Tyrannosaur (2011)

Hannah: I feel safe with you.
Joseph: Nobody's safe with me.

Dit vond ik dus een verdomd goede film. Eentje dat je vastgrijpt,meesleurt en niet meer loslaat. Eentje dat je wakker schudt en je er nogmaals op wijst dat je het toch niet zo slecht hebt in het dagelijkse leven. Een redelijk zware film met partnergeweld als emotioneel onderwerp verweven met een religieuze laag. 't Is niet bepaald een film dat je moet kijken als je emotioneel in een dipje zit, want het is eigenlijk een vreselijke deprimerende donkere film.

De acteerprestatie van Mullan en Colman was overweldigend en indrukwekkend. 2 Getormenteerde zielen die elkaar vinden en uiteindelijk steun vinden bij elkaar. Joseph een vreselijk agressieve eenzaat die blijkbaar zijn eigen vrouw al mishandelde en nu in een dagelijkse roes van alcohol leeft. Op zo'n dronken moment komt die agressie en razernij zo naar boven dat hij zelfs zijn trouwe hond doodtrapt. Of een tiener bedreigt in de pub. Uiteindelijk vlucht hij in een tweedehands kledingwinkel waar hij Hannah ontmoet. Een diep religieuze vrouw die zelf slachtoffer is van seksueel geweld en mishandeling door haar man. Ondanks dat ze eigenlijk tegenpolen zijn proberen ze zich aan elkaar vast te klampen en elkaar te steunen.

De sterkte van de film is zijn realisme. Het beeld van razernij en zinloos geweld. Ik vond niet dat er enig beeld of segment van deze film overdreven was.Het is geen makkelijk film om naar te kijken en het laat een bittere nasmaak na. Maar de film raakte me diep en zat vol intense gevoelens.

Voor mij was het mooiste fragment de begrafenis van Joseph's vriend, waar iedereen in de pub een bier drinkt en iemand een gevoelig nummer zingt op zijn gitaar. Een moment waarop je de 2 hoofdpersonages eventjes ziet openbloeien en dat ze terug kunnen genieten van de gewone dingen in het leven.

4*

Het is wel een beetje een film waar je in moet komen. Het hoofdpersonage is nu ook niet de meest toegankelijke persoon, maar de film werd wel beter en beter. Het laatste half uur vond 'k heel sterk.

Het verhaal groeide ook en wist me wel te boeien. Mede door de (korte) speelduur verveelde het niet.

De cast deed het ook erg goed en kwam overtuigend over.

Toch wel aangenaam verrast door deze film. Je moet er wel wat inkomen maar dan vond 'k hem zeker het bekijken waard.

Lelijke film met vooral veel tokkie-Engelsen. Het verhaal is niet bijzonder, het gaat meer om de interacties tussen de acteurs. Als rapportcijfer zou ik 'em een 6 geven, op Moviemeter 3 sterren.

Hele rauw en steenhard stukje Engelse cinema.

Joseph, het zal wel overduidelijk zijn wat er met hem aan de hand is. Hij zal vast wel jarenlang gepest, vernederd en besodemieterd zijn geweest in zijn leven en het allemaal maar op zich af liet komen en opgekropt. Dat is ook overduidelijk te zien aan zijn karakter, op een een of andere manier zit hij helemaal vol haat, wrok jegens iedereen die ook maar verkeerd aan te kijken... zelfs zijn hondje blijft onbespaard. En schelden, en vloeken, en ruzie zoeken, en soms ook sub-assertief zijn op bepaalde momenten als het hem toch weer even te heet onder de voeten wordt. Dan ontmoet hij Hannah, een christelijke vrouw die een winkeltje runt en wel ziet wat er aan de hand is en Joseph op alle fronten begrijpt, ook al scheld Joseph Hannah helemaal verrot op der burgerlijke leven. Hannah heeft echter ook niet zo'n fijn leven, want haar echtgenoot, die is waarschijnlijk nog een graadje erger dan Joseph, veel erger zelfs...

Tyrannosaur blikt hier voornamelijk op het uitzichtloze bestaan van de twee personage's en hun zieke achtergrond. Joseph zit alleen maar te vechten met zichzelf maar kijkt toe naar zijn zwaargestoorde buurjongen die met zijn bloedhond zijn buurjongetje terroriseerd. Daar lijkt hij dan ineens met zijn "grote bek" niet tegen zijn opgewassen. Hannah word vernederd, geslagen, gemanipuleerd en zelfs bepist door haar echtgenoot. De bom zal toch echt wel een keer barsten voor beide partijen.

Ik zie trouwens ook wel wat associaties met Both ends Burning, dat experimentele projectje van Edwin Brienen.

Maar voor de rest is dit gewoon op alle fronten een hele gemene, genadeloze en smerige film die toch wel tot het uiterste gaat om een mensenleven zo kapot te maken. Het einde was ook best benauwend. Verder was dit gewoonweg een sublieme kijk in het leven waar je liever niet in terecht wil komen.

4,0*

Wat een juweeltje van een film.

