Tyrannosaur (2011)

Sterk brits drama.

Misschien is dat het enige negatieve dat ik over deze film kan vertellen. Dat het weer een sterk Brits drama is. IJzersterk geacteerd, erg sterk verhaal dat de valkuilen netjes ontloopt en waardig afsluit. Film is visueel ook brits, Considine zit ook lekker op de huid.

Sterk debuut van Considine dat als enige nadeel heeft dat het vernieuwing mist. Maar goed dat moet je dan ook niet naar zoeken en het zien als een typisch Brits drama dat toch wel toch de top behoort in die categorie.

4 sterren, niks mis mee.

Inderdaad een sterk drama van Britse bodem maar net zoals die film van "We Need to Talk about Kevin" nu niet bepaald een film voor een avondje uit tijdens de kerstdagen. Met deze portie sociale ellende werd ik vanavond dus getracteerd tijdens de sneak preview. Ik weet trouwens niet wat het met die Britten is. Het lijkt wel of het ze daar om te doen is wie de meest depressieve film kan maken. Of moeten die films het verval symboliseren van het eens zo machtige Britse Rijk. Je zou het haast wel zeggen.

Wat de film verder betreft; Het verhaal is zonder meer zeer goed en dat kan ook gezegd worden van het acteren maar deze film zal ik net zoals alle films die gaan over de onderkant van de Britse samenleving - visueel stuk voor stuk oerlelijk - waarschijnlijk nooit meer gaan herzien en zeker niet tijdens de donkere dagen voor kerst. Tijdens deze donkere dagen met dat Hollandse pokkeweer zie ik toch liever iets opbeurends.

NB Mocht ik een top 100 samenstellen van de mooiste filmposters, dan zou de poster van deze zeer depri film zeer hoog scoren. Die is - ik heb het in een van mijn vorige berichten al vermeld - ontzettend mooi.

3,5*

Jezus wat een indrukwekkend en zeer somber drama was dit. Het begon al gelijk met de opening en de ellende houdt zich eigenlijk min of meer aan tot het einde. Het verhaal zat goed in elkaar en oogde ook wel realistisch en was op bepaalde momenten best aangrijpend. Maar het meest sterke in deze film waren de beide hoofdpersonen Peter Mullan (als Joseph) en Olivia Colman (als Hannah) die ijzersterk en zeer overtuigend speelden. Wat een ellende moest die Hannah allemaal bij haar man meemaken die haar vernederde en mishandelde tot het bot. De rol van haar man werd trouwens wel goed gespeeld door Eddie Marsan, die er best creepy uitzag. Het einde vond ik best goed en ook wel verrassend want ik niet het vermoeden dat Hannah dat in zich had maar het was wel helemaal begrijpelijk.

Waarom de film Tyrannosaur heet wordt na ongeveer een uurtje duidelijk en was best grappig gevonden.

Marginalen en hun miserie : de Britten blijven maar dergelijke loodzware sociale drama's maken. Ik ben er wat minder aan. Geen slechte film maar wel het zoveelste drama vol ellende, wat het ook weinig vernieuwend maakt. Joseph is de marginaal in de film. Een man die kwaad is op het leven, op God en de vervelende medemensen. Het leven heeft hem niet goed behandeld; hierover wordt verder niet ingegaan. Het is gewoon zo. Zijn enige buddy is een jongetje, Sam, die over zijn deur woont met zijn onverantwoordelijke ouders. Dat vond ik wel een goed uitgewerkt gegeven : hij ziet ongetwijfeld zichzelf terug als kind met eenzelfde soort vader als hij vermoedelijk zelf had. De sterkste rol is van Olivia Colman, die een mishandelde vrouw vertolkt. Zich vastklampend aan haar geloof slikt ze de zwaarste vernederingen maar trop is te veel en ze verlaat het huis en vindt onderdak bij Joseph . De ontmoeting tussen deze twee figuren is zoals min en min is plus. Alleen zijn ze een hoopje ellende, samen zijn ze meer.

(te)Trage film die teveel leunt op de grauwe sfeerbeelden van de Engelse achterbuurt straten.

