'. Hoogmoed in de Griekse mythologie: telkens een mens zich meende te kunnen meten met de Goden of als hij hun gelijke wilde worden, werd deze eeuwig gestraft op meedogenloze, ongekend wrede manier . Dat is ook het probleem dat hier aangekaart wordt: als we het geheim van de schepping/het heelal willen ontrafelen, dreigt het mysterie te verdwijnen en verwerven we macht over krachten die we niet kunnen aanwenden zoals het moet. Misschien moeten we ons daar maar bij kunnen neerleggen en beseffen dat de dingen (met alle imperfecties erbij) goed zijn zoals ze zijn en daar ook dankbaar om zijn. Het 'Paradijs Op Aarde', daar ligt dan weer wel een uitdaging voor de mens. Maar dat is weer een ander verhaal…

Originele verrassende film , maar wat ik echter erg jammer vind is dat de film geheel zwart - wit is, anders dan bij Schindlers List vind ik dit bij deze film enorm irritant,

daarom 1 ster minder in mijn beoordeling dus 2,5 *

Was echt wel hoog tijd voor een herziening. Veel te lang niet meer gezien, dat wordt wel weer bevestigd na vanavond. Blijft een unieke film.

I named her Icarus. After you, my renegade pupil. You fly too high, you'll get burned."

Deze enkele quote geeft de hele kern van Pi weer. Iets ontastbaars, ongrijpbaars en onvatbaars proberen te begrijpen sloopt je. Het thema ontwikkelt zich eigenlijk nauwelijks in de film, het is al vanaf scene één aanwezig. Max is uit obsessie volledig naarbinnen gekeerd en probeert elk mogelijk contact te vermijden . Naarmate het verhaal vordert wordt de obsessie hooguit iets sterker.

Naast het ijzersterke verhaal blijven de visuals er ook uitsteken. De ruizge zwart-wit vormgeving met de zware overbelichten, het werkt zo goed! Zo'n beetje de helft van de sfeer in Pi komt door deze grauwe invulling. De handtekening van Aranofsky staat voor de rest door de hele film gezet. De bekende close-up shots, hier van de pillen, van de sloten en het toetsenbord. Het is weer prachtig. Zo had je ook een scene waarin de koffiemelk en de sigarettenrook spiraaltjes vormden. Maar eigenlijk nog wel de mooiste shots, en dat vond ik de eerste twee keer dat ik Pi zag ook wel, waren die door het raamwerk van de computerchip.

Naast dit alles bezit Pi nog een van de sterkste soundtracks die ik ken. Eigenlijk knalt de openingsscene meteen al van het scherm, met name vanwege de idioot sterke openingstrack. Het zuigt je meteen het verhaal in. De audiovisuele ondersteuning door de film heen is ook in elk geval ijzersterk.

Wat dus niks anders kan worden dan een verhoging naar 5*. Pi is een feilloze cultfilm die ik, nu op DVD te hebben, ongetwijfeld vaker zal zien dan eens in de 3 jaar. Keert dus ook weer na vrij kort te zijn weggeweest terug in mijn top 10.

ps. Maakt dus ook dat Aranofsky 3x 5* heeft weten te bemachtigen, heb The Wrestler nog niet gezien, maar dat kan toch alleen maar tegenvallen zou je denken?

pss. De nummer 1 positie van Fight Club is toch eigenlijk maar moeilijk te handhaven. De drie Aranofsky's staan allemaal te dringen. Weet ook eigenlijk niet welke van de drie ik het beste vind, en dat is dan ook de reden dat ik Fight Club maar even laat staan.. for the moment.

Wow...wat een film. Morgen vroegst tijden volgt m'n recensie.

Aaah, Pi.

De zwart-wit montage trok me meteen aan.

11:15, restate my assumptions: 1. Mathematics is the language of nature.