Ik had de neiging om de film halvewege uit te zetten toen ik doorkreeg dat het wel allemaal erg triest was, en het eigenlijk alleen maar slechter kon gaan als een neergaande spiraal.

De cast is erg goed, vooral de 2 hoofdrolspelers vooral Olivia Colman / Hannah verdiend een dikke pluim.

Daar sluit ik me volledig bij aan. Wat ik vooral miste is het meeleven, of op enige manier dan ook emotioneel meegetrokken worden. Maar dat lukte compleet niet, ik bleef gewoon kijker van een opeenstapeling aan ellende. Ellende om de ellende, zonder verder doel dan het tonen van ellende. Tegenvaller. Als het om (o.a.) ellende moet gaan, doe mij dan Biutiful (2010), een film die wel veel breder is dan ellende an sich.

Wauw! Wat een mooie film is dit! Geweldig geacteerd, vooral Olivia Colman vond ik uitmuntend acteren, maar de hoofdrol van Mullan mag er ook zijn. Mooie film die verschillende mensen met verschillende levens laat zien, maar die er allemaal stuk voor stuk weinig tot niks van maken. Een prachtige schets die me in de ban hield van het begin tot het overrompelende einde zonder ergens valse emoties aan te spreken. De gehele film kwam heel oprecht over. Prachtig, dit soort juweeltjes zie je te weinig. 4,5 *

Op zich een redelijk solide drama, maar daarmee is dan ook alles wel gezegd.

Considine laat zijn debuutfilm niet bepaald overstromen van de originaliteit, maar werkt het drama degelijk en straight to the point uit. Allicht voer voor kijkers die doorgaans idolaat zijn van de grimmige Britse drama's, mij deed het helaas niet bijzonder veel moet ik zeggen.

Acteerwerk was weinig mis mee al vond ik de personages in se niet zo opvallend. Nogal een stel archetypes, voornamelijk het hoofdpersonage; de botte lomperik met uiteindelijk toch wel het hart op de juiste plek. Marsan en vooral Colman kwamen al wat beter voor de dag. Verder veelal aardig in beeld gebracht, niet louter grauwe lelijkheid, maar een continu redelijk verzorgde look. Al komen de echt mooie shots maar sporadisch. Soundtrack geniet niet echt mijn persoonlijke voorkeur, maar dat het wel degelijk aansluit bij de sfeer kun je moeilijk ontkennen.

Ook jammer dat de film af en toe wat makkelijke keuzes lijkt te maken, beetje ''ellende om de ellende'' inderdaad. Terloops allerlei toestanden met zielige kindertjes en diertjes, wat ogenschijnlijk zou moeten bijdragen aan de misère, maar eigenlijk een beetje goedkoop oogt.

Maarja, geen slechte film of zo. De kennelijke euforie die het bij menigeen bewerkstelligt ontgaat mij alleen een beetje. Nog wel een 2,5* waard.

Lang geleden gezien, en toch nog vers in mijn geheugen. Een film die indruk maakte op mij.

En blijkbaar ook op jou

Mooie setting, Olivia Colman weer in een glansrol zoals ik haar ook graag zie in Broadchurch.

Plaat tijdens de aftiteling:

We Were Wasted - The Leisure Society.

Mooi nummer.

Film is er een in de tradie van de betere Leigh, Loach. Top film dus!

Ik heb al heel wat films gezien over de sociaalarmeren van de samenleving. En daar zaten hele mooie en ontroerende films tussen. Maar met een film als deze komt mijn bewondering voor Ken Loach en Mike Leigh wel sterk naar boven drijven. Een goede film maak je niet vanzelf, ook al lijkt dat bij hun wel zo te zijn. Deze film van Paddy Considine heeft een hoop overeenkomsten met de films van Leigh en Loach, maar haalt dat niveau toch bij lange niet. Het acteerwerk is lang niet zo sterk, en het verhaal blijft erg op de vlakte en weet me emotioneel niet te raken. Daarnaast hadden een aantal personages in de film zulke ongeloofwaardige stemmingswisselingen dat ze eerder schizofreen leken dan dat ze een geloofwaardig karakter moesten neerzetten. Kortom een film waar eigenlijk veel meer in had moeten zitten.

Weinig vernieuwend, maar wel erg sterk donker Brits drama. Considine trekt de tristesse consequent door in elk aspect van van de film, gaande van het decor, tot de belichting en het kleurgebruik. Toch wordt de troosteloosheid weinig aangedikt, waardoor het geheel erg realistisch overkomt. De personages zijn complex, en worden uitstekend neergezet door Mullan en Colman. Hard, ontroerend, compromisloos en vakkundig gemaakt.

Onder al die gruwelijke grauwheid borrelde een zoektocht naar boven, die zich misschien het best laat omschrijven als een intens verlangen naar verlossing. En voor die verlossing heb je niet God, maar die ander nodig. Een ander die ongewild alle barrières opheft, zodat een verborgen waarheid eindelijk gezegd kan worden; als ware het een biecht.