Dat is wat mij betreft een te makkelijke oplossing om een duister sfeertje neer te zetten. De pub, de woningen, de straten, de mensen.. Allemaal erg deprimerend natuurlijk, maar het bij mij niet het effect waarvoor het waarschijnlijk bedoeld is. Deze omgevingen en de daarbij horende leefgewoontes ken ik nu wel zo`n beetje, en dan redt je het verder niet met een verhaal van een nukkige, harde doch (diep in zijn hart) goede klootzak die toe groeit naar een vrouw met een naar en zwaar verleden en heden.

Met moeite afgekeken.

Grimmig, somber drama met prachtige rollen van zowel Mullan als Colman. Geen makkelijk kijkvoer; de film is behoorlijk deprimerend en nogal verstikkend qua sfeer, maar regisseur Considine weet gelukkig af en toe een sprankje hoop toe te voegen aan de bijzonder naargeestige gebeurtenissen. Hij levert in ieder geval een indrukwekkend debuut af.

Peter Mullan (en zeker ook Olivia Colman) op z'n best in deze deprimerend en sobere film over de strubbelingen van twee tegengestelde personen om om te gaan met hun problemen.

Mullan weet als geen ander op een ingetogen manier pijn te laten zien. Het introverte houdt niet altijd even lang stand wat leidt tot een aantal flinke uitbarstingen met alle gevolgen van dien. Considine laat je in zijn debuutfilm kennis maken met de wereld van Joseph die in zijn grauwe bestaan alleen maar uit tegenslagen lijkt te bestaan totdat hij de vriendelijk Hannah tegenkomt. Troosteloze straten en dito pubs geven het nog een extra lading waardoor voor lachen in deze film geen plek lijkt. Op zich geen onbekende formule voor Engelse filmmakers en verhaaltechnisch ook weinig verrassingen maar de neergezette sfeer en ijzersterke rollen maken dit tot een aanrader!

4*

Kan me geheel vinden in bovenstaande mening en beoordeling. Absoluut een goede film, met zeer sterk acteerwerk, maar niet onderscheidend genoeg om het als topper te classificeren. Ik moest overigens lang na denken waar ik Mullan van kende, toen hij "Freedom" schreeuwde en zijn kont liet zien wist ik het: Braveheart. Geinige verwijzing.

3,5*

Zeer sterk.

Lang geleden dat ik zo'n oprechtheid op beeld ben tegengekomen. Toegeven, het is niet het meest originele verhaal, maar het zit wel vol met ongelooflijk sterke personages, die stuk voor stuk zeer overtuigend worden vertolkt. Mullan, Colman en vooral Marsan laten zichzelf van hun 'beste' kant zien.

De scène waarin Colman en Mullan in de keuken in elkaar eindelijk terug warmte vinden en elkaar een knuffel geven, en dan vooral de reactie van Mullan hierop, eindelijk terug vrede, is waanzinnig sterk!

Knap.
En als dit zoals zovelen hier beweren een typisch, doorsnee Engels dramaatje is, moet ik mij dringend eens wat meer in dit genre verdiepen.

4.5*

Een erg indrukwekkende en bovenal zeer goed geacteerde drama.

De twee verschillende verhalen zie bij elkaar komen hebben zo een eigen karakter dat het mij bleef boeien.

De manier van filmen, de rauwheid en het gevoel van echtheid komt goed over.

Ook de score en soundtrack passen perfect in het plaatje.

Tja, een typische doorsnee Engelse drama...ik zou het niet weten. Dan zou ook ik er meer moeten zien. Maar voor wat ik zag kan ik zeer zeker een 4.0* geven

Een erg grauwe film die vrij direct wordt gebracht met als enige manco dat het allemaal niet echt uitgediept wordt.

Wel erg mooi gefilmd en sterk geacteerd door Mullan en Colman.

3,0 Sterren.

De eerste klap is een daalder waard, heeft regisseur Paddy Considine waarschijnlijk gedacht. Hij heeft exact één minuut nodig om je aan zijn hoofdpersoon voor te stellen en tegen het brute einde van deze zestig seconden zullen veel mensen geen greintje sympathie voor deze man meer hebben.

