Pi (1998)

Volgens mij is pi toch het resultaat van een bepaalde reeks (limiet in het oneindige), niet ? Herinner me toch dat we ooit zo tot de berekende waarde van pi zijn gekomen.

Komma neuken doe je maar in de wiskundeles ofzo

Laten we het erop houden dat het een mooie film is.

Een gangbare manier om pi te definiëren is de verhouding van omtrek van een cirkel en zijn diameter (een cirkel met een diameter van 1 heeft een omtrek van precies pi). Echter, zijn er allerlei gelijkheden en formules waarin pi voorkomt, waaronder inderdaad ook oneindige reeksen. (maar ook oneindige en eindige integralen, oneindige producten, e.a.). Op die manieren is het getal te benaderen.

Allerlei voorbeelden hiervan: klik

Alle gelijkheden zijn in principe (in theorie) te gebruiken om pi te berekenen/benaderen, de een is in de praktijk handiger in gebruik dan de ander.

Andere manieren om pi te berekenen staan hier genoemd.

Stel je hebt n vierkant waarvan de zijden 2 m lang zijn, dan is de oppervlakte 4m2. Als je daar een cirkel in tekent die er precies in past (dus een cirkel met een straal van 1 meter), dan is de oppervlakte van die cirkel gelijk pi m2, 3,14 m2. Pi is een soort correctie voor de oppervlakte van een cirkel tov een vierkant. Hier komt die formule voor de oppervlakte van een cirkel van, A = pi*r*r. r = straal. Voor het bijbehorende vierkant is dat dus logischerwijs A=4*r*r. Ook hier is r weer de straal van het bijbehorende cirkeltje.

Anyway, het gaat hier over films. Ben erg benieuwd naar deze, ga hem zeker kijken.

Het is misschien niet de meest gangbare manier nee, maar het is wel het makkelijkst uit te leggen. Uiteindelijk komt het gewoon op hetzelfde neer.

gisteren gezien

verslagje online op mijn blog www.dvsblogger.blogspot.com

Is deze ooit op dvd uitgekomen? En zo ja, nog steeds verkrijgbaar op dvd?

Jazeker

Klik

Vriendelijke groet

Ja ok, de importversie is dat. Ik had specifieker moeten zijn, want ik wil enkel films met Nederlandse ondertiteling.

Ik bedoel dus Pi met Nederlandse ondertiteling (geen importversie dus). Bestaat die op dvd?

RfaD vind ik super. Dan is er The Fountain die ik niet kan aanzien, met zn zeepbelyoga bomenpraat praktijken.

Pi was altijd een kwestie van uitstellen, uitstellen en nog eens uitstellen. Waarom? Een film over een wiskundegeleerde sprak me niet echt aan. Ik was bang, dat het snel zou vervallen in veel theoretisch gewauwel. Aangezien ik niks met wiskunde kan en helemaal gek wordt van cijfers (heb me weleens willen testen op cijfer dislexie zelfs), tsjah wat dan te denken van de film....

Ik had kunnen weten dat Darren anders (moderner/persoonlijker) te werk ging. De film had net zo goed over een muzikant kunnen gaan, bijvoorbeeld. De wiskunde is meer een kapstok, voor de obsessie van Max. Gelukkig!

Die obsessie is erg goed verbeeld. Erg beklemmend.

Wat de film maakt is dan vooral de sfeer die neergezet wordt door beelden en soundtrack.

Visueel erg rauw met sterke contrasten tussen zwart en wit. In combinatie met de soundtrack, heeft het haast een cyberpunk feel. Het is in ieder geval, even beklemmend en even rauw.

Die soundtrack is dus ook erg sterk. Erg drukkend, afstandelijk, heel digitaal. gaaf. Aphex in een film, gebeurde dat maar vaker.

Ja, echt zwakke punten kan ik niet opnoemen. Ik ga echter niet voor de 5* nog. Wie weet, ooit nog es. 4.5*

Ja dat ja. Niet een woord wat je zomaar onthoudt. Zitten wel wat puntjes bij die kloppen overigens, voor mij. Maargoed, ben toch van school af.