Ben een fan van films waarin het getal centraal staat. Niet symboliek, laat daar geen verwarring over ontstaan; waar ik The Number 23 een klein meesterwerkje vond, was ik minder te spreken over bijvoorbeeld de Da Vinci Code. Ratio trekt mij dan ook veel meer dan gevoel. Vraag maar aan m'n moeder, die zal dit beamen. Je praat altijd zo weinig over je gevoelens, Leon!. Ja, het is goed. Wiskunde was één van mijn favoriete vakken op de middelbare school, en ook in mijn studie de hoeksteen van de interesse. Daarom waren de modellen en formules in Pi voor het gros herkenbaar, wat natuurlijk een stimulans is voor de belevingswaarde. Algebra, wat een uitvinding!

Naast dit gegeven, staat de film ook redelijk bol van de interessante verwijzingen naar de Griekse en Hebreeuwse oudheid. Sol, Maximillian's leermeester, ziet hem afdwalen in een wereld van onrust en chaos. Pi domineert namelijk Maximillian's leven, en Sol komt met een advies wat ik wel drie keer teruggespoeld heb.

Now, what is the moral of this story?

Maximillian: that a breakthrough will come?
Sal: Wrong! The point of the story is the wife, you listen to your wife, she will bring you perspective, meaning; YOU NEED A BREAK, you have to take a bath or you will get nowhere!

There will be no order, only chaos


Maximillian heeft problemen. Hij slikt pillen bij het leven en wordt daarnaast dagelijks bestookt met stekende pijnen in zijn rechter hersenhelft. Naast lichamelijke onheil, wordt hij constant lastig gevallen door een guur bedrijf en een Hebreeuwse sekte. Eén van de leden, Lenny, weet Maximillian te interesseren met het Hebreeuws, een taal waarin elke letter een cijfer is. Dit leidt naar de climax, die waarschijnlijk niemand zal zien aankomen, ware het niet dat de beschrijving hierboven onbedoeld veel weg geeft.

Aranofsky is een interessante regisseur. Montorsi hieronder heeft drie van diens werken in zijn top 10 staan, dat moet toch wat zeggen eh? Binnenkort maar eens wat meer van deze regisseur zien. En natuurlijk Pi nog een keer, want die 4,5 (ik vond de Drum-and-Bass niet altijd even goed passen) moet eigenlijk naar de perfect score.

En het vervelende is dat ik onmogelijk kan zeggen welke de beste is. De DVD van Requiem for a Dream ben ik ook nog eens kwijt, dus het wordt ook nog lastig ze allemaal te bekijken achter elkaar.

Wat offtopic berichten verwijderd.

Schitterende, rauwe film.

Het verhaal is erg mysterieus. Wat er nu werkelijk gaande is, wordt eigenlijk nooit duidelijk. Maar dat maakt het juist zo sterk.

De hallucinaties (gebeurt het nou echt of niet?) versterken het gevoel van het ongrijpbare in deze film: heerlijk gedaan.

Daarbij komt ook nog de keuze voor zwart/wit en de close-ups van Max (met z'n pillen oa.)... erg mooi.

Wat ik bovendien erg knap van de regisseur vind, is dat hij een ijzersterk en diepgaand verhaal heeft weten te creëren, van slechts 78 minuten. Het hoeft niet altijd lang te wezen om indrukwekkend te zijn.

5*.

Hier heb ik ook last van, ik was nooit een kei in wiskunde, was altijd de enige vak waar ik volgens mij nog nooit een voldoende op heb gescoord. Ik zal me dan ook niet mengen in de discussies hierboven

Toch opmerkelijk dat ik dit dan een pakkend onderwerp vind.

Heeft natuurlijk ook met de diepe betekenis van het getal en de geweldige regie te maken.

Bovendien houd ik van duistere films als deze.

Ik vond The fountain prachtig, Requim for a dream ook sterk als nummer twee, maar deze film zal voor mij voorlopig aranofsky's nummer één zijn!