Het is na de donkere opening al direct duidelijk dat Considine voor zijn (speelfilm)regiedebuut geen Hollywoodproductie voor ogen heeft. Tyrannosaur is de uitgebreidere verfilming van zijn daadwerkelijke debuut als regisseur uit 2007, Dog Altogether, een korte film waarvoor hij vele prijzen in de wacht wist te slepen. Als acteur is Considine steeds bekender aan het worden (Red Riding, The Bourne Legacy), maar hij lijkt in rauwe, realistische films toch het meest op te vallen, zoals hij in 2004 liet zien in het onderschatte Dead Man’s Shoes, dat hij met Shane Meadows maakte. Het is goed om te zien dat hij ook als regisseur een film met eigen stempel af kan leveren.

Joseph (Peter Mullan) oogt vanaf de openingsscène direct als een enorme hufter, het type aso waar veel mensen met een grote boog omheen zouden lopen: luid vloekend, zwalkend en bier morsend op zijn trainingsbroek vanuit het halveliterblik waaruit hij drinkt. Na zijn wandaad uit de openingsscène is de spijt duidelijk, maar een merkbaar positief effect op zijn gedrag levert dit niet op, aangezien hij kort daarop bewust twee gevechten uitlokt. Joseph zit duidelijk in een neerwaartse spiraal. Wanneer hij na een vechtpartij doordraait, schuilt hij in een kringloopwinkel waar hij Hannah (Olivia Colman) ontmoet, die hem probeert te helpen. Joseph blijft hierna terugkomen naar Hannah op zoek naar een vorm van verlossing, maar als de relatie zich ontwikkelt, blijkt zij zelf ook de nodige problemen te hebben.

Considine laat ons in de rest van de film de wisselwerking tussen deze twee personen en een aantal mensen in hun omgeving zien. Nergens vervalt de film hierbij in stereotypen als ‘de slechte rotzak’ of de ‘hulpzoekende vrouw’ en het is een compliment voor Considines durf in regie en scenario dat hij niet zijn best doet om je zijn karakters aardig te laten vinden. Er is geen duidelijke boodschap in Tyrannosaur. Je bent getuige van wat er met Joseph en Hannah gebeurt en de film laat je daar zelf een oordeel over vellen. Doordat de karakters zo uit het leven gegrepen zijn, is het mogelijk dat je gevoel over deze complexe karakters gedurende de film verandert. Je wilt Joseph eigenlijk niet aardig vinden of zelfs respecteren, maar het gebeurt toch, al heeft de film ook genoeg lef om opgebouwde sympathie weer weg te nemen.

Het een hoeft het ander niet uit te sluiten, maar in het geval van Tyrannosaur is duidelijk niet voor leuk gekozen. Zelfs als de titelverklaring komt en Joseph in een filmrefererende monoloog uitlegt dat hij zijn overleden vrouw zo noemde omdat ze net als de T-rex in Jurassic Park kringen in de drankjes op tafel veroorzaakte als ze de trap af kwam, is dit niet grappig bedoeld, maar slechts een middel om op Josephs karakterontwikkeling te wijzen: “I thought it was funny… but I was being a cunt”. Considine heeft de sfeer in zijn film bewust donker gehouden. Het is echter meer dan een gebrek aan humor dat deze film kenmerkt; het gaat om twee ongelukkige mensen die zich aan elkaar vastklampen en waarbij alsnog dingen misgaan. Het zijn hun onderlinge contact en menselijkheid die dit in balans brengen.

De middelen die gebruikt worden benadrukken de grauwe en realistische sfeer uitstekend. Hoewel Engeland natuurlijk niet écht bekend staat om het mooie weer, zijn alle buitenscènes donker en ook binnen domineren de spaarzaam belichte beelden. Muziek wordt alleen subtiel gebruikt. Behalve mijn nog meer gestegen respect voor Considine moeten Peter Mullan en Olivia Colman worden genoemd. Zij weten in Joseph en Hannah overtuigend en subtiel emoties als woede, wanhoop, schuld en hunkering tot leven te wekken met een intensiteit die je helaas te weinig ziet. Uiteindelijk werken alle stijlkeuzes goed samen om de aandacht op het verhaal en de personages te vestigen, wat niet altijd vrolijk stemt, maar continu intrigeert.

