Senna (2010)

Maar de ondertitel van de docu is wel wat overdreven.

Zeker. Heeft de documentaire ook niet nodig.

Uiteindelijke in de twee verschillende versies gezien voor een (Engelstalige) paper over de framing van de rivaliteit tussen Prost en Senna: klik.

Senna volgens Formule 1 snelste coureur sinds 1983, Verstappen vierde - msn.com

Net als ‘Amy’ een bijzonder indrukwekkende documentaire. Een fragiel portret dat misschien te eenzijdig inzoomt op Ayrton Senna als onschuldig genie, als slachtoffer van een systeem, als onderdaan van een door God en een gans volk ingegeven ambitie. Grote woorden, maar ah, die lijken hier op hun plaats!

Vooral de finale is bloedstollend, ook al weet elke toeschouwer wat er staat te gebeuren. Asif Kapadia voegt een vleug transcendente mystiek toe – een Bijbelpassage, een gemillimeterde neurologische doodslag zonder ook maar één gebroken bot in het hele lijf! – wat de gevoelsmatige impact nog versterkt. Verder oordeelt de regisseur niet expliciet: niet over Senna’s verlangens die voorbij de einder reiken (hybris?), niet over het politieke gekonkel rondom de Formule 1-sport. Dat effent het pad voor een sterke gevoelsmatige lading, eigenlijk een mokerslag. Anderzijds laat Kapadia de kans liggen om uit te klaren hoe de F1 na Senna’s overlijden helemaal anders werd. Hoewel dat misschien te belerend zou geweest zijn?

Hoe het ook zij, nogal ondersteboven van deze brok cinema.
3,5*

Altijd interessant, maar ook een aaneenrijging van beelden.

Kapadia was een worstelende speelfilmregisseur toen hij deze succesvolle documentaire maakte. Sinds die tijd is het een specialiteit van hem: documentaires over tragische helden. Dit is de eerste die ik zie. Hij maakte er nog twee. Hoewel formule 1 niet echt mijn ding is, is dit een prima film. Vooral heel goed in het vinden van vaak heel goede archiefbeelden en de montage ervan. Af en toe afgemaakt met quotes uit interviews uit 2010 die je goddank alleen hoort en het ritme van de beelden niet verstoren, Het verhaal dat vertelt wordt heeft wat zwakke plekken. Zo wordt een deel van de film iets te gemakzuchtig geframed als good guy Senna en bad guy Prost. Die verleiding is groot bij sportfilms, maar het is te makkelijk. Maar het positieve overheerst.

Voortreffelijke documentaire over de legendarische F1-coureur Ayrton Senna, die drie wereldtitels won voordat hij op 1 mei 1994 om het leven kwam bij de GP van San Marino op het Imola Circuit. Insiders van toen kijken terug op hun ervaring met Senna, maar deze documentaire bestaat uitsluitend uit archiefbeelden die meer onthullen dan ik had gedacht. Rode draad is de concurrentie tussen de pure racer Senna en “The Professor” Alain Prost, die soms liever koos voor een veilige derde plaats dan voor een alles of niets-poging om de race alsnog te winnen. Maar het Instituto Ayrton Senna, dat deze documentaire produceerde, vooral te doen om de aandacht voor het belang van (en het gebrek aan) veiligheid voor de coureurs. Bevat dan ook beelden die behoorlijk schokkend kunnen zijn, waaronder onvermijdelijk de crash die Senna fataal werd.