Aronofsky heeft me bij Requiem for a Dream en The Fountain niet teleurgesteld, en had absoluut zin in zijn eerste film Pi en wat een film is het geworden.

Een film over Max Cohen, een man met een passie voor wiskunde. Een heerlijke beklemmende rauwe sfeer houd de gehele film aan en de voor mij bijna perfecte soundtrack draagt daar alleen maar aan bij. Vanaf minuut 1 werd ik meegevoerd door deze film. Al het surrealisme en symboliek , Ik noem bijvoorbeeld zijn hersenspinsels wanneer hij overmant wordt door de hoofdpijn (ook hier draagt de geweldige soundtrack weer aan bij, ik kon zijn pijn door het schelle geluid en krakende geluidseffecten zowat voelen) en de symboliek van zijn wiskunde knobbel wegboren aan het einde. Het einde sprak me ook ontzettend aan: geen mens kan dé waarheid aan of de reikwijdte daarvan begrijpen.

Absoluut de beste film die ik van Aronofsky heb gezien!

4.5* met kans op verhoging.

De soundtrack

De film zelf was origineel, claustrofobisch en chaotisch, maar soms ook wat herhalend.

Ik denk dat dit echt zo'n film is die je minstens 2 keer moet zien om hem op volle waarde te schatten.

Voorlopig 3,5.

Alles is matig aan deze film,camerawerk,acteurs en script , het verhaal is wel origineel maar belabberd uitgewerkt.

@ Erwinner

?

Opnieuw bekeken, maar mijn stem verhoog ik toch maar niet. Hier toont Aronofsky zijn talent met bijna mathematische precisie: weinig regisseur hebben zo'n sterk gevoel voor opbouw. Beeld en geluid vormen een fantastisch geheel.

Toch is Requiem for a Dream een sterkere film. Obsessie is toch een wat afstandelijk thema dat, hoe perfect uitgewerkt ook, in het niet valt bij de ambities van Aronofsky's volgende films. Een zeer goed debuut dus, niets minder en weinig meer.

Elk voordeel heb z'n nadeel. Door Irreversible is Pi uit m'n top 10 gestoten. Wie weet keert hij binnenkort weer terug, de import DVD komt hopelijk zsm binnen.

Nou ik heb em net gezien en ik vond em maar matig.. mede doordat ik teveel verwachtte denk ik omdat ik RFAD zo heerlijk briljant vond.

Maar hij kwam mij wat saai over, niet dat ik hem moeilijk vond te kijken, integendeel juist, ik vond hem lekker wegkijken.

Vooral de beklemmende sfeer is goed.

Maar toch kon deze film me niet erg boeien (blijft ook niet erg hangen)

3 sterren voor het lekker wegkijken en de sfeer die de film uitstraald.

Is deze film net zo schizo als de poster doet vermoeden?

Ligt eraan wat je met schizo bedoelt...absurd, verwarrend? Valt mee.

Ja meer in de zin van absurd. Wil deze film al n tijdje zien omdat ik toch wel nieuwsgierig ben maar op één of andere manier staat iets me tegen.

Tja, absurd...het is geen alledaagse film. Het is in mijn ogen de beste uitwerking ooit van een compleet obsessieve man, met een unieke sfeer en een heerlijke soundtrack. Maar om te zeggen dat het een onnavolgbare, weirde film is...nee.

Decide for yourself (hij duurt niet zo lang )

waarom heet de film PI en niet PHI of 216?

Zie bijv. dit bericht:
Je moet volgens mij in zoverre iets van Pi weten dat het geen voorspelbaar patroon heeft en een oneindig reeks
achter de komma bezit.....Het getal verwijst naar het ongrijpbare van veel verschijnselen en naar het obsessieve ('I'm close') van de hoofdpersoon...de titel dekt volledig de lading. Pi is een prima symbool voor de film! Maar het is inderdaad globale Pi kennis.

OK, de keuze voor een getal met geen patronen en oneindige decimalen is symbolisch gezien een goede keuze als titel, maar phi ( φ ) is net zo ongrijpbaar als pi en daar bouwt de film veel verder op door.