Tyrannosaur is geen lichte film, maar wel een film over échte mensen en échte emoties. Hoewel hij naargeestig kan zijn en daardoor niet voor iedereen geschikt is, is dit een van de beste en aangrijpendste films die deze zomer op dvd en blu-ray is verschenen.

eerder verschenen op www.nadelunch.com en in het Engels op journeythroughfilms

Uitstekende film over een man met ontzettend veel woede in zich die een vriendschap ontwikkelt met een christelijke vrouw. Een rauw en donker drama over twee boeiende en goed neergezette personages die ieder op hun eigen manier lijden en verlossing proberen te zoeken (en dit uiteindelijk ook vinden bij elkaar). Twee sterke rollen van Peter Mulan en ook Olivia Colman, die zich goed tegenover hem weet staande te houden.

Een goede dramafilm....

Sterke verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaltieit...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Sterk Brits drama.

Erg droevig, met ontzettend goede acteurs en personages. De opgekropte woede en verdriet van Peter Mullan in het begin is erg treffend gebracht en geeft het startsein voor een deprimerend en meeslepend sociaal drama.

Wat Reinbo al min of meer zegt, het is typisch waar Britse films in uitblinken, maar het is verder niet extreem bijzonder. Wel een van de betere films in het genre van de laatste jaren wat mij betreft.

Dikke 3.5*

Sterk drama over een Britse man die rondstruimelt tussen de plaatselijke kroeg, lastige buitenlanders en het hok van zijn overleden hond. Hij komt bij een vrouw in een winkel terecht wiens privé leven ook niet bepaald gesmeerd loopt. Deze twee verhalen blijven grotendeels van elkaar gescheiden waardoor ik uiteindelijk niet overdonderd ben. Ook waren sommige shots net iets te donker. Maar er is genoeg overtuiging, met name te danken aan de twee hoofdrolspelers. Die kop van Ned Dennehy past er ook weer goed tussen.

Gewoonlijk houd ik heel erg van dit soort rauwe, Britse drama's, dus waarom werkte Tyrannosaur niet voor me? Misschien omdat het teveel lijkt op die eerdere films, maar vooral omdat de opzet van de film wat te doorzichtig is. Wederom een zelfdestructieve hoofdpersoon en ook zo'n algoede vrouw is niet verrassend. Stop ze vervolgens in een film waarin iedereen, behalve een kind, door en door slecht is en je krijgt niet bepaald een geïnspireerde set-up. Ik had vooral moeite met het gebrek aan subtiliteit in alle bijrollen. Kennelijk is iedereen kwaadaardig en uiten ze dat graag zo duidelijk mogelijk. Dit werkt niet in dramatisch opzicht en zeker niet als je voor een realistische aanpak kiest, waarbij karakteruitdieping zo belangrijk is. Het helpt ook niet dat de rest van het verloop van het verhaal zo voorspelbaar is. Oké, ik zag het niet aankomen dat de vrouw haar man vermoord had, maar de rest eromheen ligt voor de hand, inclusief de moord op de hond aan het einde, dat er al veel te lang zat aan te komen.

Het is jammer, want Mullan en Colman zijn erg goed (Marsan vond ik hier overigens vreselijk) en enkele individuele scènes tussen hen werken wel. Ze zitten alleen vast in een film die iets te veel aansluit bij een lange Britse traditie. Een traditie die veel mooier werk heeft voortgebracht.
2,5*

Goed.

Begrijp niet dat iedereen deze film als "realistisch" omschrijft. Ten eerste is de hoeveelheid ellende aardig surrealistisch, ten tweede gaat Considine ook aardig gestileerd te werk. Niet op een magische, warme manier (uiteraard), maar de oneindigheid aan kille filters moet de rest toch ook opgevallen zijn? Of zijn we zo gebrainwashed door de Britse films dat we ondertussen denken dat het daar overal en altijd zo somber uitziet?

