Tyrannosaur (2011)

Grauwe film over gepijnigde mensen die rust proberen te vinden. Mullan laat zich hier van zijn beste kant zien, de pijn, de plots opkomende aggressie, die jankende blik als hij zich afvraagt waar hij mee bezig is, de man vertolkt triestheid in zijn puurste vorm. Colman is net zo sterk maar op andere gebieden, de angst, de schaamte, de sporadische momenten van geluk en een lach. De film laat af en toe hoop op de horizon zien, maar pretendeert geen moment dat het dichterbij zal komen. Dat is een kunst van schrijver/regisseur Considine, die zijn blik niet afwendt van de rauwe werkelijkheid.

Op hetzelfde moment kan ik me echter ook vinden in wat Macmanus zegt, dit is wel weer het zoveelste grauwe Britse drama, en de film biedt op dat gebied net wat te weinig om zich écht positief te onderscheiden van andere dergelijke genre-films. Uiteindelijk valt de film dan ook ergens tussenin het al lange rijtje dan dat her er bovenuit weet te steken.

Toch een kleine tegenvaller. Want hoewel Tyrannosaur een indrukwekkend verhaal vertelt en Peter Mullan, Olivia Colmen en Eddie Marsan imponerend voor de dag komen heeft Tyrannosaur een hoog been there, done that gehalte. Voor iedereen die vertrouwd is met het werk van Mike Leigh en Ken Loach vertelt Tyrannosaur weinig nieuws. Dat maakt dit debuut van Paddy Considine geen slechtere film maar maakt de ervaringen toch minder beklijvend.

Flinke tegenvaller.

Zoals al heel vaak vermeld op dit forum brengt Tyrannosaur niets nieuws onder de horizon. Het is de zoveelste grauwe Britse dramafilm over arme mensen die het zwaar hebben. Op zich geen probleem, want die drama's liggen me wel, maar Paddy Considine heeft die formule niet helemaal onder de knie. Jammer, want dat had ik wel verwacht van een geweldige acteur die notabene goed bevriend is en veel samenwerkt met Shane Meadows.

Tyrannosaur is niets meer dan een opstapeling van geweld en ellende. Het bevat geen boeiend verhaal en door de oppervlakkigheid van de personages maken hun aggressieve daden weinig indruk. Er zitten heftige momenten in de film, maar ze voelen erg overbodig, alleen maar gebruikt om te shockeren. Waar de meeste drama's mij wel aanspreken en het geweld je echt schokt, boeide het mij bij Tyrannosaur heel weinig. Alleen het moment waarop Mullan tegenover die vent met de hond komt te staan kwam goed over op mij. Daar voelde je echt die dreiging, die adrenaline en tegelijkertijd de machteloosheid die het personage van Mullan blijkbaar bezit.

Visueel bevat de film een aantal mooie shots, maar fotografisch vond ik het maar een flauw geheel. De muziek was aardig, maar werkte niet. De enige reden waarom ik hier nog 2,5* aan kwijt kan zijn de geweldige acteerprestaties. Alhoewel de personages me niet interesseerden, vertolkten Mullan, Colman en Marsan ze uitstekend.

Laten we het maar bij acteren houden Paddy, of kijk het trucje beter af van Shane Meadows, Ken Loach, etc. 2,5*

Jezus wat een indrukwekkend en zeer somber drama was dit. Het begon al gelijk met de opening en de ellende houdt zich eigenlijk min of meer aan tot het einde. Het verhaal zat goed in elkaar en oogde ook wel realistisch en was op bepaalde momenten best aangrijpend. Maar het meest sterke in deze film waren de beide hoofdpersonen Peter Mullan (als Joseph) en Olivia Colman (als Hannah) die ijzersterk en zeer overtuigend speelden. Wat een ellende moest die Hannah allemaal bij haar man meemaken die haar vernederde en mishandelde tot het bot. De rol van haar man werd trouwens wel goed gespeeld door Eddie Marsan, die er best creepy uitzag. Het einde vond ik best goed en ook wel verrassend want ik niet het vermoeden dat Hannah dat in zich had maar het was wel helemaal begrijpelijk.

Waarom de film Tyrannosaur heet wordt na ongeveer een uurtje duidelijk en was best grappig gevonden.