In je bericht boven de aangehaalde schrijf je "De grap is dat juist het getal Pi nauwelijks in de film voorkomt, ondanks de titel." Ik zie de punchline van de grap niet zo.

Dat de naam Pi werd gekozen omdat het een bekender nummer is en dus beter in de markt zou liggen vind ik ook wat moeilijk te geloven over een independent film als Pi.

Ik heb het gevoel dat er een meer speciale reden is waarom pi boven phi verkozen is, maar wat... geen idee.

Heel bijzondere film. Prachtige uitwerking van een man wiens passie grenst aan obsessie. Geleidelijk aan raakt hij steeds meer geobsedeerd en onvermijdelijk wordt hij uiteindelijk krankzinnig wat zich uit in trips en paranoia. Doet zoals hier al eerder gezegd een beetje denken aan 'A Beautiful Mind', zij het dat de uitwerking volledig anders is.

Wat deze film zo bijzonder maakt is de unieke vorm van beeld en geluid. Prachtige montage met zo af en toe beeldtrucage die je later ook terugzag in RfaD, sterke zwart/wit beelden wat af en toe nog versterkt werd door de sterke contrasten tussen zwart en wit. Bovendien is alles voorzien van een geniale soundtrack. Net als in Requiem for a Dream dragen het geluid en de soundtrack ongelofelijk veel bij aan deze film. Met name de 'trips' van Max zijn gewoon vreselijk knap vormgegeven en dit komt met name doordat het geluid en de beelden perfect op elkaar zijn afgestemd. Dit geeft je als kijker een zeer bijzondere ervaring met een soort hypnotiserende werking, alsof je de trip zelf beleeft, alsof je in het hoofd van Max zit. Dat tweede is precies wat Aronofsky met deze manier van montage probeert te bewerkstelligen en hij slaagt daar absoluut in.

Daarnaast levert de film vreselijk veel informatie en stof tot nadenken. Continu had ik het gevoel informatie te missen door de gigantische hoeveelheid cijfers en wiskundige problemen die in beeld gebracht worden. Eigenlijk biedt de film naar mijn mening ook teveel informatie om in één keer alles te kunnen bevatten en oppikken.

Het verhaal schommelt wat tussen wetenschap en religie. Max is geobsedeerd met het ontdekken van een soort ominpotente 'formule' die het mogelijk maakt alles in deze wereld te begrijpen. In de film gaat het Max in het begin vooral om een sleutel die de beurzen kan voorspellen. Later gaat dit echter verder en zoekt hij een soort patroon in het bestaan van de hele mensheid en probeert hij op deze manier in contact te komen met God. Deze twee thema's zijn onlosmakelijk verbonden in deze film, iets wat (zij het op andere wijze) terugkomt in zijn latere film The Fountain. Misschien gaat die vergelijking wat krom, maar ik zie absoluut overeenkomsten.

Deze hele zoektocht van Max is natuurlijk gedoemd te mislukken zoals zijn mentor hem ook al voorspelt: "Have you met the new fish my niece bought me? I named her Icarus. After you, my renegade pupil. You fly too high, you'll get burned." Later zal blijken dat ook Sol deze 216-cijferige code heeft gevonden en tot de conclusie is gekomen dat dit niets goed brengt. Na een beroerte heeft Sol namelijk zijn zoektocht opgegeven, zoals Max al vroeg in de film verteltt: "It wasn't just a stroke, he stopped caring".
Uiteindelijk komt ook Max tot een soortgelijke beslissing. Hij boort het stuk van zijn hersenen weg waarin zijn wiskundige talent ligt opgeslagen en geeft de zoektocht op. In de laatste shot ziet hij de wereld zoals je hem zou moeten zien volgens Sol; zonder de sleutel tot het bestaan te proberen acterhalen. Deze sleutel is simpelweg teveel om te bevatten voor een menselijk persoon leek mij de boodschap.

Prachtige film die ik gauw nog eens moet gaan herzien. Voorlopig: 4.5*