Verder een film die weinig fout doet, maar ook weinig nieuws brengt. Een hoop gevloek, briesende personages, gebroken personages, aardig wat geweld. Jammer genoeg is het pas in het laatste kwartier dat Considine nog een tandje bijzet, de film had in z'n geheel nog wel iets harder mogen zijn.

Mensen die een beetje bekend zijn met Brits drama zullen hier geen verrassingen vinden, het grote voordeel met oudere films in het genre is vooral dat Considine z'n film een stuk gestileerder is, wat het meteen ook heel wat aardiger om kijken maakt. Films van een jaar of 10-20 geleden in hetzelfde genre oogden vaak vreselijk lelijk en ongeïnteresseerd.

Goed acteerwerk, visueel aardig (toch verwacht is van Warp nog altijd héél wat meer) en een sterk einde. Veel nieuws brengt het alleen niet en jammer genoeg wordt de film overklast door z'n eigen poster.

3.5*

Een mooi drama van Britse bodem, met een aantal sterke momenten, dat de typische rauwe Britse achterbuurtsfeer goed naar voren weet te brengen.

Als je veel films gezien hebt, dan lijkt Tyrannosaur hier en daar ook wel op een herhaling van zetten. Het is ook niet echt vernieuwend, maar dat hoeft ook niet altijd. Als het goed uitgevoerd wordt zoals hier, is het verder aangenaam kijken. Het acteerwerk is vrij goed te noemen. Mullan en Colman spelen sterk. Vooral in de moeilijkere scenes weten ze te overtuigen. De bijrollen zijn overigens niet zo heel bijzonder. Marsan, die ik meestal wel goed vind, legt zijn rol van slechte man er hier soms net wat te dik bovenop.

Visueel is het aangenaam. Een fijn filtertje zorgt net voor een wat sterke sfeerbeleving. Ook de soundtrack mag er zijn. Zowel tekstueel, als qua melodie versterkt het de boodschap en de individuele scenes. Tyrannosaur doet weinig fout, is goed gemaakt, maar blinkt verder ook niet echt uit. Bovengemiddeld is het wel, en daarmee ook een fijn regisseursdebuut van Constantine.

3,5*

Precies het soort film waar ik van hou. Lekker depri, vrij naturel, het Engelse lagere milieu. Wel al vaker gezien, met name de films van Mike Leigh, dus erg weggeblazen word ik ook niet meer van dit soort rauwheid.

Het ging heel soms wat te langzaam en een klein beetje vervelen, maar over het algemeen precies goed van tempo, en een fijne uitwerking van het thema. Ik vind films die een agressieve en kwade, - en soms onredelijke - hoofdpersoon hebben wel erg verfrissend om te kijken.

De actrice die Hannah speelde was subliem. De rol van Joseph liet een klein beetje te wensen over, maar kan niet precies onder woorden brengen waar dat aan lag. Wellicht wat te eentonig en wat teveel aan de oppervlakte blijvend. Had meer van hem willen zien of weten.

4*

Mooie, rauwe film over Joseph, een door het leven getekende man uit een Engelse achterbuurt. Een onvermoede vriendschap ontstaat met de christelijke Hannah die zo haar eigen sores met zich meedraagt.

Personages komen echt over, de beelden en kleuren zijn grauw en de gebeurtenissen tamelijk tragisch.

Dergelijke realistische, rauwe films met sterk sociale inslag komen doorgaans uit het Verenigd Koninkrijk. Deze "Tyrannosaur" kon best een Ken Loach geweest zijn. In ieder geval, Paddy Considine rijgde als cineast een Bafta binnen met deze film.

Knap en indringend werk met één voor één sterke acteurs.

Hannah: I feel safe with you.
Joseph: Nobody's safe with me.

Dit vond ik dus een verdomd goede film. Eentje dat je vastgrijpt,meesleurt en niet meer loslaat. Eentje dat je wakker schudt en je er nogmaals op wijst dat je het toch niet zo slecht hebt in het dagelijkse leven. Een redelijk zware film met partnergeweld als emotioneel onderwerp verweven met een religieuze laag. 't Is niet bepaald een film dat je moet kijken als je emotioneel in een dipje zit, want het is eigenlijk een vreselijke deprimerende donkere film.