Marginalen en hun miserie : de Britten blijven maar dergelijke loodzware sociale drama's maken. Ik ben er wat minder aan. Geen slechte film maar wel het zoveelste drama vol ellende, wat het ook weinig vernieuwend maakt. Joseph is de marginaal in de film. Een man die kwaad is op het leven, op God en de vervelende medemensen. Het leven heeft hem niet goed behandeld; hierover wordt verder niet ingegaan. Het is gewoon zo. Zijn enige buddy is een jongetje, Sam, die over zijn deur woont met zijn onverantwoordelijke ouders. Dat vond ik wel een goed uitgewerkt gegeven : hij ziet ongetwijfeld zichzelf terug als kind met eenzelfde soort vader als hij vermoedelijk zelf had. De sterkste rol is van Olivia Colman, die een mishandelde vrouw vertolkt. Zich vastklampend aan haar geloof slikt ze de zwaarste vernederingen maar trop is te veel en ze verlaat het huis en vindt onderdak bij Joseph . De ontmoeting tussen deze twee figuren is zoals min en min is plus. Alleen zijn ze een hoopje ellende, samen zijn ze meer.

(te)Trage film die teveel leunt op de grauwe sfeerbeelden van de Engelse achterbuurt straten.

Dat is wat mij betreft een te makkelijke oplossing om een duister sfeertje neer te zetten. De pub, de woningen, de straten, de mensen.. Allemaal erg deprimerend natuurlijk, maar het bij mij niet het effect waarvoor het waarschijnlijk bedoeld is. Deze omgevingen en de daarbij horende leefgewoontes ken ik nu wel zo`n beetje, en dan redt je het verder niet met een verhaal van een nukkige, harde doch (diep in zijn hart) goede klootzak die toe groeit naar een vrouw met een naar en zwaar verleden en heden.

Met moeite afgekeken.

Grimmig, somber drama met prachtige rollen van zowel Mullan als Colman. Geen makkelijk kijkvoer; de film is behoorlijk deprimerend en nogal verstikkend qua sfeer, maar regisseur Considine weet gelukkig af en toe een sprankje hoop toe te voegen aan de bijzonder naargeestige gebeurtenissen. Hij levert in ieder geval een indrukwekkend debuut af.

Wat een tegenvaller. En wat een traag begin: het eerste half uur is die kerel alleen maar aan 't schelden, zuipen en slaan/schoppen. En wat een ellende allemaal, werd gewoon chagrijnig van deze film en ik heb 3x gecheckt hoe lang de film nog duurde. Zegt genoeg... *gaap* , ik zal lekker slapen

Indrukwekkend drama. Erg goed gespeeld. Dat er hier mensen reageren met "het zoveelste Engelse drama" doet niets af aan de kwaliteit van deze. Ik heb er van genoten.

Zo zou ik de film ook het beste willen omschrijven.

Peter Mullan (en zeker ook Olivia Colman) op z'n best in deze deprimerend en sobere film over de strubbelingen van twee tegengestelde personen om om te gaan met hun problemen.

Mullan weet als geen ander op een ingetogen manier pijn te laten zien. Het introverte houdt niet altijd even lang stand wat leidt tot een aantal flinke uitbarstingen met alle gevolgen van dien. Considine laat je in zijn debuutfilm kennis maken met de wereld van Joseph die in zijn grauwe bestaan alleen maar uit tegenslagen lijkt te bestaan totdat hij de vriendelijk Hannah tegenkomt. Troosteloze straten en dito pubs geven het nog een extra lading waardoor voor lachen in deze film geen plek lijkt. Op zich geen onbekende formule voor Engelse filmmakers en verhaaltechnisch ook weinig verrassingen maar de neergezette sfeer en ijzersterke rollen maken dit tot een aanrader!

4*

Kan me geheel vinden in bovenstaande mening en beoordeling. Absoluut een goede film, met zeer sterk acteerwerk, maar niet onderscheidend genoeg om het als topper te classificeren. Ik moest overigens lang na denken waar ik Mullan van kende, toen hij "Freedom" schreeuwde en zijn kont liet zien wist ik het: Braveheart. Geinige verwijzing.

3,5*

Prachtig mooi klein en rauw drama. Aangrijpend en goed in beeld gebracht. Goed acteerwerk en zakte nergens in. Goed einde!

4

Zeer sterk.

Lang geleden dat ik zo'n oprechtheid op beeld ben tegengekomen. Toegeven, het is niet het meest originele verhaal, maar het zit wel vol met ongelooflijk sterke personages, die stuk voor stuk zeer overtuigend worden vertolkt. Mullan, Colman en vooral Marsan laten zichzelf van hun 'beste' kant zien.

De scène waarin Colman en Mullan in de keuken in elkaar eindelijk terug warmte vinden en elkaar een knuffel geven, en dan vooral de reactie van Mullan hierop, eindelijk terug vrede, is waanzinnig sterk!

Knap.
En als dit zoals zovelen hier beweren een typisch, doorsnee Engels dramaatje is, moet ik mij dringend eens wat meer in dit genre verdiepen.