Hannah kwam als bij toeval in zijn leven. Bijna zoals een engel verschijnt in de eeuwenoude verhalen. Haar smeekbede voor zijn stervende vriend leek dit beeld te bevestigen. Maar deze engel was niet van een hemelse smetteloosheid, want zij was net zo besmeurd door de Engelse klei als hijzelf. Hannah kon in zijn aangezicht niet anders dan ook hem de waarheid vertellen. Een waarheid gruwelijker dan Joseph ooit kon vermoeden.

Maar ... , zij hadden elkaar gevonden, in dit godsgruwelijke onzalige bestaan. Prachtig !

Mooi, rauw drama.

Tyrannosaur was het debuut van Considine. Hij maakte een rauwe zwaarmoedige film over een Britse weduwenaar die (soms letterlijk) geslagen door het leven gaat. Hij onderhoudt weinig relaties en heeft nog weinig doelen in het even. Tyrannosaur schotelt het clichématig verpauperde leven voor van de Britse lage arbeidsklasse.

Centraal staat de relatie tussen Joseph en Hannah, twee tegenpolen, maar ze blijken meer met elkaar gemeen te hebben dan aanvankelijk gedacht. Peter Mullan doet het zeer goed en er heerst een bepaale chemie met zijn tegenspeelster Olivia Colman.
Joseph is een tikkende tijdbom en heeft het soms moeilijk zijn woede te verbergen, zowel fysiek als verbaal. Via Hannah leert hij anders naar het leven te kijken al vindt hij haar inspiratiebron (religie) maar gezever.

Qua opbouw vond ik het net niet goed genoeg. De ellende spat er van af waardoor het eerder een doel op zich is in plaats van een middel. De ellende overschaduwt het verhaal en leidt naar nergens eigenlijk. Het einde daarentegen vond ik dan wel weer goed: de angst van Joseph om Hannah te ontmoeten omdat hij haar als ideaalbeeld zag in al haar perfectie goed wetende dat het slechts een laagje vernis is wanneer je haar beter leert kennen. Ieder huisje zijn kruisje, nietwaar?

Blij de film gezien te hebben. Onversneden en puur, hard en uitzichtsloos: het leven zoals het kan zijn als je onderaan bengelt in de samenleving of hoe je erin kan glijden. Pure verpaupering is makkelijk te herkennen, bij Hannah was het minder openbaar. Ook dat is armoede...

Ik hou wel van die grauwe Britse zwaarmoedige dramafilms .

Wat me hier wel bij opviel was dat de straten overal leeg waren in deze achterbuurt.

Maar met zulk klein budget zal dat waarschijnlijk niet anders gekund hebben he .

Mooi acteerwerk trouwens van o.a. : Colman, Mullan, Marsan, Denney, en zeker ook van de kleine Bottomley .

Ongelooflijk wat een rauw drama! Dat hakt er even in. Wat een kei van een film en wat een acteerprestaties. 5☆ van mij.

In 2007 maakte de voordien al als acteur bekende Paddy Considine zijn eerste kortfilm. De premisse van het zwaarmoedig effectieve Dog Altogether (te zien op YouTube) zou het uitgangspunt worden van Tyrannosaur (2011). In een interview naar aanleiding van Dog Altogether stelde Considine dat hij zich voornamelijk liet inspireren door Ken Loach, meester van in verval geraakte filmlevens. Met één belangrijk verschil: Tyrannosaur heeft een apolitiek voorkomen, waarin alleen impliciet de nodige maatschappijkritiek doorschijnt. Niet de Britse bureaucratie, maar de mens zelf lijkt de tragische boosdoener. Antiheld Joseph (Peter Mullan) heeft zich tot zijn eigen misère veroordeeld, het grauw-realistisch gefilmde noorden van Engeland doet de rest. Dit is het soort leefomgeving waarin je brokstukken niet meer opruimt. Ze passen perfect in het decor.

verder lezen (flashback-recensie n.a.v. release Journeyman)

Acteur Paddy Considine won in 2008 een BAFTA voor zijn regiedebuut, de korte film Dog Altogether en besloot een paar jaar later om die film te gebruiken als basis voor zijn eerste speelfilm. Mullan en Colman keerden terug voor dit confronterende, maar voortreffelijk geacteerde van twee ogenschijnlijke tegenpolen die elkaar helpen te ontsnappen aan hun demonen. Voor Joseph [Peter Mullan] is dat de dood van zijn vrouw waardoor hij een vat van agressie is waardoor hij regelmatig geweldsuitbarstingen heeft. Na één van die agressieve buiten verstopt hij zich in het liefdadigheidswinkeltje van Anita [Olivia Colman], een godvrezende, vriendelijke vrouw die vastzit in een huwelijk met James [Eddie Marsan]. Zeker niet aan te raden voor hondenliefhebbers, maar dit indringende, intense psychologische drama is een fantastische showcase voor drie meesterlijke acteurs.

te dramaturgisch

depressieve kut film

een keer en nooit meer

wel goede hoofdrol speler

maar voor de rest veel te mager

werd ook helemaal flauw van blauwe plekken pot kop