De acteerprestatie van Mullan en Colman was overweldigend en indrukwekkend. 2 Getormenteerde zielen die elkaar vinden en uiteindelijk steun vinden bij elkaar. Joseph een vreselijk agressieve eenzaat die blijkbaar zijn eigen vrouw al mishandelde en nu in een dagelijkse roes van alcohol leeft. Op zo'n dronken moment komt die agressie en razernij zo naar boven dat hij zelfs zijn trouwe hond doodtrapt. Of een tiener bedreigt in de pub. Uiteindelijk vlucht hij in een tweedehands kledingwinkel waar hij Hannah ontmoet. Een diep religieuze vrouw die zelf slachtoffer is van seksueel geweld en mishandeling door haar man. Ondanks dat ze eigenlijk tegenpolen zijn proberen ze zich aan elkaar vast te klampen en elkaar te steunen.

De sterkte van de film is zijn realisme. Het beeld van razernij en zinloos geweld. Ik vond niet dat er enig beeld of segment van deze film overdreven was.Het is geen makkelijk film om naar te kijken en het laat een bittere nasmaak na. Maar de film raakte me diep en zat vol intense gevoelens.

Voor mij was het mooiste fragment de begrafenis van Joseph's vriend, waar iedereen in de pub een bier drinkt en iemand een gevoelig nummer zingt op zijn gitaar. Een moment waarop je de 2 hoofdpersonages eventjes ziet openbloeien en dat ze terug kunnen genieten van de gewone dingen in het leven.

4*

Het is wel een beetje een film waar je in moet komen. Het hoofdpersonage is nu ook niet de meest toegankelijke persoon, maar de film werd wel beter en beter. Het laatste half uur vond 'k heel sterk.

Het verhaal groeide ook en wist me wel te boeien. Mede door de (korte) speelduur verveelde het niet.

De cast deed het ook erg goed en kwam overtuigend over.

Toch wel aangenaam verrast door deze film. Je moet er wel wat inkomen maar dan vond 'k hem zeker het bekijken waard.

Hele rauw en steenhard stukje Engelse cinema.

Joseph, het zal wel overduidelijk zijn wat er met hem aan de hand is. Hij zal vast wel jarenlang gepest, vernederd en besodemieterd zijn geweest in zijn leven en het allemaal maar op zich af liet komen en opgekropt. Dat is ook overduidelijk te zien aan zijn karakter, op een een of andere manier zit hij helemaal vol haat, wrok jegens iedereen die ook maar verkeerd aan te kijken... zelfs zijn hondje blijft onbespaard. En schelden, en vloeken, en ruzie zoeken, en soms ook sub-assertief zijn op bepaalde momenten als het hem toch weer even te heet onder de voeten wordt. Dan ontmoet hij Hannah, een christelijke vrouw die een winkeltje runt en wel ziet wat er aan de hand is en Joseph op alle fronten begrijpt, ook al scheld Joseph Hannah helemaal verrot op der burgerlijke leven. Hannah heeft echter ook niet zo'n fijn leven, want haar echtgenoot, die is waarschijnlijk nog een graadje erger dan Joseph, veel erger zelfs...

Tyrannosaur blikt hier voornamelijk op het uitzichtloze bestaan van de twee personage's en hun zieke achtergrond. Joseph zit alleen maar te vechten met zichzelf maar kijkt toe naar zijn zwaargestoorde buurjongen die met zijn bloedhond zijn buurjongetje terroriseerd. Daar lijkt hij dan ineens met zijn "grote bek" niet tegen zijn opgewassen. Hannah word vernederd, geslagen, gemanipuleerd en zelfs bepist door haar echtgenoot. De bom zal toch echt wel een keer barsten voor beide partijen.

Ik zie trouwens ook wel wat associaties met Both ends Burning, dat experimentele projectje van Edwin Brienen.