4.5*

Een erg indrukwekkende en bovenal zeer goed geacteerde drama.

De twee verschillende verhalen zie bij elkaar komen hebben zo een eigen karakter dat het mij bleef boeien.

De manier van filmen, de rauwheid en het gevoel van echtheid komt goed over.

Ook de score en soundtrack passen perfect in het plaatje.

Tja, een typische doorsnee Engelse drama...ik zou het niet weten. Dan zou ook ik er meer moeten zien. Maar voor wat ik zag kan ik zeer zeker een 4.0* geven

Ik vond dit net een pluspunt. Hij is veel minder observator en durft een emotioneler en nijdiger verhaal te tonen waarin Peter Mullan minder remmingen opgelegd krijgt dan in Loach' visie.

Grauw Brits drama filmpje, dat soms wat overdreven is.

Keek wel lekker weg, maar raakte mij niet diep genoeg.

Een erg grauwe film die vrij direct wordt gebracht met als enige manco dat het allemaal niet echt uitgediept wordt.

Wel erg mooi gefilmd en sterk geacteerd door Mullan en Colman.

3,0 Sterren.

Goed drama met een goed verhaal. In het begin vond ik Joseph wel een ziek persoon maar dan blijkt dat (zoals wel vaker het geval is) dat die christenen eigenlijk nog veel zieker (in hun hoofd) zijn. Geloof maakt meer kapot dan je lief is zeg ik altijd maar. Verder wordt er goed geacteerd en is het een prima filmpje als je van straight to the point, no bullshit drama houdt. Ik geef 3,5 ster

Drama van het hoogste niveau. De film legt de pijnlijke realiteit van de Britse buitenwijken bloot en hun bijkomende problematiek.

Voor wie veel van film kent, verwijs ik graag eens naar deze pagina.

Guess The Movie

valt tegen

Vanwege?

Tyrannosaur is een erg sterk somber Brits drama.

De film wordt volledig gedragen door zeer overtuigend acteerwerk van zowel Mullan als Colman en door de erg grimmige sfeer die op een realistische wijze wordt neergezet. De film wordt sterk geregisseerd door Considine. De rauwheid van de film komt op mij realistisch over en komt hard aan. De film maakt indruk met zijn grimmige sfeer en met de twee personages die beide hun problemen hebben en daar mee om proberen te gaan. Ik ben hier zeer enthousiast over. Dikke 4*.

Ik lees hier diverse keren dat de film niet vernieuwend is. Ik zelf heb nog weinig vergelijkbare films gezien. Dus tips zijn meer dan welkom:)

Heftig drama op zowel emotioneel als inhoudelijk vlak. We hebben een hoofdpersonage (gespeeld door Peter Mullan) die een zeer agressieve persoonlijkheid met zich meedraagt en daardoor zichzelf helemaal kapot maakt. Een erg sterke rol van Mullan dat tevens versterkt wordt door een zeer geloofwaardige vertolking van Olivia Colman. Verder speelt Eddie Marsan ook een erg goede rol als de mishandelende echtgenoot. Wat heeft die vent overigens een erg enge kop zeg. Ik leefde helemaal met Hannah mee als die viezerik thuis kwam! Verder heeft de film ook een erg vunzig sfeertje dat erg goed werkt. Helaas is de film op het gebied van schrijfwerk en script wat minder. Het taalgebruik wordt veel te grafisch en overdreven op sommige aspecten van de film en dat zorgt voor wat flaters. Maar daar kan ik zeer goed meeleven, want de hele film blijft erg interessant door de heftige gebeurtenissen die worden neergezet. Het begin al: wat erg dat hij zijn eigen hond doodslaat. Geweldig acteerwerk, sterk vunzig sfeertje, heftig onderwerp dat geloofwaardig wordt neergezet met een ietwat overdreven grafisch script. Een goede film met een erg potentiële regisseur!

De eerste klap is een daalder waard, heeft regisseur Paddy Considine waarschijnlijk gedacht. Hij heeft exact één minuut nodig om je aan zijn hoofdpersoon voor te stellen en tegen het brute einde van deze zestig seconden zullen veel mensen geen greintje sympathie voor deze man meer hebben.

Het is na de donkere opening al direct duidelijk dat Considine voor zijn (speelfilm)regiedebuut geen Hollywoodproductie voor ogen heeft. Tyrannosaur is de uitgebreidere verfilming van zijn daadwerkelijke debuut als regisseur uit 2007, Dog Altogether, een korte film waarvoor hij vele prijzen in de wacht wist te slepen. Als acteur is Considine steeds bekender aan het worden (Red Riding, The Bourne Legacy), maar hij lijkt in rauwe, realistische films toch het meest op te vallen, zoals hij in 2004 liet zien in het onderschatte Dead Man’s Shoes, dat hij met Shane Meadows maakte. Het is goed om te zien dat hij ook als regisseur een film met eigen stempel af kan leveren.