Zonet dan eindelijk gezien en wat een geweldige film zeg. Zoals Inland Rabbit al zei had ik van te voren ook het idee dat dit zo'n breinkraker voor me zou worden, ik heb tenslotte ook last van het zelfde probleem met wiskundige theorien. Maar het bleek dus dat het verhaal maar bijzaak was voor het fantastische geheel. De film valt het best te omschrijven als een paranoide trip in de geest van een krankzinnig persoon, de- geweldige samengestelde electronische soundtrack en de inktzwartte fotografie waren briljant en paste precies in de sfeer van de film. Meer kan ik er voor nu eigenlijk niet over kwijt behalve dat het een overdonderende en uiterst bijzondere kijkervaring was.

4 sterren

Het zwart-wit past juist perfect binnen de wiskundige beleefwereld van Pi.

En om het dan ook nog niet eens te hebben over de muziek, sodeju wat een soundtrack is dat zeg!

Zeker!

Ik was al op de hoogte, maar dank u! Ik zal iig wel stemmen..

ik vond het een erg goede film, alleen kwam ik eigenlijk geen moderne wiskunde tegen. Hierdoor miste het voor mij wat diepgang. Maar het einde vond ik erg bijzonder.

Is dit die film waarin iemand 85 minuten lang PI zit te berekenen, maar na 85 minuten tot de conclusie komt dat PI een oneindig lang cijfer is

Nee.

@ Theunissen: kijk de film grapjas

Mooimooimooi, Arnofsky doet het weer! Het viel me tijdens de film ook op dat de muziek door Clint Mansell(die trouwens echt wel de moeite is) vele gelijkenissen vertoont met requiem for a dream! (Sommige 'geluidjes' uit de soundtrack zijn ook in RFAD gebruikt!)

In ieder geval wel een film die aanzet tot nadenken en met een supergoeie kerngedachte!

Zou misschien zelfs eens moeten gebruikt worden in de middelbare school!? (Tzou in ieder geval wel een hevige discussie achteraf opleveren:-)))

Kheb nu op 2 weken tijd de beide zwart-wit debuutfilms van zowel Arnofsky als Nolan (Following) gezien en ik vind het moeilijk kiezen welke nu de betere is...

Ik ga er mij ook nie aan wagen om er een uit te kiezen, want ze met elkaar vergelijken is niet echt mogelijk denk ik!

(Maar ik blijf in ieder geval toch ietsje meer fan van Nolan's filmstijl!:-))

Een hele dikke 4* voor Pi!

Ja inderdaad, ik zag het bij de aftiteling. Wat een dijk van een soundtrack zeg! Al die nummers passen echt perfect in de neurotische sfeer van de film!

Hmja, ik had na het zien van Following, mss nog wel meer dan bij memento, echt een 'WAAUW' gevoel bij de ontknoping (het typische handelsmerk van Nolan zo'n beetje).

Pi is een film waar je na één visie onmogelijk alles kan opgemerkt hebben en die bij herzien wrs langer zal blijven boeien. Het thema is ook enorm tijdloos en deze film zal dan ook binnen een jaar of 30 nog altijd even interessant zijn om te bekijken!

Op dat vlak kan ik u dus wel volgen Apollinisch! Binnen een paar maandjes zalk hem nog eens herzien:-)!

een woord, ode

Dat is inderdaad één woord. Heel goed!

Maar volgens mij nog wel het verkeerde. Hulde lijkt me veel gepaster.

prachtig verhaal. de film en met name de paranoia en schrikmomenten. deden mij denken aan tentsuo:the iron man. misschien kwam dat omdat die film ook in zwart wit is.

Ik denk dat deze film lang niet zo goed was geweest als hij in kleur was, het past hier perfect in elkaar.

*4,5

Meesterwerkje en een van de beste soundtracks ooit

een 4

Erg bijzondere film die ik graag wilde afkijken omdat hij me boeide maar niet echt voor mij weggelegd.

ga de film binnenkort maar eens bekijken

Off-topic berichten verwijderd.

Deze film heb ik toevallig sinds gisteren in mijn bezit, wou hem vanavond gaan kijken. Ben erg benieuwd!