Maar voor de rest is dit gewoon op alle fronten een hele gemene, genadeloze en smerige film die toch wel tot het uiterste gaat om een mensenleven zo kapot te maken. Het einde was ook best benauwend. Verder was dit gewoonweg een sublieme kijk in het leven waar je liever niet in terecht wil komen.

4,0*

Wat een juweeltje van een film.

Ik had de neiging om de film halvewege uit te zetten toen ik doorkreeg dat het wel allemaal erg triest was, en het eigenlijk alleen maar slechter kon gaan als een neergaande spiraal.

De cast is erg goed, vooral de 2 hoofdrolspelers vooral Olivia Colman / Hannah verdiend een dikke pluim.

Daar sluit ik me volledig bij aan. Wat ik vooral miste is het meeleven, of op enige manier dan ook emotioneel meegetrokken worden. Maar dat lukte compleet niet, ik bleef gewoon kijker van een opeenstapeling aan ellende. Ellende om de ellende, zonder verder doel dan het tonen van ellende. Tegenvaller. Als het om (o.a.) ellende moet gaan, doe mij dan Biutiful (2010), een film die wel veel breder is dan ellende an sich.

Op zich een redelijk solide drama, maar daarmee is dan ook alles wel gezegd.

Considine laat zijn debuutfilm niet bepaald overstromen van de originaliteit, maar werkt het drama degelijk en straight to the point uit. Allicht voer voor kijkers die doorgaans idolaat zijn van de grimmige Britse drama's, mij deed het helaas niet bijzonder veel moet ik zeggen.

Acteerwerk was weinig mis mee al vond ik de personages in se niet zo opvallend. Nogal een stel archetypes, voornamelijk het hoofdpersonage; de botte lomperik met uiteindelijk toch wel het hart op de juiste plek. Marsan en vooral Colman kwamen al wat beter voor de dag. Verder veelal aardig in beeld gebracht, niet louter grauwe lelijkheid, maar een continu redelijk verzorgde look. Al komen de echt mooie shots maar sporadisch. Soundtrack geniet niet echt mijn persoonlijke voorkeur, maar dat het wel degelijk aansluit bij de sfeer kun je moeilijk ontkennen.

Ook jammer dat de film af en toe wat makkelijke keuzes lijkt te maken, beetje ''ellende om de ellende'' inderdaad. Terloops allerlei toestanden met zielige kindertjes en diertjes, wat ogenschijnlijk zou moeten bijdragen aan de misère, maar eigenlijk een beetje goedkoop oogt.

Maarja, geen slechte film of zo. De kennelijke euforie die het bij menigeen bewerkstelligt ontgaat mij alleen een beetje. Nog wel een 2,5* waard.

Weinig vernieuwend, maar wel erg sterk donker Brits drama. Considine trekt de tristesse consequent door in elk aspect van van de film, gaande van het decor, tot de belichting en het kleurgebruik. Toch wordt de troosteloosheid weinig aangedikt, waardoor het geheel erg realistisch overkomt. De personages zijn complex, en worden uitstekend neergezet door Mullan en Colman. Hard, ontroerend, compromisloos en vakkundig gemaakt.

Onder al die gruwelijke grauwheid borrelde een zoektocht naar boven, die zich misschien het best laat omschrijven als een intens verlangen naar verlossing. En voor die verlossing heb je niet God, maar die ander nodig. Een ander die ongewild alle barrières opheft, zodat een verborgen waarheid eindelijk gezegd kan worden; als ware het een biecht.

Hannah kwam als bij toeval in zijn leven. Bijna zoals een engel verschijnt in de eeuwenoude verhalen. Haar smeekbede voor zijn stervende vriend leek dit beeld te bevestigen. Maar deze engel was niet van een hemelse smetteloosheid, want zij was net zo besmeurd door de Engelse klei als hijzelf. Hannah kon in zijn aangezicht niet anders dan ook hem de waarheid vertellen. Een waarheid gruwelijker dan Joseph ooit kon vermoeden.

Maar ... , zij hadden elkaar gevonden, in dit godsgruwelijke onzalige bestaan. Prachtig !