Joseph (Peter Mullan) oogt vanaf de openingsscène direct als een enorme hufter, het type aso waar veel mensen met een grote boog omheen zouden lopen: luid vloekend, zwalkend en bier morsend op zijn trainingsbroek vanuit het halveliterblik waaruit hij drinkt. Na zijn wandaad uit de openingsscène is de spijt duidelijk, maar een merkbaar positief effect op zijn gedrag levert dit niet op, aangezien hij kort daarop bewust twee gevechten uitlokt. Joseph zit duidelijk in een neerwaartse spiraal. Wanneer hij na een vechtpartij doordraait, schuilt hij in een kringloopwinkel waar hij Hannah (Olivia Colman) ontmoet, die hem probeert te helpen. Joseph blijft hierna terugkomen naar Hannah op zoek naar een vorm van verlossing, maar als de relatie zich ontwikkelt, blijkt zij zelf ook de nodige problemen te hebben.

Considine laat ons in de rest van de film de wisselwerking tussen deze twee personen en een aantal mensen in hun omgeving zien. Nergens vervalt de film hierbij in stereotypen als ‘de slechte rotzak’ of de ‘hulpzoekende vrouw’ en het is een compliment voor Considines durf in regie en scenario dat hij niet zijn best doet om je zijn karakters aardig te laten vinden. Er is geen duidelijke boodschap in Tyrannosaur. Je bent getuige van wat er met Joseph en Hannah gebeurt en de film laat je daar zelf een oordeel over vellen. Doordat de karakters zo uit het leven gegrepen zijn, is het mogelijk dat je gevoel over deze complexe karakters gedurende de film verandert. Je wilt Joseph eigenlijk niet aardig vinden of zelfs respecteren, maar het gebeurt toch, al heeft de film ook genoeg lef om opgebouwde sympathie weer weg te nemen.

Het een hoeft het ander niet uit te sluiten, maar in het geval van Tyrannosaur is duidelijk niet voor leuk gekozen. Zelfs als de titelverklaring komt en Joseph in een filmrefererende monoloog uitlegt dat hij zijn overleden vrouw zo noemde omdat ze net als de T-rex in Jurassic Park kringen in de drankjes op tafel veroorzaakte als ze de trap af kwam, is dit niet grappig bedoeld, maar slechts een middel om op Josephs karakterontwikkeling te wijzen: “I thought it was funny… but I was being a cunt”. Considine heeft de sfeer in zijn film bewust donker gehouden. Het is echter meer dan een gebrek aan humor dat deze film kenmerkt; het gaat om twee ongelukkige mensen die zich aan elkaar vastklampen en waarbij alsnog dingen misgaan. Het zijn hun onderlinge contact en menselijkheid die dit in balans brengen.

De middelen die gebruikt worden benadrukken de grauwe en realistische sfeer uitstekend. Hoewel Engeland natuurlijk niet écht bekend staat om het mooie weer, zijn alle buitenscènes donker en ook binnen domineren de spaarzaam belichte beelden. Muziek wordt alleen subtiel gebruikt. Behalve mijn nog meer gestegen respect voor Considine moeten Peter Mullan en Olivia Colman worden genoemd. Zij weten in Joseph en Hannah overtuigend en subtiel emoties als woede, wanhoop, schuld en hunkering tot leven te wekken met een intensiteit die je helaas te weinig ziet. Uiteindelijk werken alle stijlkeuzes goed samen om de aandacht op het verhaal en de personages te vestigen, wat niet altijd vrolijk stemt, maar continu intrigeert.

Tyrannosaur is geen lichte film, maar wel een film over échte mensen en échte emoties. Hoewel hij naargeestig kan zijn en daardoor niet voor iedereen geschikt is, is dit een van de beste en aangrijpendste films die deze zomer op dvd en blu-ray is verschenen.

eerder verschenen op www.nadelunch.com en in het Engels op journeythroughfilms

Heerlijk Brits drama. Grauw gefilmd. Sterke karakterrollen. Verhalen die het leven beschrijven. Ik vond het een goede film 3.5

Voor de geïnteresseerden: Tyrannosaur (deze film) is een verfilming van de korte film Dog Altogether met tevens de acteurs uit deze film.

Dat stond ook al in mijn review 2 posts boven de jouwe, maar viel waarschijnlijk niet op in die lap tekst

ik heb die short nergens online kunnen vinden, weet jij meer?

Fijn depri filmpje. Engelsen zijn hier wel goed in, maar niet erg onderscheidend.

3,5*